สก๊อยของเสี่ย

"เฮ้ยอีแป้ง! ถือกล้องให้กูหน่อยดิวะ เร็วๆเดี๋ยวอาจารย์มามึง" แป้งหอมที่กำลังเดินเข้ามาในห้องเรียนหลังจากที่เข้าแถวเคารพธงชาติในตอนเช้าเสร็จแล้ว ก็ต้องหยุดชะงักกับเสียงเรียกของเพื่อนสนิทที่ยืนอยู่หลังห้อง ก่อนจะถอนหายใจเบาๆและเดินตรงไปหาเพื่อนสนิทที่มีอยู่คนเดียวที่หลังห้องทันที

"อะไรของมึงวะ อีกล้วยหอม " กล้วยหอมหรือเพื่อนสนิทคนเดียวของแป้งหอมนั่นเอง ทั้งสองเรียนซ้ำชั้นด้วยกันเมื่อปีที่แล้ว ที่จริงทั้งสองจะต้องจบม.6 ตั้งแต่ปีที่แล้ว แต่เพราะความเอาแต่เที่ยวเล่นจึงทำให้ทั้งสองถูกโรงเรียนสั่งให้เรียนซ้ำชั้นอีกหนึ่งปี เพราะไม่อย่างนั้นก็มีอีกทางเลือกก็คือทางโรงเรียนจะเชิญออก จึงทำให้ทั้งสองต้องจำใจเรียนซ้ำชั้นในชั้นมัธยมศึกษาปีที่6อีกครั้งอย่างเลี่ยงไม่ได้

"อย่ามาทำอารมณ์เสียจ้ะอีแป้ง มาถ่ายรูปให้กูก่อน เนี่ยๆกูเพิ่งได้โทรศัพท์ใหม่มา ดูสิมึงถ่ายแล้วสวยมาก" กล้วยหอมอวดโทรศัพท์ที่ได้มาใหม่ให้แป้งหอมดูทันที และทันทีที่แป้งหอมเห็นยี่ห้อของโทรศัพท์ที่เพื่อนสนิทของตัวเองคือก็ต้องตาลุกวาวขึ้นทันที เพราะนี่คือโทรศัพท์ยี่ห้อที่ฮอตฮิตของทุกรุ่นทุกวัยและเป็นยี่ห้อที่แพงมากในบรรดาโทรศัพท์ด้วยกัน แต่ถึงมันจะแพงมากก็เถอะแต่แป้งหอมก็ยังอยากที่จะได้โทรศัพท์แบบเพื่อนมาครอบครองเหมือนกัน

"ม..มึง นี่มันไอโฟน14นี่นา เหยด~แม่งรุ่นล่าสุดแล้วก็แพงที่สุดด้วย อีเหี้ยกูอยากได้ แม่มึงซื้อให้หรอ"

"โนๆๆๆจ้ะเพื่อนรัก ของชิ้นนี้มาด้วยเล่ห์และมารยาของกูทั้งนั้นเว้ย" กล้วยหอมยกยิ้มให้กับเพื่อนของตัวเองที่ดูท่าทางก็รู้ว่าอยากได้โทรศัพท์เครื่องนี้มาก

"เอ้าอีนี่ มึงใช้เล่ห์มารยากับแม่มึงหรอ"

"โอ๊ยอีบ้ากูก็ต้องใช้กับผู้ชายสิ กูจะมาใช้กับแม่กูทำไม" กล้วยหอมตอบกลับเพื่อนสนิทอย่างเอือมๆในความคิดของมัน

"ผู้ชาย? นี่มึงมีแฟนแล้วหรออีกล้วย"

"หึ! เสี่ยที่เลี้ยงกูเองแหละ"

