บทที่ 9

ช่วงปลายภาคของเด็กช่างไม่เคยเป็นช่วงเวลาที่สงบอยู่แล้ว เสียงบ่นเรื่องงานค้างการบ้านที่ยังไม่เสร็จ และคะแนนเก็บที่ใกล้ตายดังระงมอยู่ทั่วโรงฝึก โดยเฉพาะกับพวกที่ใช้ชีวิตไปวัน ๆ แบบคิน เขาไม่ใช่คนโง่แต่ก็ไม่ใช่คนที่สนใจเรียน ตลอดหลายปีที่ผ่านมา คินใช้ชีวิตเหมือนแค่ผ่านไปให้ได้มากกว่า ตั้งใจจะเรียนจริง ๆ อาจารย์หลายคนเกรงใจเพราะอิทธิพลของพ่อ

บางคนไม่กล้ายุ่งบางคนเลือกปล่อยจนสุดท้าย คินแทบไม่เคยจริงจังกับการเรียนเลยสักครั้ง แต่ตอนนี้ เขากำลังนั่งหน้าตึงอยู่ในโรงอาหารมหาวิทยาลัยของธีร์ พร้อมกระดาษข้อสอบเก่าที่เปิดค้างไว้ตรงหน้า ตัวเลขเต็มไปหมดสูตรเต็มกระดาษมองแล้วปวดหัว

“เชี่ย…”

เขาสบถเบา ๆ ก่อนเอนหลังพิงเก้าอี้อย่างหงุดหงิด ธีร์ที่นั่งฝั่งตรงข้ามเงยหน้าจากหนังสือทันที

“ด่าโจทย์อีกแล้วเหรอ”

“มันไม่ใช่ภาษาคน”

คินตอบทันที สีหน้าจริงจังจนธีร์หลุดหัวเราะ

“นี่มันพื้นฐานเองนะ”

“พื้นฐานบ้านนายดิ”

คินขมวดคิ้วมองกระดาษเหมือนมันเป็นศัตรู

“ใครมันจะไปจำสูตรบ้าอะไรเยอะแยะวะ”

ธีร์มองเขาอยู่พักหนึ่ง ก่อนยื่นมือมาดึงกระดาษไปดู

“อันนี้นายทำผิดตั้งแต่แทนค่าแล้ว”

“ฉันยังไม่ได้ทำ”

“นั่นแหละปัญหา” คินถอนหายใจแรง

ปกติเขาไม่เคยสนเรื่องคะแนนตกก็ซ่อม ซ่อมไม่ได้ก็ใช้เส้น ชีวิตเขาผ่านมาด้วยวิธีนั้นเสมอ แต่ครั้งนี้ต่างออกไปอาจารย์ประกาศชัด ถ้าสอบเก็บคะแนนรอบนี้ไม่ผ่าน เขาจะหมดสิทธิ์จบพร้อมรุ่นและเรื่องนี้พ่อรู้แล้ว

“ถ้าแกยังจัดการเรื่องแค่นี้ไม่ได้ ก็เลิกหวังว่าฉันจะยอมรับ”

คำพูดนั้นยังติดอยู่ในหัวคินกัดฟันแน่นอย่างหงุดหงิด ธีร์มองสีหน้าเขาเงียบ ๆ ก่อนถามเบา ๆ

“เครียดเหรอ”

“เปล่า” ตอบอัตโนมัติทันที

ธีร์เลิกคิ้วนิดหนึ่ง “นายโกหกทุกครั้งเลยเวลามีเรื่อง”

คินชะงักก่อนจะเบือนหน้าหนี “ก็แค่ไม่อยากสอบตก”

คำพูดนั้นทำให้ธีร์ยิ้มบาง ๆ “งั้นเดี๋ยวผมช่วยติว”

คินหันกลับมาทันที “ห๊ะ”

“ผมช่วยสอนให้”

ธีร์พูดเรียบง่ายเหมือนเป็นเรื่องธรรมดา “ยังพอมีเวลาอยู่”

คินขมวดคิ้วทันที

“นายจะมานั่งเสียเวลากับฉันทำไม”

“ก็ไม่เห็นเสียเวลา” ธีร์ยักไหล่

“นายแค่เรียนไม่ทันเอง”

คำว่าเรียนไม่ทันฟังดูนุ่มนวลกว่าคำว่าโง่มากจนคินเถียงไม่ออก

“ฉันไม่เคยอ่านหนังสือจริงจัง”

“งั้นก็เริ่มตอนนี้”

“ฉันไม่ชอบคำนวณ”

“ผมเรียนคณิตนะ จำได้ไหม”

“มันยาก”

“เดี๋ยวสอน”

ตอบทุกอย่างง่ายเกินไปจนคินเงียบ เขาจ้องหน้าธีร์อยู่พักหนึ่งอีกฝ่ายไม่ได้ทำหน้าเวทนา ไม่ได้ดูถูกแค่พูดเหมือนเชื่อว่าเขาทำได้จริง ๆ แปลกดีทั้งที่ปกติเวลามีคนพูดเรื่องเรียนกับเขา มักลงท้ายด้วยความผิดหวังเสมอแต่ธีร์ไม่ใช่แบบนั้น

