Share

บทที่ 4 ผิดแผน 1/3

last update publish date: 2026-08-17 16:37:44

ตรอกเล็ก ๆ ข้างกำแพงจวนตระกูลเผยช่วงเช้าอบอวลไปด้วยกลิ่นไอเย็นและกลิ่นโคลนชื้นแฉะ

บ่าวชายร่างใหญ่สองคนกำลังช่วยกันยกเข่งผักสดลงจากรถลากไม้ ทว่ามือที่กำลังทำงานกลับสู้ปากที่กำลังเริ่มขยับเปิดฉากนินทาเรื่องร้อนในเมืองหลวงไม่ได้ แม้แสงแดดเพิ่งจะจับขอบฟ้า แต่เรื่องราวซุบซิบของชนชั้นสูงกลับแพร่สะพัดไวยิ่งกว่าสายลมพัด

“นี่... เจ้าได้ยินเรื่องเมื่อวานหรือไม่” บ่าวชายร่างตุ้ยนุ้ยย่อตัวลงกุมขอบเข่งผัก ก่อนจะปรายสายตาไปทางประตูข้างของจวนตระกูลเผย แล้วเอ่ยเสียงไม่ดังนัก

“อะไรหรือ”

“เซียวอ๋องผู้นั้นน่ะ... เมื่อวานยามอู่ [1] อยู่ ๆ ไปถึงเรือนหลิงซวงของตระกูลเฉินเชียวนะ!”

บ่าวชายร่างสูงที่กำลังแบกถุงถั่วผงะกึก เลิกคิ้วมองสหายด้วยความแปลกใจ “ไปเรือนหลิงซวงรึ? เรือนของคุณหนูรองจวนเผยน่ะหรือ”

“ใช่น่ะสิ...เจ้าไม่รู้อะไร...เซียวอ๋องอยากสานสัมพันธ์กับจวนเผย”

“ชักจะเพ้อเจ้อกันไปแล้ว เซียวอ๋องทำตัวไร้ยางอายหรืออย่างไร ถึงได้กล้าเหยียบไปที่นั่น! คนทั้งเมืองหลวงเขารู้กันทั่วว่าเรือนหลิงซวงกับจวนตระกูลเผยตัดขาดไม่เผาผีกันแล้ว หากอยากพบคนตระกูลเผย เหตุใดไม่มาหาที่จวนใหญ่เล่า หรือเขาอยากพบคุณหนูรองกันแน่”

“ไม่ใช่ว่าสี่ปีก่อนเผยเหล่าฟูเหรินทำเรื่องขายหน้าเอาไว้หรือ”

“เช่นนั้นก็หมายถึง...คนทั้งเมืองหลวงก็รู้อยู่เต็มอกว่าคนจวนเผยแท้จริงอาศัยอยู่เรือนนั้น คนอื่นก็คือคนนอกงั้นหรือ”

“ต้องให้พูดอีกหรือ...เผยเหล่าฝูเหรินแซ่ชุย อนุซูที่ท่านแม่ทัพไม่ยอมรับรักแซ่ซู แล้วคุณหนูเฉิงโหรวนั่นอีก...ไม่รู้ญาติฝ่ายไหน” บ่าวร่างตุ้ยนุ้ยพูดไปก็แบกผักไปด้วย

“แล้วแบบนี้จวนนี้ก็เท่ากับไม่ใช่จวนบรรพบุรุษน่ะสิ เพราะคนแซ่เผยย้ายออกไปกันหมดแล้ว”

“นั่นสิ! ข้าก็ไม่รู้ว่าอย่างไร แต่ที่ประหลาดยิ่งกว่านั้น...” บ่าวร่างท้วมยื่นหน้าเข้ามาใกล้ กระซิบกระซาบด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น “พอเซียวอ๋องไปถึงเรือนหลิงซวง ก้าวข้ามประตูไปได้ไม่กี่ก้าว กลับเอ่ยปากถามหาแต่ คุณหนูเฉิงโหรว! ถามบ่าวไพร่หน้าประตูว่าคุณหนูเฉิงโหรวเคยมาที่นี่บ้างหรือไม่”

