2 หนีแม่เลี้ยง

ติ๊งต่อง~ ติ๊งต่อง~ ติ๊งต่อง~ ติ๊งต่อง~ ติ๊งต่อง~

“อ่ะ วันนี้เอาไว้แค่นี้นะคะ เจอกันอีกทีสัปดาห์หน้าจ้า”

“นักเรียนทำความเคารพ” หัวหน้าห้องพูดขึ้นทำให้ทุกคนรีบลุกขึ้นมาบอกลาครูประจำวิชาทันที

“ขอบคุณค่ะคุณครู / ขอบคุณครับคุณครู”

ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก

หมับ!

“มานี่เลยอีกล้วย วันนี้มึงไม่ต้องแดกข้าว” เมื่อเข้าเวลาพักเที่ยง แป้งหอมก็รีบคว้ามือเพื่อนสาวแทบไม่ทัน ก่อนจะไปกันตรงดิ่งไปที่ประจำที่พวกเธอชอบไปคลุกตัวอยู่เป็นประจำเวลาว่าง

“โอ๊ยยยย ลากกูมาทำไมอีกเนี่ยอีแป้งเน่า กูหิวข้าว!!!” กล้วยหอมที่เตรียมตัววิ่งพุ่งเข้าไปในโรงอาหารก็ต้องทำหน้ายุ่งทันที เพราะโดนเพื่อนตัวดีคนดีคนเดิมมันลากตรงมาที่ที่พวกเธอชอบมาคลุกตัวอยู่ประจำ แต่มันต้องไม่ใช่ตอนนี้ไง! เพราะว่าเวลานี้มันต้องไปที่โรงอาหารสิ

“อ่ะนี่! เอานี่ไป” แป้งหอมยื่นขนมปังไปให้กล้วยหอมสามห่อและเก็บไว้กับตัวเองอีกสามห่อ

“เอาขนมมาให้กูทำไม กูหิวข้าวค่า” ถึงปากจะพูดว่าไปอย่างนั้นแต่มือก็รับขนมไว้เป็นที่เรียบร้อยแล้ว

“ไม่ วันนี้มึงห้ามกินข้าว กูมีคำถามที่อยากจะถามมึงมากๆถึงมากที่สุดอยู่”

“เออๆๆๆ ถามมาอีดอก มึงนี่เรื่องเยอะชิบหาย!” กล้วยหอมเธอเองก็พอรู้อยู่หรอกว่าเพื่อนสนิทคนนี้ของเธอสนใจเรื่องที่เธอเป็นเด็กเสี่ยอยู่มากพอสมควร แค่ดูจากสายตามันก็รู้แล้ว อีนี่มันไม่เคยเก็บสีหน้าท่าทางมันไว้ได้พ้นสายตาของอีกล้วยหอมคนนี้หรอก

“ทำไมมึงถึงไปเป็นเด็กเสี่ยได้ว่ะ” นี่แหละคือคำถามที่แป้งหอมอยากรู้มากที่สุดแล้วในตอนนี้ เพราะมันคาใจเธอมาตั้งแต่ตอนเช้าแล้ว แต่ก็ไม่ได้ทันถามเพราะเสียงออดเรียกเข้าเรียนมันดังขึ้นมาขัดจังหวะของเธอไปซะก่อน

“ก็ง่ายๆนะคือ อีเสี่ยบ้านั่นมันเอาเงินมาล่อกูไง กูก็เลยเดินตามต้อยๆเขาเข้าไปในห้องเลย” กล้วยหอมพูดบอกมาตามตรงพร้อมกับกัดขนมปังในมือเคี้ยวไปด้วยความหิว

“อีห่า ใจง่ายมากค่ะเพื่อนกู แต่ว่าเขาให้มึงเท่าไหร่ว่ะ”

“หนึ่งแสนสามน้ำ” แต่กล้วยหอมก็ไม่ได้บอกเพื่อนหรอก ว่าเธอทำได้แค่น้ำเดียว เพราะเธอสลบไปเลยหลังจากนั้น แต่หนึ่งแสนเธอก็ยังได้จากเสี่ยคนนั้นอยู่ดี เพราะว่าขู่เอาฮ่าๆๆ

“อร๊ายยย เอาเบอร์ติดต่อเสี่ยมึงมาให้กูบ้างสิ” แป้งหอมตาลุกวาวกับจำนวนเงินมายที่เพื่อนสาวของตัวเองได้จากการนอนกับผู้ชายแปลกหน้าเพียงครั้งเดียว

“ไม่ให้เว้ย!” กล้วยหอมรีบตอบกลับทันควัน เรื่องอะไรจะให้เพื่อนใช้ผู้ชายร่วมกันละ เธอไม่ยอมหรอก หล่อ รวย ค*ยใหญ่ขนาดนั้น อีกล้วยหอมจะเก็บไว้กินคนเดียวเท่านั้นไม่แบ่งใคร หึ!

