3 เข้าถ้ำเสือ

19.00น.

“ขอบคุณที่มาส่งนะคะแม่ บ๊ายๆ” แป้งหอมโบกมือลาแม่สุที่ตื้อว่าจะขี่มาส่งเธอที่บ้านเพื่อนอย่างกล้วยหอม โชคดีที่เพื่อนเธอไม่ได้ออกมาอยู่ข้างนอกบ้าน ไม่งั้นแผนอันแยบยลที่เธอคิดมาได้โบ๊ะแตกไม่มีชิ้นดีแน่

“เฮ้อ~ เกือบแล้วไหมล่ะ หนูขอโทษนะคะแม่ แล้วหลังจากนี้หนูจะเป็นเด็กดีให้แม่นะคะ” เมื่อพูดขอโทษขอโพยแม่สุอยู่เบาๆคนเดียว แป้งหอมก็รีบเดินออกมาจากบริเวณบ้านของเพื่อนสาวอย่างกล้วยหอมทันที

“วินๆๆๆๆ” เมื่อเดินตามทางมาได้สักพักแป้งหอมก็รีบกวักมือเรียกวินมอเตอร์ไซค์ที่กำลังขี่ผ่านมาทันที

“จะไปไหนน้อง”

“ไปผับXXX”

“150 ไปไหมน้อง?” เมื่อได้ยินราคาที่วินบอกมาคิ้วของแป้งหอมก็กระตุกยิกๆทันที

“ทำไมมันแพงอย่างนี้ละพี่”

“โอ๊ยน้องนี้มันก็ค่ำแล้ว รถก็ติด อีกอย่างที่ที่น้องจะไปนะรถมันโคตรติด พี่คิดราคานี้คือถูกแล้วนะ จะไปไม่ไป ถ้าไม่ไปพี่ไปแล้วนะ เสียเวลาทำไมหากิน”

“เฮ้ยๆๆๆพี่รอหนูก่อน ไปๆๆๆ” แป้งหอมรีบกระโดดขึ้นมอเตอร์ไซค์พี่วินอย่างไว ถ้าเธอไม่ขึ้นคันนี้ก็ไม่น่าจะได้ไปแล้วแหละ เพราะตั้งแต่เธอเดินเท้าออกมาจากบ้านกล้วยหอมก็มีวินคันนี้นี่แหละที่พึ่งขับผ่านเธอคันแรก

15นาทีผ่านไป

ผับXXX

“ถึงแล้วน้องแต่พี่ส่งได้แค่ตรงนี้นะ ตอนนี้ตำรวจกำลังลง น้องดูหน้าเด็กเกินไปเดี๋ยวจะโดนรวบกันไปทั้งสอง”

“อ้าว!ตำรวจลงหรอพี่ แล้วเขาจะกลับตอนไหนอ่ะ”

“ประมาณสองทุ่มครึ่งแหละน้อง ไปหาอะไรกินรอเลยก็ได้นะ คงอีกนาน พี่ไปละ”

“ค่ะ เฮ้อ~ ถ้าไม่ได้ครั้งนี้นะ กูก็ไม่มีตั้งกลับบ้านละจ้า” แป้งหอมก้มดูเงินในมือก็ต้องถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมาทันที จ่ายค่าวินไป150ตอนนี้เธอเหลือติดตัวอยู่เพียงแค่100เท่านั้น

“ไปแต่งหน้าเพิ่มอีกนิดหน่อยดีกว่า สวยได้อีกฮิฮิ” แป้งหอมเดินไปประทินโฉมที่ห้องน้ำของปั๊มทันที

“ม๊วฟฟฟฟ! สวย!!! อ๊ะ สองทุ่มครึ่งแล้วนี่น่า เดินไปดูหน่อยดีกว่าว่าตำรวจไปหรือยัง”

แป้งหอมที่แต่งองค์ทรงเครื่องเสร็จแล้วก็เดินออกจากห้องน้ำของปั๊มน้ำมันและตรงไปที่หน้าผับทันที

“โหหหห คนเยอะจังแล้วมีแต่คนที่แต่งตัวสวยหล่อทั้งนั้นเลย แล้วฉันจะเข้าไปได้ไหมเนี่ย” เมื่อแป้งหอมเดินมาถึงหน้าผับสุดหรูแล้วก็ต้องอ้าปากค้างให้กับจำนวนคนมหาศาลที่ต่อแถวรอเข้าผับทันที มันเยอะมากจนแทบจะเดินเหยียบกันอยู่แล้ว

'เหล้ามันอร่อยขนาดนั้นเลยหรอว่ะ' แป้งหอมได้แต่คิดในใจ เพราะว่าตัวเธอนั้นถึงจะเกเรมากๆแต่มือและปากของเธอไม่เคยคิดที่จะแตะแอลกอฮอล์เลยแม้แต่นิดเดียวเพราะแม่สุเธอขอไว้ และเธอก็ไม่อยากผิดสัญญากับแม่เหมือนกัน

