lost my love

lost my love

last updateTerakhir Diperbarui : 2025-05-30
Bahasa: Thai
goodnovel16goodnovel
Belum ada penilaian
91Bab
1.9KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

บางคนตามหาสิ่งที่หายไปเพื่อให้ได้กลับมาครอบครอง บางคนได้ครอบครองสิ่งที่ล้ำค่าแต่กลับทำมันหายไป...

Lihat lebih banyak

Bab 1

1

"آسفة يا آنسة ياسمين، لقد فاتك أفضل وقت لإجراء العملية..."

ظلت ياسمين واقفة متجمدة وهي تمسك بورقة التحليل التي تؤكد إصابتها بسرطان الرحم. بعد صمت طويل، اتصلت بسكرتير عمر، كريم الزهري.

رنّ الهاتف طويلًا قبل أن يُجيب أخيرًا، بنبرة لا مبالية كعادته:

"سيدتي، هل لديكِ أمر ما؟"

قبضت ياسمين أصابعها المرتجفة وقالت:

"أين عمر؟ أريد التحدث معه."

أجاب كريم:

"السيد عمر مشغول الآن ولا يستطيع الرد."

قالت بصوت متوسل:

"هل يمكنك أن تجعله يرد عليّ للحظة فقط...؟"

لكن قبل أن يكمل كريم كلامه، سمعت ياسمين من الطرف الآخر صوتًا ناعمًا:

"عمر، ما المفاجأة التي تخبئها لي حتى تتصرف بهذه السرية؟"

ثم جاءها صوت عميق مألوف حتى النخاع، لكنه كان يحمل حنانًا لم تنله هي أبدًا:

"ارفعي رأسك."

وفي اللحظة التالية، أنهى كريم المكالمة بلا تردد.

وفي الوقت ذاته...

بوم——

دوّى انفجار من جهة الميناء، فرفعت ياسمين رأسها بوجه شاحب.

ارتفعت في السماء المقابلة ألعاب نارية متلألئة، تتشابك ألوانها الزاهية في ليلٍ أزرق قاتم، فتبدو بجمالها كما في الأساطير.

أمام باب المستشفى، كان الناس يتحدثون بصخب:

"سمعتم؟ هذه الألعاب النارية التي أطلقها السيد عمر الراسني من شركة الأفق الأزرق لعيد ميلاد حبيبته، كلفته أكثر من مليوني دولار في ليلة واحدة!"

"إنها ليلى السويدي! حاصلة على دكتوراه من معهد كاليفورنيا للتكنولوجيا، نخبة تتنافس عليها أكبر الشركات المحلية، ذكية وجميلة ومن عائلة مرموقة، وحبيبها وسيم وقوي النفوذ!"

"ليس غريبًا أن يحبها السيد عمر الراسني إلى هذا الحد، حبيبة كهذه تُعتبر فخرًا له!"

ظلت ياسمين تحدق طويلاً في تلك الألعاب النارية الباذخة، ثم ارتخت قبضتها ليسقط ورق التحليل من يدها إلى الأرض.

استدارت ورحلت.

في ساعات الفجر الأولى، عاد عمر إلى المنزل، فوجد ياسمين جالسة في غرفة المعيشة دون أن تشعل أي ضوء.

رفع الرجل يده وأشعل المصباح، قطّب حاجبيه وقال:

"لماذا لم تنامي بعد؟"

رفعت ياسمين عينيها إليه، كان يحمل سترته على ذراعه، وعيناه السوداوان العميقتان تحدقان بها ببرود معتاد.

كانت تظن يومًا أن طبعه بارد بالفطرة، لكنها أدركت اليوم أن ذلك الجليد الذي ينام إلى جوارها ما هو إلا جمرة متقدة في قلب شخص آخر.

قالت بصوت خافت:

"لم أستطع النوم... ذهبت اليوم إلى المستشفى."

ألقى عمر سترته على الأريكة بلا مبالاة وسأل:

"وماذا قال الطبيب؟"

كانت ياسمين قد اشتكت منذ فترة من ألم في أسفل بطنها، وقد وعدها أن يرافقها للفحص، لكنه كان يؤجل دائمًا.

مرة بحجة عقد بملايين، ومرة بمشكلة معقدة في مشروع.