“โห~ ไรว้า แบ่งกันบ้างดิ นะๆๆๆๆเพื่อนรัก กูก็อยากได้ไอโฟน14มาไว้ครอบครองบ้าง น้า~~~” แป้งหอมพยายามเกาะแขนพร้อมกับทำสายตาอ้อนวอนไปให้กับกล้วยหอมอย่างสุดฤทธิ์สุดเดช

“โนวๆๆๆๆ คนนี้ของเพื่อนจ๊ะ แต่มีเพื่อนเสี่ยอยู่คนหนึ่ง หล่อและรวยเหมือนกัน” เพราะไม่ยอมให้เพื่อนให้ผู้ชายร่วมกัน กล้วยหอมจึงต้องเสนอเพื่อนของเสี่ยเธออีกคนที่เห็นบ่อยๆให้เพื่อนสาวดู อีกล้วยหอมคนนี้ขอโทษนะเสี่ยกันต์

“จริงดิ! ไหนๆๆๆๆ”

“ไม่มีหรอกรูปอ่ะ มีแต่ที่อยู่อ่ะ กล้าไปป่ะล่ะ กูไม่ไปด้วยนะ” กล้วยหอมจดที่อยู่ใส่กระดาษก่อนจะยื่นออกไปตรงหน้าแป้งหอม

“ขอบใจเว้ย” แป้งหอมรับกระดาษที่มีที่อยู่เขียนไว้ในนั้นมาถือไว้ และพับเก็บใส่กระเป๋าสตางค์ทันที

เมื่อทั้งสองคุยกันเสร็จแล้วก็พากันวิ่งตรงดิ่งไปที่โรงอาหารทันที เพราะมีเวลาเหลืออีกประมาณครึ่งชั่วโมงก่อนจะเริ่มเข้าคาบเรียนแรกของภาคบ่าย

ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก

พลั่ก!

“แม่สุจ๋า~~ คิดถึงจังเลยจ้ะ ฟอดด” หลังจากเลิกเรียนแป้งหอมก็รีบกลับเข้ามาในบ้านทันที บ้านหลังเล็กๆที่ชุมชนย่านสลัมสุดแออัด แต่มีอยู่หลังเดียวที่จะดูมีความสุขมากที่สุดในตอนนี้

“กลับมาแล้วหรอแป้งหอม แล้วนี้มาพูดซะหวานกับแม่ขนาดนี้จะอ้อนเอาอะไรจ้ะ หืม?” นางสุดาหรือแม่สุที่แป้งหอมชอบเรียกนั้น เธอเป็นเพียงแค่แม่เลี้ยงของแป้งหอมเท่านั้น เพราะตั้งแต่เด็กแป้งหอมก็จำความได้ว่าเธอไม่เคยที่จะได้เห็นหน้าของแม่ที่เป็นแม่จริงๆของเธอเลย ส่วนพ่อเธอก็มีแม่สุนี้แหละที่เข้ามาเติมเต็มความรักให้กับทั้งพ่อของเธอและตัวเธอเอง แต่ตอนนี้ได้เหลือแค่เธอกับแม่สุเท่านั้นเพราะพ่อของเธอได้เดินทางนำหน้าไปเที่ยวบนสวรรค์ก่อนแล้ว

พ่อจากไปด้วยโรคมะเร็งที่รักษาไม่หายเพราะตอนที่รู้ว่าเป็นนั้นมันก็เป็นมากและลุกลามเกินกว่าที่จะรักษาได้ทัน แต่ตอนนี้แป้งหอมก็มีความสุขดี ถึงแม้บางวันก็อาจจะมีคิดถึงคนเป็นพ่อบ้างแต่เธอก็ไม่คิดที่จะทิ้งแม่สุของเธอแน่นอน ถึงแม้แม่สุจะไม่ใช่แม่ของเธอจริงๆแต่เขาก็รักและเลี้ยงดูเธอเหมือนลูกในไส้คนหนึ่งเลย แล้วแม่สุแกก็ไม่ได้มีลูกกับพ่อของฉันเลยแม้แต่คนเดียว เพราะแกนั้นเป็นหมันแต่แกก็บอกว่าดีใจที่ได้ฉันเป็นลูกของแก และฉันก็รักแม่สุของฉันมากๆเหมือนกัน

“แม่ก็~ รู้ทันหนูอีกแล้วอ่าไม่สนุกเลย”

