INICIAR SESIÓNตอนที่ 63 (ตอนจบ)หลายเดือนผ่านไป...ฤดูกาลได้ผันเปลี่ยนจากปลายฝนสู่ต้นหนาว สายลมเย็นที่พัดโชยมาในยามเช้าไม่ได้นำพามาเพียงความหนาวเย็น แต่ยังนำความสงบสุขกลับคืนสู่ชีวิตของพราวและวินอีกครั้งพายุร้ายลูกใหญ่ที่สุดในชีวิตของพวกเขาได้พัดผ่านไปอย่างสมบูรณ์แล้ว ทิ้งไว้เพียงร่องรอยของบาดแผลในอดีตที่กลายเป็นเครื่องเตือนใจอันล้ำค่า และความเข้าใจในคุณค่าของความรักที่แท้จริงซึ่งพวกเขาเกือบจะสูญเสียมันไปตลอดกาลการหย่าร้างของวินกับพิมจบลงอย่างไม่ราบรื่นนัก มีการฟ้องร้องและสาดโคลนกันผ่านสื่ออยู่พักใหญ่ แต่ด้วยหลักฐานที่วินมีอยู่ในมือ และอำนาจของตระกูลเขาที่แม้จะไม่เท่าตระกูลของพิม แต่ก็ไม่ได้ด้อยไปกว่ากันมากนัก ในที่สุดเขาก็เป็นอิสระพิมได้รับผลกรรมของเธออย่างสาสม ไม่ใช่แค่การสูญเสียวินไปตลอดกาล แต่ยังรวมถึงชื่อเสียงและหน้าตาในสังคมชั้นสูงที่เธอเคยหวงแหนนักหนา เรื่องราวคำโกหกของเธอถูกขุดคุ้ยและแพร่กระจายไปในวงสังคมอย่างรวดเร็วราวกับไฟลามทุ่ง จากนางฟ้าผู้น่าสงสาร เธอกลายเป็นนางมารร้ายในสายตาของทุกคนส่วนธามก็หายไปจากชีวิตของพราวอย่างถาวร เขาส่งข้อความมาแสดงความยินดีสั้นๆ ก่อนจะกลับไปใช้ชีวิตเพลย์บอ
ตอนที่ 62:ความเงียบ...นั่นคือสิ่งเดียวที่ดำรงอยู่ภายในรถยนต์สปอร์ตคันหรูของวินขณะที่มันแล่นไปตามท้องถนนยามค่ำคืนของกรุงเทพฯ เป็นความเงียบที่หนักอึ้งจนน่าอึดอัด กดทับทุกสรรพสิ่งราวกับสุญญากาศ ไม่มีเสียงเพลง ไม่มีเสียงพูดคุย มีเพียงเสียงเครื่องยนต์ที่คำรามเบาๆ และเสียงลมหายใจของคนสองคนที่ยังคงติดอยู่ในห้วงแห่งความจริงอันน่าสะพรึงกลัวพราวนั่งเหม่อมองแสงไฟนีออนนอกหน้าต่างที่วิ่งผ่านไปอย่างรวดเร็ว แต่ภาพที่เห็นกลับไม่ใช่ตึกสูงหรือรถราที่ขวักไขว่ ในหัวของเธอมีแต่ภาพใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้นของพิม... เพื่อนรักที่กลายเป็นนางมารร้าย... คำสารภาพที่พรั่งพรูออกมาจากปากของเธอ มันยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาทซ้ำแล้วซ้ำเล่า...‘ฉันเป็นคนส่งรูปตัดต่อนั่นให้มันดูเอง!’ ‘ฉันแค่จัดฉาก!’ ‘ฉันทำทุกอย่างเพื่อให้ได้พี่วินมา!’สิบปี... ตลอดสิบปีที่ผ่านมา เธอจมอยู่กับความเจ็บปวดและความเข้าใจผิดมาโดยตลอด เธอเกลียดวิน โกรธเขาที่ทอดทิ้งเธอไปอย่างไม่ไยดี แต่ความจริงแล้ว... เขาก็คือเหยื่ออีกคนหนึ่งไม่ต่างจากเธอ... เหยื่อของคำโกหกและความรักอันบิดเบี้ยวของผู้หญิงที่เธอเคยเรียกว่า ‘เพื่อนสนิท’น้ำตาหยดหน
