บทที่2

“เอ้ย! เนยเป็นไงบ้างวะ” เขื่อนรีบเข้ามาจับไหล่ที่เปล่าเปลือยของฉันไว้ทั้งสองข้าง ด้วยความตกใจตัวฉันยังสั่น เงยหน้ามองคนที่เข้ามาช่วยประคอง

“เจ็บเข่า เจ็บมือ”

“ขอโทษนะมึง” เขื่อนช้อนร่างฉันขึ้นอุ้ม มือฉันขยุ้มปมผ้าเช็ดตัวซึ่งแน่นอนว่ามันแทบจะไม่ปิดอะไรเลย

“เปิดประตู” เสียงของเขื่อนเวลานี้แหบพร่า ไม่รู้เพราะว่าหนักหรือเพราะว่าอะไร ฉันใช้มือข้างที่จับปลายผ้าขนหนูส่วนล่างเอื้อมมือสั่น ๆ ไปบิดคันโยกของห้อง

จากนั้นเขื่อนก็ใช้ไหล่ดันประตู วางฉันไว้บนที่นอน จากนั้นเขาก็รีบหันหลังให้ทันที

“มึงเปลี่ยนเสื้อผ้าเดี๋ยวกูไปเอายามาทาให้”  เขื่อนรีบพูดและเดินออกจากห้องทันที ส่วนฉันกำลังงงงันกับเรื่องที่เกิดขึ้น ไม่ได้ตั้งใจล้มเพื่ออ่อยเขาเลย เพราะมันเจ็บไง

ก้มมองเข่าแดง ๆ ของตัวเองแล้วอยากร้องไห้ ข้างหนึ่งถลอกด้วย ส่วนมือก็เจ็บข้อมือโคตร ทำไงดี

ครั้งแรกต้องใช้มือกับคุกเข่าไหมนะ หวังว่าฉันจะหายก่อนครั้งแรกของเรานะ

  

 เดินออกมาจากห้องพร้อมกับชุดที

บทที่ 2 กูโดนอ่อย

ทำไมกูรู้สึกว่าโดนอ่อยวะ ไอ้เนยมันอ่อยกูไหมวะ แต่มันจะลงทุนล้มจนเข่าเจ็บเหรอวะ ก็เห็นอยู่ว่าเข่ามันแดง ส่วนตัวมันโคตรขาว

หอมอีกต่างหากแม่ง! ผิวงี้แม่งนุ่มเนียนไปทั้งตัว ผมแอบเห็นด้วยว่าตรงนั้นของมันไม่มีขนสักเส้น แม่งเนียนทั้งตัวจริง ๆ ยิ่งคิดกูยิ่งแข็ง

ผมก้มมองส่วนล่างของตัวเองที่ยังดันกางเกงบอลออกมา ปกติผมอยู่บ้านก็ไม่ได้ใส่กางเกงในอยู่แล้วใครจะใส่วะอยู่บ้านมันก็อึดอัด

แล้วไอ้เนยโทรมาบอกว่าอยู่ข้างล่าง มีเรื่องจะขอความช่วยเหลือพอบอกนิติว่าให้มันขึ้นมาได้ผมก็คิดว่ามันจะมาคุยแป๊บเดียวที่ไหนได้เล่นหอบผ้าหอบผ่อนมาบอกว่าโดนไล่ออกจากคอนโคเพราะที่บ้านไม่มีเงินจ่าย

ตอนนั้นผมทั้งตกใจทั้งกังวลจึงไม่ได้ใส่ใจกับเสื้อผ้าของตัวเอง แล้วมันแม่งเหมือนตั้งใจอ่อยผมตั้งแต่เสื้อกล้ามที่คอกับแขนกว้างเกิน ผมแอบเห็นก้อนกลม ๆ ของมันด้วยตอนที่มันตักข้าวเข้าปากแต่ก็แค่วับ ๆ แวม ๆ แต่ตอนที่น้ำกระเด็นโดนเสื้อมันตอนล้างจานนั่น เห็นชัดเลยว่าของไอ้เนยแม่งกลมกลึงขนาดพอดีมือมากอยากลองจับ ลองบีบและลอง…

หยุดเลยนั่นเพื่อนมึงนะโว้ย!

