บทที่ 6

Chapter 6

พลอยใสลืมตามองตามร่างแกร่งที่กำลังเดินออกจากห้องของเธอไปด้วยแววตาเศร้า จากนั้นหญิงสาวก็ถอนหายใจหนักๆ และหยัดตัวลุกขึ้นนั่งบนที่นอนสักพัก ก่อนจะก้าวขาเรียวลงจากเตียงด้วยร่างกายเปลือยเปล่าและเดินเข้าห้องน้ำไป

หญิงสาวเดินเข้าไปยืนอยู่ใต้ฝักบัว และเปิดน้ำให้ชโลมร่างให้เปียกปอน ก่อนจะยืนนิ่งๆ ให้สายน้ำไหลผ่านร่างเหมือนเม็ดฝนโปรยปรายลงมา ด้วยความรู้สึกหลากหลาย

เธอตกอยู่กับความคิดของตัวเองอยู่นาน ก่อนจะสลัดความคิดนั้นทิ้ง จากนั้นหญิงสาวก็อาบน้ำและแต่งตัวไปทำงานเฉกเช่นทุกวัน

@ สนามแข่งรถ

"ยัยพลอย..." เสียงเปาเปาเอ่ยเรียกพลอยใส เมื่อเห็นพลอยใสมองหนุ่มหล่อเจ้าของสนามแข่งรถ ยืนคุยกะหนุงกะหนิงกับหญิงสาวหน้าตาน่ารักราวกับตุ๊กตาอยู่หน้าตึกออฟฟิศหรูในสนามแข่งด้วยแววตาเศร้า

โดยชายหนุ่มที่ถูกแอบมอง เขาไม่รู้ตัวเลยว่า ในขณะที่เขายืนคุยอยู่กับน้องสาวของเขา ที่พึ่งกลับมาจากต่างประเทศในช่วงปิดเทอม โดยที่น้องสาวของเขายืนโอบกอดเอวสอบไว้หลวมๆ เพื่อออดอ้อนพี่ชายของเธอให้ช่วยสอนขับรถแข่ง

"ว่าไง" พลอยใสขานรับเปาเปาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา แต่สายตาเธอยังคงจ้องมองชายหนุ่มไม่ละสายตาด้วยแววตาที่เจ็บปวด

“ยัยพลอยเอ๊ย! ถ้าแกจะรักเขา แล้วมันทำให้แกเจ็บมากขนาดนี้ แกก็ถอยออกมาได้แล้ว” บิวตี้เอ่ยบอกพลอยใสด้วยน้ำเสียงหนักใจ และใช้มือลูบหลังบางของพลอยใสเบาๆ ด้วยความสงสารเพื่อนรักจับใจ เมื่อเห็นแววตาเจ็บปวดของพลอยใส

"แกเลือกได้นะพลอย ว่าแกจะเจ็บอยู่แบบนี้ หรือแกจะเจ็บเพียงแค่นี้ แล้วเดินออกมาสวยๆ แกเชื่อฉันสิ ว่ามีหนุ่มๆ อีกหลายคนรอต่อคิวอยากได้แกเป็นเมียอีกเพียบ" เปาเปาเอ่ยเตือนสติพลอยใส เพราะเธอก็ไม่อยากให้พลอยใสเจ็บปวดอีกต่อไปแล้วเช่นกัน

"ฉันรักเขา" พลอยใสเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา เพราะตอนนี้เธอกำลังสับสนอยู่ภายในใจ เพราะอีกใจหนึ่งเธอก็อยากถอย แต่อีกใจหนึ่งเธอก็อยากอยู่กับเขาแบบนี้ต่อไป

"รักน่ะรักได้ แต่แกจะทนรัก ทั้งที่แกเจ็บปวดอยู่ฝ่ายเดียวแบบนี้ไม่ได้" เปาเปาเอ่ยพูดอย่างปลงตก ก่อนที่เธอจะถอนหายใจอย่างหนักใจ