“จะขออะไรแม่พูดมาเลย วันนี้แม่รู้สึกเหนื่อยๆ เดี๋ยวว่าจะรีบกินข้าวแล้วจะได้ไปพักผ่อนซะหน่อย” นางสุดาทำอาชีพแม่บ้านประจำบ้านของคนรวยแห่งหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลจากที่นี่มาก ซึ่งเงินเดือนก็ดีอยู่พอสมควรแต่เธอก็เลือกที่จะทำงานแบบไป-กลับแทนที่จะพักอาศัยอยู่ในบ้านของเจ้านาย เพราะเธอยังมีลูกสาวคนสวยอย่างแป้งหอมที่ต้องดูแล ถึงแม้แป้งหอมจะไม่ใช่ลูกที่เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของเธอแท้ๆ แต่เธอก็รักลูกสาวคนนี้มากอีกอย่างแป้งหอมก็ยังเป็นลูกของคนที่เธอรักเหมือนกัน มันจึงไม่เป็นข้อกังหาว่าเธอจะไม่รักลูกสาวคนนี้เลย แต่กลับกันเธอทั้งรักและเอ็นดูแป้งหอมมาก

“แม่เป็นอะไร! เราไปหาหมอกันไหมแม่” แป้งหอมที่ได้ยินแม่บอกว่าวันนี้เหนื่อยๆเธอก็รีบถามอาการต่อทันที เผื่อแม่เธอเป็นอะไรขึ้นมาจะได้รักษาได้ทันท่วงที เธอยังไม่อยากเสียแม่ของเธออีกคนเหมือนพ่อที่ทำการรักษาอาการที่เป็นอยู่ไม่ทัน

“แม่ไม่เป็นอะไรหรอกลูก วันนี้แม่แค่ตากแดดเยอะมันเลยปวดหัวก็เท่านั้นเอง แค่นอนพักผ่อนมันก็หายแล้วจ้ะ แล้วว่ามาได้หรือยังว่ามาอ้อนแม่จะขออะไรจ้ะลูก” วันนี้เธอแค่ทำงานในสวนและตากแดดเยอะก็เท่านั้น นางสุดาตอบลูกสาวไปพร้อมกับลูบหัวของแป้งหอมอย่างรักใคร่

“วันนี้หนูขอไปทำงานกลุ่มบ้านกล้วยหอมได้ไหมจ้ะแม่?”

“ได้สิลูก แล้วจะให้แม่ไปรับเวลาไหนล่ะ”

“เอ่อ....คือว่า...เอ่อมันงานเยอะมากจ้ะแม่ หนูว่าจะขอนอนที่บ้านกล้วยหอมสักสองสามคืนได้ไหมจ้ะ” แป้งหอมหลับตาปี๋พูดโกหกคำโตต่อคนเป็นแม่ทันที

“ทำไมถึงไปหลายวันจังเลยลูก มันรบกวนคนที่บ้านกล้วยหอมนะจ้ะ ให้แม่ไปรับ-ส่งทุกวันก็ได้นะแป้ง”

“ไม่ได้นะแม่! เอ่อ....ไม่เป็นไรจ้ะแม่ กล้วยหอมมันคุยกับที่บ้านแล้วจ้ะ ที่บ้านมันโอเค นะแม่นะ หนูขอไปค้างที่บ้านไอ้กล้วยมันนะ”

“โอเคๆจ้ะ แม่ให้หนูไปก็ได้แต่อย่าไปเถลไถลที่ไหนนะจ้ะ เข้าใจที่แม่พูดไหม”

“จ้ะ รักแม่ที่สุดเลย จุ๊ฟ!” เมื่อขออนุญาตสำเร็จแล้วแป้งหอมก็วิ่งขึ้นไปเก็บข้าวของที่ห้องนอนของตนทันที

อีกด้าน

19.30น.

ก๊อก ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“เข้ามา!” คนอยู่ในห้องตะโกนบอกคนที่เคาะประตูทันทีหลังจากที่ได้ยินเสียงเคาะ

“เสี่ยครับ วันนี้มีคนมาขอกู้เงินครับ”

“หญิงหรือชาย”

“ผู้หญิงครับนาย แต่ดูหน้ายังเหมือนเด็กอยู่เลยครับ ให้เข้ามาไหมครับ” ลูกน้องก็ยังลังเลที่จะบอกนายของตัวเองเหมือนกัน เพราะขนาดเขาที่เป็นลูกน้องยังไม่ค่อยอยากจะให้ยืมเท่าไหร่เลย เพราะดูท่าทางยังเหมือนเด็กที่เรียนโรงเรียนอยู่เลย

“เออ ให้เข้าไปรอที่ห้องรับแขก บอกว่าเดี๋ยวอีกซักพักกูเข้าไปคุยด้วย”

“ครับนาย”