สตรีเช่นข้าเลือกอำนาจก่อนความรัก

มิได้ครองวังหลัง...แต่ครองดวงหทัย

ไร้ตราหงส์ มิไร้ความอบอุ่น

ไร้บารมีค้ำจุน ทว่ามีรักหนึ่งคอยปกป้อง

สิ้นเสียงอ่านจดหมายของสาวใช้ข้างกาย ที่หยิบยกบทประพันธ์ของกวีบัณฑิตนอกรีดของใครสักคนหนึ่งมาพรรณนาความรักอันลึกซึ้งที่ฝ่าบาทมีให้กับพระสนมกุ้ยเฟย เพื่อเอาใจพระนาง ในงานเลี้ยงคล้ายวันประสูติ ผู้เป็นนายจึงได้เอ่ยขึ้นมาหนึ่งคำ

“บทกวีหลอกสตรีเช่นนี้...มีความจริงสักกี่ประโยคกัน” เสียงใสกังวานดั่งกระดิ่งลมดังขึ้นขณะสายตายังไม่ละจากตำรา

เมื่อเห็นใบหน้าเรียบเฉยไร้ซึ่งความขวยเขินดั่งสตรีแรกสาวกำลังจดจ่อกับตำราตรงหน้า ราวกับว่าพรุ่งนี้เป็นวันสอบจ้วงหยวนของนาง ซึ่งสตรีไม่ได้มีสิทธิ์เช่นนั้น แต่นางก็ยังจดจ่ออ่านอย่างเอาเป็นเอาตาย มิได้ออกไปหาความสำราญดั่งสตรีแรกสาวที่เป็นวัยซุกซนเหมือนสตรีจวนอื่น

“คุณหนู...ท่านไม่คิดจะตอบจดหมายของเซียวอ๋อง หน่อยหรือเจ้าคะ เห็นได้ชัดว่าเขามีใจให้ท่าน”

ตอบจดหมายหรือ...

หากนางเป็นดั่งสตรีโง่เขลาเมื่อชาติก่อนคงบอกให้รีบนำกระดาษอบร่ำอย่างดีที่มีกลิ่นหอมมากาง เร่งให้นางฝนหมึกสนชั้นเลิศโดยเร็ว หยิบพู่กันขนนุ่มบรรจงเขียนประโยคตอบกลับและลอบให้คนส่งออกจากจวนอย่าชักช้า ด้วยกลัวว่าอีกคนจะคอย

แต่เรื่องไร้ยางอายเช่นนั้น เอาไว้ให้สตรีที่ชอบปีนป่ายทำเถอะ...นางไม่ใช่สตรีหน้าหนา!

อีกอย่างการตอบจดหมายบุรุษที่ไม่ใช่ญาติ ใช่เรื่องที่สตรีในห้องหอพึงกระทำหรือ...

“ข้าไม่ใช่สตรีใจง่าย...ที่โดนเพียงคำหวานไม่กี่ประโยคก็ลุ่มหลง เจ้าโยนจดหมายนั้นลงกระถางไฟเป็นเชื้อเพลิงให้ความอบอุ่นยังจะให้ประโยชน์เสียกว่า”

นางกล่าวจบก่อนจะนั่งอิงหมอนบนตั่งที่ปูฝ้ายนุ่มอ่านตำราต่าง ๆ ที่ให้ท่านลุงรองหามาให้โดยไม่ใส่ใจจดหมายจากบุรุษมากแผนการผู้นั้น

นางทำเช่นนี้มาหลายปีแล้วตั้งแต่เกิดใหม่ หากแต่แรกเริ่มเดิมทีนางไม่ใช่สตรีเย็นชาเช่นนี้ ต้องขอบคุณสวรรค์ที่ให้โอกาสนาง...

เมื่อชาติก่อน!

ท้องพระโรงตำหนักไท่เหอต้นยามห้าย[1]

กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งโชยผ่านจมูกเชิดรั้นของร่างเล็กที่ต้องมาดูให้เห็นกับตา นางไม่เชื่อว่าที่ท่านพ่อพูดจะเป็นความจริง

“ฝ่าบาทไม่ใช่ทรราช...พวกเจ้าถูกหลอกใช้แล้ว”

เสียงนี้ก้องกังวานในหูตลอดทางเข้าวัง หน้าประตูวังเดิมถูกปิดตายแต่เมื่อเห็นหน้านางกลับเปิดต้อนรับ

 เสียงคมดาบกระทบกันดังกังวานก้องไปทั่ว กะโหลกศีรษะเกลื่อนกลาดหน้าพระลาน นางข่มกลั้นไม่ให้ตนเองอาเจียนออกมารีบวิ่งไปให้ถึงจุดหมาย

 เผยฉางอิงย่างก้าวเข้าไปในตำหนักด้วยหัวใจที่เต้นระทึก นางเชื่อมาตลอดว่ากำลังช่วยแผ่นดินให้รอดพ้นจากกำมือฮ่องเต้ทรราช เชื่อคำหวานของบุรุษที่บอกว่าจะสร้างแผ่นดินใหม่ร่วมกับนาง...

บุรุษที่บอกให้เหล่านักรบตระกูลเผยยอมอดทนเพื่อรอเวลาล้มบัลลังก์ ยกผู้ที่ควรนั่งบนนั้นขึ้นแทนที่

ทว่าภาพตรงหน้ากลับตบหน้าเหล่านักรบตระกูลเผยจนชาหนึบ!

