LOGINShare
บทที่ 9
publish date:
2026-05-08 14:17:35ช่วงปลายภาคของเด็กช่างไม่เคยเป็นช่วงเวลาที่สงบอยู่แล้ว เสียงบ่นเรื่องงานค้างการบ้านที่ยังไม่เสร็จ และคะแนนเก็บที่ใกล้ตายดังระงมอยู่ทั่วโรงฝึก โดยเฉพาะกับพวกที่ใช้ชีวิตไปวัน ๆ แบบคิน เขาไม่ใช่คนโง่แต่ก็ไม่ใช่คนที่สนใจเรียน ตลอดหลายปีที่ผ่านมา คินใช้ชีวิตเหมือนแค่ผ่านไปให้ได้มากกว่า ตั้งใจจะเรียนจริง ๆ อาจารย์หลายคนเกรงใจเพราะอิทธิพลของพ่อ
บางคนไม่กล้ายุ่งบางคนเลือกปล่อยจนสุดท้าย คินแทบไม่เคยจริงจังกับการเรียนเลยสักครั้ง แต่ตอนนี้ เขากำลังนั่งหน้าตึงอยู่ในโรงอาหารมหาวิทยาลัยของธีร์ พร้อมกระดาษข้อสอบเก่าที่เปิดค้างไว้ตรงหน้า ตัวเลขเต็มไปหมดสูตรเต็มกระดาษมองแล้วปวดหัว
“เชี่ย…”
เขาสบถเบา ๆ ก่อนเอนหลังพิงเก้าอี้อย่างหงุดหงิด ธีร์ที่นั่งฝั่งตรงข้ามเงยหน้าจากหนังสือทันที
“ด่าโจทย์อีกแล้วเหรอ”
“มันไม่ใช่ภาษาคน”
คินตอบทันที สีหน้าจริงจังจนธีร์หลุดหัวเราะ
“นี่มันพื้นฐานเองนะ”
“พื้นฐานบ้านนายดิ”
คินขมวดคิ้วมองกระดาษเหมือนมันเป็นศัตรู
“ใครมันจะไปจำสูตรบ้าอะไรเยอะแยะวะ”
ธีร์มองเขาอยู่พักหนึ่ง ก่อนยื่นมือมาดึงกระดาษไปดู
“อันนี้นายทำผิดตั้งแต่แทนค่าแล้ว”
“ฉันยังไม่ได้ทำ”
“นั่นแหละปัญหา” คินถอนหายใจแรง
ปกติเขาไม่เคยสนเรื่องคะแนนตกก็ซ่อม ซ่อมไม่ได้ก็ใช้เส้น ชีวิตเขาผ่านมาด้วยวิธีนั้นเสมอ แต่ครั้งนี้ต่างออกไปอาจารย์ประกาศชัด ถ้าสอบเก็บคะแนนรอบนี้ไม่ผ่าน เขาจะหมดสิทธิ์จบพร้อมรุ่นและเรื่องนี้พ่อรู้แล้ว
“ถ้าแกยังจัดการเรื่องแค่นี้ไม่ได้ ก็เลิกหวังว่าฉันจะยอมรับ”
คำพูดนั้นยังติดอยู่ในหัวคินกัดฟันแน่นอย่างหงุดหงิด ธีร์มองสีหน้าเขาเงียบ ๆ ก่อนถามเบา ๆ
“เครียดเหรอ”
“เปล่า” ตอบอัตโนมัติทันที
ธีร์เลิกคิ้วนิดหนึ่ง “นายโกหกทุกครั้งเลยเวลามีเรื่อง”
คินชะงักก่อนจะเบือนหน้าหนี “ก็แค่ไม่อยากสอบตก”
คำพูดนั้นทำให้ธีร์ยิ้มบาง ๆ “งั้นเดี๋ยวผมช่วยติว”
คินหันกลับมาทันที “ห๊ะ”
“ผมช่วยสอนให้”
ธีร์พูดเรียบง่ายเหมือนเป็นเรื่องธรรมดา “ยังพอมีเวลาอยู่”
คินขมวดคิ้วทันที
“นายจะมานั่งเสียเวลากับฉันทำไม”
“ก็ไม่เห็นเสียเวลา” ธีร์ยักไหล่