“แกจะยอมเจ็บแบบนี้ไปเพื่ออะไร? ไหนลองบอกฉันหน่อยซิ คนเราถ้าเลือกจะรักใครสักคน เขาคนนั้นต้องทำให้เรามีความสุขสิ ไม่ใช่มายืนอมทุกข์ทำหน้าซังกะตายแบบแกอยู่อย่างนี้” บิวตี้เริ่มพูดเสียงดัง เมื่อเห็นเพื่อนของเธอยังลังเลใจที่จะก้าวออกมาจากวาโยอยู่แบบนี้

"..." พลอยใสเธอชะงักนิ่ง และคิดตามคำพูดของบิวตี้ที่เปล่งออกมาเมื่อครู่

"อีตี้เบาเสียงหน่อย สงสารมัน" เปาเปาเอ่ยปรามบิวตี้ เมื่อบิวตี้เริ่มพูดเสียงดังกับพลอยใส จนพลอยใสชะงักนิ่งไป

"เฮ้อ แกก็ดูมันสิ" บิวตี้เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดและถอนหายใจออกมาอย่างหนัก ด้วยความเหนื่อยหน่ายใจกับเพื่อนของเธอ

“ฉันขอโทษนะที่ทำให้พวกแกหนักใจกับเรื่องของฉันอยู่แบบนี้" พลอยใสหันไปมองหน้าเพื่อนของเธอ พร้อมกับเอ่ยด้วยแววตาเศร้า และเม้มปากเข้าหากันด้วยริมฝีปากสั่นระริก ก่อนที่จะสูดหายใจเข้าลึกๆ และเอ่ยพูดต่อ

"ขอบใจแกมากนะบิวตี้ที่เตือนสติฉัน แกด้วยนะเปาเปา แกพูดถูกแล้วบิวตี้ ถ้าจะรักใครสักคน คนคนนั้นต้องทำให้ฉันมีความสุข ไม่ใช่จะต้องมานั่งอมทุกข์อยู่แบบนี้ เฮ้อ ฉันควรเลิกเพ้อเจ้ออยากได้ความรักจากเขาสักที" พลอยใสเธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง ก่อนที่เธอจะกางแขนเรียวและเข้าไปโอบกอดเพื่อนรักของเธอไว้หลวมๆ

"ถ้าแกคิดได้แบบนี้ ฉันก็ดีใจ ถึงแกจะไม่มีใคร แต่แกก็ยังมีพวกฉันอยู่ข้างๆ แกเสมอนะ" บิวตี้เอ่ยพูดออกมาด้วยน้ำเสียงห่วงใย ถึงพลอยใสจะเป็นเพื่อนของเธอ แต่เธอก็มองหญิงสาวเป็นน้องคนเล็กของกลุ่มที่เธอห่วงใยเสมือนน้องสาวของเธอ

“คืนนี้ฉันสองคนจะไปเที่ยวบาร์โฮสต์ แกจะไปกับพวกฉันไหม?" เปาเปาลูบหลังพลอยใสเบาๆ ก่อนที่เธอจะผละออกและเอ่ยด้วยน้ำเสียงกรุ้มกริ่มเพ้อฝันถึงหนุ่มๆ ในบาร์โฮสต์

“เสียดายชะมัด คืนนี้ฉันนัดกับนิลินไปที่ BENA CLUB แล้วน่ะสิ“ หญิงสาวเอ่ยยู่ปากอย่างเสียดาย

"แกก็เปลี่ยนที่เที่ยวไปกับพวกฉันสิ ชวนนิลินไปด้วย คลับนั้นเป็นคลับของคุณวาโย ระวังจะได้ไปเจอเขาที่นั่นล่ะ" เปาเปาเสนอความเห็น เพราะเธออยากพาพลอยใสไปเปลี่ยนบรรยากาศดูอะไรที่เจริญหูเจริญตา เผื่อว่าเพื่อนของเธอจะผ่อนคลายได้บ้าง