บนบัลลังก์มังกร... ร่างของฮ่องเต้เซียวเฉิงเย่านอนแน่นิ่ง ไร้ซึ่งลมหายใจ

ทว่าตรงแท่นหินเบื้องล่าง ร่างสูงศักดิ์ของ ฉินอ๋อง เซียวเผยรุ่ย ที่ควรนั่งอยู่ตรงนั้นแทนที่ กำลังคุกเข่าทรุดลงกับพื้น พระหัตถ์สั่นระริกลูบรอยเลือดบนริมฝีปากที่ไหลทะลักออกมาไม่ขาดสาย ยาพิษร้ายแรงกำเริบจนพระพักตร์ซีดเผือดดั่งคนตาย!

ยังไม่ทันที่นางจะได้ตั้งสติ เสียงเคร้งตึงก็ดังขึ้นรอบทิศ!

ทหารองครักษ์เสื้อแพรที่เคยสัญญาว่าจะร่วมมือกัน กลับตระบัดสัตย์หันปลายดาบคมกริบจ่อเข้าใส่ เผยฉางเฟิง พี่ชายคนเดียวของนางในระยะกระชั้นชิด!

“นี่มันเรื่องอะไรกัน!” เผยฉางเฟิงครางหึ่มในลำคอ พยายามจะชักดาบปกป้องฉินอ๋อง แต่กลับถูกเงาร่างหนึ่งก้าวออกมาบังเบื้องหน้าไว้

บุรุษผู้เป็นดั่งดวงใจของนาง...

บุรุษที่เพิ่งส่งจดหมายบอกรัก บุรุษที่ให้นางเชื่อมั่นในความคิดรวมใต้หล้าเป็นหนึ่ง บุรุษที่บอกนางว่าทุกคนเท่าเทียมกันและทุกคนต่างมีชีวิตที่ดีไม่ควรมีใครโดนกดข่ม

เงาร่างนั้นแย้มยิ้ม แต่ดวงตากลับเย็นชาไร้ร่องรอยความรักใคร่ เขาชี้นิ้วมายังสองพี่น้องตระกูลเผย เสียงทุ้มกังวานตวาดก้องไปทั่วตำหนักไท่เหอ

“ขุนนางชั่วตระกูลเผย! สมคบคิดก่อกบฏ สังหารองค์ฮ่องเต้ ทั้งวางยาสังหารฉินอ๋องเพื่อยึดอำนาจ! ข้า... ในฐานะเชื้อพระวงศ์เพียงองค์เดียวที่เหลืออยู่ จะขอคืนความเป็นธรรมให้แก่บัลลังก์ของต้าเซิ่ง!”

ฉัวะ!

ฉับพลัน ดาบในมือของเขาเคลื่อนผ่านอย่างรวดเร็วและไร้ปรานี! และไม่รอให้ผู้ใดคัดค้าน

หัวของเผยฉางเฟิงหลุดออกจากบ่า เลือดสดๆ ฉีดกระเซ็นเปรอะเปื้อนใบหน้าและอาภรณ์ของเผยฉางอิง! ดวงตาของพี่ชายยังคงเบิกโพลงด้วยความตื่นตระหนก สายตาเคืองแค้นในลมหายใจเฮือกสุดท้ายจดจ้องมาที่นาง...

พี่ชายที่ดีกับนางที่สุด แต่กลับยอมเชื่อคำของนางจนต้องมาสิ้นชื่อ!

“อ๊ากกกกกกกกกก!”

เสียงกรีดร้องของเผยฉางอิงดังลั่นจนลำคอแทบแตก นางทรุดกายลงกับพื้น กระโจนเข้าหาศพไร้หัวของพี่ชายอย่างบ้าคลั่ง

โลกทั้งใบพังทลาย ความรัก และตระกูลของนาง... แท้จริงเป็นเพียงหมากตัวหนึ่ง ในศึกแย่งชิงบัลลังก์ของบุรุษผู้นี้เท่านั้น!

นางโง่เอง... เผยฉางอิงเค้นเสียงร้องไห้จนไร้เสียง เลือดรักกลายเป็นเลือดแค้นสลักลึกเข้าถึงแก่นกระดูก แต่ทว่า

“อิงเอ๋อร์... มานี่”

น้ำเสียงกระซิบแหบแห้งดังขึ้นท่ามกลางความโศกเศร้า หัตถ์เปื้อนเลือดของฉินอ๋อง เซียวเผยรุ่ย ยื่นมาคว้าข้อมือนางไว้เขารั้งร่างนางเอาไว้แนบกาย แม้ตัวเขาเองจะกระอักเลือดจนไม่เหลือเรี่ยวแรงให้หยัดยืน

แต่สายตาที่มองนางกลับไม่มีความโกรธแค้น... มีเพียงความสงสารและห่วงใยอันลึกซึ้งที่นางไม่เคยสังเกตเห็นมาก่อน

เขารู้มาตลอดว่านางเป็นหมาก... แต่เขาก็ยังเลือกที่จะก้าวเข้ามาในกับดักลอบสังหารนี้เพียงเพื่อช่วยนาง!

“ไม่ใช่ความผิดเจ้า...เป็นข้าที่โง่ตามเขาไม่ทันเอง”

ฉึก!

กระบี่เล่มยาวแทงเข้ามากลางหลัง ร่างองอาจทรุดกับอกของนาง ความอุ่นจากโลหิตพุ่งกระจายเปื้อนร่าง ดวงตาคู่สวยดั่งหยาดพิรุณสีชาด มองหน้าบุรุษที่ทรยศนางทั้งน้ำตา...ก่อนที่กระบี่ในมือเขาจะแทงเข้ามาปลิดชีพนาง 

ฉึก!

[1] ยามห้าย (亥：hài)  คือ 21.00 - 22.59 น.