حتى البارحة وعدها أن يذهب معها إلى المستشفى، لكنه علم أن ليلى أخفت عنه عيد ميلادها، فسارع للحاق بها ولم يسعفه الوقت إلا لإطلاق الألعاب النارية.

أما ياسمين، فلم يجد وقتًا لها.

خفضت رأسها وقالت بهدوء:

" لا شيء يُذكر، مجرد أن أنتظر قليلًا وكل شيء سيكون بخير... لكن لماذا عدت إلى البيت اليوم؟"

توقف عمر لثوان، ثم اقترب منها.

ضمها إلى صدره، أنفاسه الحارة تتردد على عنقها، وصوته مبحوح:

"هذه الأيام هي فترة إباضتك."

وأضاف ببرود:

"لقد طلبتِ مني واتفقنا أن نكون معًا في هذه الأيام من كل شهر، حتى ننجب وريثًا لعائلة الراسني. أم أنك نسيتِ؟"

كانت رائحة عطر نسائي تفوح منه بوضوح، كرصاصة مزقت ما تبقى من كرامة ياسمين التي كانت تتشبث بها.

لم يكن مخطئًا؛ ثلاث سنوات من الزواج وهو بارد معها، لا يقترب منها إلا استجابة لإلحاح الحاجة الراسني بضرورة إنجاب وريث لعائلة الراسني.

تاهت ياسمين في أفكارها: طفل؟ لم يعد ممكناً.

كان طبعها دائمًا هادئًا وخاضعًا، لكنها هذه الليلة لم تعد قادرة على الاحتمال.

قالت بحدة:

"عمر، ألا تخشى أن تغار حبيبتك إذا جئت لتنام معي؟"

كانت عيناها تلمعان في الظلام، كحيوان صغير أظهر أنيابه أخيرًا.

تأملها عمر، ورأى جديتها، فبردت نظراته شيئًا فشيئًا.

ثم ابتسم ابتسامة باهتة لا تصل إلى عينيه وقال:

"ولماذا أخاف؟ نحن متزوجان سرًا، وأنتِ من تعيشين في الظل."

وتابع ببرود:

