บทที่3

“ก็ได้ อย่าทำแรงนะ เรากลัวเจ็บ” เอ้ย! นี่เป็นครั้งแรกไหมวะที่ไอ้เนยแทนตัวเองว่าเราไม่ใช่กู น่ารักอีกแล้วว่ะ หัวใจกูจะเต้นแรงเพื่อ

ไอ้เขื่อน! มึงอย่าอ่อน นั่นเพื่อนมึง! สมภารไม่กินไก่วัดฉันใด มึงก็ไม่ควรกินเพื่อนฉันนั้น ไม่งั้นมิตรภาพมึงจะจบสิ้นเพราะความเงี่ยนตัวเดียว

“เจ็บไหมเนย” แล้วมึงจะทำเสียงสองทำไมไอ้เขื่อน

“อ๊ะ! อืม!” เชี่ย! แล้วเนยจะครางทำไมกูแข็งหมดแล้วเนี่ย!

“อา…ไม่เจ็บแล้วเขื่อนเราไม่เจ็บแล้ว” โอ๊ย! ไอ้เหี้ยรูปประโยคแม่งพากูคิดไปถึงดาวอังคาร แล้วแม่คุณจะอ้าขาออกจากกันทำไมวะ กูยิ่งอยากมองตรงนั้นอยู่ด้วย แล้วตำแหน่งที่กูนั่งนี่ก็ใกล้กับตรงนั้นของเนยด้วย

กลิ่นหอมอ่อนนี่ก็แม่งเชิญชวนกูเหลือเกิน เนื้อขาว ๆ นุ่มตรงโคนขาอ่อนนั่นอีกอยากจะซุกจมูก ซุกหน้าดมให้ทั่วอยากรู้แม่งหอมแค่ไหนวะ

ผมต้องก้มหน้ากลับไปที่กล่องปฐมพยาบาลเพื่อหา

ปลาสเตอร์ปิดแผล เมื่อได้แล้วผมก็รีบปิดแผลให้เธอ

“มือเราเหมือนเคล็ด คงต้องพันผ้า” เนยยื่นมือข้างขวามาตรงหน้าผม ผมชันกายขึ้นเล็กน้อยแต่ก็ยังคุกเข่าตรงหน้าเธอ

“เจ็บไหม” ผมกดมือตรงข้อมือขวาของเนย เธอนิ่วหน้าเล็กน้อย

“เจ็บแต่ไม่มากทายากับพันผ้าก็น่าจะดีขึ้น” เธอว่าในขณะที่ผมใช้มือข้างหนึ่งประคองหลังมือเธอและใช้มืออีกข้างวนตรงข้อมือของเธออย่างเบามือ

มือเนยเล็กมากถ้าเทียบกับมือผม มือเธอนุ่มมาก เรียวสวยทุกนิ้ว ขาวสะอาด

แม่ง! ทำไมกูอยากหอมลงตรงกลางฝ่ามือมันวะ ผมต้องรีบละมือออกจากมือมัน ก่อนที่จะทำอะไรโง่ ๆ ลงไป ผมลนลานหายาแก้เคล็ดกับผ้าก๊อซ

เมื่อได้ยาก็รีบป้ายตรงข้อมือของมันโดยไม่ได้พูดอะไรใจภาวนาให้ไอ้หื่นกลางกายของผมอ่อนตัวก่อนจะลุกออกจากห้อง ที่ต้องนั่งคุกเข่าข้างเตียงเพราะเวลานี้ยืนไม่ได้ ถ้ายืนมีหวังผมใช้เจ้านั่นชี้หน้าเนยแน่ ทีนี้มันต้องรู้แน่ว่าผมกำลังคิดกับมันไม่ซื่อ

ผมรีบพันผ้าบนข้อมือของมัน พันเสร็จแล้วก็ต้องถอนหายใจ

“กูพันไม่สวยเลย มือมึงอ้วนเลย” ผมว่าพลางหัวเราะกับภาพที่ตัวเองพันผ้ารอบข้อมือเล็กนั่นจนอวบอ้วน

“มึงแกล้งกูเปล่าเนี่ย” เนยโวยวายพร้อมทั้งส่งค้อนวงโตให้ผม

น่ารัก! แม่ง! กูเป็นห่าอะไรวะเนี่ย ทำไมวันนี้ไอ้เนยเหมือนใส่ฟิลเตอร์วิ้ง ๆ ตลอดเวลาวะ ไม่ว่ามุมไหนก็น่ารักก็สวย

อาการหนักแล้วกู สงสัยของขาดนานไปหน่อย ผมเลิกกับแพตตี้ตั้งแต่ช่วงปิดเทอมถ้านับเดือนนี้ก็เข้าเดือนที่สี่แล้ว ไม่ได้เอาใครมาสี่เดือนน้ำขังจนล้นท่อแล้วละสิมึงไอ้เขื่อน

พอเห็นผู้หญิงแม่งแข็งตลอด นี่เพื่อนมึง!