“ฮ่าๆ!” บ่าวสูงหลุดหัวเราะเหยียดออกมาเบาๆ “เลอะเทอะสิ้นดี! คุณหนูเฉิงโหรวเป็นบุตรบุญธรรมของอนุซู ย่อมต้องพำนักอยู่ที่จวนบรรพบุรุษตระกูลเผยสิ จะไปอยู่อาศัยเรือนสินเดิมของภรรยาเอกได้อย่างไร เซียวอ๋องผู้นี้สติปัญญาต่ำกว่าเด็กสามขวบหรืออย่างไรกันถึงไม่รู้”

“ช้าก่อน... เจ้าอย่าเพิ่งดูเบาไป” บ่าวเตี้ยทำตาโต “ข้าฟังบ่าวในเรือนหลิงซวงพูดกันมา เซียวอ๋องผู้นี้คิดจะ ‘เหยียบเรือนสองแคม’ น่ะสิ!

คุณหนูรองเผยฉางอิงแม้อายุเพิ่งจะเก้าหนาว อีกหลายปีกว่าจะถึงวัยปักปิ่น แต่นางมีฐานะเป็นบุตรสาวแม่ทัพใหญ่ตระกูลเผย และครอบครองสินเดิมมหาศาลของตระกูลเฉิน ส่วนคุณหนูเฉิงโหรวโตกว่าหนึ่งปี แม้ไร้ศักดิ์ศรีตระกูลใหญ่ แต่จริตมารยาแพรวพราว ออดอ้อนเก่งเป็นที่หนึ่ง ปีนี้เซียวอ๋องอายุสิบเจ็ดปี พอถึงวัยสวมกวานผ่านไปไม่นาน คุณหนูเฉิงโหรวก็ปักปิ่น ไม่แน่ว่าอาจคิดรวบทั้งอำนาจตระกูลเผย และกวาดเอาสตรีงามไปไว้ข้างกายพร้อมกัน!”

“นี่...คิดจะแต่งชายาถึงสองคนเลยหรือ”

“ใครไหนเลยจะรู้เล่า...บ่าวว่ากันว่าคุณหนูเฉิงโหรวจิตใจดีงามย่อมแบ่งปันสามีให้น้องสาวอย่างแน่นอน”

“เหอะ! โลภมากไปหรือไม่” เสียงเย้ยหยันดูแคลนบุรุษอย่างเซียวอ๋อง “หากอยากหาผู้ใดก็ไปหาผู้นั้นสิ ทำเป็นวางท่าหวังดีเข้าหาคุณหนูรอง แต่ใจกลับถวิลหาเด็กสาวไร้ตระกูล หน้าหนาไร้ยางอายโดยแท้!”

ด้านหลังกำแพงอิฐสีเทาที่กั้นระหว่างตรอกกับสวนดอกไม้จวนตระกูลเผย...

ร่างของ เฉิงโหรว ในชุดกระโปรงสีชมพูอ่อนปักลายกิ่งหลิว ยืนนิ่งดั่งกำลังถูกแช่แข็ง มือเรียวที่กำลังถือกรรไกรเล็ก ๆ ตั้งใจจะตัดดอกเหมยไปจัดแจกัน กำเกร็งแน่นจนแทบจมลงในเนื้อ!

ถ้อยคำนินทาของบ่าวส่งผักทุกถ้อยคำ...ดังเข้าโสตประสาทและจุดเพลิงริษยาให้ลุกโซนขึ้นในอกของเด็กสาวสิบขวบอย่างจวนเจียนจะบ้าคลั่ง!

เซียวอ๋อง... เซียวจิ่งเหิง! ชายหนุ่มรูปงาม สูงศักดิ์แห่งเมืองหลวงผู้นั้น... ถามหาข้าอย่างนั้นรึ!

หาข้าแล้วเหตุใดถึงไปเรือนหลิงซวงกันเล่า...เหตุใดมิมาหาข้าที่จวนเผย หรือว่าเพราะจวนนี้มีผู้ใหญ่อยู่เข้าหาไม่สะดวก?