"อะไรนะ!!! นี่มึงเป็นเด็กส....อุบ อื้อออ~" แป้งหอมที่ได้ยินว่าโทรศัพท์เครื่องนี้ของเพื่อนมาจากเสี่ยที่เลี้ยงเพื่อนของตัวเองอยู่ก็ต้องตกใจจนเผลอพูดเสียงดังออกมาทันที แต่ก็พูดออกมาได้ไม่ทันไรกล้วยหอมก็พุ่งตัวมาอุดปากของแป้งหอมไว้ก่อนที่มันจะหลุดปากพูดอะไรไปมากกว่านี้

"หุบปากของมึงเลยอีแป้ง เดี๋ยวกูก็เตะปากเบี้ยวซะหรอก" กล้วยหอมชี้หน้าเพื่อนสนิทอย่างคาดโทษ ที่มันบังอาจพูดเรื่องนี้อย่างเสียงดัง

"ขอโต๊ด มานี่ๆ" แป้งหอมรีบขอโทษขอโพยเพื่อนอย่างกล้วยหอมทันที ก่อนจะลากแขนเพื่อนตัวเองออกจากห้องเรียนเพื่อไปคุยเรื่องนี้กันที่หลังโรงเรียนที่เป็นที่ประจำของพวกเธอทั้งสองคนทันที

“อะไรรรร มึงจะลากกูมาที่นี่ทำไมเนี่ย?” กล้วยหอมร้องถามแป้งหอมอย่างงงๆ ที่อยู่ๆก็โดนเพื่อนสนิทลากออกมาจากห้องเรียน ทั้งๆที่อาจารย์ใกล้จะเข้าสอนแล้ว

“กูก็ลากมึงมาถามเรื่องที่มึงมีเสี่ยเลี้ยง แล้วก็เรื่องที่มึงมีโทรศัพท์รุ่นที่กูอยากได้นี่ไง” ใช่! แป้งหอมอยากได้โทรศัพท์รุ่นนี้มากถึงมากที่สุด เพราะดีไซน์มันสวยอีกอย่างใช้แล้วมันทำให้คนที่ถือดูแพง แต่เพราะราคามันแพงและแรงมาก ทำให้ครอบครัวที่หาเช้ากินค่ำอย่างครอบครัวแป้งหอมก็ได้แต่ฝันหวานมองคนนู้นคนนี้ที่เขาใช้แล้วเพ้อในความคิดเอาก็เท่านั้น

“มึงจะถามอะไร ก็กูบอกแล้วไงว่ากูมีเสี่ยเลี้ยง แล้วโทรศัพท์กูเนี่ยเสี่ยเขาก็ซื้อให้กูเอง” กล้วยหอมก็พูดตอบเพื่อนสาวคนสนิทอย่างตรงไปตรงมาโดยที่ไม่ได้มีอะไรบิดบัง

ทั้งสองเป็นเพื่อนสนิทกันตั้งแต่ขึ้นมัธยมศึกษาปีที่1 จึงทำให้เชื่อใจซึ่งกันและกันมากสามารถพูดได้ทุกเรื่องไม่เว้นแม่แต่เรื่องในครอบครัวและเรื่องส่วนตัว ถ้าไม่ไว้ใจกันก็คงไว้ใจใครไม่ได้แล้วแหละเพราะมีแค่กล้วยหอมและแป้งหอมนี่แหละที่อยู่ด้วยกันแล้วไม่เคยมีเรื่องบาดหมางหรือผิดใจกันเลย เอาง่ายๆก็คือไม่มีเพื่อนคนไหนคบกับพวกเธอนั่นเอง

“แมร่งชีวิตมึงดีจัด ไม่ต้องขอเขาก็ประทานมาให้เลยอ่า อิจฉาอ่า~” แป้งหอมโอดครวญใส่กล้วยหอมทันทีที่ได้ยินเพื่อนพูดบอกว่าผู้ชายเขาซื้อให้เองโดยที่ไม่ต้องร้องขอ แป้งหอมอิจฉ๊าอิจฉา