"بما أنكِ اخترتِ أن تكوني الدور الثانوي، فلا يحق لكِ المطالبة بالكثير."‬

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
91 Bab
1
เพลงเศร้าช้าๆที่ถูกเปิดทิ้งไว้ดังประมาณนึง ไม่อาจกลบเสียงเตียงที่ลั่นเอี๊ยดอ๊าดเพราะกิจกรรมเข้าจังหวะแสนร้อนแรงที่ดำเนินอยู่ได้ "คลื่น บะ เบา อ๊ะ เบาหน่อย "เสียงครวญครางทรมานยามถูกกระแทกกระทั้นดังแหบเครือเพราะถูกเคี่ยวกรำมานานพอควร"อ่า แม่ง วามึงอย่ารัดกูแรง""อ้ะ เบาๆ จุก คลื่น""ครางดังขนาดนี้ ข้างห้องมาด่ากูไม่รู้นะวา"เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังต่อเนื่อง ผสมเสียงครวญครางอย่างสุขสมดังคลอกันเป็นระยะเกลียวคลื่นที่ซัดสาดโหมกระหน่ำเข้าหา ก่อนม้วนถอยและซัดเข้ามาใหม่อย่างบ้าคลั่ง พัดพาอารมณ์ปราถนาพุ่งสูง ล่องลอยในคลื่นอารมณ์หวามไหวจนสั่นสะท้าน ก่อนจะฉุดพาขึ้นสูงและทิ้งดิ่งลงมาอย่างรุนแรงให้ครวญครางอย่างสุขสมเมื่อถึงฝั่งฝัน "อ๊าาา""อ่าาา"สองเสียงครางประสาน สองกายกระตุกถี่รัวกอดรัดกันแน่น เหงื่อไหลจนเปียกชุ่มกับพายุอารมณ์ที่พากันก่อ หอบหายใจหนักหน่วงอย่างอ่อนล้า กายใหญ่ทาบทับคนใต้ร่างนิ่งทั้งที่ยังคาตัวตนใหญ่โตเอาไว้จนคนรองรับอึดอัด"คลื่น ลงไปกูอึดอัด"เสียงแหบแห้งเอ่ยประท้วงเมื่อถูกทับนานจนแทบหายใจไม่ออก"อืม บ่นเก่งจังวะ กูก็ตัวแค่นี้อ่ะพันวา"คนตัวโตซุกซบซอกคอขาวหยอกเย้า ขำเบาๆอยู
Baca selengkapnya
2
"ไงตัวเปี๊ยก""ตัวเปี๊ยกพ่อง!"พันวาตบหัวภคินที่เข้ามากอดคอแน่นจนหายใจแทบไม่ออก"โอ้ย! ดุอย่างกับหมา"ภคินลูบหัวพลางมองค้อนใส่พันวาอย่างเคืองๆ"มึงสิหมา! หุปปากไปเลยนะ"พันวายกปากกาขึ้นมาขู่จนภคินยกมือยอมแพ้"เออๆ ไม่เล่นก็ได้วะแม่ง กูก็ตัวแค่เนี้ย""แค่มึงสิ อีกนิดกูนึกว่าเสาไฟฟ้าแล้ว"พันวาอดประชดไม่ได้"ก็นะ กูไม่ใช่หลักกิโลแบบมึงนี่"ภคินลอยหน้าลอยตาใส่จนโดนด้ามปากกาเคาะหัวไปอีกรอบ"โอ้ย! อีกแล้วนะมึงนี่""ปากดีนัก"พันวาเชิดหน้าใส่จนภคินคันไม้คันมือจนกำลังจะเอื้อมมือไปล็อคคอเพื่อนตัวเล็ก แต่ดันมีมือใหญ่มาจับเอาไว้ซะก่อน"ทำอะไรกันวะ"คลื่นที่โผล่มาเงียบๆนั่งลงแทรกกลางทั้งสองคนอย่างหน้าตาเฉยจนภคินเบ้ปากใส่ "ก็ลูกมึงมันปากแซ่บใส่กูเนี่ย"ภคินฟ้องก่อนจะขยับออกอย่างรำคาญความติดกันของทั้งคู่ แค่นั่งเรียนห่างกันจะเรียนไม่รู้เรื่องรึไง"ไม่ใช่ว่ามึงไปแหย่มันก่อนเหรอคิน"คลื่นหันมาถามอย่างเอือมระอา ใครจะไม่รู้ว่าภคินชอบแกล้งพันวาแค่ไหน แกล้งจนกว่าจะมีคนมาห้ามนั่นแหละ หรือไม่ ก็โดนพันวาตีจนเจ็บถึงเลิก"มึงก็ปรักปรำกูจังนะ เห็นเป็นคนยังไง""เป็นคนเหี้ย..."เสียงทุ้มที่ดังข้างๆเรียกสายตาทุ
