ตอนที่ 1 เจ้านายตัวปัญหา

เสียงโทรศัพท์มือถือกรีดร้องทำลายความสงบยามห้าทุ่ม ครองขวัญเหลือบมองชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอแล้วถอนหายใจหนักหน่วง คิ้วเรียวสวยขมวดมุ่น ดวงตาเฉี่ยวคมสไตล์ลูกครึ่งไทย-จีนฉายแววรำคาญใจอย่างไม่ปิดบัง ‘จะรับดีไหม’ คือคำถามในใจ แต่สุดท้ายเธอก็ต้องกดรับอยู่ดี

“ค่ะบอส” เธอพยายามข่มเสียงให้เรียบที่สุด ทั้งที่รู้ว่าปลายสายคือเจ้านายตัวร้ายที่โทรมาในเวลาที่ไม่ควร

“ขวัญ... มารับ... ผม... หน่อย...!”

น้ำเสียงอู้อี้ไม่เป็นศัพท์เช่นนี้... เมาแน่นอน! ครองขวัญกรอกตามองบนอย่างระอา นี่เธอเป็นเลขานะ ไม่ใช่ทาสรับใช้ส่วนตัว พอเมาทีไรเป็นต้องโทรให้ไปรับทุกที ถ้าไม่ติดว่าน้องสาวป่วยหนักและภาระค่าใช้จ่ายที่รออยู่ เธอคงลาออกจากงานบ้าๆ นี่ไปนานแล้ว

‘น้ำ’ น้องสาวคนเดียวของเธอเพิ่งอายุยี่สิบปี แต่กลับต้องต่อสู้กับโรคไตเรื้อรังที่ต้องฟอกไตอย่างต่อเนื่อง โชคดีที่เงินเดือนเลขานุการในบริษัทของเขาก็สูงลิ่ว ประกอบกับเงินบำนาญเล็กน้อยของ ‘จำเนียน’ ผู้เป็นแม่ที่เคยรับราชการ ทำให้ครอบครัวสามชีวิตของพวกเธอยังพอยืนหยัดต่อไปได้ในบ้านจัดสรรราคาล้านต้นๆ ที่ยังผ่อนไม่หมด นี่คือเหตุผลเดียวที่ทำให้ครองขวัญต้องทนทำงานกับผู้ชายมักมากในกามอย่าง ‘ภูผา’

“เดี๋ยวดิฉันโทรแจ้งคนขับรถที่บ้านให้ไปรับนะคะ” เธอเสนอทางออกอย่างมีความหวัง

“ม่าย... อาว...! ถ้าเธอไม่มา... ฉาน... จะ... ตัดเงินเดือน!”

ครองขวัญอยากจะกรีดร้องให้ลั่นห้อง เจ้านายของเธอไม่ใช่คนพูดเล่น เมื่อสองปีก่อนเธอเคยลองดีไม่ทำตามคำขู่ สิ้นเดือนนั้นเงินเดือนของเธอก็หายไปห้าพันบาทถ้วน ภูผาเป็นคนเฉียบขาดและบ้าอำนาจจนน่าโมโห แต่ด้วยเงินเดือนที่สูงขนาดนี้ เธอจะไปหางานใหม่จากที่ไหนได้อีก

‘หายใจเข้า... พุท หายใจออก... โธ’ หญิงสาวต้องใช้ธรรมะเข้าข่ม เพื่อระงับความอยากที่จะฆ่าเจ้านายตัวเอง

“ก็ได้ค่ะ” เธอตอบรับอย่างจำนน “ขวัญจะออกไปรับเดี๋ยวนี้ ไม่ทราบว่าคุณภูอยู่ที่ไหนคะ”

เมื่อได้ที่อยู่ของไนต์คลับหรูย่านทองหล่อ ครองขวัญก็ลุกจากเตียง คว้ากระเป๋าสะพาย แต่ยังไม่ทันจะพ้นประตูบ้าน เสียงของมารดาก็ดังขึ้นเสียก่อน

“ขวัญ ดึกป่านนี้จะไปไหนลูก”

หญิงสาวหันไปยิ้มให้แม่อย่างเหนื่อยใจ “ขวัญจะไปรับเจ้านายค่ะ”

“อีกแล้วเหรอ แม่ไม่ชอบเลยที่ขวัญต้องขับรถออกไปกลางดึกแบบนี้ มันอันตราย แม่เป็นห่วงนะ” สีหน้ากังวลของจำเนียนฉายชัด แต่ลูกน้องอย่างเธอไม่มีอำนาจต่อรอง

