บทที่ 8

ช่วงหลายวันหลังจากนั้น คินยังคงไปมหาวิทยาลัยของธีร์แทบทุกวัน บางวันเขาก็นั่งเงียบ ๆ ใต้ต้นไม้ต้นเดิม บางวันก็ซื้อกาแฟมาถือไว้เฉย ๆ แม้สุดท้ายจะปล่อยน้ำแข็งละลายจนจืดสนิท และบางวันเขาแค่อยากเห็นรอยยิ้มของใครบางคน จนเพื่อนในกลุ่มถามบ่อยครั้ง แต่เพียงเขาบอกว่ามีธุระแค่นั้นเพื่อนก็เขาใจไม่ถามต่อ โดยไม่ต้องพูดอะไรมากมันกลายเป็นความเคยชินไปแล้ว ความเคยชินที่คินไม่ทันรู้ตัวว่ากำลังยึดติด แต่ในขณะที่โลกฝั่งมหาวิทยาลัยเริ่มทำให้เขารู้สึกสงบ อีกด้านหนึ่งของชีวิตกลับยิ่งหนักขึ้นเรื่อย ๆ โดยเฉพาะพ่อของคิน

เสียงแก้วกระทบโต๊ะดังขึ้นภายในห้องทำงานขนาดใหญ่ของคฤหาสน์หยาง บรรยากาศเย็นเฉียบจากเครื่องปรับอากาศไม่ได้ช่วยลดแรงกดดันในห้องแม้แต่น้อย หยางเจิ้นหลงนั่งอยู่หลังโต๊ะไม้สีเข้ม ใบหน้ายังคงเรียบนิ่งน่าเกรงขาม ดวงตาคมเฉียบมองลูกชายตรงหน้าอย่างเย็นชา

“ได้ข่าวว่าแกหายหัวไปมหาลัยฝั่งตรงข้ามวิทลัยแกทุกวัน”

น้ำเสียงทุ้มต่ำดังขึ้นช้า ๆ คินยืนอยู่ตรงนั้น มือกำแน่นอยู่ข้างลำตัว

“ก็แค่ไปนั่งพัก”

“นั่งพัก” พ่อของเขาหัวเราะเบา ๆ แต่ไม่มีความขำอยู่ในนั้นเลย

“คนอย่างแกไม่มีเวลาพัก” คำพูดนั้นแทงเข้ามาตรง ๆ คินขบกรามแน่น

“พ่อจะให้ผมทำอะไรอีก”

“ฉันกำลังให้แกเรียนรู้”

หยางเจิ้นหลงลุกขึ้นช้า ๆ ก่อนเดินเข้ามาใกล้

“ถ้าวันหนึ่งแกต้องรับทุกอย่างต่อจากฉัน แค่ความอ่อนแอเดียวก็ทำให้คนทั้งองค์กรพังได้” สายตาคมเย็นเยียบจ้องเขาตรง ๆ

“อย่าเสียเวลากับเรื่องไร้สาระ”

คินนิ่งหัวใจเริ่มหนักขึ้นทีละนิดอีกแล้ว มันเป็นแบบนี้เสมอ ไม่ว่าเขาจะพยายามแค่ไหน สำหรับพ่อเขายังไม่เคยพอ ไม่แข็งแกร่งพอ ไม่เด็ดขาดพอไม่สมบูรณ์แบบพอ

“ผมไม่ได้อ่อนแอ” เขาพูดเสียงต่ำ

พ่อมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบเรียบ ๆ “งั้นก็พิสูจน์ให้ฉันเห็นสิ”

แค่นั้นไม่มีคำชมไม่มีความเข้าใจ เหมือนทุกอย่างในชีวิตเขามีแต่การทดสอบไม่สิ้นสุด คินกำมือแน่นจนเล็บจิกฝ่ามือ ก่อนหันหลังเดินออกจากห้องทันที

ปัง!เสียงประตูปิดดังลั่น ลมหายใจเขาหนักขึ้นเรื่อย ๆ ระหว่างเดินผ่านทางเดินยาวของบ้าน ความอึดอัดเหมือนกำลังบีบหน้าอก หงุดหงิด โกรธ เหนื่อย ทุกอย่างปะปนกันจนแทบระเบิด

“เชี่ยเอ๊ย!”

เขาซัดหมัดใส่กำแพงเต็มแรง ปึก! ความเจ็บแล่นเข้ามา แต่กลับไม่ช่วยอะไรเลย คินหลับตาแน่น สูดหายใจลึก ก่อนหยิบกุญแจรถแล้วออกจากบ้านทันที เขาขับรถเร็วเกินกว่าปกติ ลมแรงปะทะใบหน้า แต่ความวุ่นวายในหัวไม่ลดลงเลย สุดท้ายรถก็มาจอดหน้ามหาวิทยาลัยเดิม เหมือนร่างกายเขาจำทางนี้ได้เองแล้ว คินดับเครื่องก่อนเอนตัวพิงรถเงียบ ๆ เขาไม่ได้อยากเจอใคร แค่อยากอยู่ในที่ที่ไม่อึดอัด แต่โชคร้ายที่วันนี้อารมณ์เขาแย่เกินกว่าจะปิดไว้หมด