สาบานว่าก่อนหน้านี้ผมไม่ได้คิดอะไรกับเนยเลยจริง ๆ ผมมองมันแค่เพื่อนและคิดด้วยซ้ำว่ามันเป็นเลส บางครั้งแฟนผมยังแอบมองมัน ผมยังเคยหวงมันกับแฟนผมเลย

แต่ใครจะคิดว่าแม่งโคตรหุ่นดี อก เอว สะโพก

อา…ถ้าได้จับเอวคอดไว้และกดกระแทกมันจากข้างหลังแม่งจะเป็นยังไงวะ

เพียะ!

“โอ๊ย!” มือผมนี่แหละที่ตบหน้าตัวเองให้ตื่นจากความคิดชั่วร้าย เพื่อนลำบากมาขอพึ่งพา กูก็แม่งมุ่งแต่หื่น

เมื่อคิดได้ผมก็รีบหากล่องปฐมพยาบาล ป่านนี้เนยรอแล้วมั้ง

“เนย กูเข้าไปได้ไหม”

“อืมเข้ามาเลย” เมื่อเปิดประตูห้องเข้าไปเนยอยู่ในชุดนอนเสื้อแขนยาวกางเกงขาสั้น นั่งหย่อนขาลงข้างเตียงเข่าเธอแดงและมีข้างหนึ่งมีรอยถลอก

ผมนั่งคุกเข่าตรงหน้ามันมองแล้วต้องถอนหายใจ ผิวบาง ๆ แบบเนยคงเจ็บน่าดู

“ทำไมมึงต้องวิ่งด้วย”

“กูลืมเอาเสื้อผ้าไปเปลี่ยน” เข้าใจว่ามันคงอายที่กลับออกมาด้วยผ้าเช็ดตัวผืนเดียว ก็ห้องนี้ไม่มีห้องน้ำในตัวทำให้เนยต้องเดินไปอาบน้ำเสียไกล

“วันหลังก็อย่าลืม” ผมสั่งเสียงเข้ม ใช้สำลีชุบน้ำเกลือล้างทำความสะอาดแผล

“ซี้ด…” เสียงซี้ดปากของเนยแม่งทำผมต้องกัดกรามแน่นมองแค่เข่าของมันเท่านั้น อย่ามองตรงอื่นโดยเฉพาะต้นขาขาว ๆ และอะไรที่อยู่ระหว่างกลางขาทั้งสองข้าง อะไรที่มันอวบ ๆ อูม ๆ ได้แต่บอกตัวเองว่าอย่าคิดถึงมัน

เสียงซี้ดปากนี่ก็เช่นกัน มันเจ็บ มันก็ร้องไปแบบนั้น ไม่ใช่เสียงคราง ไม่ใช่นะไอ้เขื่อนมึงอย่าจินตนาการ

อย่าจินตนาการเวลาที่มึงดูด มึงเลียแล้วเนยกำลังคราง กูบอกว่ามึงอย่าจินตนาการไง อะไรอวบ ๆ นุ่ม ๆ หอม ๆ นั่นอย่าไปคิดถึงมันอย่าจินตนาการไง กูบอกมึงทำไมไม่ฟัง

“เขื่อน เขื่อน”

“ฮะ อะไร” ผมสะดุ้งกับเสียงเรียกเงยหน้ามองไอ้เนยที่นั่งอยู่บนเตียงโดยที่ผมคุกเข่าอยู่ข้างเตียง ท่าแม่ง! ผมอยากยกเท้ามันเหยียบไว้ข้างเตียงทั้งสองข้าง แยกขามันให้ออกจากกันและซุกหน้ากับตรงเนินเนื้ออูมไร้ขนของมันเสียจริง

“กูไม่อยากทาเบตาดีนมันแสบ” มันชี้มายังยาขวดสีเหลือง

“ไม่ได้มึงเป็นแผล” ผมไม่อ่อนข้อให้มัน รู้ว่าเบตาดีนทำให้แสบก็จริงแต่มันก็ดีกับแผลสด

“มันแสบอะ” คนกลัวยาทำหน้าง้ำ น้ำตาคลอ แม่งโคตรน่ารัก ผมสั้น ๆ ประบ่าของมันที่ส่ายไปมานั่นดูน่ารักกว่าทุกวันได้ไงวะ ผมยังไม่เข้าใจตัวเอง

“กูจะทำเบา ๆ ไม่เจ็บ” ทำไมเสียงผมเป็นอย่างนี้วะ กูใช้เสียงสองแบบนี้กับเนยได้ไงวะนั่นมันเพื่อนนะโว้ยไม่ใช่แฟน

แต่ตอนนี้เพื่อนมึงกำลังเสียขวัญไง ใช้เสียงสองกับมันก็ไม่เป็นไรหรอก