บทที่ 2 ข่าวลือ 3/3

เขาเป็นพ่อค้าย่อมไม่เห็นด้วยที่หลานสาวค้าขายมาห้าปี กำไรไม่ต้องนับ ใช้ทั้งชาติก็ยังสบาย แต่จะส่งให้กองทัพหมดเลยมันจะเหนื่อยเปล่าหรือไม่

“ปีนี้หิมะที่ซางโจวจะตกหนักและยาวนานกว่าทุกปีเจ้าค่ะ” ฉางอิงเน้นย้ำทุกคำชัดถ้อยชัดคำ นัยน์ตาคมกริบมองลุงรองอย่างจริงจัง ทำให้เผยจงกุ้ยเปลี่ยนกลับมาจริงจังบ้าง

“ยามเมื่อภัยแล้งกระจายไปทั่วแคว้น ข้าวปลาอาหารจะขาดแคลน เสบียงทหารจะกลายเป็นหมากที่ถูกตัด และยามเมื่อหิมะแรกตกในฤดูหนาว... ทหารตระกูลเผยห้าแสนนายจะรบทัพจับศึกได้อย่างไรหากไม่มีเสื้อกันหนาวและเสบียง”

ความเงียบปกคลุมห้องหนังสือไปชั่วขณะ เฉินจงกุ้ย

จ้องมองหลานสาววัยเก้าหนาวเบื้องหน้าด้วยความรู้สึกทึ่งกึ่งหวาดหวั่น...

การอ่านกลยุทธ การคำนวณเสบียง และสายตาที่มองการณ์ไกลเกินกว่าขุนนางในราชสำนักเช่นนี้ มันใช่ความคิดของเด็กผู้หญิงที่ยังไม่ปักปิ่นจริงหรือ!

“อิงเอ๋อร์...” เฉินจงกุ้ยเค้นเสียงถามอย่างอดไม่ได้ “บอกลุงมาตามตรง... เจ้าอายุเพียงเก้าหนาว เหตุใดถึงได้วางแผนการลึกซึ้งถึงเพียงนี้”

เผยฉางอิงหลุบสายตาลงต่ำ เพียงเล็กลายเพื่อซ่อนความแค้นในดวงตา ก่อนจะเงยหน้าขึ้นแย้มยิ้มบางเบา ยืมชื่อของมารดาผู้ล่วงลับมาเป็นเกราะบังหน้าอย่างแนบเนียน

“ท่านพ่ออยู่ชายแดนฝ่าฟันอันตราย หากลูกสาวเช่นข้าไม่คิดแทน... แล้วใครจะคิดแทนท่านพ่อเล่าเจ้าคะ” น้ำเสียงของนางราบเรียบแต่อิ่มเอิบด้วยความกตัญญู

เฉินจงกุ้ยนิ่งครู่หนึ่งพลันถอนหายใจแล้วก็คิดได้ว่าจริงอย่างที่หลานสาวกล่าว

“พระทัยฮ่องเต้ไม่อาจคาดเดา ขุนนางในราชสำนักต่างแก่งแย่งชิงดี... ยามที่ท่านแม่ยังมีชีวิต ท่านแม่เคยเล่าให้ข้าฟังเสมอว่า ท่านแม่วางแผนเผื่อท่านพ่อทุกปี ถึงได้สะสมที่ดินและทำการค้าไว้มากมาย ข้าเพียงแต่นำสิ่งที่ท่านแม่เคยสั่งสอน มาทำต่อให้บรรลุผลเท่านั้นเองเจ้าค่ะ”

ได้ยินคำว่า ‘คำสั่งสอนของน้องสาว’ เฉินจงกุ้ยก็ถอนหายใจยาวอีกรอบ ความคลางแคลงใจพังทลายลงทันที เหลือเพียงความสะเทือนใจและความภาคภูมิใจในตัวหลานสาว

“ที่แท้ก็เป็นความคิดของน้องสาม...”

ท่านลุงรองพยักหน้ารับอย่างยอมรับได้ นัยน์ตาทอดมองหลานสาวด้วยความรักใคร่

“ดี! ในเมื่อเป็นแผนของเจ้ากับแม่เจ้า ลุงจะลงมือจัดการให้เร็วที่สุด! ที่ดินทุกแปลง คลังสินค้าทุกแห่งของตระกูลเฉิน... จะถูกเปลี่ยนเป็นเสบียงและเสื้อกันหนาวเพื่อสนับสนุนน้องเขยและกองทัพตระกูลเผย!”

เผยฉางอิงยกยิ้มมุมปาก นัยน์ตาคู่สวยมองไปยังแผนที่ตรงตำแหน่งเมืองหลวง...

หลังจากหารือเรื่องเปลี่ยนการเพาะปลูก แต่ผ่านไปแรมเดือนแล้ว เรื่องก็ยังไม่ซาราวกับสตรีในเมืองหลวงจะว่างงานเกินไป ข่าวเรื่องบุตรสาวคนรองของแม่ทัพเผยอกตัญญูต่อท่านย่า ไม่เคารพมารดาเลี้ยงยิ่งกระพือหนักข้อขึ้น เรื่องไม่จริงเมื่อถูกพูดถึงมาก ๆ เข้าก็เหมือนจะกลายเป็นจริงไปเสียแล้ว และคนที่ทนไม่ได้ย่อมเป็นป้าสะใภ้รองเผยหรือ เสิ่นซื่อ[1]