“ไม่ต้องห่วงค่ะแม่ อย่าลืมสิคะว่าขวัญมีเทควันโดสายดำนะ” เธอพูดติดตลกพลางเข้าไปหอมแก้มมารดาฟอดใหญ่ “ขวัญไปไม่นาน เดี๋ยวรีบกลับมานะคะ จุ๊บ!” ว่าแล้วก็รีบชิ่งหนีออกมาก่อนที่แม่จะได้เทศนาต่อ

จำเนียนได้แต่มองตามหลังลูกสาวคนโตไปพร้อมกับถอนหายใจ ปีนี้ครองขวัญก็จะสามสิบแล้ว ยังต้องทำงานหนักเพื่อเลี้ยงดูแม่กับน้องจนไม่มีเวลาเป็นของตัวเอง... แล้วชาตินี้ลูกสาวของเธอจะได้แต่งงานมีครอบครัวเหมือนคนอื่นเขาบ้างไหม

กว่าภูผาจะโผล่ออกมาจากไนต์คลับ เวลาก็ล่วงเลยไปถึงเที่ยงคืน ครองขวัญที่นั่งรอจนหาวไปหลายรอบ เหลือบเห็นเจ้านายของเธอกำลังเดินโซเซออกมา โดยมีร่างของหญิงสาว น่าจะเด็กนักศึกษาเกาะเกี่ยวแขนไว้ไม่ห่าง ทั้งคู่กอดรัดฟัดเหวี่ยงกันมาตลอดทางจนเธอต้องส่ายหน้าอย่างเอือมระอา

“จะกลับหรือยังคะบอส” เธอถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่ใบหน้าสวยกลับฉายแววไม่สบอารมณ์อย่างยิ่ง

“กลับสิ! ไปน้องแนน ไปสนุกกันต่อที่คอนโดเฮียนะจ๊ะ”

“ค่ะเฮีย”

ครองขวัญรู้สึกเลี่ยนกับสรรพนามที่ได้ยิน บอสของเธออายุสามสิบห้าแล้ว แต่ยังชอบกินเด็กสาวๆ เฒ่าหัวงูชัดๆ!

เธอทำหน้าที่สารถีขับรถมาส่งภูผาและคู่ควง ‘เฉพาะกิจ’ ของเขาที่หน้าคอนโดหรูใจกลางสุขุมวิท ตลอดทางที่ขับมา เธอต้องทนเห็นภาพบาดตาจนนึกอยากจะเอาน้ำมนต์เก้าวัดมาประพรมรถเพื่อล้างเสนียดจัญไรออกไปให้หมด

“ขวัญ พรุ่งนี้อย่าลืมนะ” ภูผาหันมาสั่งก่อนลงจากรถ

‘พรุ่งนี้อย่าลืมนะ’ รหัสลับที่หมายความว่า ‘พรุ่งนี้อย่าลืมมาไล่ผู้หญิงคนนี้ออกจากห้องฉันด้วย!’ ครองขวัญเกลียดหน้าที่นี้จับใจ แต่ก็พอจะเข้าใจได้ว่าผู้หญิงมากมายต่างก็อยากจับภูผา ทั้งหล่อทั้งรวยขนาดนั้น ‘ยกเว้นเธอคนหนึ่งล่ะ’ ที่รู้ไส้รู้พุงความเน่าเฟะของเขาดีเกินไป

“ค่ะ” เธอรับคำสั้นๆ พรุ่งนี้ซึ่งเป็นวันหยุดของเธอ... ถูกขโมยไปอีกแล้ว

เช้าวันรุ่งขึ้น ครองขวัญใช้คีย์การ์ดสำรองเปิดประตูเข้ามาในคอนโดของภูผาตามคำสั่ง สภาพห้องที่เห็นแทบทำให้เธออยากกรีดร้อง เสื้อผ้าของคนทั้งคู่กระจัดกระจายเกลื่อนพื้นตั้งแต่หน้าประตูไปจนถึงห้องนอน

ขณะที่เธอก้มลงเก็บเสื้อผ้าของผู้หญิงคนนั้น เสียงครางโหยหวนราวกับถูกเชือดก็ดังเล็ดลอดออกมาจากห้องนอน ‘บัดสีบัดเถลิงที่สุด!’ ไม่เข้าใจว่าจะตื่นเช้ามาทำเรื่องอย่างว่ากันเพื่ออะไร สุดท้ายเธอก็ต้องนั่งรอจนเสียงกิจกรรมเข้าจังหวะเงียบลง จึงเดินไปเคาะประตู

หญิงสาวในสภาพเปลือยเปล่ามีเพียงผ้าห่มพันกายเดินมาเปิดประตูด้วยใบหน้าบูดบึ้ง

“มีอะไรแต่เช้าเนี่ย!”