"เอาหน่าอีเปา ให้นังสองสาวมันไปเที่ยวตามประสาผู้หญิงใสๆ ตามสไตล์มันก่อน เดี๋ยววันหลังค่อยพานังสองสาวนี่ไปเปิดโลกกว้าง" บิวตี้เอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะกับความคิดของตัวเอง

"ฉันคงไม่ซวยไปเจอเขาที่นั่นหรอกมั้ง แล้วเปิดโลกกว้างของแกคืออะไรอะบิวตี้" พลอยใสเอ่ยถามบิวตี้ด้วยความอยากรู้

"เดี๋ยวถ้าวันไหนฉันพาไปแล้วแกก็จะรู้เองว่า โลกกว้างของฉันคืออะไร" บิวตี้ทิ้งความสงสัยให้พลอยใส ก่อนจะเอ่ยชวนเพื่อนทั้งสองของเธอไปทำงาน

@ BENA CLUB

เมื่อพลอยใสและนิลินเดินย่างกรายเข้ามาภายในคลับ ท่ามกลางเสียงเพลงดังด้วยจังหวะเมามันภายในคลับ หนุ่มๆ หลายคนต่างจดจ้องพวกเธอแบบไม่ละสายตา เพราะพวกเธอดูสวยและเซ็กซี่อย่างกับนางแบบในนิตยสาร

จากนั้นพลอยใสและนิลินก็เดินไปนั่งหน้าโต๊ะบาร์เทนเดอร์ และสั่งเครื่องดื่มทันที ก่อนที่พลอยใสจะส่งสายตาให้หนุ่มๆ ที่มองเธอด้วยสายตายั่วยวน เพื่อบริหารเสน่ห์

"ดื่มเยอะเกินไปแล้วนะหล่อน" นิลินเอ่ยพูดบอกพลอยใสยิ้มๆ เพราะตั้งแต่มาถึงคลับ พลอยใสก็ยกเครื่องดื่มสีอำพันขึ้นดื่มอย่างกับน้ำเปล่า

"ขอสักวันนะเพื่อนร้ากกก" พลอยใสเอ่ยด้วยน้ำเสียงกรุ้มกริ่ม พลางส่งสายตาหวานเยิ้มมองเพื่อนรักของเธอ ก่อนที่พลอยใสจะลุกขึ้นยืนเต้นโยกเบาๆ ตามจังหวะเสียงเพลง

จนหนุ่มๆ หลายคนเดินมาชนแก้วกับเธอถึงที่โต๊ะและชวนเธอไปต่อที่อื่น แต่ทว่าพลอยใสเธอกลับตอบปฏิเสธไป เพราะคืนนี้เธอแค่อยากบริหารเสน่ห์พราวแพรวในตัวเธอก็แค่นั้น

จากนั้นเมื่อพลอยใสและนิลินเต้นกันได้สักพัก พวกเธอก็ลงมานั่งดื่มชิลๆ กันต่อ และโยกตัวเบาๆ ตามจังหวะเสียงเพลงอยู่บนเก้าอี้ จนกระทั่งได้ยินเสียงทุ้มอันคุ้นหูเอ่ยขึ้น

“ขอนั่งด้วยคนได้ไหม?” เสียงเข้มเอ่ยขึ้นท่ามกลางเสียงเพลงที่ดังกระหึ่มภายในคลับ

“ที่นั่งเต็มค่ะ” พลอยใสตอบกลับวาโยเสียงแข็ง เพราะตอนนี้พลอยใสเธอไม่อยากยุ่งกับผู้ชายอย่างเขาอีกแล้ว เพียงแค่เธอนึกถึงว่าเมื่อช่วงเช้าเขายืนคุยกับผู้หญิงคนอื่นแบบกะหนุงกะหนิง เธอก็ไม่อยากพูดกับเขาเลยแม้แต่น้อย

“หึ! ปากดี ฉันขอตัวเพื่อนเธอสักครู่นะ” ชายหนุ่มหันไปพูดกับนิลิน ก่อนที่เขาจะลากพลอยใสออกจากตรงนั้นทันที