“อ๊ะนั่น!” สายตาของแป้งหอมเหลือบไปเห็นป้ายหนึ่งที่เขียนไว้ว่า ‘กู้เงินทางนี้’ เธอเลยเดินเลี่ยงออกมาจากแถวที่กำลังจะต่อเข้าไปในผับทันที และเดินไปตามทางที่ป้ายนั่นเขียนไว้แทน เมื่อเดินมาได้เรื่อยๆแป้งหอมก็เจอกับประตูประตูหนึ่งที่เขียนไว้ว่ากู้เงินแต่ก็ไม่สามารถเดินเข้าไปได้เพราะโดนการ์ดตัวยักษ์ใหญ่ขวางทางไว้อยู่

“มาทำอะไรที่หนู แถวนี้ไม่เหมาะกับเด็กหรอก รีบกลับบ้านไปหาแม่ไป๊!!!”

“โห~ ไอ้พี่(หัว)ล้าน ทำไมไล่ลูกค้าอย่างนี้ละ นิสัยไม่ดีเลยนะพี่อ่ะ”

“อีหนู เอ็งมาทำอะไรตรงนี้ห๊ะ! บอกแล้วไงว่าแถวนี้มันไม่เหมาะกับเอ็งหรอก” คิ้วของการ์ดที่ยืนอยู่หน้าประตูกระตุกยิกๆทันทีที่ได้ยินไอ้เด็กตัวกระโปกเท่านี้มาด่าว่าเขาหัวล้าน

“มาตรงนี้ ก็ต้องมายืมเงินอยู่แล้วป่ะพี่ล้าน” ถ้าไม่ได้เงินวันนี้อีแป้งหอมจะไม่ยอมกลับแน่นอน หึ!

“มายืมเงิน? แน่ใจนะ ถ้ากูไปบอกเสี่ยแล้วกลับมาเอ็งห้ามหนีนะเว้ย”

“ได้!! รีบไปบอกเสี่ยของพี่เลย ว่าหนูมายืมเงิน”

“เออๆๆ”

“รีบกลับมาเร็วๆนะพี่ หนูกลัวผี!!!” เพราะข้างหลังที่เธอยืนอยู่นั่นมันเป็นป่าทึบไปหมดเลย ไม่รู้ว่าเขามีป่าไว้หมกศพพวกมายืมเงินแล้วไม่คืนหรือเปล่าก็ไม่รู้ บรึ๊ย!!!!

10นาทีผ่านไป

“เฮ้ยน้อง! เสี่ยให้เข้าไปรอที่ด้านใน จะไปไหมหรือไม่อยากที่จะเข้าไปแล้ว” การ์ดหน้ายักษ์ที่ยืนเฝ้าประตูได้เข้าหายไปข้างในมาเกือบสิบนาที ปล่อยให้แป้งหอมยืนโดดเดี่ยวอยู่คนเดียวข้างนอกอย่างกลัวๆ

“ข...เข้าสิพี่ ทำไมไปนานอย่างนี้ละ รู้ไหมเนี่ยว่าหนูกลัว ทำไมไม่ไปอยู่ที่ที่มันสว่างมากกว่านี้หน่อยละพี่” แป้งหอมที่เดินตามการ์ดหน้ายักษ์เข้ามาก็เอาแต่พูดเอาแต่ถามไม่หยุดไม่หย่อน จนทำให้พี่การ์ดตอนนี้เริ่มทำหน้าเอือมแล้วกับการความพูดมากของคนตัวเล็กที่กำลังเดินตามตัวเขาต้อยๆ

“เอ้า! เอ็งเข้าไปรอในนี้น่ะ แล้วก็หยุดพูดมากได้แล้ว เสี่ยบอกให้รอก่อนกำลังเคลียร์งานอยู่เดี๋ยวตามเข้ามาทีหลัง”

“โอเค เดี๋ยวๆๆพี่จะไหนนะ” แป้งหอมที่กำลังจะหย่อนก้นลงบนโซฟาก็ต้องรีบเด้งตัวขึ้นและรีบวิ่งมาดึงแขนการ์ดที่เดินมาส่งตัวเอง

"ก็กลับไปทำงานน่ะสิ ส่วนเอ็งน่ะรออยู่ในนี้ เดี๋ยวเสี่ยก็เข้ามา"

"พ...พี่จะไม่อยู่เป็นเพื่อนหนูจริงๆหรอ" แป้งหอมถามยังกล้าๆกลัวๆพร้อมกับมองซ้ายมองขวาไปรอบห้อง ห้องนี้ออกจะดูโทนทึบๆและเปิดไฟสลัวสลัวจึงทำให้แป้งหอมที่กลัวอยู่แล้วกลัวขึ้นมากกว่าเดิมเป็นเท่าตัว