“นายแค่เรียนไม่ทันเอง”
คำว่าเรียนไม่ทันฟังดูนุ่มนวลกว่าคำว่าโง่มากจนคินเถียงไม่ออก
“ฉันไม่เคยอ่านหนังสือจริงจัง”
“งั้นก็เริ่มตอนนี้”
“ฉันไม่ชอบคำนวณ”
“ผมเรียนคณิตนะ จำได้ไหม”
“มันยาก”
“เดี๋ยวสอน”
ตอบทุกอย่างง่ายเกินไปจนคินเงียบ เขาจ้องหน้าธีร์อยู่พักหนึ่งอีกฝ่ายไม่ได้ทำหน้าเวทนา ไม่ได้ดูถูกแค่พูดเหมือนเชื่อว่าเขาทำได้จริง ๆ แปลกดีทั้งที่ปกติเวลามีคนพูดเรื่องเรียนกับเขา มักลงท้ายด้วยความผิดหวังเสมอแต่ธีร์ไม่ใช่แบบนั้น
“มองอะไร”
ธีร์ถามขำ ๆ เมื่อเห็นคินเงียบไปนาน
“นายชอบหาเรื่องเหนื่อย”
“อาจจะ” ธีร์หัวเราะเบา ๆ
“แล้วตกลงจะเรียนไหม”
คินถอนหายใจยาวถ้าเป็นคนอื่น เขาคงเดินหนีไปตั้งแต่ห้านาทีแรก แต่เพราะเป็นธีร์สุดท้ายเขาก็พยักหน้าเบา ๆ
“เออ” รอยยิ้มของธีร์กว้างขึ้นทันที
“งั้นเริ่มวันนี้เลย”
“เดี๋ยวนะ” คินขมวดคิ้ว
“วันนี้”
“ใช่”
ธีร์เปิดหนังสือทันทีเหมือนเตรียมไว้แล้ว
“เวลานายเหลือไม่เยอะ” คินมองอีกฝ่ายอย่างอึ้ง ๆ ก่อนพึมพำเบา ๆ
“น่ากลัวกว่าพ่อฉันอีก”
“ดี แปลว่านายจะตั้งใจ”
“ใครบอก”
แม้จะปากแข็งแต่สุดท้ายคินก็ยังนั่งอยู่ตรงนั้น เริ่มจากการฟังธีร์อธิบายสูตรพื้นฐาน ช่วงแรกเขาหงุดหงิดมาก ตัวเลขเต็มไปหมดจนปวดหัว
“เดี๋ยว ๆ ทำไมมันกลายเป็นแบบนี้วะ”
“เพราะนายย้ายข้างผิด”
“ฉันเกลียด x”
“x ไม่ได้ทำอะไรนายนะ”
“แต่มันอยู่ทุกข้อ” ธีร์หลุดหัวเราะเสียงดัง
ส่วนคินก็เริ่มหงุดหงิดกว่าเดิมเมื่ออีกฝ่ายขำ “หัวเราะอะไร”
“เปล่า แค่นายตลกดี”
“ฉันเนี่ยนะ”
“อืม”
ธีร์ยิ้ม “ตอนบ่นเลขเหมือนเด็กเลย”
คินส่งสายตาเหมือนจะต่อยคน แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ทำอะไร เพราะรอยยิ้มของธีร์มันทำให้เขาหงุดหงิดไม่ลงจริง ๆ เวลาผ่านไปเรื่อย ๆ จากหนึ่งชั่วโมง กลายเป็นเกือบสามชั่วโมง จนพระอาทิตย์เริ่มคล้อยต่ำ และสิ่งที่น่าตกใจก็คือคินเริ่ม
“เข้าใจ”
“อ๋อ… งี้เอง”
เขาพึมพำขณะมองโจทย์ ธีร์ที่นั่งข้าง ๆ หันมาทันที
“เห็นไหม นายทำได้”
คินชะงักเล็กน้อยคำพูดนั้นเรียบง่ายมาก แต่กลับทำให้บางอย่างในใจเขาสั่นเบา ๆ ไม่มีใครเคยพูดกับเขาแบบนี้นานแล้ว ส่วนใหญ่มีแต่คำว่าต้องทำให้ได้ แต่ธีร์กลับพูดว่านายทำได้ต่างกันแค่ไม่กี่คำ แต่ความรู้สึกต่างกันมาก คินหลุบตาลงมองสมุดก่อนพูดเสียงเบา
