บำเรอรักเมียตีทะเบียน

บำเรอรักเมียตีทะเบียน

last updateآخر تحديث : 2026-03-20
بواسطة:  ลั่นทมสีเลือดمكتمل
لغة: Thai
goodnovel18goodnovel
لا يكفي التصنيفات
30فصول
3.3Kوجهات النظر
قراءة
أضف إلى المكتبة

مشاركة:  

تقرير
ملخص
كتالوج
امسح الكود للقراءة على التطبيق

ความผิดพลาดแค่คืนเดียว ทำให้เธอต้องกลายเป็นภรรยาที่เขาไม่ต้องการ เขาเกลียดเธอ เพราะความเข้าใจผิดเกี่ยวกับเหตุการณ์ในคืนนั้น สัญญาหนึ่งปีของชีวิตคู่เต็มไปด้วยความเย็นชา บาดแผล และน้ำตา แต่กว่าเขาจะรู้ใจตัวเองก็สายเกินไปแล้ว

عرض المزيد

الفصل الأول

บทที่ 1 เหตุการณ์ไม่คาดฝัน 18+

The first thing life taught me was this, it owed me nothing and it never would.

You don’t realize how quietly a heart can break until you’re standing inside your own silence, wishing for someone, anyone to hear you. But in my world, the only thing that listened back was the echo of everything I'd lost before I even had the chance to hold it.

I’ve always felt like I never belonged, not in this pack, and definitely not in the family I was placed with.

The day I took my first breath, my mother took her last. My father, unable to survive the vacuum her death left behind, followed her soon after leaving me orphaned before I could even form a memory or so I was told. I know them only through a few faded photographs and not once have I ever felt their absence as love lost.

Alpha Joe, our pack leader, handed me off like an unwanted gift to Ama and Vargos. For a while, a sweet cruel while, they treated me like their own. Until I was seven and Ama’s belly began to swell with new life.

Then the world shifted. Suddenly, the arms that once cradled me grew cold. The eyes that once sought me out in a crowd turned past me like I was nothing more than air.

They were so obsessed with their new baby, they forgot I needed food, warmth , and love too. I learned to fend for myself, scrounging leftovers from the fridge, and burning my small hands trying to cook meals that tasted as bad as it looked.

When the baby came, they stripped my room bare to make way for his nursery and dumped my things into the storage room like I was no more important than old Christmas decorations.

The storage room had no windows. The summers baked me alive,and the winters froze me to the bone. I slept on a pile of my own clothes because they never bothered to give me a blanket.

At first, I hated Levon for stealing them away. But with time, the hatred rotted into something sadder. You can't lose what was never really yours. And as he grew, i became less of a sister and daughter and more of a servant.

And now...

Today was my eighteenth birthday.

Normally, birthdays meant nothing to me. But today was different. Tonight, under the moonlight, my dormant wolf gene would awaken and I’ll finally be a full-fledged werewolf.

Even better, once I shifted, I could leave Ama's house, move into the packhouse, find work in the neighboring human town, and start saving enough to finally leave Khragnir and see the world.

A small, secret smile tugged at my lips. I’ve been waiting for this moment my whole life.

“Narine!” Ama’s shrill voice sliced through the storage room walls. “It’s five in the d*mn morning! Get your useless self moving!”

I closed my eyes and breathed deep. Hold it in, Narine. Just a few more hours.

I rose stiffly from my pile of clothes and made my outside. There she was, leaning over the railing like a queen surveying her dirty little peasant.

“I’m sorry, Mother,” I whispered. It didn't matter if I was wrong or right. Apology was the only language she spoke.

Ama sneered. “Sorry? You should be. Living off our kindness all these years. The least you could do is pick up more slack. It’s the weekend.”

More slack? What more could I possibly do that wasn’t already dumped on my shoulders?

I swallowed the bitter rage clawing up my throat.

“I’m sorry, Mother. I’ll start on the chores right away.”

Nothing I did would ever be enough. To Ama, I was a burden.

I clenched my fists until my knuckles shook. Deep breaths, Narine. Just a few more hours.

“Get lost.” Ama dismissed stalking down the staircase like a peacock with her ginger hair bouncing with every movement. Ama was a pretty woman no doubt with her heart shaped face and striking blue eyes, it was so sad her beauty was tainted by her rotten character.

As soon as she cleared the stairs, I hurried past. Levon’s room was down the hall. I knocked lightly, knowing better than to wake him too harshly. If he threw a tantrum, Ama and Vargos would make sure I paid for it.