Baca selengkapnya
3
"อ่ะ ของมึง"พันวาส่งน้ำเปล่าขวดเล็กให้คลื่นที่นั่งรอก่อนนั่งลงข้างๆพลางรีบกินก๋วยเตี๋ยวด้วยความหิว"ค่อยๆดิวะ เดี๋ยวสำลัก"คลื่นบ่นกับท่าทางรีบกินของเพื่อน กินเหมือนอดอยากมานานยังงั้นแหละ"ก็หิว แค่กๆ""นั่นไง"คลื่นรีบส่งน้ำที่เพิ่งเปิดให้ก่อนลูบหลังคนที่สำลักหน้าแดงเบาๆ"ตะกละจริงๆ""ไอ้คิน!แค่กๆ รอก่อนเลยนะมึงอ่ะ"พันวาชี้หน้าอย่างคาดโทษใส่เพื่อนปากร้าย จนคลื่นผลักหัวเบาๆในความห้าวนั่น"กินน้ำให้หายเถอะมึงอ่ะ ห้าวนัก""เออ แค่กๆ"พันวาที่ไอจนเจ็บคอรีบดื่มน้ำอย่างว่าง่าย ไม่สนสายตาล้อเลียนกวนบาทาจากภคินอีก"คลื่น"อัคคีที่เงียบมานานเรียกเพื่อนเมื่อสายตาเหมือนจะเห็นอะไรเข้า "ห้ะ?"คลื่นที่ลูบหลังพันวาอยู่หันมามองงงๆ"นั่นใช่ณดาป้ะวะ"อัคคีมองไปทางเข้าโรงอาหารที่มีกลุ่มคนเดินเข้าออกเรื่อยๆแต่พันวาที่ได้ยินกลับหันขวับไปมองอย่างไวจนลืมความเจ็บปวดจากการไอไปเลย ชื่อที่มีปฏิกิริยาต่อทุกคนในกลุ่ม ชื่อที่เพื่อนๆหลีกเลี่ยงจะพูดถึง ชื่อที่ทำให้คลื่นนิ่งงันและเหม่อลอย สายตาฉายแววเจ็บปวดทุกครั้งที่ได้ยินชื่อ ที่ทำให้พันวาหวาดหวั่นและโกรธเคืองมากมายอยู่ภายในใจ"เค้าเรียนนิติไม่ใช่เหรอวะ"ภคิ
Baca selengkapnya
4
'หมายถึงใจมึงอ่ะ เป็นไง'พันวาตัวชาวาบกับคำถามเพื่อน มันเป็นไปไม่ได้ที่ใครจะรู้ในความสัมพันธ์นี้ของคลื่นกับพันวา แล้วทำไมอัคคีถึงถามเหมือนรู้อะไร'จะเป็นอะไรกูไม่ใช่คลื่นนะ'พันวายังคงตอบอย่างปกติทั้งที่ใจเต้นรัวด้วยความกังวล'กับกูมึงไม่มีอะไรต้องกลัวเลยพันวา กูแค่เป็นห่วงความรู้สึกมึง'พันวาอ่านข้อความนิ่งงัน นิ้วที่กดตัวอักษรนั้นสั่นเบาๆอย่างยากจะควบคุม ไม่ใช่เรื่องง่ายในการเปิดเผยบางเรื่อง ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะอธิบายอะไรบางอย่างที่ไม่สามารถบอกทั้งหมดได้ ไม่เคยมีอะไรง่าย ยิ่งกับการที่เป็นเพื่อนสนิทกันแบบนี้'มึงรู้?...'พันวาลุ้นคำตอบที่หย่อนไปโดยไม่ได้เจาะจงว่ารู้เรื่องอะไร แค่อยากให้แน่ใจว่าอัคคีรู้เรื่องนี้จริงๆ'กูรู้ก่อนหน้านี้ไม่นาน วันที่พวกมึงเมาแล้วมึงเผลอพูดกับกู'พันวาตาโตตกใจกับสิ่งที่ได้อ่าน 'แล้วไอ้คินล่ะ''ไม่ต้องห่วง มันไม่รู้หรอกสบายใจได้ กูเองก็ไม่คิดจะบอกมันหรอก'พันวาถอนหายใจอย่างโล่งอกเบาๆก่อนความรู้สึกผิดจะถาโถมตามมาอย่างห้ามไม่ได้'กูขอโทษที่ปิดมึงนะอัค...กูแค่ ไม่รู้จะบอกยังไงดี'ที่จริงเป็นเพราะบอกไม่ได้มากกว่า มันไม่ใช่เรื่องที่ควรบอกใครเลยด้วยซ้ำ ความสั