“ถ้าเป็นคนอื่นสอน ฉันคงเดินหนีไปแล้ว”
ธีร์ยิ้มบาง ๆ “งั้นก็ดีที่เป็นผม”
หัวใจของคินเต้นแรงขึ้นอีกครั้งเขารีบหยิบปากกาขึ้นมาเขียนต่อ กลบเกลื่อนความรู้สึกตัวเอง แต่ธีร์กลับเห็นทุกอย่างเห็นแม้กระทั่งใบหูของคินที่เริ่มแดงนิด ๆ จนเจ้าตัวไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำ ลมเย็นยามเย็นพัดผ่านโต๊ะหินอ่อนเบา ๆ เสียงนักศึกษารอบข้างเริ่มบางลง แต่ทั้งคู่ยังนั่งอยู่ตรงนั้นคนหนึ่งตั้งใจสอนอีกคนพยายามตั้งใจเรียน และในระหว่างตัวเลข สูตรคำนวณ กับบทสนทนาธรรมดาเหล่านั้นความสัมพันธ์บางอย่างก็ค่อย ๆ เติบโตขึ้นเงียบ ๆ ช้า ๆ แต่ชัดเจนมากขึ้นทุกวัน
“ต่อไปไม่ต้องแทนตัวเองว่าผม มันน่าหงุดหงิด แทนชื่อตัวเองไม่ก็คำว่าเราก็พอ”
เมื่อถึงเวลากลับบ้านคินได้เอ่ยปากทิ้งคำที่เขาอยากพูดกับธีร์มาตลอด ถึงจะฟังดูงงไปหน่อยแต่ที่ก็พอเข้าใจได้
“ได้สิ... ถือว่าเราสนิทกันแล้วนะคิน”
“อืม...”
Latest chapter
สมาการหัวใจของคิน บทที่ 46
ค่ำคืนปกคลุมทั่วบริเวณเขตอุตสาหกรรมร้าง ลมเย็นพัดผ่านโครงเหล็กเก่า ๆ ของโรงงานที่ถูกทิ้งร้างมานานหลายปี เสียงโลหะกระทบกันเบา ๆ ดังเป็นระยะ สร้างบรรยากาศน่าหวาดระแวงจนแทบไม่มีใครอยากเข้ามาในพื้นที่แห่งนี้ยามค่ำคืนแต่คืนนี้แตกต่างออกไปเพราะภายในโกดังร้างหลังหนึ่ง มีคนถูกจับตัวเอาไว้คนคนนั้นก็คือธีร์นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้เก่า ๆ กลางห้อง มือทั้งสองข้างถูกมัดไว้ด้านหลัง แม้จะถูกจับตัวมาหลายชั่วโมงแล้ว แต่เขายังคงพยายามรักษาสติเอาไว้ ใบหน้าของชายหนุ่มมีรอยช้ำเล็กน้อยจากการขัดขืนตอนถูกจับตัว แต่โดยรวมยังไม่ได้รับบาดเจ็บรุนแรงเขารู้ดีว่าคนพวกนี้ต้องการอะไร พวกมันไม่ได้ต้องการเขาแต่พวกมันต้องการคิน ชายฉกรรจ์หลายคนยืนเฝ้าอยู่รอบโกดัง บางคนถืออาวุธ บางคนเดินตรวจตราพื้นที่อย่างระมัดระวัง หัวหน้ากลุ่มนั่งอยู่บนลังไม้ฝั่งตรงข้าม"แฟนนายคงกำลังตามหาจนหัวหมุนแล้ว"ธีร์มองอีกฝ่ายนิ่ง ๆ "ถ้าฉลาดพอ เขาจะไม่มา"ชายคนนั้นหัวเราะเสียงดัง "งั้นเหรอ... แต่จากข้อมูลที่เราได้มา เขาไม่มีวันทิ้งนายหรอก"คำพูดนั้นทำให้ธีร์เงียบลงเพราะลึก ๆ เขาก็รู้เหมือนกัน คินไม่มีวันปล่อยให้เขาอยู่ที่นี่เพียงลำพังในเวลาเดียวกั
