Novels by ฉินหลานฮุย

"ข้าขอขอบคุณทุกท่านที่มาร่วมงาน ขอให้ครอบครัวและสหายทั้งหลาย อยู่เย็นเป็นสุขดุจดอกเหมยบานไม่ร่วงโรย" หลัวฟางเสียงปรบมือและเสียงโห่ร้องดังก้องพร้อมกัน งานเลี้ยงดำเนินไปถึงยามค่ำ ไฟโคมแดงถูกจุดเรียงรายทั่วจวน แสงโคมสะท้อนยิ้มและเสียงหัวเราะ ทำให้คืนวันนั้นกลายเป็นความทรงจำที่อบอุ่นที่สุดของทุกคนค่ำค

แปดเดือนต่อมาในฤดูใบไม้ผลิปีนี้ ลมอ่อนพัดกลีบดอกเหมยปลิวว่อนทั่วจวนตระกูลถาน เสียงร้องทารกสองคนดังประสานกันในห้องคลอด ไป๋หลินเหน็ดเหนื่อยเหงื่อชุ่มแต่รอยยิ้มอบอุ่นบนใบหน้ายังคงงดงามยิ่งนักหมอตำแยยกห่อผ้าขาวสองห่อส่งให้หลัวฟาง เด็กคนหนึ่งมีแก้มแดงระเรื่อร้องเสียงใส อีกคนตาปรือเงียบสงบแต่กำมือแน่นราว

โรงหมอกังอันในยามเช้าอาบด้วยแสงแดดอุ่นอ่อน กลิ่นดอกเหมยที่หลัวฟางเด็ดมาจากสวนยังอบอวลอยู่ในแจกันไม้ไผ่ ไป๋หลินที่เพิ่งตรวจชีพจรให้คนไข้รายสุดท้ายในห้องรักษา เขารู้สึกผิดแปลกในร่างกายตนเองมาตลอดหลายวันอ่อนเพลียง่าย ใจเต้นแรงและบางครั้งมีคลื่นไส้ยามเช้าจึงขอมาพักที่เรือนรับรองก่อนไป๋หลินจึงนั่งลงที่โ

ตอนนี้องค์ชายรองเฟยซินก็มาศึกษาเล่าเรียนวิชาแพทย์ได้ห้าเดือนกว่าแล้ว แต่กลับเข้าใจทุกอย่างและจดจำขั้นการรักษาของแต่ละโรคได้อย่างแม่นยำ สมุนไพรรักษาโรคทุกชนิดก็จำสรรพคุณได้อย่างขึ้นใจ ด้วยความเก่งและฉลาดจนตอนนี้องค์ชายเฟยซินสามารถรักษาผู้ป่วยแทนท่านอาจารย์อย่างไป๋หลินได้แล้ววันนี้มื้อเย็นไป๋หลินได้ท

ไป๋หลินลุกขึ้นเดินไปที่โต๊ะสมุนไพร เปิดลิ้นชักแล้วหยิบรากโสมแห้งขึ้นมา เฟยซินรับสมุนไพรนั้นมาพิจารณาอย่างตั้งใจ พระเนตรเต็มไปด้วยประกายสงสัย"เช่นนั้น ท่านอาหมายความว่าของที่ดี หากใช้ผิดวิธีก็อาจฆ่าคนได้ ใช่ไหมขอรับ" เฟยซิน"ใช่แล้ว นี่คือเหตุผลว่าทำไมผู้เป็นแพทย์ต้องเรียนรู้ทั้ง คุณและโทษ ของทุกสิ่

"ขอรับท่านกงกง ข้าจะดูแลองค์ชายเฟยซินเป็นอย่างดี" ไป๋หลินไป๋หลินคุกเข่าลงรับพระราชโองการ สีหน้าเต็มไปด้วยความสงบในหัวก็พึ่งนึกได้ว่าเคยสัญญากับองค์ชายไว้ ว่าจะรับองค์ชายเฟยซินเป็นศิษย์คนแรกของตน นี้คงถึงเวลาที่ต้องรับองค์ชายเป็นศิษย์จริง ๆ แล้วสินะ หลัวฟางที่ยืนข้างกายมองนางด้วยรอยยิ้มภูมิใจพร้อมกล

