บทที่ 4 ผิดแผน 2/3

“คุณหนูรอบ่าวด้วยเจ้าค่ะ” เสี่ยวชิงสับฝีเท้าเร่งแล้วแต่ทว่าคุณหนูเดินเร็วเหมือนจะวิ่งให้ได้

“ยังไม่รีบอีก...ชักช้าข้าจะลงโทษเจ้า” เฉิงโหรวเอ่ยต่อว่าอย่างเหลืออด นางเป็นถึงคุณหนูจวนแม่ทัพ แต่กลับต้องรอสาวใช้คนหนึ่ง

“มาแล้วเจ้าค่ะ มาแล้ว” เสี่ยวชิงรีบวิ่งทันทีแม้จะรู้ดีว่ากฎในตระกูลเผยเข้มงวดนัก บ่าวจะวิ่งตึงตังไร้เหตุผลอันควรจะถูกลงโทษให้อดข้าว แต่นางต้องเอาใจผู้เป็นนายก่อน

สองนายบ่าวเดินในจวนดูคล้ายเงียบเหงาเต็มที แต่ก่อนยังมีคุณชายใหญ่กับคุณหนูรอง ตอนนี้เหลืออนุซูที่มักจะเดินไปเดินมา ส่วนเผยเหล่าฟูเหรินก็ไม่ต้องพูดถึง นานครั้งจึงจะเดินเล่นในจวนแห่งนี้

ตั้งแต่แม่ทัพเผยพาบุตรชายบุตรสาวออกไป ในจวนไม่มีความสดใสอันใดเลย แต่บ่าวกลับไม่กล้าเอ่ยปากพูดไป

แต่เมื่อเดินผ่านเรือนเย็บปัก ทว่าจู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงสนทนาดังออกมาจากศาลาที่อยู่ไม่ไกลนัก

“ข้าไปซื้อด้ายที่ในร้านอี้เต๋อจี้ผ่านเหลาโหลว เหม่ยสือ ได้ยินคนที่นั่นพูดคุยกันว่าเจ้ากรมคลังเสนอตัดเงินบำรุงกองทัพและตัดเสบียงแม่ทัพเผย”

“แล้วไงต่อ...ท่านแม่ทัพจะโดนตัดเสบียงหรือไม่”

“ยังไม่โดนหรอกตอนนี้ เห็นพูดกันว่าผู้ตรวจการเฉินเอ่ยวาจาแสบสันถึงพริกถึงขิง ตอกกลับเจ้ากรมคลังและบรรดาขุนนาง จนถูกไล่ให้เก็บเสื้อผ้าทูลลาฝ่าบาทไปรบแทนแม่ทัพเผยน่ะสิ”

“ฮ่า ๆ นายท่านของพวกเราอย่างไรก็เก่งกาจมากอยู่แล้ว คนเหล่านั้นนับเป็นอะไรได้ ข้าว่าไม่พ้นนอกเมืองหลวงก็ทนความลำบากไม่ได้แล้วกระมัง ว่าก็ว่าเถอะหากแม่ทัพเผยกลับมาคราวนี้ ข้าอยากให้กลับจวนเผยจริง ๆ”

“กลับหรือไม่ใช่อยู่ที่ท่านแม่ทัพ...”

“คราวนั้นข้าได้ยินว่าบ่าวในจวนอนุ กับจวนเผยเหล่าฟูเหรินตายจนหมดสิ้นเลยมิใช่หรือ ท่านแม่ทัพไม่เอาไว้สักคน ตั้งแต่พ่อบ้านยันคนจัดหายาพิษ”

“เจ้าเบา ๆ หน่อยเรื่องนี้ใช่เรื่องจะรื้อฟื้น ระวังจะมีชะตากรรมเดียวกับคนเหล่านั้น สงสารก็แต่คุณหนูรองใบหน้าน่าเอ็นดูขนาดนั้น หลายคนเห็นว่าคุณหนูเฉิงโหรว

กลั่นแกล้งตั้งแต่ยังเล็ก”

“เหอะ...เด็กที่ไร้การอบรมเช่นนั้นย่อมมีนิสัยเหี้ยมโหด ไม่แปลกใจที่ท่านแม่ทัพไม่เอ็นดูและรับเป็นบุตร ใครจะใจดีมีเมตตาอย่างคุณหนูรอง”

“ว่ากันว่าเป็นบุตรลับ ๆ ของอนุ”

“อย่าเอ็ดไป”

“หาไม่ใช่เจ้าคิดว่าพ่อแม่ที่ไหนจะให้ลูกคนอื่นมาเลี้ยง เว้นแต่เป็นคนที่ยากไร้ต้องขายบุตรสาว แล้วคนเหล่านั้นจะสั่งสอนบุตรสาวดีได้อย่างไร แม้จะทำให้ท่าทางสูงส่งแต่กิริยาก็งามไม่เท่าคุณหนูรอง”