สมาการหัวใจของคิน บทที่ 45
ถึงจะอยู่ในสถานการณ์คับขันและอันตรายแค่ไหน ธีร์ก็ยังมีสติรีบเปิดระบบติดตามที่คินตั้งไว้ให้ในโทรศัพท์มือ ถึงแม้ตลอดเส้นทางจะมองไม่รู้ว่าอยู่ที่ไหน เพียงแค่เปิดสัญญาณติดตามคินก็จะตามมาช่วยเข้าได้ทันที ธีร์ยังใช้จังหวะคนร้ายเผลอส่งข้อความเตือน ไม่ให้คินประมาทและยังบอกด้วยว่า ที่เขาถูกจับตัวมาเป็นแผนของคนร้ายที่ต้องการล่อให้คินตามมาช่วยฝ่ายคินเมื่อได้รับสัญญาณและข้อความจากคนรัก คินจึงได้รีบกลับไปที่เพนท์เฮาส์เพื่อวางแผนช่วยธีร์ ทุกอย่างต้องรอบคอบและรัดกุมที่สุดเสียงเครื่องยนต์ของรถเอสยูวีสีดำดังต่อเนื่องขณะคินน์ขับออกจากบริเวณสนามสอบด้วยความเร็วที่ยังอยู่ในขอบเขตกฎหมาย แต่สีหน้าของเขากลับตึงเครียดอย่างเห็นได้ชัดหลังจากทราบจากลูกน้องว่าถูกจับธีร์ขึ้นรถตู้สีดำไป เขาก็มั่นใจแทบจะทันทีว่าต้องเป็นคนของแก๊งศัตรูแน่ ๆ แต่สิ่งที่ทำให้เขายังพอควบคุมสติได้ คือระบบรักษาความปลอดภัยที่ติดตั้งไว้ในโทรศัพท์ของธีร์เมื่อหลายเดือนก่อนหลังจากเหตุลอบทำร้ายคินน์ครั้งนั้น ธีร์เป็นคนบ่นว่าคินน์ระแวงเกินเหตุ แต่สุดท้ายก็ยอมติดตั้งแอปพลิเคชันติดตามฉุกเฉินตามคำขอของเขา และตอนนี้แอปนั้นกำลังส่งสัญญาณมาหน้าจอโท
สมาการหัวใจของคิน บทที่ 44
ระหว่างที่คินกำลังขับรถเข้าบริษัทก็มีข้อความจากเพื่อนสนิทอย่างเขตส่งมารัว ๆ จนคินต้องจอดรถข้างทางเพื่อนอ่าน พอเปิดดูก็เป็นข้อมูลเบื้องหลังของบริษัทคู่แข่งของเขานั้นเอง แต่สิ่งที่น่าตกใจคือบริษัทคู่แข่งเป็นบริษัทบังหน้าของแก๊งศัตรูของพ่อเขานั้นเอง คินจึงไม่แปลกใจที่ทำไมเวลาประมูลราคางานทีไรบริษัทนี้จะตั้งราคามาเพื่อตัดราคาบริษัทเขาตลอด พออ่านข้อมูลจบคินก็เริ่มเป็นห่วงคนรักขึ้นมาทันที คินได้นัดกับธีร์ไว้ก่อนออกจากบ้านว่า ธีร์สอบเสร็จเที่ยงพอดีคินจะไปรับคนรักไปทานข้าวเที่ยงด้วยกัน แต่ดูเหมือนต้องส่งคนไปคุ้มกันเพิ่มแล้ว ถึงแม้จะมีลูกน้องคอยดูแลอยู่ห่าง ๆ แต่ตอนนี้เริ่มจะชะล่าใจไม่ได้แล้ว คินรีบโทรหาเซนมือขวาและพ่วงตำแหน่งเลขาของเขา เพื่อสั่งให้เพิ่มคนคุ้มกันอีกเท่าตัวเสียงกริ่งประกาศหมดเวลาสอบดังขึ้นภายในห้องสอบ ธีร์วางปากกาลงช้า ๆ ก่อนจะถอนหายใจยาวเป็นครั้งแรกในรอบหลายชั่วโมงในที่สุดก็สอบเสร็จแล้วตลอดห้าเดือนที่ผ่านมา เขาทุ่มเทให้กับการเตรียมตัวสอบอย่างเต็มที่ อ่านหนังสือแทบทุกวัน ทบทวนเนื้อหาซ้ำแล้วซ้ำเล่า และทำข้อสอบเก่าจนนับครั้งไม่ถ้วน ไม่ว่าผลจะออกมาเป็นอย่างไร อย่างน้อยเขาก็มั่น
สมาการหัวใจของคิน บทที่ 43
หลังจากพิธีรับปริญญาผ่านพ้นไป ชีวิตของธีร์ก็เข้าสู่ช่วงเวลาสำคัญอีกครั้ง อีกห้าเดือนต่อมาก็เข้าสู่ช่วงหาสอบบรรจุตามสถานศึกษาทั่วประเทศที่เปิดสอบ เป้าหมายต่อไปของเขาไม่ใช่การเรียนจบไม่ใช่การรับปริญญา แต่เป็นการสอบบรรจุครู ความฝันที่เขาตั้งใจเอาไว้มาตั้งแต่วันแรกที่ก้าวเข้าสู่คณะครุศาสตร์เช้าวันหนึ่งหลังจากรับปริญญาได้ไม่นาน ธีร์นั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานภายในห้องนอน หนังสือสอบกองสูงวางเรียงอยู่เต็มโต๊ะ ทั้งวิชาความรู้ความสามารถทั่วไป กฎหมายการศึกษา จิตวิทยาการศึกษา หลักสูตรการสอน และวิชาเฉพาะทาง คินเดินผ่านห้องมาเห็นก็ถึงกับยกคิ้ว"ธีร์จะอ่านทั้งหมดนี่จริง ๆ เหรอ"ธีร์เงยหน้าขึ้นจากหนังสือ "จริง""เยอะมากนะ""สอบครั้งเดียวก็ต้องเอาให้เต็มที่"คินพยักหน้าอย่างเข้าใจตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา ธีร์แทบจะใช้ชีวิตอยู่กับหนังสือทุกเช้าเขาตื่นตั้งแต่หกโมง ออกกำลังกายเล็กน้อย รับประทานอาหารเช้า แล้วเริ่มอ่านหนังสือตั้งแต่เจ็ดโมงอ่านจนถึงเที่ยง พักรับประทานอาหารจากนั้นกลับมาอ่านต่อในช่วงบ่าย บางคืนอ่านจนเกือบเที่ยงคืน หลายครั้งที่คินเปิดประตูเข้ามาเห็นอีกฝ่ายกำลังนั่งจดสรุปด้วยสีหน้าจริงจัง"พักบ้างไหม"
สมาการหัวใจของคิน บทที่ 42 🔞