แต่ไม่ใช่ว่าเผยฉางอิงนางทำตัวไร้ยางอายนัดพบบุรุษหรอกนะ...ไม่ได้การข้าจะต้องไปรายงานท่านแม่

ในเวลาเดียวกัน... ณ มุมมืดใกล้กับรถลากผัก

บ่าวส่งผักคนที่สองที่เพิ่งนินทาจบ ชะงักมือเล็กน้อย นัยน์ตาปรายมองไปทางกำแพงอิฐที่เพิ่งมีเสียงกิ่งไม้หักดังขึ้น รอยยิ้มเยียบเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปากเพียงชั่วครู่ ก่อนแยกย้าย

“ไปหาท่านแม่” เฉิงโหรวพูดกับสาวใช้ข้างกาย

สาวใช้ที่ไม่อยากท้าทายโทสะของนายสาวรีบหมุนตัวเตรียมเดินตามไปในเรือนอนุซู “คุณหนูรองท่านเชื่อคนส่งผักงั้นหรือเจ้าคะ”

“เจ้าไม่เชื่อหรือ”

“ไม่ใช่ไม่เชื่อเจ้าค่ะบ่าวว่าเราควรจะสืบ” เฉิงโหรวที่เห็นว่าสาวใช้ชักรู้มากเกินนายจึงหันไปถลึงตาใส่ เสี่ยวชิงจึงไม่กล้ากล่าวต่อได้แต่ก้มหน้าเดินตามไป แต่เดินอย่างไรก็ยังช้ากว่าคุณหนูเฉิงโหรวอยู่ดี


เชิงอรรถ

[marker-1-1] ยามอู่ (11.00 - 12.59 น.)

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • สตรีเช่นข้าเลือกอำนาจก่อนความรัก   บทที่ 25 ตราบสิ้นลมหายใจ

    สามปีผ่านไปอย่างรวดเร็วดุจสายน้ำไหล...ท้องฟ้าเหนือเมืองฉางอานยามนี้สว่างสดใส ไร้ซึ่งรอยเมฆหมอกอึมครึมของการแก่งแย่งชิงดีชิงเด่นในวังหลวง ภาพความวุ่นวายและความแค้นในชาติก่อนบัดนี้ถูกลบล้างไปจนหมดสิ้น เหลือไว้เพียงความร่มเย็นและสมบูรณ์พูนสุขของแคว้นต้าเซิ่งภายในจวนฉินอ๋องอันโอ่อ่า เผยฉางอิง ในชุดอาภรณ์หรูหราสีฟ้าครามปักลายผีเสื้อทองคำ กำลังนั่งตรวจนับบัญชีคลังการค้าตระกูลเฉินและตระกูลเผยอยู่บนตั่งไม้ โดยมีนักบัญชีและหมัวมัวคอยยกหีบตั๋วเงินและทองคำแท่งเข้ามาให้ตรวจสอบไม่ขาดสาย“คลังการค้าทางใต้รายงานว่า เดือนนี้ทำกำไรได้เพิ่มอีกสามล้านตำลึงทองเจ้าค่ะท่านหญิง” หวังหมัวมัวเอ่ยรายงานด้วยรอยยิ้ม แม้นางจะเป็นชายาฉินอ๋องแต่นางก็ยังเหมือนเดิม ให้คนอื่นเรียกนางเช่นเดิมเว้นแต่ออกงานเท่านั้นจึงถือระเบียบสักครั้ง หลายคนที่บอกว่านางเย่อหยิ่งได้สัมผัส จริง ๆ ก็พบว่านางเป็นคนที่เรียบง่าย สบาย ๆฉางอิงยกรอยยิ้มพึงพอใจ นัยน์ตาดอกท้อส่องประกายพราวระยับ ความร่ำรวยของนางมากขึ้นอีก ความสบายใจเริ่มมีมากขึ้นยามนั้นเอง... ร่างสูงโปร่งสง่างามของ ฉินอ๋องเซียวเผยรุ่ยในชุดลำลองสูงศักดิ์ ก็เดินก้าวเข้าม