Baca selengkapnya
5
"อืม..."คลื่นบอกเสียงเบาพลางกระชับกอดแน่นขึ้น ก่อนละออกมามองสบตาสดใสกับรอยยิ้มอ่อนโยน ที่ไม่ว่าจะมองกี่ครั้ง ก็สบายใจอย่างไม่ต้องพยายามทำอะไรเลยแค่เป็นพันวา...แค่นั้นคลื่นลูบแก้มนิ่มที่ชอบฝังจมูกลงไปบ่อยๆอย่างเบามือ ก่อนก้มลงประกบปากนิ่มสีแดงเบาๆ พันวาเงยหน้ารับจูบอย่างเต็มใจ ปล่อยให้คลื่นบดเบียด คลอเคล้าดูดดึงและสอดแทรกลิ้นร้อนเข้ามาสำรวจในโพรงปากตามใจ ทุกสัมผัสที่คลื่นออดอ้อน อ่อนหวาน โหยหาความอบอุ่นจากพันวา อย่างที่พันวาเองก็ตอบรับด้วยความเต็มใจ เต็มใจจะโอบกอด เติมเต็มทุกความว่างเปล่าอย่างที่คลื่นต้องการ เป็นที่ที่คลื่นจะสบายใจ จะได้ทุกอย่างโดยไม่ต้องร้องขอ และไม่เคยต้องการอะไรตอบแทนกลับมาเช่นกัน "วาครับ...ขอบคุณนะ"คลื่นผละออกมาแนบหน้าผากกับพันวา ตาคมสบกับตาสวยอย่างลึกซึ้ง ขอบคุณเสมอที่ตรงนี้มีพันวา พันวาที่เป็นทุกความสบายใจของคลื่น"อืม.."พันวายิ้มรับด้วยใจที่เต็มตื้นขึ้นมาอีกนิด เพราะแค่คลื่นยิ้มได้แม้จะเล็กน้อยแค่ไหน ก็เป็นเรื่องที่จะดีใจเสมอ เพราะนั่นหมายความว่าพันวา จะยังเป็นพื้นที่ที่คลื่นจะยิ้มออกมาได้ นอกจากความสุขของคลื่นแล้ว พันวาจะต้องการอะไรอีก "ขอโทษที่ให้รอ
Baca selengkapnya
6
"พันวา พันวารึเปล่าครับ"เสียงทุ้มที่ดังข้างหลังทำให้ทุกคนชะงักและหันกลับมามอง ไม่ใช่แค่พันวาคนเดียว"เอ่อ...หันมาหมดเลย คือว่า เราอชินะ ที่ได้กลุ่มเดียวกับวาอ่ะ"คนมาใหม่เอ่ยพลางยิ้มเขินๆเมื่อถูกจ้องจากทั้งสี่คน แต่สายตาที่มองพันวานั้นยินดีจนปิดไม่มิด และมันก็ทำให้คลื่นไม่พอใจเอาซะเลย"สนิทเหรอ"คลื่นถามดวงตาเข้มขึ้นอย่างไม่ชอบใจ แบบไม่มีเหตุผล"ครับ?"อชิที่คิดว่าน่าจะโดนคนนี้ไม่พอใจเข้าแล้ว โดยที่ไม่รู้ว่าทำไมด้วยถามขึ้นอย่างงงๆ"สนิทกันเหรอถึงเรียกวา""อ้อ…"คราวนี้ไม่ใช่แค่อชิที่กระจ่าง แต่รวมไปถึงคนอื่นที่ก็พากันงงเมื่อครู่ด้วย"ก็ไม่ได้สนิทครับ แต่อยากสนิทด้วยคิดว่าพอทำงานด้วยก็น่าจะสนิทกันมากขึ้นอยู่แล้ว"อชิที่พอจะมองอะไรบางอย่างออก อดไม่ได้ที่จะกวนอารมณ์คนที่ตั้งแง่ใส่กันทั้งที่ไม่รู้จัก ก็แค่ไม่ชอบเหมือนกัน"ว่าไงนะ""คลื่น!"พันวารีบปรามเพื่อนที่ชักจะไปกันใหญ่ ก่อนเดินออกมาใกล้อชิมากขึ้น"อชิสินะ เรานัดกับพราวไว้ตอนเย็นนายสะดวกมั้ย ที่จริงก็จะแยกกับเพื่อนไปแล้วนี่แหละ""ครับ ชิสะดวก งั้นไปพร้อมวาเลยได้มั้ย"อชิยิ้มกว้างอย่างอัธยาศัยดี ไม่ได้สนใจด้วยซ้ำว่าข้างหลังพันวามีคนท