"ปล่อยได้แล้ว ไม่ต้องกลัวหรอก ในนี้ไม่มีอะไรแน่นอน" พูดเสร็จการ์ดก็จับแขนของแป้งหอมออกและรีบเดินออกจากห้องไปทันที ปล่อยให้แป้งหอมยืนเคว้งคว้างอยู่คนเดียวที่กลางห้อง

"เอาว่ะ! มีอะไรก็ค่อยกรี๊ดดังๆเอาก็แล้วกันนะตัวกู" แป้งหอมสูดหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่เพื่อให้กำลังใจตัวเอง ก่อนจะเดินไปหย่อนก้นลงบนโซฟาที่มีอยู่กลางห้อง

"โอ๊ยยยย หิวอ่า~ ในห้องนี้มีอะไรกินบ้างนะ ไปเดินดูตรงนั้นดีกว่า" เพราะตั้งแต่เย็นแล้วเธอก็ยังไม่ได้กินข้าวเลย จึงทำให้ท้องน้อยๆของเธอเริ่มร้องประท้วงออกมาแล้ว และแป้งหอมก็หันไปเห็นมุมมุมหนึ่งของห้องมีพวกของกินรองท้องวางไว้อยู่ เธอจึงรีบพุ่งตัวไปตรงนั้นด้วยความเร็วแสงเพราะความหิว

อีกด้าน

พรึ่บ!

ตอนนี้กันต์หรือเสี่ยกันต์ที่ทุกๆคนชอบเรียกก็ได้ปิดเอกสารต่างๆที่ตรวจดูเสร็จแล้ว และลุกขึ้นเดินตรงไปที่ห้องรับแขกที่มีคนรออยู่ทันที

แกร๊ก!!

"ซู๊ดดดดดดดด~" ทันทีที่เปิดเข้ามาเขาก็ได้พบกับผู้หญิงหน้าวอกคนหนึ่งที่กำลังนั่งโซ้ยมาม่าคัพอยู่อย่างเอร็ดอร่อย โดยที่ไม่ได้สนใจเลยว่ามีคนอื่นนอกจากตัวเองเปิดเข้าห้องมาแล้ว แถมยังเปิดการ์ตูนในโทรศัพท์ดูไปพลางๆอย่างเสียงดังลั่นห้องด้วย

"นี่!!" เมื่อไม่มีท่าทีว่าคนที่นั่งโซ้ยมาม่าอยู่กลางห้องจะสนใจตัวเอง เสี่ยกันต์เลยเรียกออกมาอย่างเสียงดัง

"ว๊ายยย แค่กๆๆๆๆ" แป้งหอมที่กำลังซู้ดเส้นมาม่าเข้าปากอยู่ก็ต้องร้องตกใจออกมาทันทีพร้อมกับสำลักเส้นมาม่าไปด้วยจนหน้าดำหน้าแดง

"เอานี่ รับไป" เมื่อเห็นว่าตัวเองเป็นต้นเหตุให้ผู้หญิงคนนี้สำลักมาม่าเขาเลยเดินไปหยิบขวดน้ำมาขวดหนึ่งและยื่นให้เธอล้างปากล้างคอตัวเองทันที

'กูไม่น่าไปเสียงดังใส่เลย ลำบากกูต้องไปเอาน้ำมาให้มันอีก' เสี่ยกันต์ได้แต่บ่นกับตัวเองอยู่ภายในใจเบาๆก่อนจะนั่งลงที่โซฟาตรงข้ามกับคนตัวเล็กที่รับน้ำจากเขาไปดื่มยังเอาเป็นเอาตาย

"ดีขึ้นหรือยังกูจะได้เข้าเรื่องซักที"

"อ...โอเคขึ้นแล้วค่ะ ขอบคุณนะคะที่เอาน้ำมาให้หนู" เออเว้ย นึกว่าจะเป็นสก๊อยที่ไม่มีมารยาทซะอีกแต่นี้ก็พูดดีอยู่นะเนี่ย ดีๆๆๆ ตอนแรกที่เขาเปิดเข้ามาเจอก็นึกจะเป็นเด็กสก๊อยที่ไม่มีมารยาทพูดขวานผ่าซากซะอีก แต่พอได้ยินน้ำเสียงของเธอที่พูดออกมาเท่านั้นแหละ 'แม่งโคตรน่ารักเลย' ผิดกับสไตล์การแต่งหน้ามาก นึกว่าแบงค์พันเดินได้เทาแบบไม่มีที่สิ้นสุดจริงๆตั้งแต่หน้ายันกกหู แต่ไม่รู้ว่ารองพื้นมันหมดหรือมันประหยัดกันแน่ ทำไมมันถึงไม่ทาคอด้วยกันนะ