“มองอะไร”

ธีร์ถามขำ ๆ เมื่อเห็นคินเงียบไปนาน

“นายชอบหาเรื่องเหนื่อย”

“อาจจะ” ธีร์หัวเราะเบา ๆ

“แล้วตกลงจะเรียนไหม”

คินถอนหายใจยาวถ้าเป็นคนอื่น เขาคงเดินหนีไปตั้งแต่ห้านาทีแรก แต่เพราะเป็นธีร์สุดท้ายเขาก็พยักหน้าเบา ๆ

“เออ” รอยยิ้มของธีร์กว้างขึ้นทันที

“งั้นเริ่มวันนี้เลย”

“เดี๋ยวนะ” คินขมวดคิ้ว

“วันนี้”

“ใช่”

ธีร์เปิดหนังสือทันทีเหมือนเตรียมไว้แล้ว

“เวลานายเหลือไม่เยอะ” คินมองอีกฝ่ายอย่างอึ้ง ๆ ก่อนพึมพำเบา ๆ

“น่ากลัวกว่าพ่อฉันอีก”

“ดี แปลว่านายจะตั้งใจ”

“ใครบอก”

แม้จะปากแข็งแต่สุดท้ายคินก็ยังนั่งอยู่ตรงนั้น เริ่มจากการฟังธีร์อธิบายสูตรพื้นฐาน ช่วงแรกเขาหงุดหงิดมาก ตัวเลขเต็มไปหมดจนปวดหัว

“เดี๋ยว ๆ ทำไมมันกลายเป็นแบบนี้วะ”

“เพราะนายย้ายข้างผิด”

“ฉันเกลียด x”

“x ไม่ได้ทำอะไรนายนะ”

“แต่มันอยู่ทุกข้อ” ธีร์หลุดหัวเราะเสียงดัง

ส่วนคินก็เริ่มหงุดหงิดกว่าเดิมเมื่ออีกฝ่ายขำ “หัวเราะอะไร”

“เปล่า แค่นายตลกดี”

“ฉันเนี่ยนะ”

“อืม” 

ธีร์ยิ้ม “ตอนบ่นเลขเหมือนเด็กเลย”

คินส่งสายตาเหมือนจะต่อยคน แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ทำอะไร เพราะรอยยิ้มของธีร์มันทำให้เขาหงุดหงิดไม่ลงจริง ๆ เวลาผ่านไปเรื่อย ๆ จากหนึ่งชั่วโมง กลายเป็นเกือบสามชั่วโมง จนพระอาทิตย์เริ่มคล้อยต่ำ และสิ่งที่น่าตกใจก็คือคินเริ่ม 

“เข้าใจ”

“อ๋อ… งี้เอง”

เขาพึมพำขณะมองโจทย์ ธีร์ที่นั่งข้าง ๆ หันมาทันที

“เห็นไหม นายทำได้”

คินชะงักเล็กน้อยคำพูดนั้นเรียบง่ายมาก แต่กลับทำให้บางอย่างในใจเขาสั่นเบา ๆ ไม่มีใครเคยพูดกับเขาแบบนี้นานแล้ว ส่วนใหญ่มีแต่คำว่าต้องทำให้ได้ แต่ธีร์กลับพูดว่านายทำได้ต่างกันแค่ไม่กี่คำ แต่ความรู้สึกต่างกันมาก คินหลุบตาลงมองสมุดก่อนพูดเสียงเบา

“ถ้าเป็นคนอื่นสอน ฉันคงเดินหนีไปแล้ว”

ธีร์ยิ้มบาง ๆ “งั้นก็ดีที่เป็นผม”

หัวใจของคินเต้นแรงขึ้นอีกครั้งเขารีบหยิบปากกาขึ้นมาเขียนต่อ กลบเกลื่อนความรู้สึกตัวเอง แต่ธีร์กลับเห็นทุกอย่างเห็นแม้กระทั่งใบหูของคินที่เริ่มแดงนิด ๆ จนเจ้าตัวไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำ ลมเย็นยามเย็นพัดผ่านโต๊ะหินอ่อนเบา ๆ เสียงนักศึกษารอบข้างเริ่มบางลง แต่ทั้งคู่ยังนั่งอยู่ตรงนั้นคนหนึ่งตั้งใจสอนอีกคนพยายามตั้งใจเรียน และในระหว่างตัวเลข สูตรคำนวณ กับบทสนทนาธรรมดาเหล่านั้นความสัมพันธ์บางอย่างก็ค่อย ๆ เติบโตขึ้นเงียบ ๆ ช้า ๆ แต่ชัดเจนมากขึ้นทุกวัน

“ต่อไปไม่ต้องแทนตัวเองว่าผม มันน่าหงุดหงิด แทนชื่อตัวเองไม่ก็คำว่าเราก็พอ”

เมื่อถึงเวลากลับบ้านคินได้เอ่ยปากทิ้งคำที่เขาอยากพูดกับธีร์มาตลอด ถึงจะฟังดูงงไปหน่อยแต่ที่ก็พอเข้าใจได้

“ได้สิ... ถือว่าเราสนิทกันแล้วนะคิน”

“อืม...”