บททั้งหมดของ สตรีเช่นข้าเลือกอำนาจก่อนความรัก: บทที่ 1 - บทที่ 10

มิได้ครองวังหลัง...แต่ครองดวงหทัย ไร้ตราหงส์ มิไร้ความอบอุ่น ไร้บารมีค้ำจุน ทว่ามีรักหนึ่งคอยปกป้องสิ้นเสียงอ่านจดหมายของสาวใช้ข้างกาย ที่หยิบยกบทประพันธ์ของกวีบัณฑิตนอกรีดของใครสักคนหนึ่งมาพรรณนาความรักอันลึกซึ้งที่ฝ่าบาทมีให้กับพระสนมกุ้ยเฟย เพื่อเอาใจพระนาง ในงานเลี้ยงคล้ายวันประสูติ ผู้เป็นนายจึงได้เอ่ยขึ้นมาหนึ่งคำ“บทกวีหลอกสตรีเช่นนี้...มีความจริงสักกี่ประโยคกัน” เสียงใสกังวานดั่งกระดิ่งลมดังขึ้นขณะสายตายังไม่ละจากตำราเมื่อเห็นใบหน้าเรียบเฉยไร้ซึ่งความขวยเขินดั่งสตรีแรกสาวกำลังจดจ่อกับตำราตรงหน้า ราวกับว่าพรุ่งนี้เป็นวันสอบจ้วงหยวนของนาง ซึ่งสตรีไม่ได้มีสิทธิ์เช่นนั้น แต่นางก็ยังจดจ่ออ่านอย่างเอาเป็นเอาตาย มิได้ออกไปหาความสำราญดั่งสตรีแรกสาวที่เป็นวัยซุกซนเหมือนสตรีจวนอื่น“คุณหนู...ท่านไม่คิดจะตอบจดหมายของเซียวอ๋อง หน่อยหรือเจ้าคะ เห็นได้ชัดว่าเขามีใจให้ท่าน”ตอบจดหมายหรือ...หากนางเป็นดั่งสตรีโง่เขลาเมื่อชาติก่อนคงบอกให้รีบนำกระดาษอบร่ำอย่างดีที่มีกลิ่นหอมมากาง เร่งให้นางฝนหมึกสนชั้นเลิศโดยเร็ว หยิบพู่กันขนนุ่มบรรจงเขียนประโยคตอบกลับและลอบให้คนส่งออกจากจวนอย่าชักช้า ด้วยก

ท่านพ่อขัดขืนไม่ได้จำต้องรับ แต่ก็ไม่เคยเหยียบย่างกายเข้าไปในเรือนอนุ ต่อให้ท่านแม่ของนางป่วย ที่เดียวที่ท่านพ่อจะนอนค้างก็คือเรือนท่านแม่ กระทั่งงานต่าง ๆ ยังขนไปทำที่นั่น และนางมักจะเห็นภาพท่านพ่อทำงานโดยที่หันหน้าไปทางเตียงท่านแม่จนชินตา บ่อยครั้งท่านพ่อก็อุ้มนางมานอนบนตั่งไม่ให้รบกวนท่านแม่...แม้ลมหายใจสุดท้ายก่อนตาย ท่านพ่อก็ยังอยู่กับท่านแม่แม้นางยังเด็กแต่ความทรงจำในชาติก่อนทำให้นางเติบโตเพียงข้ามคืน และคืนนั้นคือนางคิดเปลี่ยนโชคชะตาของครอบครัวเผยฉางอิงจูงท่านพ่อและท่านลุงรองไปที่หนึ่ง อ้างว่าท่านแม่ซ่อนบางสิ่งไว้ให้ท่านพ่อกับท่านลุงรองมาขุดไปพร้อมกันและเป็นของสำคัญที่จะเปิดต่อหน้าคนทั้งสองเมื่อมาถึงที่เรือนที่ติดกับเรือนท่านย่า และพบว่าท่านย่าและอนุซูเป็นผู้วางแผนวางยาท่านแม่ตั้งแต่ตั้งครรภ์ของนาง จนกระทั่งเลี้ยงนางได้ห้าหนาวก็จากไป พวกเขาคายความจริงโดยไม่ต้องสืบสาว นางจึงไม่ต้องเอ่ยอันใดมากท่านพ่อเดินเข้าไปพร้อมพยานเป็นท่านลุงรองที่ตั้งใจเอาเรื่องถึงกรมอาญา เพราะตรงหน้าเป็นสินเดิมมารดาที่อนุซูขนเข้าเรือนของท่านย่า“ท่านแม่...หากท่านอยากได้ทรัพย์สินเงินทองเหตุใดมิบอกข้า..

คนเรามักละโมบในสิ่งที่ไม่ใช่ของตนเอง ซูหว่านหรงเองก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น...ที่แม้แต่นางวางแผนมากมาย แต่สุดท้ายก็ได้เพียงอำนาจที่ขาดกำลังเงิน จวนเผยแม้จะดูเหมือนจวนใหญ่มาเป็นร้อยปี แต่ฮูหยินผู้เฒ่าบริหารไม่ดีสี่ปีหลังจากแม่ทัพออกจากจวนยิ่งมีแต่ย่ำแย่ ยิ่งสถานะการเงินในจวนแล้วด้วย “คุณหนูรอง...เหตุใดท่านจึงไม่เคารพผู้ใหญ่ อกตัญญูเช่นนี้ชื่อเสียงของท่านจะวางไว้ที่ใด” เผยฉางอิงไม่คิดรีบตอบโต้กับคำกล่าวของคนที่อุปโลกน์เป็นอนุชั้นต่ำที่ริอาจมาสั่งสอนบุตรภรรยาเอกเช่นนาง ที่แม้แต่ทำตัวให้มีมารยาทยังทำไม่ได้ นางเพียงแต่ยกยิ้มบางเบาส่งให้ “ชื่อเสียงเผยฉางอิงไม่ลำบากให้ท่านย่าและแม่นางซูต้องลำบากแบกให้ ฉางอิงเพียงเชื่อฟังคำสั่งสอนของท่านพ่อเพียงเท่านั้น อีกอย่างอนุที่แม้แต่ท่านพ่อยังไม่ยอมรับ เพียงแค่ท่านย่าต้องการแต่งตั้ง ท่านควรเจียมตัวให้มาก” “นี่ท่าน...นี่จะมากไปแล้วนะ พวกเราหวังดีแท้ ๆ” ซูหว่านหรงไม่คิดว่าเด็กเพียงอายุเก้าหนาวฝีปากเหตุใดถึงได้กล้าเช่นนี้ได้อย่างไร หากไม่ใช่ว่าตระกูลเฉินสั่งสอน “เชิญท่านกลับไปเถิด คิดจะมารับตัวข้าเป็นตัวประกันหรือ