  • สตรีเช่นข้าเลือกอำนาจก่อนความรัก   บทที่ 24 เกี้ยวแปดคนหาม 2/2

    “ข้าก็เป็นของท่าน... มาโดยตลอดเพคะ”สิ้นคำตอบรับ ฉินอ๋องก็ไม่ทนเก็บความปรารถนาไว้อีกต่อไป!เขาโน้มใบหน้าลงมา บดเบียดริมฝีปากหยักทับลงบนริมฝีปากอวบอิ่มของนางอย่างหนักแน่น ละมุนละไมในทีแรก ก่อนจะค่อยๆ เพิ่มความลึกซึ้งเรียกร้องลิ้นหนาสอดแทรกเข้าไปตักตวงความหวานสดชื่นภายในโพรงปากหวาน เกี่ยวกระหวัดหยอกเย้ากับเรียวลิ้นเล็กอย่างเชี่ยวชาญ สัมผัสจูบอันดูดดื่มทำเอาฉางอิงครางอื้ออึงในลำคอ เรี่ยวแรงที่เคยมีหดหายไปจนหมดสิ้น มือเล็กยกขึ้นยึดจับท่อนแขนแกร่งของเขาไว้เพื่อหาที่ยึดเหนี่ยวฉินอ๋องผละริมฝีปากออกเล็กน้อย พรมจูบอย่างรักใคร่ไปตามซอกคอหอมกรุ่นและลาดไหล่มน มือหนาเริ่มถอดชุดแต่งงานสีแดงตัวนอกของนางออกอย่างเบามือทีละชิ้น จนเหลือเพียงเสื้อตัวในสีขาวบางเบาเผยให้เห็นเอวคอดกิ่วและผิวกายขาวผ่องดั่งหิมะฉางอิงเอียงหน้าหนีด้วยความเขินอายเมื่อสายตาคมกริบของเขากวาดมองเรือนร่างของนางอย่างเปิดเผย “ท่านอ๋อง... มองอันใดกันเพคะ น่าอายยิ่งนัก”ฉินอ๋องเค้นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ สายตาร้อนแรงดั่งเพลิงเผาผลาญ เขาปลดเสื้อผ้าของตนเองออกอย่างรวดเร็ว เผยให้เห็นแผงอกกว้างกำยำ ผิวสีน้ำผึ้งแน่นด้วยกล้ามเนื้อและรอยแผลเป็นจา

  • สตรีเช่นข้าเลือกอำนาจก่อนความรัก   บทที่ 24 เกี้ยวแปดคนหาม 1/2

    การแต่งงานอันยิ่งใหญ่แห่งแคว้นต้าเซิ่งถูกจัดขึ้นติดๆ กันในฤดูวสันต์ที่ดอกไม้ออกดอกบานสะพรั่ง เดิมทีฮ่องเต้ทรงมีพระราชประสงค์จะให้จัดงานมงคลสมรสพร้อมกันในวันเดียวกัน เพื่อความยิ่งใหญ่และมงคลคู่ ทว่าฉางอิงกลับเอ่ยขัดขึ้น เพราะนางอยากร่วมงานแต่งงานและส่งสหายรักอย่างหย่งอันเข้าพิธี ส่วนหย่งอันเองก็อยากเห็นงานแต่งของเสด็จอาและร่วมแสดงความยินดีกับฉางอิงเช่นกันสุดท้ายจึงลงเอยด้วยการจัดงานห่างกันสิบห้าวัน โดยงานแต่งงานของ เผยฉางอิง และ ฉินอ๋อง ถูกจัดขึ้นเป็นคู่แรก!ยามเช้าตรู่ จวนเผยกั๋วกงคึกคักและอบอวลไปด้วยบรรยากาศแห่งความสุข เสียงดนตรีมโหรีประโคมดังสายลมโชย เกี้ยวแปดคนหามสีแดงชาดสลักลายหงส์เหินประดับทองคำแท้วาววับจอดรออยู่หน้าประตูจวน สินสอดสิบลี้และสินเดิมเจ้าสาวที่ถมจนเต็มคลังจวนฉินอ๋อง กลายเป็นตำนานเล่าขานไปทั่วทุกสารทิศเผยฉางเฟิง ย่อตัวลงเบื้องหน้าน้องสาว ยิ้มรับให้ฉางอิงขึ้นขี่หลังตามประเพณีการส่งเจ้าสาวออกเรือน ทหารหนุ่มร่างสูงใหญ่แบกน้องสาวเดินตรงไปยังเกี้ยวแปดคนหามอย่างระมัดระวัง น้ำเสียงเข้มที่เคยดุดันกลับกลายเป็นสั่นเครือเล็กน้อย“ฉางอิง... หากวันใดบุรุษผู้นั้นทำให้เจ้าต้องเสีย