ใจเย็น ๆ เขื่อนน้อยลูกพ่อ เดี๋ยวก็เปิดเทอมแล้วค่อยไปเที่ยวแล้ววันไนต์เอา มึงจะเหี้ยกับใครก็ได้แต่ต้องไม่ใช่เพื่อนมึงนะไอ้เขื่อนน้อย

แต่กูอยาก กูไม่อยากทน

นั่น! ไอ้ห่าเขื่อนน้อย สมแล้วที่มันไม่มีสมอง เห็นอะไรเป็นรูแม่งอยากมุดอย่างเดียว แต่รูนี้ไม่ได้ ไอ้เนยมันน่าจะยังซิง มึงอย่าหาเรื่องใส่ตัว

กูอยากลองของซิง!

ไอ้ห่าเขื่อนน้อยลูกพ่อ มึงอย่าอยากลองอะไรแบบนั้น หายนะจะมาเยือน นั่นเพื่อนมึง นั่นเพื่อนมึงที่ยังซิง ไอ้เนยมันเดือดร้อนหวังมาพึ่งมึง ยังไม่ทันข้ามวันมึงจะลากมันขึ้นเตียงแล้วแทงกันเลือดกระจายไม่ได้

ทำไมไม่ได้

ไอ้ห่าเขื่อนน้อย มึงไม่เข้าใจเหรอนั่นเพื่อน

กูอยากเล่นกับเพื่อน

ไอ้เชี่ยเขื่อนน้อย นั่นเพื่อนมึง เล่น ๆ ไม่ได้

“เขื่อน เขื่อน”

“ฮะ ฮะ อะไรเนย” ผมตกใจกับเสียงเรียกของเนย ไม่รู้ว่าสิ่งที่ตัวเองคิดในหัวเถียงกันไปมากับไอ้เขื่อนน้อยจอมหื่นเนยจะได้ยินไหม

“เสร็จแล้วใช่ไหม เราหิวน้ำ” คำว่าหิวน้ำของเธอทำผมขนลุกไปทั้งร่าง ยิ่งเวลานี้ที่ผมเงยหน้ามองเนย ในขณะที่เนยกำลังเลียริมฝีปาก เธอคงหิวน้ำจริง ๆ

“เดี๋ยวเราเอามาให้เธอไม่ต้องเดิน” ผมรีบลุกขึ้นพร้อมทั้งใช้กล่องปฐมพยาบาลบังความใหญ่ยาวของตัวเองที่กำลังดุนเป้ากางเกงบอลออกมา

โคตรขายหน้า!

ผมรีบหันหลังออกจากห้องเนย ตรงไปยังห้องนอนของตัวเองลนลานรีบถอดกางเกงบอลออกและหยิบกางเกงในทรงบรีฟมาใส่ทันที แต่เพราะเวลานี้มันขยายใหญ่หัวของมันจึงแอบล้นขอบกางเกงใน 

ผมสวมกางเกงบอลทับและใช้ชายเสื้อกล้ามปิดบังมันไว้ จากนั้นก็รีบไปยังห้องครัวเปิดตู้เย็นหยิบน้ำหนึ่งขวดไปให้เนย

ก่อนจะเปิดประตูห้องนอนเนย ผมสูดลมหายใจเข้าปอดไปหลายต่อหลายครั้ง เวลานี้เพิ่งจะบ่ายโมงเท่านั้น มึงจะหื่นตอนบ่ายแบบนี้ไม่ได้นะเขื่อน

“เชี่ย!” 

บทที่ 3 จะไหวไหมกู

“อะไรเขื่อน! ตกใจหมด” คนที่ควรตกใจต้องเป็นผมหรือเปล่าก็ท่าที่เธอยกขาพาดหมอนข้าง โดยที่หมอนข้างรองใต้เข่าแล้วนอนหงายบนเตียงแบบนั้น แม่งคิดดีไม่ได้เลย

“เปล่า” ผมปฏิเสธด้วยเสียงสั่น ก็ท่าทางแม่คุณเหมาะแก่การขยับหมอนข้างไปรองไว้ใต้สะโพกแล้วจากนั้นก็แหกขาเธอกว้าง ๆ จับเจ้าเขื่อนน้อยยัดจนสุดลำ