Baca selengkapnya
7
"พันวา!ทางนี้ๆ"เสียงเล็กๆที่ตะโกนเรียกทำให้พันวาและอชิที่เดินคุยกันมาหันไปตามเสียง ก่อนจะเห็นว่าเป็นพราวที่นัดกันไว้ "มาไวจังเลย เรามัวแต่คุยกับเพื่อนขอโทษนะพราว"พันวารีบเดินมาหาคนตัวเล็กหน้าตาน่ารักที่นั่งรออยู่โต๊ะหินอ่อนหน้าคณะ ก่อนจะรีบขอโทษที่ให้รอ"ไม่เป็นไรๆเราเพิ่งมาถึงแล้ววากับอชิก็มาเนี่ย ว่าแต่เราเรียกวาได้มั้ย"พราวที่ยิ้มกว้างถามอย่างขออนุญาต เป็นคนที่เห็นก็รู้ได้เลยว่าคุยเก่งยิ่มเก่งจนรอบๆตัวดูสดใสไปหมด"เรียกได้ๆ เราไม่ถือ"พันวายิ้มตอบแล้วนั่งลงตรงข้าม โดยที่อชิก็นั่งลงใกล้ๆพันวาทั้งที่โต๊ะนั่งก็ว่างอยู่อีกสองตัว แต่เพราะเป็นคนไม่คิดมากอะไรถึงได้ไม่ใส่ใจ"แต่มีบางคนถือนะครับ ชิเกือบโดนต่อยแล้ว"อชิอดจะแซวขึ้นมาไม่ได้ จนพันวาหันมาค้อนขวับ"โดนต่อยอะไรล่ะ ชิก็พูดเกินไปแล้ว"เพราะเมื่อกี้ที่เดินมาคุยกันค่อนข้างถูกคอ อาจเพราะอชิคุยเก่ง ขี้แกล้ง ทำให้สนิทใจง่าย เลยกล้าที่จะหยอกล้อกันมากขึ้น"ก็เพื่อนวาดุ ชิกลัว"อชิแกล้งทำหน้าหงอยจนพันวาผลักคนตัวขาวเบาๆอย่างหมั่นไส้ อชิหัวเราะลั่นอย่างชอบใจที่แกล้งพันวาได้ เพราะเป็นลูกครึ่งญี่ปุ่นอชิเลยผิวขาวมากๆหน้าตาก็เหมือนหลุดมาจากกา
Baca selengkapnya
8
"มือหรือตีนไอ้ห่า"ภคินบ่นเบาๆ อัคคีที่มองมานานส่ายหัวในความบ้าบอของเพื่อนแต่ละคน อีกคนก็โง่งมปากแข็ง อาการชัดขนาดนี้ยังจะมาห่วงเพื่อน อีกคนก็ขยันปากดีจนโดนเพื่อนโบกหัวจนโง่ลงทุกวันๆ"ถ้าพวกมึงตั้งใจทำมันก็จะเสร็จเร็ว กูก็อยากกลับไปหาแมวกูเหมือนกัน"อัคคีพูดโดยที่มือก็ไม่หยุดหาข้อมูล สายตาจดจ่อตรงหน้าจนคลื่นรู้สึกผิด ถึงได้รีบช่วยเพื่อนทั้งที่ในใจนั้นแสนร้อนรุ่ม"บางทีกูก็อิจฉาแมวมึง เพราะมันคงเป็นสิ่งเดียวที่มึงไม่ดุ"ภคินพูดเบาๆและรีบค้นข้อมูลอย่างไวเมื่ออัคคีเงยหน้ามอง"บางทีมึงก็ควรเป็นแมว จะได้ไม่ต้องพูดมากนะคิน""นั่นไง...กูอีกแล้ว"อัคคีส่ายหัวก่อนจะหันไปมองคลื่นที่กลับไปสนใจงานต่อแล้ว ดูก็รู้ว่าใจมันร้อนรนขนาดไหน ถึงได้ไม่มีสมาธิขนาดนั้นน่ะ "มึงจะไปรับวาใช่มั้ยวะ"ภคินถามขึ้นหลังเสร็จงานแล้วเดินออกมานอกหอสมุด"อือ..ใกล้หกโมงแล้วน่าจะเสร็จ""งั้นพวกกูไปก่อน กูจะไปเล่นกับน้องข้าวเจ้าที่ห้องไอ้อัค""ใครนะ?!"คลื่นถามอย่างแปลกใจ"น้องข้าวเจ้าแมวไอ้อัคไง มันเพิ่งซื้อมาใหม่""ใครให้มึงไป ไปทีไรก็นอนห้องกูทุกที รำคาญ"อัคคีทำหน้าเอือมจนภคินคิ้วกระตุก"มึงห้ามทำหน้ารำคาญกูนะ! กูจะไป
Baca selengkapnya