After a pause, the door swung open. Levon stood there with his ginger hair sticking up in wild tufts.

“It’s too f*ck*ng early, What do you want?” he growled.

“I’m sorry, Levon. I’m here to get your laundry.”

He groaned and disappeared into the room. He reappeared shoving two overflowing baskets into my arms and he slammed the door in my face. I gritted my teeth. It had only been six days since I last did his laundry, and somehow he’d managed to dirty a month's worth of clothes.

I let out a puff of air blowing my bangs away from my face and turned to leave. I heard the door open again and I felt something thick hit me right at the back of my head and an unsolicited grunt left me. The door shut again.

I grabbed the duvet he threw from the floor and lugged the baskets down the stairs. Ama was now conveniently sipping her daily dose of morning coffee while reading one of her highly priced fashion magazine in the living room.

“The washing machine’s broken.”

I froze. “What?”

“It broke yesterday,” she murmured breezily. “Peter from the packhouse can fix it... later. In the meantime, take the laundry down to the river bend and wash it by hand.”

I stared at her, numb. She was serious. Of course she was. Ama didn’t joke. Not when it came to making my life a living hell. I said nothing, biting the inside of my cheek hard enough to taste blood. Without a word, I dumped the baskets by the stairwell and stalked to the laundry room for soap.

“Oh, and grab your father’s and I laundry too,” she added smugly. I curse inwardly and made my way back to the kitchen to grab two large trash bags that could fit the piles of clothes.

As I turned, I somehow managed to trip on myself, I quickly grabbed the edge of the wooden counter to break my fall. I sighed in relief but that was shortlived as I heard a crash near me. I looked over and realized I had accidentally pushed a plate on the counter.

"It better not be what I think it is," I heard Ama’s voice right above my head.

When did she even get there?

Ama came round the counter and gasped. I quickly pulled myself up, before I could stand fully, her palm collided with my face, knocking me backwards into the fridge. I felt pain bloom on my cheeks and my head ricocheted off the fridge so hard I saw stars for a moment.

Tears spilled from my eyes from the shock and pain.

"You stupid little b*tch!" she screamed. "That was a vintage plate!"

"I’m sorry," I whispered.

"That’s all you ever say. Sorry! Sorry! Sorry! Sorry doesn’t fix your stupidity! useless girl! You’re nothing but a migraine!”

I stayed silent, letting the insults rain down until she finally stormed off. I wiped my tears with shaky hands, gathered the broken pieces, and cleaned up the mess.

Then, without another word, I heaved the heavy bags onto my back and stumbled outside, down the long path toward the riverbend, less chance of anyone seeing me like this.