“โอ๊ยยย ปล่อยนะพี่โย พี่จะลากพลอยไปไหนเนี่ย” หญิงสาวขืนตัวไว้ เมื่อเขากระชากแขนของเธอขึ้นชั้นบนของคลับหรู

"อย่าดื้อได้ไหม" ชายหนุ่มเอ่ยเสียงดุ ก่อนที่เขาจะโน้มตัวอุ้มร่างบางพาดบ่าแล้วเดินขึ้นบันได โดยที่ผู้คนที่มองเห็นเหตุการณ์อยู่ภายในคลับ ไม่มีใครกล้าเข้ามายุ่ง เพราะชายหนุ่มค่อนข้างมีอิทธิพลอยู่พอสมควร

"แล้วพี่จะมายุ่งกับพลอยทำไม ปล่อยพลอยลงเดี๋ยวนี้ บอกให้ปล่อยไง" หญิงสาวดีดดิ้นอยู่บนบ่าแกร่งไปมา แต่เธอก็ไม่สามารถหลุดพ้นจากพันธนาการของเขาได้เลย

ตุ้บ!

ชายหนุ่มโยนร่างบางลงบนที่นอนนุ่มในห้องทำงานภายในคลับหรูของเขาอย่างแรง ก่อนที่จะขึ้นคร่อมร่างบางและจับข้อมือบางขึงไว้แน่น

“เป็นไร ไหนบอกมาซิ” เขาเอ่ยถามหญิงสาวด้วยน้ำเสียงอ่อนลง

“ไม่ได้เป็นไรค่ะ” หญิงสาวเอ่ยตอบชายหนุ่ม ก่อนที่เธอจะหันหน้าไปทางอื่น

“ถ้าเธอไม่ได้เป็นไรตามที่เธอพูดจริง ทำไมเธอถึงเมินใส่ฉันแบบนี้” ชายหนุ่มจับใบหน้าเรียวสวยให้หันมาสบตากับเขา

“...”

“มีอะไรทำไมไม่พูด ฉันไม่ชอบให้เธอเมินใส่ฉันแบบนี้” ชายหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์ เมื่อเห็นหญิงสาวไม่สนใจเขาเหมือนเดิม

“พลอยก็บอกพี่ไปแล้วไงคะว่า พลอยอยากหยุดความสัมพันธ์บ้าๆ แบบนี้สักที พี่ได้ยินไหมว่าพลอยไม่อยากเป็นเด็กของพี่อีกต่อไปแล้ว พลอยไม่อยากรับรู้แล้วว่าพี่จะควงใครต่อใครไปไหนบ้าง พลอยไม่อยากรู้สึกกับพี่ไปมากกว่านี้อีกแล้ว พลอยอยากหนีไปไกลๆ จากผู้ชายอย่างพี่” พลอยใสตะคอกใส่ชายหนุ่มเสียงดังอย่างเหลืออด

“เธอไม่มีสิทธิ์ไปไหนจากฉันทั้งนั้น ถ้าฉันไม่อนุญาต” ชายหนุ่มเอ่ยพูดเสียงดังไม่แพ้กัน ก่อนที่เขาจะขบกรามแน่นด้วยความโมโห เมื่อหญิงสาวเอ่ยออกมาว่าอยากไปจากเขา

“พี่ไม่มีสิทธิ์มาสั่งพลอย เพราะเราไม่ได้เป็นอะไรกัน”

“เธอกล้ามากนะที่กล้าพูดว่าเราไม่ได้เป็นอะไรกัน” ชายหนุ่มแสยะยิ้มมุมปากอย่างร้ายกาจ ก่อนที่เขาจะเอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

“แล้วพี่ตอบพลอยได้ไหมล่ะว่าเราเป็นอะไรกัน?"

"..."

"หึ แค่คำถามง่ายๆ พี่ก็ยังตอบพลอยไม่ได้เลย ที่พี่ตอบพลอยไม่ได้ เป็นเพราะพี่คิดกับพลอยเป็นแค่นางบำเรอที่สนองความอยากของพี่แค่นั้นใช่ไหม? พะ...อื้อออ...”