  • สตรีเช่นข้าเลือกอำนาจก่อนความรัก   บทที่ 23 วันส่งสินสอด

    หลังจากมรสุมคดีกบฏและเรื่องวุ่นวายในวังหลวงคลี่คลายลง ท้องฟ้าเหนือเมืองฉางอานพลันสว่างสดใสประดุจกวาดล้างสิ่งปฏิกูลออกไปจนหมดสิ้นเผยฉางอิง นั่งทอดสายตามองสวนโบตั๋นยามเช้าภายในจวนเผยกั๋วกง พลางยกรอยยิ้มบางเบาบนริมฝีปาก... ชาตินี้นับว่าฟ้าดินยังเมตตานางยิ่งนัก แม้จะไม่ทันช่วยเหลือมารดาจากการถูกวางยาในอดีต ทว่าบิดา พี่ชาย และคนรอบกายกลับยังมีชีวิตอยู่รอดปลอดภัย ลบล้างฝันร้ายในชาติก่อนลงได้อย่างหมดจดที่สำคัญ... บุรุษหน้าหนาผู้เป็นถึงฉินอ๋องกลับรักใคร่และหมั่นเพียรเทียวไล้เทียวขื่อ ตื้อนางอย่างจริงใจ ถึงขั้นขอร้องให้ จางไทเฮา เสด็จมาเป็นแม่สื่อสู่ขอนางด้วยพระองค์เองถึงจวนกั๋วกง!ทำเอา เผยกั๋วกง บิดาของนางผู้หวงบุตรีประดุจไข่ในหิน หน้าตึงปานจะขึงสายพิณ มิอาจเอ่ยปากปฏิเสธไทเฮาได้ จำใจต้องพยักหน้ารับคำสู่ขอ ทว่ากลับตั้งท่าแง่งอนฉางอิงอยู่นานหลายวัน!นางจึงต้องหาวิธีทำให้บิดาหายโกรธด้วยการ...‘หากท่านพ่อยังงอนข้าไม่เลิก... เช่นนั้นข้าไม่ขอให้ฝ่าบาทพระราชทานสมรสให้พี่ใหญ่กับองค์หญิงหย่งอันด้วยนะเจ้าคะ’ฉางอิงเคยเอ่ยแหย่บิดาเช่นนั้น เพราะนางรู้ดีว่ายามที่เผยฉางเฟิงไปช่วยองค์หญิงหย่งอัน ณ อารามห