توسيع
الفصل التالي
تحميل

أحدث فصل

فصول أخرى
لا توجد تعليقات
30 فصول
บทที่ 1 เหตุการณ์ไม่คาดฝัน 18+
ท่ามกลางบรรยากาศยามค่ำคืน ภายในงานวันเกิดของเจ้าของคฤหาสน์ ซึ่งเต็มไปด้วยแขกผู้มีเกียรติมากมายที่มาร่วมแสดงความยินดี ทว่ากลับมีใครคนหนึ่งกำลังจดจ่อกับการทำอาหารในห้องครัวหญิงสาวรู้สึกว่าการทำงานอยู่ในครัว ย่อมดีกว่าออกไปเผชิญหน้ากับผู้คนมากมาย โดยไม่รู้ด้วยซ้ำคนเหล่านั้นจะต้อนรับเธอหรือไม่“อยู่นี่เองนังมนต์ ฉันตามหาแกตั้งนาน”ประโยคที่ดังจากข้างหลัง ทำให้เจ้าของชื่อหมุนตัวไปประชันหน้ากับอีกฝ่าย“แม่มีอะไรกับมนต์หรือเปล่าคะ” ปรายตามองอีกคนด้วยท่าทางหวาดกลัว“นังลูกโง่ วันเกิดพ่อแกแท้ ๆ มัวทำอะไรอยู่ในครัว” นวลนิจก้าวยาว ๆ ไปหามนต์นภา ก่อนจี้ขมับอีกคนอย่างโมโห แล้วหยิกแขนขาวเนียนหลายทีจนเกิดรอยช้ำ“มนต์เจ็บนะคะ”“แค่นี้ยังน้อยไปสำหรับลูกโง่ ๆ อย่างแก” หญิงวัยกลางคนเอ่ยบอกอย่างไม่สบอารมณ์“มนต์ทำอะไรผิดคะ ทำไมแม่ต้องทำกับมนต์ขนาดนี้ด้วย” ไม่ว่าจะทำอะไร หญิงวัยกลางคนมักจะดุด่าหรือตำหนิทุกครั้ง“เพราะแกโง่ไงล่ะ ปล่อยให้นังมุกได้หน้า”ถ้อยคำจากปากของแม่ ทำให้มนต์นภาไม่อยากฟัง จึงหมุนตัวไปล้างวัตถุดิบในอ่างต่อ“ฉันพูดขนาดนี้แล้ว นี่แกยังจะเมินอีกเหรอ” นวลนิจกระชากแขนเล็กเต็มแรง ทำเอามนต์นภ
اقرأ المزيد
บทที่ 2 รับผิดชอบ
แสงแดดยามเช้าสาดกระทบเข้าในห้อง ส่งผลให้เปลือกตาบางขยุกขยิกไปมา เธอเบิกตาขึ้นอย่างเชื่องช้า ระหว่างกำลังจะยันกายลุกขึ้นนั่งก็รู้สึกถึงความหนักบริเวณเอวคอดกิ่ว ทันทีที่ก้มหน้ามองถึงกับเบิกตาโพล่งอย่างตะลึง“คุณอชิระ” มือเล็กปิดปากอย่างรวดเร็ว ด้วยความกลัวจะส่งเสียงดังจนทำอีกฝ่ายตื่นเธอนำแขนกำยำออกจากเอวอย่างระมัดระวัง แล้วคว้าผ้าห่มคลุมเรือนร่าง ก่อนจะนั่งคิดทบทวนกับเรื่องที่ผ่านมาขณะกำลังใช้ความคิด ทันใดนั้นประตูห้องถูกเปิดออก ทำเอามนต์นภาเบิกตากว้างอย่างคาดไม่ถึง“แม่” สายตาคู่งามปะทะกับมารดา ก่อนชำเลืองมองข้างหลังหญิงวัยกลางคนที่มีพ่อกับพี่สาวยืนอยู่ นอกจากนั้นก็มีสาวใช้อีกสองคน“นี่มันอะไรกันมนต์” นวลนิจก้าวยาว ๆ ไปหาลูกสาว แล้วจ้องไปยังอชิระซึ่งยังคงหลับสนิท“ว้าย!! นั่นมันคุณอชิระนี่” พูดพลางหันมองข้างหลัง“อธิบายมาเดี๋ยวนี้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น” ธนาปัติถามขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์ ขณะเดียวกันจ้องเขม็งมนต์นภาอย่างกดดัน“ยังจะถามอีกเหรอคุณธนา ไม่เห็นเหรอว่าคุณอชิระขืนใจยัยมนต์ แบบนี้ต้องรับผิดชอบนะ”“คุณพ่อคะ อาจจะมีเรื่องเข้าใจผิดก็ได้” มุกดาพยายามแก้ตัวแทนเพื่อนสนิทอย่างอชิระ“เข้าใจอ