สายฝนโปรยปรายเหนือชายแดนแคว้นเว่ย ราวกับฟ้าดินกำลังไว้ทุกข์ให้กับความผิดบาปที่กำลังจะถูกชำระ ซูหนิงซานยืนอยู่ใต้ชายคาจวนร้างกลางหุบเขา มือเรียวสั่นเทาเมื่อกำสายประคำเก่าที่ติดตัวมาตั้งแต่ยังเป็นกุ้ยเฟยในวังหลวง นางเคยเป็นสตรีที่งดงามสูงศักดิ์ เป็นที่โปรดปราน เป็นมารดาของรัชทายาท เป็นผู้ที่คนทั้งวังต้องก้มศีรษะให้แต่วันนี้นางเป็นเพียงหญิงต้องโทษที่หนีออกจากวังเป็นอดีตพระสนมที่มีบาปติดตัว และเป็นมารดาของทั้งจิ้งไฉและเฟิงไป๋จิน เป็นสตรีชั่วที่คนทั่วทั้งแผ่นดินสาปแช่ง บาปที่นางทำนั้นไม่มีวันล้างออกได้“ท่านแม่…” ไป๋จินเสียงเรียกเบา ๆ ดังขึ้นจากด้านหลังเฟิงไป๋จินยืนอยู่ไม่ไกล ร่างสูงในชุดสีดำของสำนักโคมดำ ดวงตาเย็นชาเช่นเดียวกับบิดาเฟิงซือฉิน แต่ในแววตานั้นยังมีรอยแตกร้าวที่เขาไม่อาจซ่อน ซูหนิงซานไม่กล้าหันไปมอง นางรู้ดีว่าตนเองคือจุดเริ่มต้นของหายนะทั้งหมดความรักต้องห้ามและเมล็ดพันธุ์แห่งหายนะที่นางก่อขึ้นนั้น ต้องย้อนกลับไปหลายสิบปีก่อน ซูหนิงซานยังเป็นสาวน้อยจากตระกูลขุนนาง ได้รับคัดเลือกเข้าวังเพราะความงามและปัญญา เฟิงซือฉินในเวลานั้น ยังไม่ใช่หัวหน้าสำนักโคมดำ เขาเป็นเพียงบุรุษลึกล

เช้าวันนั้นท้องฟ้าเหนือเมืองหลวงเว่ยไม่มืดแต่ก็ไม่สว่าง เมฆสีเทาเคลื่อนต่ำบดบังแสงอาทิตย์ราวกับฟ้ารู้ดีว่า วันนี้จะมีเลือดหลั่งลงสู่ผืนแผ่นดิน เสียงกลองศึกดังขึ้นจากกำแพงเมืองไม่ใช่กลองเฉลิมฉลอง แต่เป็นกลองเตือนภัย สำนักโคมดำเคลื่อนไหวแล้ว ข่าวจากชายแดนด้านตะวันตกเฉียงเหนือ รายงานตรงกันว่ากองกำลังไม่ทราบฝ่าย ยึดคลังเสบียงเผาด่านตรวจ และสังหารขุนนางท้องถิ่นภายในคืนเดียว ทุกหลักฐานชี้ไปที่ชื่อเดียเฟิงไป๋จินจิ้งไฉยืนอยู่กลางท้องพระโรงรายงานกองทัพถูกวางเรียงตรงหน้า ขุนนางเถียงกันเสียงดังบางคนเสนอให้เจรจา บางคนเสนอให้ประหารทั้งเครือข่ายบางคนยังไม่กล้าเอ่ยชื่อน้องชายต่างสายเลือด จิ้งไฉยกมือขึ้นทั้งท้องพระโรงเงียบลงทันที“นี่ไม่ใช่การก่อจลาจลเล็ก ๆ” จิ้งไฉเขาตรัสเสียงหนักแน่น“นี่คือสงครามและเป็นสงครามที่ข้าไม่อาจหลีกเลี่ยงได้” จิ้งไฉเขาหยุดเล็กน้อยก่อนกล่าวประโยคที่ทำให้หลายคนใจสั่น“ข้าจะนำทัพด้วยตนเอง” จิ้งไฉเสียงฮือฮาดังขึ้นแต่ไม่มีใครคัดค้านอย่างแท้จริง เพราะทุกคนรู้นี่ไม่ใช่เพียงศึกของแผ่นดิน แต่คือศึกของหัวใจฮ่องเต้ในขณะเดียวกันที่ราบหินดำทางเหนือธงสีดำไร้ตราโบกสะบัด กองกำลังของส

