บทที่4

เขื่อนอยากเข้าจนสุด ไอ้ห่าเขื่อนน้อยไร้สมองนี่ก็อยากมุดลูกเดียว ไม่สนสี่สนแปด

กูสนแXด! ไอ้ห่านี่ดูมัน ผมไม่ไหวจะเคลียร์กับไอ้หัวบากที่เวลานี้กำลังอยากพยักหน้าโชว์ความใหญ่ยาว แต่เพราะมันโดนขอบของกางเกงในทับไว้ ไอ้เขื่อนน้อยมันจึงไม่สามารถออกมาสร้างความงามหน้าได้

“เจ็บมากเลยเหรอ” ผมเอ่ยถามเนย ยื่นขวดน้ำไปให้เธอ เนยพยุงตัวลุกขึ้นด้วยความลำบากคงเพราะมือข้างถนัดของเธอมีผ้าพันไว้อยู่ ทำให้ผมต้องช่วยประคองเธอ

เดี๋ยวนะ เธอ!!! นี่ผมเรียกไอ้เนยว่าเธอเหรอ ไม่ได้นะเขื่อนถ้าเรียกเธอเมื่อไหร่มึงเสร็จแน่ เรียก มัน มัน มัน ท่องไว้ มึงอย่าได้เรียกไอ้เนยว่าเธออีกเด็ดขาด แม้แต่เรียกในใจก็ห้าม

ถึงเวลานี้มันจะน่ารัก น่าทะนุถนอมมึงก็ห้ามเรียกมันว่า ‘เธอ’ เข้าใจไหม

“เขื่อนเปิดน้ำให้เราหน่อย”

“ครับ” เชี่ย!!! มึง ‘ครับ’ กับมันเนี่ยนะ ตายห่าไอ้เขื่อน ตายห่าแน่กู

เมื่อครับไปแล้วทำไงได้ เห็นไอ้เนยไม่ทักท้วงผมก็ตีเนียนรับขวดน้ำจากมันมาเปิดฝา ยื่นน้ำขวดนั้นกลับไปให้มันอีกรอบ

ไอ้เหี่ย…กูจะไม่ไหวแล้วนะโว้ย ผมมองน้ำที่ไหลจากริมฝีปากแดงอิ่มของมัน หยดน้ำค่อย ๆ กลิ้งไหลจากริมฝีปากผ่านลำคอและหายไปในเสื้อชุดนอน ชุดนอนที่โดนดันขึ้นเพราะยอดนมนั่น แม่งเอ้ย ไอ้เนยมันโนบรา

รู้ว่าผู้หญิงส่วนมากไม่ค่อยใส่บรานอน แต่นี่บ่ายกว่า ๆ มึงใส่ชุดนอนกูไม่ว่าเลยเนย แต่มึงโนบราไม่ได้ แต่คิดอีกทีมันเจ็บมือนี่นา มันคงใส่บราลำบาก

โอเค คนผิดคือกูนี่แหละที่หื่นไม่เข้าเรื่อง

“ขอบใจนะเขื่อน” ไอ้เนยยื่นขวดน้ำมาให้ผม ซึ่งผมก็รับมา ปิดฝาและวางไว้ตรงสตูข้างหัวเตียง

“มึงนอนพักก่อนนะ เดี๋ยวกูไปจัดการเสื้อผ้ามึงก่อน” เสื้อผ้าเจ้าปัญหาที่เปียกน้ำยังกองแหมะอยู่หน้าห้องนอน

“ไม่ต้องเดี๋ยวกูจัดการเอง”

“มึงเอาตัวเองให้รอดก่อนเนย เดี๋ยวกูซักให้” ตอนรับปากมันว่าจะซักให้ก็ไม่ได้คิดอะไรเลย

แต่ว่าตอนนี้แหละที่ผมคิดหนัก เมื่อหยิบและคลี่ดู กูเข้าขั้นแล้ว ผมเหลือบมองประตูห้องนอนของไอ้เนย สลับกับแพนตี้ตัวน้อยในมือ มันไม่ได้เปียกเหมือนเสื้อแต่ตรงกลางเป้าแพนตี้มันฉ่ำนิด ๆ กลิ่นมันทำให้ผมอยากทำตัวเป็นไอ้โรคจิต