اقرأ المزيد
บทที่ 3 สามีที่ไม่รัก
งานวิวาห์ระหว่างคนทั้งสอง ถูกจัดขึ้นภายในระยะเวลาสองเดือน เพราะเป็นความประสงค์ของนวลนิจ ที่อยากให้มนต์นภาแต่งงานเร็ว ๆ การกระทำของหญิงวัยกลางคนทำให้ใครหลายคนต่างพากันไม่ชอบใจ ถึงกระนั้นก็ไม่มีใครขัดขวางได้และผู้ที่ได้รับผลกระทบในเหตุการณ์ครั้งนี้มากที่สุด ก็คือมนต์นภา หญิงสาวไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับแผนการของแม่ แต่กลับถูกอชิระกล่าวหา แถมเขายังทำตัวเย็นชาใส่เธอ“เฮ้อ” มนต์นภาถอนหายใจเฮือกหนึ่ง ขณะทอดสายตามองคนตัวโต ที่กำลังพูดคุยกับคนในงานอย่างสนุกสนาน แต่กลับทิ้งให้เธอยืนต้อนรับแขกเพียงลำพังเธอรู้สึกโดดเดี่ยวเหลือเกิน แม้ว่าจะเป็นงานแต่งของตนเองแท้ ๆ แต่กลับไม่มีใครแสดงความยินดี หนำซ้ำผู้คนยังมองเธอด้วยสายตาเหยียดหยาม“คุณอชิระเนี่ยก็เหลือเกิน ทิ้งให้แกยืนอยู่คนเดียว แล้วตัวเองไปคุยกับแขกคนอื่นอย่างมีความสุข”“แม่” เสียงของคนมาใหม่ทำเธอหลุดจากภวังค์ หญิงสาวเงยหน้ามองนวลนิจ“แกน่ะเป็นเมียเขาแล้ว ทำหน้าที่เมียให้ดี ๆ ละกัน”“มนต์ไม่อยากแต่งงานสักหน่อย ทำไมแม่ต้องบังคับกันด้วย” เสียงหวานพึมพำเบา ๆ ซึ่งดังพอให้นวลนิจได้ยินเต็มสองรูหู ฝ่ายนั้นไม่รอช้าเอื้อมมือหยิกแขนขาวเนียนเต็มแรง“โอ๊ย!!
اقرأ المزيد
บทที่ 4 ความปรารถนารุนแรง Nc+
“เป็นอะไรของเธออีกล่ะ” เพราะคนตัวเล็กเอาแต่เงียบ เลยอดสงสัยไม่ได้“อยากจะทำอะไรก็ทำสิคะ คุณจะสนใจมนต์ทำไม” เธอเหนื่อยจนไม่อยากต่อกรอะไรกับเขาอีกแล้ว“อย่าทำเหมือนว่าฉันขืนใจเธอนะ เธอเองนั่นแหละที่บีบบังคับให้ฉันทำอย่างนี้” เอ่ยบอกอย่างหัวเสีย“มนต์รู้ค่ะ”คำตอบของเธอทำเอาคนตัวโตฟิวส์ขาด อชิระฉีกชุดนอนตัวสวยของเธอขาดเป็นสองชิ้น แล้วเลิกบราเซียร์ขึ้นไปกองเนินอก โน้มหน้าคมคายซุกดอกบัวตูม ปลายลิ้นเร่าร้อนลากทั่วยอดถันสีหวาน ก่อนดูดกลืนทั้งก้อน“อื้อ อ๊ะ คุณอชิระ” การกระทำของเขารุนแรงเหลือเกิน มนต์นภาถึงขั้นทนไม่ไหวเผลอส่งเสียงร้องครวญครางลั่น ใบหน้างามส่ายไปมาจนผมเผ้ายุ่งเหยิงแผ่เต็มหมอนใบใหญ่หญิงสาวไม่รู้ตัวสักนิด ปฏิกิริยาของเธอทำให้คนเหนือร่างพึงพอใจเป็นอย่างมาก อชิระเลื่อนมือหนาลูบไล้ตามขาเรียว ไต่เต้าไปหยุดยังกลีบกุหลาบงดงาม ก่อนแหวกชั้นในไปด้านข้างเขาค่อย ๆ ส่งนิ้วยาวเข้าในโพรงอ่อนนุ่ม ก่อนขยับเข้าออก ซึ่งร่องรักตอดรัดนิ้วแกร่งถี่ยิบทำเอาอารมณ์ของเขาพลุ่งพล่านยิ่งขึ้น“อื้อ อ๊ะ”“คงจะอยากมากสินะ ถึงได้แฉะขนาดนี้” ยกนิ้วแกร่งที่เปียกไปด้วยน้ำผึ้งหวานขึ้นมาดู ก่อนเผยยิ้มมุมปากอย่างพ
