บทที่ 2 ข่าวลือ 2/3

“โอหังนัก!” ชุยซูเจินแค่นเสียงในลำคอ นัยน์ตาฉายความเคียดแค้น “คิดว่าย้ายไปอยู่เรือนหลิงซวงแล้วข้าจะทำอะไรนางไม่ได้รึ? จิ้งเยวียนก็อยู่ชายแดน พี่ชายนางก็ออกรบ เมืองหลวงแห่งนี้... ตระกูลพ่อค้าอย่างตระกูลเฉินมีอำนาจอะไรมางัดง้างกับข้า!”

นางหยิบพัดกลมปักลายกิ่งหลิวขึ้นมากระพือเบาๆ ใบหน้าที่เหี่ยวย่นยิ้มเย็นเยียบ

“ไม่ใช่ว่าตระกูลเฉินยังมีผู้ตรวจการอยู่คนหนึ่งหรือเจ้าคะท่านแม่ หากมีอันใดขึ้นมา...”

“เหอะ...ข้ามีศักดิ์เป็นถึงท่านป้าฝั่งมารดาของหลิวกุ้ยเฟย พระสนมเอกที่ฝ่าบาททรงโปรดปรานที่สุดในวังหลัง! ผู้ตรวจการตำแหน่งเล็ก ๆ หรือจะมีน้ำหนักในพระทัยฝ่าบาท อีกไม่กี่วันก็จะถึงงานชมดอกเหมย ที่หลิวกุ้ยเฟยจัดขึ้นในวัง... ข้าจะดูสิว่า หากข้าไปร้องไห้บอกเล่าความอกตัญญูของเด็กนั่นต่อหน้าฮูหยินตระกูลใหญ่ทั้งเมืองหลวง นังเด็กฉางอิงกับตระกูลเฉินหน้าเลือดนั่น จะยังมีหน้าเชิดขึ้นเดินในฉางอานได้อีกหรือไม่!”

ซูหว่านหรงก้มหน้าลงซ่อนรอยยิ้มสมใจไว้...

ใช่แล้วกิริยาต่ำช้าเช่นนี้ ต้องป่าวประกาศให้คนทั้งเมืองหลวงช่วยกันเหยียบนังเด็กนั่นให้จมดิน!

สายลมยามบ่ายพัดเอาความเงียบสงบอบอวลไปทั่วเรือนหลิงซวง ต่างจากเรื่องซุบซิบในวังหลวงหลังจบงานเลี้ยงชมดอกเหมยอย่างสิ้นเชิง

ข่าวลือเรื่อง ‘ตระกูลเฉินมือเติบ และหลานสาวเนรคุณอกตัญญู’ ที่ชุยซูเจินหรือเผยเหล่าฟูเหรินกับ

ซูหว่าน‍หรงพยายามประโคมในงานเลี้ยง ไม่ได้เข้ามากระทบถึงโสตประสาทของเผยฉางอิงเลยแม้แต่น้อย

สำหรับนางแล้ว แผนการเอาคืนที่ตื้นเขินของสองสตรีหน้าหนาเหล่านั้น... ไร้ค่าเกินกว่าจะเจียดเวลาไปใส่ใจ

บนตั่งไม้แกะสลักริมหน้าต่าง แผ่นหนังสัตว์ขนาดใหญ่ถูกคลี่กางออกอย่างประณีต ปรากฏเป็น แผนที่แคว้นต้าเซิ่ง ที่ระบุเส้นทางชัยภูมิและหัวเมืองสำคัญไว้อย่างถี่ถ้วน

นี่เป็นแผนที่ของท่านปู่ที่ทิ้งเอาไว้ในจวนตระกูลเผย ตอนห้าขวบนางรีบคว้าใส่มาในหีบสินเดิมมารดา และรู้ว่ามันจะมีประโยชน์

ดวงตาคู่สวยจดจ้องไปยังจุดยุทธศาสตร์ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ... ด่านซางโจว ชายแดนที่ตั้งค่ายทหารต่อต้านการรุกรานจากแคว้นตงเซี่ย

“อิงเอ๋อร์ เจ้าเรียกลุงมาพบแต่หัววัน มีเรื่องร้อนใจอันใดรึ” เฉินจงกุ้ย ท่านลุงรองเดินก้าวเข้ามาภายในห้องหนังสือ นัยน์ตายังฉายรอยฉุนเฉียวจากข่าวลือในงานเลี้ยงชมดอกไม้ “หากเป็นเรื่องยายแก่ตระกูลชุยกับอนุชั้นต่ำผู้นั้น เจ้าอย่าได้กังวล ลุงเตรียมจะ...”