หลังจากเสร็จสิ้นพิธีรับปริญญาและใช้เวลาทั้งวันกับครอบครัว ถ่ายรูป รับคำแสดงความยินดี และตอบข้อความจากเพื่อน ๆ จนแทบไม่มีเวลาพัก ในที่สุดช่วงค่ำก็มาถึง บ้านของคินและธีร์เงียบสงบกว่าช่วงกลางวันมาก ครอบครัวของทั้งสองคนต่างแยกย้ายกลับไปพักผ่อนหลังจากเหน็ดเหนื่อยมาทั้งวัน เหลือเพียงคินกับธีร์ที่อยู่ด้วยกันภายในบ้าน บนโต๊ะอาหารในห้องนั่งเล่นมีเค้กก้อนเล็ก ๆ วางอยู่ตรงกลาง ข้างกันเป็นอาหารที่ทั้งสองช่วยกันจัดเตรียมอย่างง่าย ๆ ไม่ได้หรูหราเหมือนงานเลี้ยงใหญ่ แต่กลับอบอุ่นกว่าที่ไหน ธีร์นั่งลงบนโซฟาอย่างหมดแรง ก่อนจะปลดกระดุมคอเสื้อออกเล็กน้อย "ในที่สุดก็จบจริง ๆ สักที" คินหัวเราะเบา ๆ พลางยื่นแก้วน้ำผลไม้ให้ "คุณบัณฑิตเหนื่อยไหมครับ" "มาก... ยืนถ่ายรูปทั้งวัน ขายืนจะไม่อยู่แล้ว แต่วันนี้คินยิ้มเยอะนะ... และก็มีความสุขมาก" คินยิ้มตามเขานั่งลงข้าง ๆ แล้วมองอีกฝ่ายอยู่ครู่หนึ่ง ธีร์ยังคงสวมชุดสูทที่ใส่ใต้ครุย ใบหน้าหล่อเหลามีร่องรอยความเหนื่อยล้าเล็กน้อย แต่ดวงตากลับเต็มไปด้วยความสุข "มองอะไร" ธีร์ถามเมื่อสังเกตเห็นสายตาของคิน "มองคนเรียนจบ มองบัณฑิตรูปหล่อ" "คินก็เรียนจบแล้ว" "แต่วันน
สมาการหัวใจของคิน บทที่ 41
ห้าเดือนผ่านไปหลังจากวันที่ธีร์ส่งงานชิ้นสุดท้ายและปิดฉากชีวิตนักศึกษาอย่างสมบูรณ์ เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วจนแทบไม่น่าเชื่อ และในที่สุดวันที่สำคัญที่สุดอีกวันหนึ่งก็มาถึง วันรับปริญญาของธีร์เช้าวันนั้นธีร์ตื่นขึ้นมาตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง ความจริงเขาแทบไม่ได้นอนเต็มอิ่มนัก เพราะความตื่นเต้นปะปนกับความรู้สึกหลากหลายที่อัดแน่นอยู่ในหัวใจเมื่อแต่งกายด้วยชุดครุยบัณฑิตเรียบร้อยแล้ว เขายืนมองตัวเองในกระจกอยู่ครู่หนึ่งภาพสะท้อนตรงหน้าคือชายหนุ่มที่ผ่านการเรียนมาสี่ปีเต็ม ผ่านทั้งการสอบ การทำรายงาน การฝึกสอน และอุปสรรคมากมายกว่าจะมาถึงวันนี้ ภาพความทรงจำสมัยจำให้ธีร์ตกอยู่ในภวังค์ความคิดจนเสียงเคาะประตูดังขึ้น เขาถึงจึงได้ตื่นจากภวังความคิดค์นั้น"พร้อมหรือยังธีร์"เสียงคุณย่าดังมาจากด้านนอก น้ำเสียงของย่าบ่งบอกถึงความตื่นเต้นแทนเขาจนธีร์ต้องหัวเราะเบา ๆ"พร้อมแล้วครับย่า"เมื่อเปิดประตูออกไปก็พบว่าทั้งครอบครัวกำลังรออยู่ด้านล่าง คุณย่าแต่งตัวสวยเป็นพิเศษในชุดผ้าไหมสีฟ้าอ่อน ส่วนคุณพ่อและคุณแม่ก็อยู่ในชุดสุภาพเรียบร้อย ใบหน้าของทั้งสามคนเต็มไปด้วยรอยยิ้มแห่งความภาคภูมิใจ"หล่อมาก"คุณย่าพูดทัน