اقرأ المزيد
บทที่ 5 ผู้ชายเย็นชา
“อื้อ” เปลือกตาบางเบิกขึ้นอย่างเชื่องช้า ขณะพลิกกายหันไปอีกด้านก็รับรู้ถึงความว่างเปล่า มนต์นภารู้ได้ทันทีเธอถูกทิ้งแล้ว เขากลับไปโดยไม่บอกกล่าวสักคำหญิงสาวยันกายลุกขึ้นนั่งด้วยความรู้สึกหน่วง ๆ แม้จะรู้ดีว่าการแต่งงานในครั้งนี้ไม่ได้เกิดขึ้นเพราะความรัก ก็แค่ความผิดพลาดชั่วค่ำคืน ทว่าอย่างน้อยในฐานะเพื่อนมนุษย์เขาไม่ควรทำแบบนี้กับเธอ ทั้งที่เขาเป็นคนทำให้เธอตื่นสายแท้ ๆเวลาล่วงเลยผ่านไปหลายนาที กว่าเธอจะตรงไปชำระล้างร่างกายในห้องน้ำเมื่อจัดการธุระเสร็จสิ้น ก็ตรงไปยังล็อบบี้เพื่อเช็คเอ้าท์ จากนั้นนั่งรถโดยสารกลับบ้าน ซึ่งใช้เวลาไม่นานก็มาถึงปลายทางหลังจากก้าวลงจากรถ ใบหน้างามแหงนมองบ้านเบื้องหน้า ที่จะใช้ชีวิตต่อจากนี้อีกหนึ่งปีก่อนถอนหายใจเฮือกหนึ่ง“แค่ปีเดียวเท่านั้น” เสียงหวานพึมพำเบา ๆ ก่อนนำกุญแจไขประตูรั้วพร้อมเดินไปข้างใน และกวาดสายตามองหาคนตัวโต“เขาไม่อยู่เหรอ”เมื่อมั่นใจอย่างนั้น จึงก้าวเดินขึ้นไปยังชั้นสองของบ้านและตรงไปที่ห้องนอน ซึ่งก่อนหน้าจะแต่งงานไม่กี่วัน หญิงสาวได้มีโอกาสนำข้าวของมาเก็บไว้ จึงพอทราบตำแหน่งบ้านในระดับหนึ่ง โดยเธอกับเขาไม่ได้ใช้ห้องนอนร่วมกัน ม
اقرأ المزيد
บทที่ 6 เจียมเนื้อเจียมตัว
รุ่งเช้าวันต่อมา อชิระลืมตาขึ้นอย่างเชื่องช้า คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันอย่างงุนงง ทันทีที่ลืมตาขึ้นก็พบกับคนตัวเล็กหลับใหลคาอ้อมแขน แรงดึงดูดบางอย่างเรียกร้องให้เขาสัมผัสแก้มนุ่มเบา ๆ ดั่งต้องมนต์สะกด“น่ารัก” เสียงทุ้มเอ่ยพึมพำ โดยไม่รู้ตัวด้วยซ้ำได้เผลอพ่นคำพูดแบบนั้นออกมาหลายนาทีผ่านไป มนต์นภาปรือตาขึ้นด้วยอาการงัวเงีย ก่อนเบิกตากว้างอย่างตกตะลึง เพราะใบหน้าคมคายอยู่ห่างกันไม่กี่คืบทำเอาตกใจไม่น้อย จังหวะนั้นอชิระรีบเด้งตัวลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว“มานอนอะไรตรงนี้” เอ่ยบอกอย่างไม่สบอารมณ์“เมื่อคืนคุณเมามาก มนต์ก็เลย...”“ไม่ต้องพูดแล้ว ช่างมันเถอะ” เพราะเขาจำทุกอย่างเกี่ยวกับเรื่องเมื่อคืนได้ ฉะนั้นเลี่ยงที่จะฟัง ก่อนลุกขึ้นยืนเต็มความสูง “คุณอชิระคะ ข้าวเช้าจะรับเป็นอะไรดี”“ไม่ต้อง!! อย่าหวังว่าฉันจะกินของที่มาจากเธออีก” ปฏิเสธด้วยน้ำเสียงเย็นชา“อ๋อค่ะ” พยักหน้ารับเล็กน้อย ขณะปรายตามองแผ่นหลังกว้างกำลังย่างเท้าจากไป“เขาคงโกรธเรื่องเมื่อคืนแน่เลย” เอ่ยบอกอย่างสำนึกผิดทั้งที่พยายามบอกตัวเองไม่ให้สร้างปัญหา แต่ไม่วายดันเกิดเรื่องขึ้นอยู่ดีหลังจากอชิระออกไปทำงานประมาณเกือบชั่วโมง ระหว่า