ยังไม่ทันที่เฉินจงกุ้ยเอ่ยจบเสียงหลานสาวขัดขึ้นก่อน

“เรื่องคนไร้สติพวกนั้นปล่อยให้นางดิ้นรนไปเถิดเจ้าค่ะท่านลุงรอง ถ้ารู้ว่าท่านป้าสะใภ้รองมีวิธีจัดการ” เผยฉางอิงเอ่ยแทรกด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ไร้ร่องรอยความหวั่นวิตกในชื่อเสียงของตนเอง นางปรายสายตาเชิญให้ผู้เป็นลุงนั่งลงเบื้องหน้า

“ข้าเรียกท่านลุงมาวันนี้ เพราะมีเรื่องสำคัญกว่าเรื่องไร้ยางอายของพวกนางหลายเท่าตัว”

นิ้วเรียวขาวผ่องดั่งลำเทียนแตะลงบนแผนที่ตรงบริเวณที่ราบจิ่วซิ่วและเมืองชิงเหอเมืองที่ติดกับทะเลบูรพา

“ที่ดินนับห้าพันหมู่ของตระกูลเฉินบริเวณที่ราบจิ่วซิ่วและรอบเมืองชิงเหอ ข้าอยากให้ท่านลุงปรับแผนเกษตรกรรมทั้งหมดในฤดูกาลนี้เจ้าค่ะ”

เฉินจงกุ้ยเลิกคิ้วมองหลานสาววัยเก้าขวบอย่างแปลกใจ “ปรับอย่างไรรึ”

“เปลี่ยนจากการปลูกข้าวพันธุ์ต่างๆ มาเป็นพืชไร่ที่เติบโตเร็วและใช้น้ำน้อยเจ้าค่ะ ให้เน้นปลูกมันหวาน ข้าวโพด และถั่วเป็นหลัก เมื่อเก็บเกี่ยวแล้วให้นำมาโม่เป็นแป้งและตากแห้งแปรรูปไว้ในคลัง ส่วนข้าวสารที่ตระกูลเฉินเก็บสะสมไว้ในคลังเดิม ณ ที่ราบจิ่วซิ่วและเมืองชิงเหอ ข้าคำนวณดูแล้ว... หากบริหารจัดการดีๆ มีปริมาณมากพอจะสำรองเสบียงให้พ้นศึกตงเซี่ยไปได้ถึงห้าปีเต็ม”

ท่านลุงรองขมวดคิ้วแน่น มองหน้าหลานสาวราวไม่เชื่อหู “ห้าปีรึ! อิงเอ๋อร์... สงครามชายแดนตงเซี่ยเพิ่งจะเริ่มขึ้น ราชสำนักยังส่งเสบียงตามปกติ เหตุใดเจ้าถึงคิดการณ์ใหญ่ถึงขั้นจะสำรองเสบียงมากมายขนาดนี้”

เฉินจงกุ้ยเป็นพ่อค้าที่ร่ำรวยมากที่สุดในเมืองหลวง เขาจัดการเรื่องราวต่าง ๆ ตามคำบอกเล่า เพราะหลานสาวเอาบันทึกของน้องสาวคนเดียวของตนมาให้ดู และรับปากว่าจะทำแทนนางเอง รวมทั้งจะปกป้องหลานสาวอย่างสุดความสามารถ

แต่นี่แทบจะเรียกได้ว่ากักตุนเสบียงเชียวนะ หากทางการสืบทราบจะทำอย่างไร

ฉางอิงยกชาขึ้นจิบเบาๆ ปกปิดรอยยิ้มหยันในดวงตา...สงครามไม่ได้เพิ่งเริ่มแต่เริ่มมานานแล้วต่างหาก คนในราชสำนักจงใจปิดข่าวเพื่อผลประโยชน์กันทั้งนั้น

ในเมื่อชาติก่อน ราชสำนักตัดเสบียงทหารห้าแสนนายจนต้องอดตาย นางจะไม่ยอมให้เกิดซ้ำรอยเด็ดขาด

“นี่แค่เสบียงเจ้าค่ะ แต่เสบียงอย่างเดียวยังไม่พอเจ้าค่ะท่านลุง” นางวางถ้วยชาลงเสียงดัง ก๊อก น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นหนักแน่น

“เราต้องเตรียม เสื้อผ้ากันหนาวและเกลือ ให้กองทัพตระกูลเผยล่วงหน้า ให้ทหารของท่านพ่อเร่งลำเลียงเข้าสู่ค่ายซางโจวอย่างเงียบๆ ตั้งแต่ต้นฤดูใบไม้ร่วง”

เฉินจงกุ้ยชะงักกึก นัยน์ตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึง “เตรียมเครื่องหนาวแต่หัววัน? ชายแดนซางโจวแม้จะหนาวเย็น แต่ค่ายทหารก็มีงบประมาณ”