สมาการหัวใจของคิน บทที่ 26 🔞
ธีร์ที่เสียวรูจนทนไม่ไหวเผลอพูดในสิ่งที่ไม่ควรพูดออกมา แต่ด้วยความเสียวปนเสียงครางทำให้คินฟังไม่ชัดและจับใจความไม่ได้ ธีร์เองก็เลือดลมทั่วร่างไหลมากระจุกอยู่ตำแหน่งเดียว ก่อนจะกระตุกเกร็งปลดปล่อยความต้องการออกมาจนน้ำเงี่ยนสีขาวขุ่นพุ่งกระเด็นเลอะหน้าท้องของตนและคิน "อื้มมม... เมียแตกไม่รอผัวเลยนะค
สมาการหัวใจของคิน บทที่ 24
หลังเหตุการณ์วันนั้นทุกอย่างระหว่างคินกับธีร์เริ่มเปลี่ยนไปอย่างช้า ๆ หรือพูดให้ถูกคือคินเริ่มถอยออกไปเอง จากเดิมที่ไปรอรับทุกเย็นเขากลับหายไปบ่อยขึ้น ข้อความตอบช้าลงสายโทรศัพท์สั้นลง แม้ยังดูแลอยู่เงียบ ๆ แต่กลับเหมือนจงใจสร้างระยะห่าง ธีร์ดูออกตั้งแต่วันแรกเพราะคินไม่ใช่คนเก่งเรื่องซ่อนความรู้สึก
สมาการหัวใจของคิน บทที่ 23
หลังจากวันนั้นที่ได้คุยกับธีร์เรื่องพ่อคินก็เริ่มระวังตัวมากขึ้น จากเดิมที่แค่ไปรับไปส่งธีร์เขากลับเริ่มให้ลูกน้องของพ่อคอยสังเกตการณ์เงียบ ๆ รอบมหาวิทยาลัย แม้เจ้าตัวอย่างธีร์จะไม่พูดอะไร แต่ธีร์ก็ดูออกคินเริ่มกังวลจริงจังแล้ว โดยเฉพาะหลังจากมีรถแปลก ๆ ขับตามอยู่สองสามครั้ง และมีคนของตระกูลคู่แข่ง
สมาการหัวใจของคิน บทที่ 21
คฤหาสน์ตระกูลหยางในคืนวันศุกร์เงียบผิดปกติ แสงไฟสีทองสลัวสะท้อนพื้นหินอ่อนราคาแพง บรรยากาศหรูหราจนแทบไร้ที่ติ แต่กลับเย็นเยียบเหมือนคฤหาสน์ไร้ชีวิต คินเดินเข้ามาภายในบ้านด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง ลูกน้องหลายคนก้มหน้าให้ทันทีเมื่อเห็นเขา“คุณคินครับ”คินพยักหน้ารับสั้น ๆ ก่อนถอดแจ็กเก็ตโยนให้คนรับใช้ แต่ย
You may also like
คนของข้าใครกล้ามายุ่ง
Luffy.g3.1K viewsท่านอ๋องบัดซบ!!! เล่ม 1
ลูกแกะขนปุย4.4K viewsหมอกพรางรัก (Missing Love)
ณคีริน1.6K viewslost my love
เพลิงนารา/zabzeed/Smeraldo_k1.8K views#แอคเค่อพี่เสือ
เจ้ามูนวูฟล์515 viewsสามี...ข้ากลับมาแล้ว
ซูเหวิน 淑闻277 viewsองศาเดือดเชือดหัวใจ [End]
ปากกาตัวตลก245 viewsเฮียครับผมรับไม่ไหว Yaoi
กาสะลอง5.4K views