เสียงแหลมที่เหวี่ยงใส่ทำให้ครองขวัญต้องข่มอารมณ์ที่กำลังเดือดปุดๆ ไว้ “เชิญคุณกลับไปได้แล้วค่ะ” เธอยื่นเสื้อผ้าในมือส่งให้

“ว่าไงนะ! แกเป็นใครมาไล่ฉัน!” หญิงสาวคนนั้นแผดเสียงแปดหลอดพร้อมกับชี้นิ้วมาที่หน้าเธอ

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอถูกคู่ขาของเจ้านายชี้หน้าด่า ครองขวัญยังคงมีสีหน้าเรียบเฉย ดวงตาคมกริบมองผ่านคนที่ยืนหัวฟูไปยังร่างสูงที่นอนทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้อยู่บนเตียง

“ดิฉันให้เวลาคุณสิบนาที ถ้าไม่ออกไป... คุณจะไม่ได้เงิน” เธอเอ่ยปากอย่างใจเย็น

“นี่แกหาว่าฉันขายตัวเหรอ!”

สิ้นคำพูดนั้น ฝ่ามือของหญิงสาวก็เงื้อขึ้นสูง แต่ครองขวัญไวกว่า! เธอคว้าข้อมือนั้นไว้กลางอากาศ ก่อนจะบิดเพียงเล็กน้อยแล้วจับไพล่หลัง ล็อกคออีกฝ่ายไว้ในท่าที่ตำรวจใช้จับผู้ร้าย

“อีบ้า! ปล่อยนะ! คุณภูขา... ช่วยแนนด้วย!” หญิงสาวร้องโวยวาย

ครองขวัญนึกสมเพชในใจ ต่อให้ร้องจนคอแตก ภูผาก็ไม่มีวันลุกมาช่วย เพราะเขาคือคนบงการเรื่องทั้งหมด ชายหนุ่มบนเตียงยังคงแกล้งหลับไม่รู้เรื่อง น่าหมั่นไส้เสียจนเธออยากจะเดินไปกระโดดถีบให้ตกเตียง

“....” ไร้การตอบสนอง ภูผาปล่อยให้เป็นหน้าที่ของเลขาจัดการตามเคย

“ไปดีๆ หรือจะไปแบบเจ็บตัว” ครองขวัญออกแรงบิดข้อมืออีกฝ่ายมากขึ้นเป็นเชิงเตือน

“โอ๊ย! ยอมแล้วๆ ปล่อยฉัน!”

เมื่อได้รับการปล่อยตัว หญิงสาวก็รีบแต่งตัวอย่างลวกๆ คว้าซองเงินจากมือครองขวัญแล้ววิ่งแจ้นออกจากห้องไปทันที

‘เสร็จสิ้นภารกิจ’ ครองขวัญพึมพำในใจ ก่อนจะหันไปทางเตียง “ดิฉันขอตัวกลับนะคะ”

“เดี๋ยวสิ ผมหิว ทำอะไรให้กินหน่อย”

ครองขวัญกำหมัดแน่น มันจะมากเกินไปแล้ว! คิดว่าเธอเป็นทาสที่ต้องทำตามคำสั่งทุกอย่างหรือไง!

“ดิฉันเป็นเลขาค่ะ ไม่ใช่แม่ครัว” เธอตอบเสียงเรียบ

“สองพัน... จะทำไหม”

คำพูดนั้นแทงใจดำ เขาเห็นว่าเธอร้อนเงิน เลยใช้มันเป็นเครื่องมือต่อรองเสมอ และน่าเจ็บใจที่มันได้ผลทุกครั้ง

หญิงสาวคลายหมัดออกแล้วสูดลมหายใจลึก “รอสักครู่นะคะบอส อาหารร้อนๆ จะพร้อมเสิร์ฟภายในครึ่งชั่วโมงค่ะ”

และนี่เป็นเพียงเศษเสี้ยวหนึ่งในความร้ายกาจของเจ้านายที่ชื่อภูผา ยังมีความเลวร้ายอีกมากที่รอเธออยู่ แต่เธอก็ต้องอดทน... อดทนให้ถึงที่สุด