اقرأ المزيد
บทที่ 7 ความอึดอัด
เมื่อเดินทางมาถึงคฤหาสน์ อชิระรีบลงจากรถและเดินไปข้างหน้า โดยไม่เหลียวหลังมองมนต์นภาสักนิดว่าจะตามมาทันหรือไม่นัยน์ตาคู่งามมองแผ่นหลังแกร่งครู่หนึ่ง จากนั้นพ่นลมหายใจยืดยาว เธอเริ่มจะชินแล้วที่เขาเป็นแบบนี้ จึงไม่รอช้ายกเท้าเดินตามไปอย่างรวดเร็ว ด้วยความกลัวจะถูกเขาตำหนิเหมือนตอนอยู่ที่บ้าน“ช้า” เมื่อเดินไปหยุดข้างคนตัวโต ไม่วายถูกเขาต่อว่าอยู่ดี“ขอโทษค่ะ” เอ่ยพูดเสียงแผ่วขณะก้มหน้างุดมองพื้น มือเรียวทั้งสองข้างประสานเข้าหากันอย่างประหม่า“นี่เหรอผู้หญิงที่พี่แต่งงานด้วย”เสียงของบุคคลที่สามดังขึ้น ส่งผลให้มนต์นภาแหงนหน้ามอง ก่อนหยุดชะงักกับความสวยของคนตรงหน้า ซึ่งใครที่ได้เห็นก็ต้องรู้สึกเช่นเดียวกับเธอ“อืม” อชิระเหลือบมองคนข้างกายพลางตอบรับสั้น ๆ ในลำคอ“ท่าทางไม่น่าจะวางยาพี่ได้เลย อย่างว่าแหละคนเราดูแค่หน้าตาไม่ได้หรอก”คำพูดของพะแพง ทำเอามนต์นภารู้สึกเหมือนถูกตบหน้าฉาดใหญ่ เธอยืนตัวแข็งทื่อด้วยความรู้สึกช็อก คาดไม่ถึงอีกคนจะพูดตรง ๆ ให้ได้ยิน“เข้าบ้านกันเถอะ” อชิระตัดบทพร้อมเดินไปกับน้องสาว“ไม่มีใครต้อนรับเราเลยจริง ๆ” เอ่ยบอกด้วยความรู้สึกปวดหนึบ หญิงสาวพยายามบอกตัวเองให้เ
اقرأ المزيد
บทที่ 8 อารมณ์พลุ่งพล่าน 18+
เสียงเพลงดังสนั่นออกจากลำโพงขนาดใหญ่ ผู้คนโยกเอวตามจังหวะอย่างเมามัน ขณะเดียวกันมนต์นภานั่งนิ่ง ไม่มีท่าทีจะลุกขึ้นออกไปเต้นเหมือนพะแพง ที่ตอนนี้กำลังสนุกสุดเหวี่ยง“ท่าทางจะสนุกมาก” เผยยิ้มเล็กน้อยขณะมองดูเพื่อน“มาคนเดียวเหรอครับ” เสียงของใครคนหนึ่งดังขึ้น เธอหันขวับมองอย่างงุนงง“ใครเหรอ”“ผมอยากทำความรู้จักคุณครับ” พูดพลางมองด้วยสายตาแทะโลม ทำเอามนต์นภากระอักกระอ่วนไม่น้อย“ขอโทษนะคะ แต่ฉันมีสามีแล้ว” พยายามทำเป็นไม่สนใจอีกฝ่าย“จริงหรือเปล่า ถ้ามีสามีแล้วคงไม่มาที่แบบนี้หรอกใช่ไหม” ชายคนนั้นยังคงพยายามชวนมนต์นภาคุย“...” เธอเลือกที่จะเงียบ ไม่อยากตอบโต้ให้เสียเวลาเปล่า ๆ“หยิ่งจังนะครับ” ไม่พูดเปล่าทำท่าจะยกมือสัมผัสแผ่นหลังขาวเนียน แต่ช้าไปกว่าพะแพงที่ตรงมาถีบอีกฝ่ายล้มลงคาพื้น“คิดจะทำอะไรเพื่อนฉัน ไอ้ชาติชั่ว”“นังบ้า!! มึงเป็นใครวะกล้าดียังไงมาถีบกู” ชายคนนั้นโวยวายดังลั่นอย่างเกรี้ยวกราด ผู้คนบริเวณนั้นต่างหันมองด้วยความสนใจ“ฉันก็เป็นเพื่อนของคนที่แกกำลังจะลวนลามไง”“พูดอะไรของมึงวะ กูไม่ได้ทำแบบนั้นสักหน่อย” อีกฝ่ายโต้กลับอย่างไม่ลดละ“งั้นแกจะให้ฉันเอาหลักฐานให้ดูไหม”“ฝา
اقرأ المزيد
บทที่ 9 ตักตวง Nc+