  • สตรีเช่นข้าเลือกอำนาจก่อนความรัก   บทที่ 22 ของขวัญที่ดีที่สุด 2/2

    ฉางอิงเอ่ยอธิบายเบาๆ “หยกพกชิ้นนี้มีความพิเศษ... มันมีสองชิ้นแยกออกจากกันได้ ทว่าเมื่อนำมารวมกัน ลายสลักจะสอดประสานกลมกลืนรวมเป็นเนื้อเดียวกันอย่างไร้รอยต่อ...”ฉินอ๋องใช้นิ้วเรียวยาวลูบไล้หยกพกเนื้อดี ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองนาง ด้วยสายตาร้อนแรง“ข้าเข้าใจแล้ว... หยกพกนี้สอดประสานรวมเป็นหนึ่ง เช่นเดียวกับตัวข้า... ที่อยากจะ ‘รวมเป็นหนึ่ง’ กับเจ้าเช่นกัน”เพียะ!ฉางอิงเขินอายจนหน้าแดงจัดถึงใบหู นางรีบยกมือขึ้นตีแขนเขาเบาๆ ขึงตาดุใส่บุรุษหน้าหนา“ท่านอ๋อง! เหตุใดจึงเอ่ยวาจาลามกไร้ยางอายเช่นนี้เพคะ! ด้านนอกคนผ่านไปมาหากได้ยินเข้าจะเข้าใจผิด ทำตัวไม่เหมาะสมเลยสักนิด!”ฉินอ๋องเลิกคิ้ว ก้าวเข้ามาใกล้จนระยะห่างลดเหลือเพียงลมหายใจกั้น เขายิ้มมุมปาก ย่อกายลงมาเอ่ยกระซิบข้างหู“เช่นนั้น... ต้องทำตรงไหนถึงจะเหมาะสมรึ ในห้องนอนดีหรือไม่”“ท่าน!” ฉางอิงรู้สึกว่าความหน้าหนาของคนผู้นี้รุกหนักจนนางรับมือไม่ทันอีกต่อไป! ร่างเล็กหมุนกายรีบวิ่งหนีออกจากลานหลังจวนไปทันทีด้วยความอับอาย!ยามวิ่งกลับมาถึงโต๊ะอาหารในงานเลี้ยง ใบหน้าหวานของท่านหญิงน้อยยังคงแดงก่ำราวกับลูกท้อสุก จนเผยฉางเฟิงเอ่ยถามด้วยความสงสัย ฉ

  • สตรีเช่นข้าเลือกอำนาจก่อนความรัก   บทที่ 22 ของขวัญที่ดีที่สุด 1/2

    ข่าวการปลดขุนนางส่งไปประหารครั้งใหญ่ทำให้ประชาชนสนใจมาก เพราะเรื่องนี้ทำให้การก่อกบฏโดยขุนนางฝ่ายบุ๋น ซึ่งเกิดขึ้นได้ยากมาก ตระกูลโม่ทั้งหมดแม้ไม่มีหลักฐานชัดว่าเกี่ยวกับการกบฏ แต่ถูกปลดพร้อมกับฮองเฮาใต้เท้าหลี่นำทหารไปค้นคลังใต้ดินในจวนขนตำลึงเงิน และทองคำออกกันทั้งวันทั้งคืนถึงสามวันกว่าจะขนหมด รอยรถย่ำจนพื้นดินทรุด พื้นหินสึกกร่อนจึงรับรู้ว่าหลายปีที่ผ่านมาคลังของต้าเซิ่งไม่ได้ว่างเปล่า เพียงแต่มีปลิงดูดเลือดดูดกินเอาไว้จนหมดสุดท้ายท้องพระคลังกลับมาเต็มคลังดังเดิม ฮ่องเต้ตรวจดูคลังหลวงด้วยตนเอง ทั้งยังอวดกับน้องชายว่าข้าไม่ใช่ฮ่องเต้ยากจนอีกแล้ว“เสด็จพี่...เงินเท่านี้ยังสู้ในคลังของฉางอิงไม่ได้เลยกระมัง” เมื่อโดนลูบคมเช่นนี้ทำให้ฮ่องเต้คิดบางอย่างขึ้นมา“เช่นนั้นเจ้าก็แต่งงานกับนาง แล้วมาดูแลคลังให้ข้าจะได้เทียบเท่าคลังส่วนตัวของตระกูลพ่อค้า”“เหอะ...ท่านช่างเก่งกาจใช้คน จะบอกอะไรให้นางน่ะขุ่นเคืองท่านอยู่ ต้องชักเงินไปหลายล้านตำลึงเพื่อเลี้ยงทหารกับประชาชน ท่านให้นางเพียงตำแหน่งท่านหญิงหรือ”“นางอยากได้สิ่งใด บิดานางก็ตำแหน่งสูงสุดแล้วนี่ หรือว่านางอยากเป็นองค์หญิง”ฉินอ๋องส่าย

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status