“ดีก็เหี้ยล่ะอีแป้ง น้องสาวกูจะพังอยู่แล้ว เดี๋ยวกลับไปกูจะไปขูดเลือดขูดเนื้อไอ้เสี่ยบ้ากามนั่นอีก เอาให้สาสมกับที่ทำกูเดินขาถ่างในแต่ละวัน” กล้วยหอมบ่นให้เพื่อนสาวฟังพร้อมกับทำหน้ายุ่งเวลาที่คิดถึงไอ้เสี่ยหน้าหล่อบ้ากามที่วันๆเอาแต่จับตัวเธอฟาดลงเตียงไม่ก็ราวระเบียงในบางวัน

“อีกล้วยเน่า อีมึงนอนกับเขาแล้วหรอ?” เมื่อได้ยินว่าเพื่อนบอกว่าเดินขาถ่างแป้งหอมก็อ้าปากกว้างทำตาเท่าไข่ห่านทันที

“ก็เออสิวะ ไม่นอนแล้วไอ้เสี่ยบ้ากามมันจะให้ของกูหรือไงอีแป้ง ถามไรก็คิดหน่อยสิวะ มึงคิดว่ากูไปเป็นเด็กเสี่ยมีแค่นอนจับมือกันแล้วก็หลับเลยหรือไง กูโดนไอ้เสี่ยบ้ามันจับกินตับตั้งแต่กูเจอหน้ามันไม่ถึงครึ่งชั่วโมงด้วยซ้ำ พูดแล้วก็โมโห วันนั้นกูน่าจะล้างน้องสาวไปให้หอมๆมากกว่านี้ หึ๊ย!”

“ต...ตั้งแต่เมื่อไหร่อีกล้วย” แป้งหอมยังคงสงสัยอีกหลายเรื่อง จึงมีคำถามมากมายที่อยากจะถามเพื่อนสาวคนสนิทอีกเป็นกอง

“ตั้งแต่กีฬาสีสองเดือนก่อนจ้ะอีดอก”

“อ๋อ ที่แท้วันนั้นที่มึงลาในวันที่มีกีฬาสี คือไปนอนกับผู้ชายว่างั้นเถอะอีเพื่อนเลว” ในที่สุดแป้งหอมก็รู้เหตุผลว่าทำไมเพื่อนคนสนิทของเธอถึงปล่อยให้เธอเคว้งคว้างเพียงลำพังในวันกีฬาสี ที่แท้มันก็แอบหนีไปนอนกับผู้ชายนี่เอง แล้วกีฬาสีทางโรงเรียนจัดให้สามวันมันไม่มาสักวันเลยด้วยนะ ยิ่งคิดยิ่งน่าโมโห

“ใช่จ้า เพื่อนคนนี้หนีไปนอนกับผู้ชายมาจ้า อิอิ” ไม่มีแม้แต่ความสำนึกผิดสำหรับคนอย่างกล้วยหอม อีกทั้งยังสามารถยิ้มหัวเราะใส่เพื่อนคนสวยอย่างแป้งหอมที่ทำหน้าบูดบึ้งใส่เธออยู่

ติ๊งต๊อง ติ๊งต่อง ติ๊งต่อง

เมื่อเสียงกริ๊งเข้าเรียนในคาบแรกดังขึ้นทั้งสองก็มองหน้ากันอย่างไม่ได้นัดหมาย พร้อมกับวิ่งใส่เกียร์หมาเต็มสปี๊ดตรงไปยังห้องเรียนของตัวเองทันที

ยังมีคำถามอีกมากมายอยู่ภายในหัวของแป้งหอม แต่เอาเป็นว่าค่อยถามเพื่อนตัวดีของเธอในตอนพักเที่ยงของวันนี้ก็แล้วกัน จะถามคำถามที่คิดไว้เอาให้มันไม่ได้กินข้าวเลยแม้แต่คำเดียวเลย คอยดูสิ