ชายหนุ่มนั่งบนโซฟาขณะมนต์นภานั่งบนพื้น โดยทั้งสองหันหน้าเข้าหากัน ดวงตากลมโตเหลือบมองท่อนลำ ก่อนกลืนน้ำลายลงคอกับความใหญ่ของแท่งร้อนอุ่น ไม่คิดมาก่อนสิ่งนั้นจะเข้ามาอยู่ในตัวเธอได้“ทำให้ฉันสิ”“มนต์ทำไม่เป็น” เอ่ยบอกเสียงแผ่ว วินาทีนี้เธอรู้สึกอายมากเหลือเกิน เป็นครั้งแรกต้องมานั่งจ้องของเขาแบบนี้“เอามือเธอมาจับสิ” ไม่พูดเปล่า อชิระคว้าข้อมือเล็กมาจับท่อนเอ็นขนาดใหญ่ เขาอธิบายให้คนตัวเล็กฟังอย่างใจเย็น ก่อนเธอจะทำตามอย่างว่าง่ายมือเรียวครอบครองความเป็นชายและขยับขึ้นลงตามจังหวะ เสียงร้องครางต่ำในลำคอของเขา ทำให้เธอเผลอชำเลืองมองใบหน้าคมคาย เพิ่งจะเคยรู้ว่าเขาทำหน้าแบบอื่นเป็นด้วย ปกติชอบทำหน้าขรึมใส่กัน“อื้อ มนต์เลียให้ฉันหน่อย” เสียงทุ้มร้องบอกปานจะขาดใจ คนตัวเล็กทำตามอย่างง่ายดาย แตะปลายลิ้นลงบนหัวหยักอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ ก่อนปล่อยตัวเองให้เคลื่อนไหวตามสัญชาตญาณ“อื้อ” อชิระยังคงส่งเสียงร้องครวญครางอย่างสุขใจ ก่อนเบิกตากว้างอย่างตะลึง เมื่อเธอกำลังใช้ปากนุ่ม ๆ ครอบครองความเป็นชายการปรนเปรอที่เงอะงะของมนต์นภา ไม่ได้ทำให้เขารู้สึกรำคาญสักนิด หนำซ้ำกลับชอบเหลือเกิน จนเขารู้สึกไม่เป็น
اقرأ المزيد
บทที่ 10 กดดัน
แสงตะวันในยามเช้าสาดส่องเข้าในห้อง ส่งผลให้คนหลับบนเตียงปรือตาขึ้นพลางบิดขี้เกียจ ก่อนเธอจะนึกบางอย่างขึ้นได้ จึงเด้งตัวลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็ว ดวงตากลมโตกวาดมองรอบห้อง เธอรับรู้ได้ทันทีว่านี่คือห้องนอนของตนเอง“เขาเป็นคนพาเรามาส่งที่ห้องเหรอ” เอ่ยบอกขณะก้มมองสำรวจร่างกาย ซึ่งสภาพของเธอในตอนนี้แต่งกายด้วยชุดนอนกระโปรงรอยยิ้มหวานผุดขึ้นบนใบหน้างาม รู้สึกซาบซึ้งในการกระทำของเขาเหลือเกิน อย่างน้อยทำให้รู้ว่าอชิระไม่ได้ใจร้ายกับเธอจนเกินไปด้วยความอยากตอบแทนอีกคน มนต์นภารีบตรงไปยังห้องน้ำเพื่อจัดการธุระส่วนตัว หลังจากเสร็จสิ้นก็ไปที่ห้องครัวหญิงสาวลงมือทำอาหารอย่างตั้งใจ ใช้เวลาไม่นานก็เสร็จเรียบร้อย เธอเลือกทำเมนูง่าย ๆ เท่านั้น และเมื่อใกล้ได้เวลาที่เขาจะลงมา จึงไม่รอช้าไปรอคนตัวโตที่บันได“คุณอชิระ” เอ่ยเรียกอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้ม ทันทีที่อีกคนปรากฏตัวตรงหน้า“มีอะไร” ถามขึ้นเสียงเรียบพลางเลิกคิ้วเข้มขึ้นเล็กน้อย ท่าทางของคนตัวเล็กทำเอาอดสงสัยไม่ได้“วันนี้มนต์ทำอาหารโปรดของคุณ กินก่อนไปทำงานได้ไหมคะ” มือเรียวประสานเข้าหากันอย่างประหม่า เธอคาดหวังกับคำตอบของเขาเหลือเกิน“ฉันเคยบอกแล้วไม่
اقرأ المزيد
استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status