9
"แต่ชิหิวข้าวอ่ะวา"อชิที่เล่นได้สักพักหันมาบอกเสียงอ่อยอย่างน่าสงสาร แต่คงไม่ได้ผลกับพันวาที่พอจะรู้ทันระดับนึงแล้ว "ชิกลับไปกินข้าวเถอะ เราอยู่ได้จริงๆอีกเดี๋ยวคงมาแล้ว"พันวาบอกอย่างอ่อนใจ ก็ไล่มาหลายทีแล้วจะมางอแงอะไรก่อน"ที่จริงแค่อยากชวนไปกินข้าวเองครับ"อชิตอบงอนๆหน้ามุ่ยจนพันวาถอนหายใจกับความสนิทสนมอย่างงงๆ ทำเหมือนสนิทกันมาเป็นปีแล้วยังงั้นแหละ"เราคงไปด้วยไม่ได้หรอก เพื่อนเราจะมาแล้ว ถึงบอกให้ชิกลับไปก่อนไง""ถ้าเพื่อนไม่มาไปกับชินะครับ"หน้าหล่อหูตั้งหางกระดิกขึ้นมาอย่างตามอารมณ์แทบไม่ทัน"โอเคครับ ตามนั้น"พันวาบอกอย่างตัดรำคาญ แต่ต้องตกใจกับอาการตาโตกุมหน้าอกราวกับเจ็บปวดนักหนาจนพันวาเลิ่กลั่ก"โอ้ย!!""ชิเป็นอะไร เจ็บตรงไหน หน้าอกเหรอ"พันวารีบเข้าไปจับมือหนาที่กุมอกอย่างเจ็บปวดทันที ไม่ทันได้เห็นสายตาวิบวับนั่น"ครับ ใจเจ็บ...วาพูดครับด้วยชิใจบางไปหมด""ไร้สาระจริงๆ"พันวาฟาดแขนคนแสดงเก่งอย่างไม่ออมแรงทันทีจนอชิร้องลั่นด้วยความเจ็บจริงๆ"โอ้ย!""หึ..เล่นดีนัก"พันวาส่ายหัวให้กับคนที่เปลี่ยนมาทำหน้าหงอยอีกแล้วอย่างปรับอารมณ์ตามไม่ทัน"โอ๋เลย.."อชิทำหน้ามุ่ยตาแป๋วจ้องม
Baca selengkapnya
10
"วา เลยเวลามาเยอะแล้วนะครับ เรากลับกันก่อนไม่ได้เหรอ มันจะมืดแล้วนะ แค่ทักไปบอกก็ได้ว่าเรากลับก่อน"อชิที่นั่งสังเกตุอาการคนข้างๆมานานเอ่ยชวนอีกครั้ง เมื่อเห็นว่าท่าทางไม่โอเคเท่าไหร่ พันวาอาจไม่รู้ว่าหน้าที่เหมือนจะร้องไห้มันปิดกันไม่ได้หรอก"อือ กลับก็ได้ เดี๋ยวเราเลี้ยงข้าวเย็นที่รอเป็นเพื่อนนะ"พันวาหันมาฝืนยิ้มให้อชิ จนคนที่มองตาละห้อยหางส่ายไปมาทันที"จริงเหรอ! ดีใจจัง งั้นชิไม่เกรงใจละนะครับ"อชิยิ้มกว้างลุกยืนก่อนดึงแขนพันวาให้ลุกอย่างร่าเริงจนพันวาอดจะเอ็นดูไม่ได้ ดีใจอะไรขนาดนั้นกันนะ"ได้สิ อยากกินอะไรตามใจเลย"พันวายิ้มตอบอย่างใจดีจนอชิแทบอดใจเข้าไปกอดไม่ไหว"เยี่ยม งั้นไปกันเลยครับ"อชิรีบดึงพันวาให้เดินตามทันทีจนแทบวิ่ง ไม่รู้เลยว่าดีใจแค่ไหน อย่างน้อยตอนที่มีอชิ พันวาก็ยังรู้สึกว่าสำคัญ ไม่ใช่คนที่ถูกลืมละนะ"วันนี้ชิมีความสุขมากๆเลย ขอบคุณนะครับวา"อชิหันมาบอกแล้วยิ้มกว้างเมื่อจอดรถส่งพันวาที่หน้าคอนโด เพราะอชิคุยเก่ง และพันวาก็สบายใจที่ได้อยู่ด้วย จากที่แค่เลี้ยงข้าว เลยพากันเดินเล่นดูนั่นดูนี่คุยกันไปเรื่อยเฉื่อย รู้ตัวอีกทีห้างก็เกือบจะปิดแล้วถึงได้พากันออกมาได้"ค
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status