คืนที่ลมพัดกลิ่นเลือด ลมค่ำคืนนั้นพัดแรงผิดฤดูกาล ผืนป่าชานเมืองหลวงสั่นไหว ใบไม้เสียดสีกันราวเสียงกระซิบของวิญญาณ ดวงจันทร์ถูกเมฆบดบังครึ่งหนึ่ง เหมือนฟ้าตั้งใจไม่ให้ใครเห็นทุกอย่างชัดเจน จิ้งไฉยืนอยู่กลางลานหินร้าง ด้านหลังคือกองกำลังองครักษ์ ด้านหน้าคือความว่างเปล่า แต่เขารู้อีกฝ่ายอยู่ที่นี่“ไม่ต้องซ่อนตัวแล้ว ออกมาเถอะข้ารอเจอเจ้าอยู่แล้ว” จิ้งไฉเขากล่าวเสียงต่ำมั่นคง“ข้ารู้ว่าเจ้ามาแล้ว…เฟิงไป๋จิน” จิ้งไฉเสียงหัวเราะเบา ๆ ดังจากเงาไม้ราวกับคำเชิญ ร่างหนึ่งก้าวออกมาชุดดำผมยาวมัดหลวม ใบหน้าคมคายดวงตาเย็นเฉียบ“องค์รัชทายาทว่าที่ฮ่องเต้แห่งแคว้นเว่ยคนต่อไป... ท่านพี่” ไป๋จินชายหนุ่มโค้งศีรษะเล็กน้อยท่าทางไม่ใช่การคำนับแต่คือการเยาะ“ในที่สุด…น้องชายของข้าก็ยอมมาพบกัน... เจ้าคงจะคิดถึงข้ามาสินะ” จิ้งไฉจิ้งไฉมองชายตรงหน้าหัวใจแน่นจนแทบหายใจไม่ออก นี่คือเฟิงไป๋จินบุตรชายอีกคนของซูหนิงซานเลือดเดียวกันมารดาเดียวกัน เกิดมาหญิงชั่วชายโฉดที่ไม่รู้จักผิดชอบชั่วดี แต่กลับต่างกันราวฟ้ากับเหวเขาเติบโตในตำหนัก มีครูคอยสั่งสอน มีขุนนางคอยยำเกรง เป็นความคาดหวังแผ่นดินแต่อีกฝ่ายเติบโตในเ

การกวาดล้างสำนักโคมดำในเมืองหลวงกำลังเริ่มขึ้น คืนที่เงามืดถูกฉีกออกด้วยคมดาบราชวงศ์ คำสั่งที่ไม่มีเสียงกลองคำสั่งกวาดล้างสำนักโคมดำ ไม่ได้ประกาศกลางท้องพระโรง ไม่ได้ตีฆ้องไม่ได้ป่าวร้องเพราะศัตรูในครั้งนี้ไม่ได้อยู่หน้าประตูเมือง หากอยู่ในตรอกในตำหนักร้างในเรือนช่างในโรงเตี๊ยมในคุกลับ และแม้แต่ในเงาของขุนนางราชโองการถูกเขียนด้วยลายพระหัตถ์ ส่งตรงถึงมือท่านอ๋องสามจิ้งหาวและท่านอ๋องห้าจิ้งเซียนเพียงสามบรรทัด“กวาดล้างโคมดำ อย่าให้เหลือราก อย่าให้เหลือเงาอย่าให้เหลือคนที่รู้ความลับ”จิ้งหาวอ่านแล้วหลับตาจิ้งเซียนอ่านแล้วถอนหายใจ ทั้งสองรู้ดีคำสั่งนี้หมายถึงเลือดต้องนองแผ่นดินจิ้งหาวจับดาบคู่กายโดยที่ไม่ลังเล อ๋องสามขึ้นชื่อว่าเด็ดขาดเติบโตมากับสนามรบเชื่อว่าศัตรูต้องถูกกำจัดไม่ใช่เกลี้ยกล่อม“สำนักโคมดำไม่ใช่คนที่ควรอยู่บนแผ่นดินนี้” จิ้งหาวเขากล่าวกับแม่ทัพ“และมันคือพิษพิษต้องเผาทิ้ง” จิ้งหาวจิ้งเซียน สมองที่อ่านหมากขาด อ๋องห้าไม่ใช่นักรบที่ดุดันแต่เป็นนักวางแผนผู้รู้ว่าเงามืดมักซ่อนตัวในคนบริสุทธิ์“ถ้าเราฟันมั่ว” จิ้งเซียน เขาเตือน“เราจะสร้างโคมดำรุ่นใหม่จากความแค้นของผู้บริสุท