“ข้าก็ไม่แปลกใจนะ ดูอนูซูผู้เลี้ยงดูสิ...หากฮูหยินใหญ่เลี้ยงดูท่าทางย่อมสง่างาม อย่าว่าแต่เป็นภรรยาเอกเลย เป็นว่าที่ไท่จื่อเฟยด้วยยังได้”

“ฝ่าบาทยังไม่มีพระโอรสมิใช่หรือ”

“แต่มีโอรสบุญธรรม เซียวอ๋องอย่างไรเล่า”

“เจ้าลืมฉินอ๋องแล้วหรือ”

“นี่...พวกเจ้าไม่อยากมีเงาหัวแล้วหรือ รีบทำงานได้แล้วน้ำลายกระเด็นรดผ้าหมด”

บ่าวรับใช้รีบก้มหน้าทำงาน แต่นั่นเฉิงโหรวนึกเจ็บใจ เหตุใดคนเหล่านี้ถึงยกยอปอปั้นฉางอิงมากมายขนาดนั้น นางมีอะไรดีกว่านาง

แต่เหนืออื่นใดคือเรื่องที่นางมักใหญ่ใฝ่สูง...แค่ภรรยาขุนนางย่อมไม่ต้องการเว้นเสียแต่ว่าเป็นว่าที่ฮองเฮาในอนาคต

เมื่อเดินเข้ามาในเรือนของมารดา เฉิงโหรวจึงรีบปรึกษามารดาจากเรื่องที่ได้ยินมาทันที

“จริงหรือ...ที่เจ้าได้ยินมา”

“เจ้าค่ะท่านแม่...ท่านว่าผู้ใดจะได้เป็นไท่จื่อองค์ถัดไป” แน่นอนว่าเฉิงโหรวย่อมอยากสานสัมพันธ์กับคนที่มีอนาคตมากกว่า

ซูหว่านหรงยกยิ้มให้กับลูกสาวพลางลูบหัว “แน่นอนว่าต้องเป็นเซียวอ๋อง แม้เจาอี๋ช่วงนี้ไม่เป็นที่โปรดปรานนัก แต่ทว่าฝ่าบาทมีโอรสบุญธรรมพระองค์เดียว อีกอย่างเซียวอ๋องแซ่เซียวแซ่เดียวกับราชวงศ์ ย่อมต้องมีสิทธิ์ก้าวขึ้นนั่งบัลลังก์”

เฉิงโหรวได้ฟังมารดาวิเคราะห์ยิ่งเข้าใจแล้วว่า เหตุใดเซียวอ๋องจึงไปหาเผยฉางอิง เพราะต้องการแรงสนับสนุนจากแม่ทัพเผยนั่นเอง

ไม่ได้...นางต้องทำทุกวิถีทางให้เซียวอ๋องเห็นว่านางสำคัญ

“ท่านแม่ข้าไม่อยากให้ฉางอิงได้ใจเซียวอ๋องก่อน”

แน่นอนว่าซูหว่านหรงก็ไม่ยอมให้เผยฉางอิงได้ใจเซียวอ๋องก่อนแน่นอน นางจึงหยิบตำราเล่มหนึ่งขึ้นแล้วส่งให้เฉิงโหรว

“แม่ได้ยินว่าเซียวอ๋องชอบสิ่งประดิษฐ์ที่มีกลไกลับ เจ้าเอาตำรานี้ไปมอบแก่ท่านอ๋อง แม่ว่าเขาย่อมต้องสนใจสตรีที่มีความสามารถมากกว่า”

เฉิงโหรวยกยิ้มนางรับตำรานั้นมาถือแล้วเปิดอ่าน แน่นอนว่านางไม่ค่อยกระจ่างเรื่องเช่นนี้ จึงต้องขอให้เซียวอ๋องชี้แนะ

“แม่คิดว่าอีกวันสองวันเซียวอ๋องย่อมต้องไปหาฉางอิงอีก เจ้าให้บ่าวไปเฝ้าหน้าเรือนหลิงซวงเอาไว้เถอะที่เหลือคิดว่าไม่ต้องให้แม่สอนใช่หรือไม่”

เฉิงโหรวพยักหน้ายิ้มให้มารดาก่อนจะเข้าไปกอดนางเอาไว้ คราวนี้ล่ะฉางอิงก็ฉางอิงเถอะ สตรีที่ไร้ความสามารถก็เป็นแค่บ่าวในเรือนหลังเท่านั้น

นางจะเป็นคู่คิดและที่ปรึกษาให้เขาเอง