“เหอะ...เจ้ายังมัวใจเย็นอยู่ได้อีกหรือเหตุใดถึงยังเอาแต่ดีดลูกคิดรางแก้วอยู่เล่า พวกปลิงที่อาศัยอยู่ตระกูลเผยพวกนั้นสาดอุจจาระรดหน้าเรือนพวกเราแล้วนะ รู้หรือไม่คนเหล่านั้นบอกว่าพวกเราละโมบสินเดิม พูดแล้วก็เหมือนถ่มน้ำลายขึ้นฟ้า พวกนางต่างหากที่ละโมบ อย่างคิดว่าข้าไม่รู้หลายปีที่ผ่านมาน้องสามจุนเจือจวนแม่ทัพไปเท่าไหร่”

อันที่จริงเผยฉางอิงได้ยินเสียงป้าสะใภ้รองตั้งแต่หน้าประตูเรือนแล้ว บ่นเข้ามาเหมือนหมีกินผึ้งเช่นนี้ นางคาดเดาว่าไปเปิดศึกสาดน้ำลายในตลาดมายกหนึ่งแล้ว ถึงได้กลับบ้านมาบ่นกับนางได้ หากไม่คงไม่เห็นแม้แต่เงาป้าสะใภ้

ป้าสะใภ้รองของนางเป็นคนตรง ๆ คิดอย่างไรกล่าวเช่นนั้นไม่มีเล่ห์เหลี่ยม บางครั้งก็อาจจะถูกชักจูงได้ง่าย นางจึงต้องเดือนท่านลุงรองให้ห้ามปรามเอาไว้บ้าง แต่เมื่อนางมาเยี่ยมถึงในเรือนจึงรีบสนใจนางก่อน

“ป้าสะใภ้รอง” เผยฉางอิงเงยหน้าขึ้นจากบัญชีก่อนจะฉีกยิ้มให้อย่างอ่อนหวาน เพราะเมื่อเห็นรอยยิ้มงดงามของนางเสิ่นซื่อก็จะใจเย็นลงสามส่วน

“เฮ้อ...เอาเถอะ...ข้าจัดการตอกกลับให้แล้วเจ้าไม่ต้องกังวลว่าจะเสียเปรียบฝ่ายเดียว”

“พวกนางกล่าวอันใดบ้างเจ้าคะ...ป้าสะใภ้รองถึงได้โกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยงเช่นนี้ ไม่ใช่ว่าท่านถือคติไม่โกรธตั้งแต่เริ่มวันเดี๋ยวขายไม่ดีหรอกหรือ”

“ข้ายอมขายไม่ดีหนึ่งวัน แลกกับการทะเลาะกับสตรีไร้ยางอายผู้นั้น เจ็บใจนักนังแก่ผู้เฒ่าเผยผู้นั้นวางยามารดาเจ้าแต่กลับอาศัยความกตัญญูของบิดาเจ้าลอยหน้าลอยตา หากไม่ใช่ว่าเห็นแก่แม่ทัพเผยท่านลุงใหญ่เจ้าเอานางถึงตาย”

เสิ่นซื่อนึกเจ็บใจจึงรื้อฟื้นเรื่องเก่าเล็กน้อย แต่เมื่อรู้สึกว่าตนเองพูดมากเกินไปจึงหยุด ยิ่งเห็นสายตาของหลานสาวเข้มขึ้นนางจึงคิดว่าตนเองโมโหจนโง่ไปแล้ว สามีนางกำชับนักหนาต่อหน้าหลานสาวอย่ารื้อฟื้นเด็ดขาด จึงรีบเปลี่ยนเรื่อง

“ว่าแต่เจ้าเถอะ...ลุงรองเจ้าบอกว่าจะเปลี่ยนแผนการเพาะปลูกหรือ”

“เจ้าค่ะ”

“ราชสำนักเพ่งเล็งกองทัพตระกูลเผยแล้วหรือ” เสิ่นซื่อเบาเสียงลงเล็กน้อย เพราะเรื่องเช่นนี้กล่าวมั่วซั่วไม่ได้

“ใกล้แล้วเจ้าค่ะ”

เสิ่นซื่อรู้สึกว่าเรื่องของสตรีหน้าหนานั่นเบาลงไปเลยเมื่อคิดถึงเคราะห์กรรมที่ต้องเผชิญ นางจึงคิดว่าเอาไว้ว่าง ๆ นางค่อยปรึกษากับพี่สะใภ้ใหญ่จัดการก็ไม่สายนัก

“เช่นนั้นเจ้าจะเอาอย่างไรต่อ” เสิ่นซื่อรู้ว่าหลานสาวรู้หลายเรื่องในราชสำนัก บางเรื่องนางอาศัยคำพูดไม่กี่คำของหลานสาวสร้างกำไรเป็นกอบเป็นกำ ดังนั้นหากฉางอิงขยับนางต้องเตรียมตัวเอาไว้บ้าง

“ท่านป้ารีบกักตุนสินค้าได้เลย รีบรับซื้อข้าวสาร แป้ง และเกลือเอาไว้มากหน่อย อีกไม่นานคงราคาขึ้น ตอนนี้แค่รอเวลาเจ้าค่ะ...ข้าคิดว่าอีกไม่เกินสามวัน ราชสำนักประชุมเรื่องเสบียงกองทัพปีนี้แน่ ๆ เพราะใกล้ถึงช่วงส่งเสบียงแล้ว”

 

---

[1]  ซื่อ คำต่อท้ายแซ่ของหญิงที่แต่งงานแล้ว