เขาเป็นพ่อค้าย่อมไม่เห็นด้วยที่หลานสาวค้าขายมาห้าปี กำไรไม่ต้องนับ ใช้ทั้งชาติก็ยังสบาย แต่จะส่งให้กองทัพหมดเลยมันจะเหนื่อยเปล่าหรือไม่“ปีนี้หิมะที่ซางโจวจะตกหนักและยาวนานกว่าทุกปีเจ้าค่ะ” ฉางอิงเน้นย้ำทุกคำชัดถ้อยชัดคำ นัยน์ตาคมกริบมองลุงรองอย่างจริงจัง ทำให้เผยจงกุ้ยเปลี่ยนกลับมาจริงจังบ้าง“ยามเมื่อภัยแล้งกระจายไปทั่วแคว้น ข้าวปลาอาหารจะขาดแคลน เสบียงทหารจะกลายเป็นหมากที่ถูกตัด และยามเมื่อหิมะแรกตกในฤดูหนาว... ทหารตระกูลเผยห้าแสนนายจะรบทัพจับศึกได้อย่างไรหากไม่มีเสื้อกันหนาวและเสบียง”ความเงียบปกคลุมห้องหนังสือไปชั่วขณะ เฉินจงกุ้ย จ้องมองหลานสาววัยเก้าหนาวเบื้องหน้าด้วยความรู้สึกทึ่งกึ่งหวาดหวั่น...การอ่านกลยุทธ การคำนวณเสบียง และสายตาที่มองการณ์ไกลเกินกว่าขุนนางในราชสำนักเช่นนี้ มันใช่ความคิดของเด็กผู้หญิงที่ยังไม่ปักปิ่นจริงหรือ!“อิงเอ๋อร์...” เฉินจงกุ้ยเค้นเสียงถามอย่างอดไม่ได้ “บอกลุงมาตามตรง... เจ้าอายุเพียงเก้าหนาว เหตุใดถึงได้วางแผนการลึกซึ้งถึงเพียงนี้”เผยฉางอิงหลุบสายตาลงต่ำ เพียงเล็กลายเพื่อซ่อนความแค้นในดวงตา ก่อนจะเงยหน้าขึ้นแย้มยิ้มบางเบา ยืมชื่อของมารดาผู้ล่วงลับ

เซียวเฉิงเย่ายกมุมปากขึ้นก่อนกล่าว “เจ้ากรมคลังว่าอย่างไร ฉินอ๋องยื่นโอกาสให้ท่านแสดงฝีมือแล้ว ท่านยินดีรับหรือไม่ โอกาสเช่นนี้ไม่คว้าไว้ครั้งหน้าไม่มีแล้ว”ถ้อยคำโอรสสวรรค์ถือเป็นสิทธิ์ขาด นั่นทำให้เจ้ากรมคลังถึงกับเหงื่อตกรีบคุกเข่า“ฝ่าบาท...กระหม่อม...กระหม่อมไร้สามารถ” สุดท้ายเจ้ากรมคลังก็ต้องกลืนน้ำลายทั้งทำให้ตัวเองอับอายในท้องพระโรง คนที่เบิกบานใจที่สุดกลับเป็นผู้ตรวจการเฉิน ทั้งยังจงใจสบถออกมา“เหอะ...ดีแต่ปาก!”ผู้ตรวจการยื่นฎีกาฟ้องผู้ใดก็ได้ไร้ความผิด ขอแค่เรื่องนั้นไม่ใช่เรื่องแต่งขึ้นมา แม้แต่ฝ่าบาทก็ไม่อาจลงโทษได้ ดังนั้นคนที่เหล่าขุนนางน้อยใหญ่ไม่กล้าหาเรื่องผู้ตรวจการเฉิน เพราะนอกจากจะเป็นกลางแล้ว ต่อให้สนิทสนมกันก็ไม่เคยไว้หน้าผู้ตรวจการเฉินเป็นคนเช่นไรใครบ้างไม่รู้ หากเขาเพ่งเล็งหาเรื่องผู้ใด คล้ายกับต้องสะเดาะเคราะถึงเจ็ดวันเจ็ดคืนก็ไม่แน่ว่าจะพ้นเคราะห์แล้วไม่มีใครรู้ว่าเหตุใดเจ้ากรมเฉินถึงออกหน้าแทนแม่ทัพเผย...การประชุมจึงจบเพียงเท่านั้น เรื่องตัดเงินบำรุงกองทัพให้เอาไว้ก่อน เสบียงที่ต้องส่งก็ต้องส่งห้ามตัดเด็ดขาดเมื่อจบประชุมแล้วขันทีประจำพระวรกายรีบยืนดักฉิ