ตอนที่ 61:ความเงียบภายในรถยนต์สปอร์ตคันหรูของวินหนักอึ้งจนน่าอึดอัด มีเพียงเสียงเครื่องยนต์ ที่คำรามเบาๆ พราวนั่งตัวตรงอยู่บนเบาะหนังข้างคนขับ มือทั้งสองข้างที่เย็นชื้นกำเข้าหากันแน่นอยู่บนตัก หัวใจของเธอเต้นรัวแรงราวกับจะทะลุออกมานอกอก ความกังวลและความกลัวกำลังกัดกินจิตใจของเธอ แต่ลึกลงไปในนั้น... ยังมีความเด็ดเดี่ยวที่ผลักดันให้เธอต้องมาที่นี่ในวันนี้ เธอกำลังจะเดินทางไปเผชิญหน้ากับความจริง... ความจริงที่เธอทั้งรอคอยและหวาดกลัวมาตลอด“คุณโอเคไหม” วินเอื้อมมือที่กำพวงมาลัยอยู่มาวางทับบนมือของเธอเบาๆ สัมผัสของเขาทั้งอบอุ่นและหนักแน่น น้ำเสียงทุ้มที่เอ่ยถามมานั้นเต็มไปด้วยความห่วงใย เขาเองก็ดูเคร่งเครียดไม่แพ้กัน สันกรามคมขบเข้าหากันจนขึ้นเป็นสันนูน สายตาจ้องมองไปข้างหน้าอย่างมุ่งมั่นและแข็งกร้าว“ค่ะ... พราวโอเค” เธอพยักหน้าช้าๆ พยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่น หันไปมองเสี้ยวหน้าของเขาที่ต้องแสงไฟจากภายนอก “แล้วคุณล่ะคะ... ไหวแน่นะ”“ไหวสิ” เขายิ้มบางๆ ที่มุมปาก แต่รอยยิ้มนั้นส่งไปไม่ถึงดวงตาที่ยังคงแข็งกร้าว “วันนี้... เราต้องจบเรื่องบ้าๆ นี่กันให้ได้ ไม่ว่าความจริงมันจะเลวร้ายแค่ไ
ตอนที่ 60:หลังจากวางสายจากพราวในคืนนั้น วินขับรถสปอร์ตคันหรูของเขาไปอย่างไร้จุดหมาย ท่ามกลางแสงไฟนีออนของเมืองกรุงที่ไม่เคยหลับใหล แต่สำหรับเขาแล้ว โลกทั้งใบกลับมืดบอดและว่างเปล่าอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน คำสารภาพที่พรั่งพรูออกมาจากปากของพิม... ใบหน้าที่เคยสวยหวานแต่กลับบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้นและเกลียดชัง... มันยังคงฉายซ้ำไปซ้ำมาอยู่ในหัวของเขาเขาไม่ได้กลับไปที่บ้านหลังใหญ่ที่เคยเรียกว่า ‘เรือนหอ’... บ้านที่บัดนี้ไม่ต่างอะไรจากรังแห่งคำโกหก แต่กลับมุ่งหน้าไปยังคอนโดมิเนียมส่วนตัวที่เขาซื้อไว้ตั้งแต่ก่อนแต่งงาน... ที่ที่เคยเป็นรังรักลับๆ ของเขากับพราว... แต่ในคืนนี้ มันคือที่หลบภัยเพียงแห่งเดียวที่เขาเหลืออยู่วินทิ้งตัวลงบนโซฟาหนังตัวยาวในห้องนั่งเล่นที่มืดสลัว เขายกมือขึ้นกุมขมับ พยายามไล่ภาพและความรู้สึกเหล่านั้นออกไป แต่มันก็ไม่เป็นผล ความรู้สึกเหมือนถูกหักหลังอย่างรุนแรงที่สุดมันกัดกินหัวใจเขาจนแทบจะแหลกสลาย ผู้หญิงที่เขาไว้ใจมาตั้งแต่สมัยเรียน ผู้หญิงที่เขาจำใจต้องแต่งงานด้วย ผู้หญิงที่แสดงบทบาทภรรยาที่แสนดีและอ่อนหวานมาตลอดหลายปี... ทั้งหมดคือละครฉากใหญ่ที่เธอสร้างขึ้นมาเพ