ตรงนี้มันคงไม่เห็นใช่ไหม ผมย่อตัวลงหน้าเครื่องซักผ้าฝาหน้า 

กูเรียนสายวิทย์ อะไรที่สงสัยเราต้องพิสูจน์ เมื่ออยากรู้ว่ากลิ่นเธอเป็นยังไง สายวิทย์อย่างกูต้องได้รู้ ความอยาก…รู้ชนะทุกอย่างเมื่อผมยกแพนตี้ในมือขึ้นดอมดม

แม่ง! แข็งหนักกว่าเดิมอีก ผมรีบโยนผ้าสองชิ้นที่กองอยู่เข้าเครื่องซักผ้า ส่วนเจ้าแพนตี้สีดำนี่ ขอเอาไปใช้ให้เป็นประโยชน์อีกนิดในห้องนอนก็แล้วกัน

ผมรีบเร่งตรงไปยังห้องนอนของตัวเอง ล็อกห้องและคล้องโซ่อีกชั้น จากนั้นก็ตรงไปยังเตียงของตัวเองทันที

อา…ท่านี้กูโคตรโรคจิต ดมกางเกงในและกำลังช่วยตัวเอง ไอ้ห่าเขื่อนน้อยมึงทำกูกลายเป็นไอ้โรคจิต

แล้วกลิ่นของเนยแม่ง โคตรหอมนี่แค่กางเกงในนะ ถ้าได้ดมจากต้นตอแหล่งผลิตจะหอมขนาดไหนวะ อา…ไม่ไหว ไม่ไหว

“อา…เนย” มือหนึ่งของผมสาวรูดตัวตน อีกมือก็บีบแพนตี้เธอไว้แน่น จมูกสูดดมความหอมหวาน ดวงตาทั้งสองข้างปิดสนิทเพื่อจินตนาการถึงใบหน้า รูปร่างและหน้าอกขาวเนียนที่เพิ่งได้เห็นผ่านตา

 “อา…เนย กูเสียว” มือสาวรูดเร็วขึ้นตามจังหวะกระสันของตัวเอง ในห้วงความคิดผมกำลังเข้าออกในกายเธอ ดูดดึงยอดอกอิ่มอย่างเมามัน เนยกำลังสั่นสะท้านอยู่ใต้ร่างของผม เธอครางเรียกชื่อผมตลอดเวลา

ผิวเนื้อขาวเนียนของเธอกำลังเสียดสีกับกายแกร่งของผม ร่องรักของเธอก็เช่นกันกำลังตอดรัดผมจนแทบขยับไม่ได้

ผมพลิกกายเป็นฝ่ายให้เธอขึ้นคร่อม เธอตอดรัดและขย่มโยกบนกายผม ในบางจังหวะผมขยับสวนเธอจากด้านล่าง ส่งความสุขให้เธอจนร่างบางร้องครางด้วยความสุขสม

น้ำรักของเธอส่งกลิ่นหอมฟุ้ง กลิ่นของเธอปลุกเร้าให้ท่อนลำแข็งมากขึ้นและมากขึ้น

หน้าท้องของผมวูบวาบเพราะความเสียว สองเท้าของผมจิกบนที่นอนพร้อมทั้งแอ่นสะโพกเพื่อส่งความสุขให้เธอจนหมดลำ

 “อ๊า…เนย แตกแล้วเนย แตกแล้ว”

ลมหายใจผมหอบกระเส่า ร่างกระตุกเกร็งเพื่อปลดปล่อย เนิ่นนานหลายนาทีกว่าร่างผมจะกลับมาปกติ

ผมมองน้ำสีขาวขุ่นบนมือของตัวเอง ไม่อยากเชื่อว่าตัวเองจะเสร็จเร็วและแรงขนาดนี้ สถิติใหม่ ไม่เคยแตกเร็วขนาดนี้มาก่อน คงเพราะไม่ได้ปลดปล่อยมานาน เรียกว่าตอนนี้ผมคงเงี่ยนขั้นสุด

“ขอโทษนะเนย” ปากผมเอ่ยขอโทษเพื่อนแต่มือกลับยกแพนตี้ของเนยขึ้นดมราวกับคนโรคจิต เมื่อร่างกายได้ผ่อนคลาย จิตใจผมก็เบาสบายและดวงตาก็ปรือลง

ผมตื่นขึ้นมาอีกครั้ง แสงจากนอกหน้าต่างหายไปแล้ว เวลานี้ท้องฟ้าข้างนอกแปรเปลี่ยนเป็นสีดำ หยิบโทรศัพท์ข้างกายขึ้นมาดูเวลา