“คิน”

เสียงคุ้นเคยดังขึ้นเขาเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ธีร์เดินเข้ามาพร้อมแก้วน้ำในมือ รอยยิ้มที่เคยอบอุ่นชะงักไปนิดหนึ่งเมื่อเห็นสีหน้าของเขา

“นายโอเคไหม”

“โอเค”

ธีร์เงียบมองเขาอยู่พักหนึ่ง คินเบือนหน้าหนีทันที เขาไม่อยากให้ธีร์เห็นสภาพนี้ ไม่อยากให้อีกฝ่ายเห็นว่าเขากำลังควบคุมตัวเองแทบไม่อยู่

“ใครทำให้อารมณ์เสีย” ธีร์ถามเบา ๆ

“ไม่มี”

“โกหกไม่เก่งเลยนะ” คำพูดนั้นทำให้คินขมวดคิ้ว

“นายรู้ได้ไง”

ธีร์ยักไหล่เล็กน้อย ก่อนนั่งลงข้าง ๆ

“ปกตินายจะเงียบ แต่วันนี้นายดูเหมือนพร้อมต่อยคนตลอดเวลา”

คินหลุดหัวเราะในลำคอเบา ๆ ทั้งที่ไม่ได้รู้สึกขำ

“งั้นเหรอ”

ลมเย็นพัดผ่านช่วงบ่ายทั้งคู่เงียบไปพักหนึ่ง ก่อนธีร์จะยื่นชาเย็นในมือให้

“กินไหม”

คินมองแก้วนั้นนิ่ง ๆ ก่อนรับมา เย็นจากแก้วพลาสติกสัมผัสฝ่ามือที่ยังตึงเครียดของเขาแปลกดี แค่เรื่องเล็กน้อยพวกนี้ กลับทำให้เขาสงบลงทีละนิด ธีร์ไม่ได้ถามเซ้าซี้ไม่ได้บังคับให้เล่า แค่นั่งอยู่ข้าง ๆ เงียบ ๆแต่ความเงียบนั้นกลับสบายกว่าที่ไหนทั้งหมด

“ธีร์” คินเรียกเสียงต่ำ

“หืม?”

เขานิ่งไปนิดหนึ่ง ก่อนถามออกมาเบา ๆ

“ถ้ามีคนคาดหวังในตัวนายตลอดเวลา… นายจะทำยังไง”

ธีร์หันมามองทันทีแววตานิ่งลง

“เหนื่อยไหมล่ะ”

คำถามตรง ๆ ทำให้คินชะงักเขาหัวเราะเบา ๆ อย่างสมเพชตัวเอง

“มาก”

เป็นครั้งแรกที่เขายอมพูดมันออกมา ธีร์มองเขาอยู่เงียบ ๆ ก่อนพูดช้า ๆ

“บางที… คนเราก็ไม่จำเป็นต้องเก่งตลอดเวลาก็ได้”

“สำหรับนายอาจใช่” คินตอบทันที

“แต่โลกฉันมันไม่เหมือนนาย”

“อืม” ธีร์พยักหน้า

“ผมรู้”

คินหันมามองอย่างแปลกใจ “รู้”

ธีร์ยิ้มบาง ๆ “ถึงผมจะไม่เข้าใจทั้งหมด… แต่ผมรู้ว่านายเหนื่อย”

ประโยคนั้นทำให้หัวใจของคินสั่นแรง อีกแล้วธีร์มักมองเห็นในสิ่งที่คนอื่นไม่เคยมอง เบื้องหลังความนิ่ง ความเย็นชา ความก้าวร้าว อีกฝ่ายกลับมองเห็นความเหนื่อยคินหลุบตาลงก่อนพูดเบา ๆ

“นายแม่งแปลก”

“ชมใช่ไหม”

“ไม่รู้ดิ”

ธีร์หัวเราะเบา ๆ เสียงนั้นทำให้บรรยากาศผ่อนคลายลงนิดหนึ่ง คินมองใบหน้าคนข้าง ๆ เงียบ ๆ แล้วก็เพิ่งรู้ตัวว่า ช่วงหลังมานี้ เขาเริ่มรู้สึกปลอดภัยเวลาอยู่กับธีร์ ปลอดภัยทั้งที่ไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับใครมาก่อน ส่วนธีร์เองก็มองเขาเงียบ ๆ เช่นกัน เขาเริ่มเข้าใจแล้วว่าเด็กช่างหัวร้อนที่ใคร ๆ กลัว จริง ๆ แล้วไม่ได้เลวเลย คินแค่โตมาในโลกที่บังคับให้เขาต้องแข็งแกร่งตลอดเวลา จนลืมไปว่าตัวเองก็เหนื่อยเป็น และยิ่งเข้าใจหัวใจของธีร์ก็ยิ่งอ่อนลงอย่างช้า ๆ โดยที่ทั้งคู่ยังไม่มีใครพูดมันออกมาเลยก็ตาม