ตอนที่ 59:เช้าวันรุ่งขึ้นหลังจากค่ำคืนอันแสนป่าเถื่อน วินกลับมาถึงบ้านและพบกับภาพที่ไม่คาดคิดพิมกำลังจัดโต๊ะอาหารเช้าด้วยท่าทีสงบนิ่งราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ใบหน้าสวยหวานประดับด้วยรอยยิ้มบางๆ เหมือนทุกวัน ไม่มีร่องรอยของความโกรธเกรี้ยวหรือเสียใจจากเหตุการณ์เมื่อคืนเลยแม้แต่น้อย"กลับมาแล้วเหรอคะพี่วิน ทานอาหารเช้าด้วยกันก่อนสิคะ พิมพ์ทำของโปรดพี่วินไว้เต็มเลย" เธอเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยจนน่าขนลุกวินมองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย เขารู้ว่าภายใต้ความสงบนิ่งนั้นคือพายุอารมณ์ที่พร้อมจะระเบิดออกมาได้ทุกเมื่อ แต่การที่เธอเลือกจะ "นิ่ง" ทำให้เขารู้สึกว่าเกมนี้อันตรายกว่าที่คิด"ไม่ล่ะ ผมจะรีบไปบริษัท" เขาตอบเสียงเย็นชา พยายามจับสังเกตปฏิกิริยาของเธอ"เหรอคะ... งั้นเหรอ..." พิมเพียงแค่พยักหน้ารับเบาๆ ไม่ได้ซักไซ้หรือแสดงท่าทีหึงหวงใดๆ เกี่ยวกับเรื่องเมื่อคืนเลยแม้แต่น้อย "เมื่อคืน... พี่วินคงจะคุยงานกับลูกค้าดึกมากเลยสินะคะ"คำพูดของเธอเหมือนมีดที่กรีดลงมาเงียบๆ วินรู้ทันทีว่านี่คือการประกาศสงครามในรูปแบบใหม่... สงครามประสาทที่เยือกเย็นและอำมหิตกว่าเดิมบรรยากาศในบ้านหรูอึดอ
ตอนที่ 58: วินมาหาพราวที่อพาร์ตเมนต์ของเธอตามนัดหมาย บรรยากาศเต็มไปด้วยความตึงเครียดระคนความตื่นเต้นหลังจากที่กับดักเริ่มทำงาน"เขาติดกับแล้วจริงๆ เหรอคะวิน" พราวเอ่ยถามขึ้นเป็นอย่างแรก หลังจากที่วินก้าวเข้ามาในห้องแล้วล็อกประตูลง"ครับ... ติดกับเต็มๆ เลย" วินตอบ แววตาคมกริบคู่นั้นฉายประกายแห่งความมุ่งมั่นและเย็นชา "ผมติดตั้งโปรแกรมไว้ในแล็ปท็อปของผมเอง พอผมแกล้งลุกไปเข้าห้องน้ำ เขาก็เข้ามาเสียบ USB Drive แล้วคัดลอกไฟล์ ที่เราสร้างขึ้นไปทันที... ผมมีบันทึกเวลาและหลักฐานการเข้าถึงไฟล์ทั้งหมด"พราวนั่งลงบนโซฟา รู้สึกทั้งโล่งใจและหวาดกลัวในเวลาเดียวกัน "แล้ว... แล้วเราจะทำยังไงกันต่อดีคะ""ตอนนี้เราก็แค่รอ... รอให้เขาเดินเกมของเขาต่อ" วินทรุดตัวลงนั่งข้างๆ "ผมเดาว่าเขาคงจะไม่ทำอะไรง่ายๆ เขาคงจะรอจังหวะที่เหมาะสมที่สุดที่จะใช้ข้อมูลนี้เล่นงานคุณ... และอาจจะรวมถึงผมด้วย""พราวกลัวจังเลยค่ะ... พิม... เขาดูน่ากลัวกว่าที่พราวคิดไว้เยอะเลย" เธอยอมรับออกมาตามตรงวินยื่นมือมากุมมือเย็นเฉียบของเธอไว้แน่น บีบเบาๆ อย่างให้กำลังใจ "ไม่ต้องกลัวนะ... ผมอยู่ตรงนี้แล้ว" เขามองลึกเข้าไปในดวงตาของเ





![พื้นที่นี้มีคนเก่า [อ่านฟรี เป็นของขวัญปีใหม่]](https://acfs1.goodnovel.com/dist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)