ข่าวนั้นไม่ได้มาพร้อมเสียงฟ้าผ่าไม่ได้มาพร้อมกลองศึก และไม่ได้มาพร้อมประกาศราชโองการ มันมาเงียบ ๆในห้องทรงพระอักษร ท่ามกลางเอกสารที่ฉินไทเฮาวางลงต่อหน้าจิ้งไฉ“เจ้าควรรู้เรื่องนี้” ฉินไทเฮาพระสุรเสียงของไทเฮานิ่งนิ่งเกินไปนิ่งราวกับตัดใจแล้ว จิ้งไฉมองกระดาษแผ่นนั้นอักษรทุกตัวคมกริบเหมือนใบมีด ซูหนิงซาน อดีตกุ้ยเฟย ความสัมพันธ์ลับกับเฟิงซือฉินมีบุตรชายหนึ่งคน เฟิงไป๋จิน โลกของจิ้งไฉเหมือนถูกกระชากออกจากแกน“ไม่จริง…” จิ้งไฉเสียงของเขาแหบแทบไม่ใช่เสียงของผู้ที่เติบโตมาในตำหนักมังกร“ไทเฮา…ท่าน” จิ้งไฉเขาเงยหน้าขึ้น“พระมารดาของข้าเป็นสตรีที่บริสุทธิ์ เป็นกุ้ยเฟยที่ซื่อสัตย์ต่ออดีตฮ่องเต้” จิ้งไฉฉินไทเฮาไม่ตอบเพียงหลับพระเนตรช้า ๆ ความเงียบนั้นเจ็บยิ่งกว่าคำพูดใดจิ้งไฉเดินออกจากตำหนักขาแทบไม่สัมผัสพื้น ภาพในอดีตไหลย้อนกลับมาเหมือนน้ำหลาก รอยยิ้มอ่อนโยนของมารดามือที่ลูบศีรษะเขายามค่ำ คำปลอบโยนในคืนฝนตกกลิ่นหอมอ่อน ๆ จากแขนเสื้อไหมทั้งหมดนั้นเคยเป็นที่พักใจ แต่บัดนี้ทุกภาพเริ่มแปรเปลี่ยน เขานึกถึงคืนหนึ่งในวัยเด็ก คืนที่เขาตื่นขึ้นกลางดึกและเห็นมารดานั่งเงียบอยู่หน้าโคมสีหน้าที่ไม่

คืนที่ความจริงตื่นจากความตายก้มาถึง ค่ำคืนนั้นพระราชวังแคว้นเว่ยเงียบงันราวกับทั้งแผ่นดินกลั้นลมหายใจ ไม่มีเสียงพิณจากตำหนักสนม ไม่มีเสียงหัวเราะของขันที แม้แต่เสียงยามเดินตรวจเวรยังแผ่วเบาอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนลมหนาวพัดผ่านระเบียงหินยาว เสียงโคมกระทบกันเบา ๆ โคมแดงที่เคยส่องสว่าง บัดนี้กลับดูหม่นหมอง ในสายตาของฉินไทเฮา โคมเหล่านั้นกลายเป็นโคมดำ ภายในตำหนักไทเฮาเทียนไขเพียงสามเล่มถูกจุดไว้ แสงสลัวสะท้อนพระพักตร์ที่ผ่านความตายและการหักหลังมานับไม่ถ้วน ดวงตาที่เคยเด็ดขาด บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความอ่อนล้าไม่ใช่เพราะชรา แต่เพราะความจริงบนโต๊ะไม้จันทน์เก่า เอกสารวางกระจัดกระจายบันทึกคดีสำนักโคมดำรุ่นแรก รายชื่อผู้ตายที่ไม่มีศพแผนผังเส้นทางลับในวัง บันทึกการประสูติที่ไม่เคยถูกขึ้นทะเบียนและเศษผ้าไหมสีม่วงซีดสีแห่งตำแหน่งกุ้ยเฟย ฉินไทเฮาหยิบผ้าไหมนั้นขึ้นมาปลายนิ้วสั่นเล็กน้อย“ซูหนิงซาน…” ฉินไทเฮาพระสุรเสียงแผ่วราวลมหายใจ“เจ้าทิ้งระเบิดเอาไว้ในราชวงศ์นี้ และปล่อยให้มันหลับใหลมานานกว่าสามสิบปี ส่วนเจ้าก็ใช้ชีวิตสุขสบายหน้าตาเฉย... นางคนชั่ว” ฉินไทเฮาการตายที่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญทุกอย่างเริ่