บำเรอรักเมียตีทะเบียน

บำเรอรักเมียตีทะเบียน

last updateHuling Na-update : 2026-03-20
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Hindi Sapat ang Ratings
30Mga Kabanata
3.2Kviews
Basahin
Idagdag sa library

Share:  

Iulat
Buod
katalogo
I-scan ang code para mabasa sa App

ความผิดพลาดแค่คืนเดียว ทำให้เธอต้องกลายเป็นภรรยาที่เขาไม่ต้องการ เขาเกลียดเธอ เพราะความเข้าใจผิดเกี่ยวกับเหตุการณ์ในคืนนั้น สัญญาหนึ่งปีของชีวิตคู่เต็มไปด้วยความเย็นชา บาดแผล และน้ำตา แต่กว่าเขาจะรู้ใจตัวเองก็สายเกินไปแล้ว

view more

Kabanata 1

บทที่ 1 เหตุการณ์ไม่คาดฝัน 18+

La salle de bain résonnait du bruit léger de l'eau.

Clément Weyland était sous la douche.

Il était trois heures du matin.

Il venait tout juste de rentrer.

Jeanne Vidal se tenait devant la porte, les doigts légèrement serrés contre le chambranle. Elle voulait lui parler d'une chose importante. Elle était un peu nerveuse, ne sachant pas s'il accepterait ce qu'elle s'apprêtait à lui dire.

Alors qu'elle réfléchissait encore comment aborder le sujet, des bruits étranges lui sont parvenus de l'intérieur.

Elle a tendu l'oreille. Et elle a compris.

Il se faisait plaisir lui-même.

Chaque souffle, chaque gémissement étouffé tombait comme un coup de masse sur sa poitrine, l'un après l'autre, jusqu'à ce que la douleur s'étende en elle comme une marée sombre. Elle avait l'impression de s'y noyer, incapable de reprendre son souffle.

Ce jour-là marquait pourtant leur anniversaire de mariage.

Cinq ans qu'elle avait épousé Clément.

Et ils n'avaient jamais partagé la moindre intimité de couple.

Alors, il préférait ça, plutôt que de la toucher ?

À mesure que sa respiration à lui devenait plus pressante, il a soudain laissé échapper un souffle brûlant, arraché à une retenue trop longue :

« Clio... »

Ce simple prénom l'a brisée net.

Un fracas muet a explosé dans sa tête, quelque chose en elle s'effondrait, se réduisant en une poussière invisible.

Elle a posé une main sur sa bouche pour étouffer le sanglot qui montait, puis elle a tourné les talons pour fuir. Mais à peine avait-elle fait un pas qu'elle a trébuché, heurtant le meuble du lavabo avant de s'effondrer au sol.

« Jeanne ? »

La voix de Clément venait encore du fond de la salle de bain. On sentait qu'il essayait de reprendre le contrôle, mais son souffle restait lourd, saccadé.

« Je... je voulais juste aller aux toilettes. Je ne savais pas que tu prenais ta douche... »

Elle a lâché ce mensonge maladroit en s'accrochant au lavabo, tentant de se relever dans la panique.

Plus elle se dépêchait, plus elle paraissait misérable. Le sol était trempé, le bord du lavabo aussi. Elle a fini par se mettre debout avec peine, juste au moment où Clément sortait.

Une bouffée de vapeur s'est échappée derrière Clément lorsqu'il est apparu. Son peignoir blanc était mal ajusté, passé à la hâte, mais la ceinture restait nouée avec une rigueur presque excessive.

« Tu es tombée ? Laisse-moi. »

Il a voulu la prendre dans ses bras.

Les larmes lui montaient aux yeux à cause de la douleur, mais elle a repoussé sa main, l'air embarrassé mais résolu.

« Non... non, ça va. Je peux marcher. »

Mais dès le pas suivant, elle a manqué de glisser encore une fois. Elle s'est alors réfugiée dans la chambre, boitant, trébuchant, presque en fuite.

Oui, fuite. Le mot convenait parfaitement.

Depuis cinq ans qu'elle était devenue Madame Weyland, elle ne faisait que ça : fuir.

Fuir le monde extérieur. Fuir les regards qui la jugeaient en silence. Fuir la compassion lourde comme du plomb, cette compassion qu'elle lisait dans les yeux de Clément — parce que la femme de Clément n'était qu'une boiteuse.

Comment une femme comme elle pouvait-elle être digne d'un homme comme lui, si brillant, si impeccable ?

Pourtant, autrefois, elle aussi avait eu deux belles jambes bien droites...

Clément est sorti à son tour, adoucissant la voix, visiblement inquiet :

« Tu t'es fait mal ? Montre-moi. »

« Non, vraiment. »

Elle s'est glissée sous la couette, recouvrant son corps et sa honte d'un même geste.

« Tu es sûre ? »

Il était sincèrement préoccupé.

« Oui. »

Elle a hoché la tête, toujours dos à lui.

« Tu dors déjà ? Tu voulais aller aux toilettes pourtant. »

« Ce n'est plus urgent... On se couche ? » a-t-elle murmuré.

« D'accord. Au fait, aujourd'hui, c'est notre anniversaire. Je t'ai acheté un cadeau. Tu verras demain si ça te plaît. »

« D'accord. »

Le cadeau était posé sur la table de chevet. Elle l'avait vu tout à l'heure. Elle n'avait même pas besoin de l'ouvrir pour savoir ce qu'il contenait.

Chaque année, la même boîte.

La même taille.

Et à l'intérieur, la même montre.

Dans son tiroir, avec les présents d'anniversaire, il y en avait déjà neuf.

Celle-ci serait la dixième.

La conversation s'est éteinte là. Il a éteint la lumière et s'est allongé à son tour.

Dans l'air flottait encore l'odeur humide de son gel de douche, une senteur tiède qui enveloppait la pièce. Mais Jeanne ne sentait presque pas le matelas s'affaisser. Sur un lit de deux mètres, elle occupait un bord, lui s'est installé tout au bout de l'autre côté, et entre eux, il restait assez d'espace pour qu'une troisième personne puisse dormir.

Personne n'a prononcé le nom de Clio. Personne n'a parlé de ce qui s'était passé dans la salle de bain. Comme si rien, absolument rien n'avait existé.

Elle est restée allongée sur le dos, raide, et sentait ses yeux la brûler douloureusement.

Clio. Claire Lefèvre. Celle qui avait partagé les années d'université de Clément. Son premier amour. La fille qu'il avait idéalisée.

Quand ils avaient obtenu leur diplôme, Claire était partie à l'étranger. Leur histoire s'était terminée là. Et Clément, lui, s'était effondré après leur rupture, passant ses nuits à boire, incapable de se relever.

Jeanne et Clément avaient été camarades au lycée. Elle l'admettait sans honte : à cette époque, elle l'aimait déjà en secret.

Lui, c'était le garçon le plus courtisé du lycée, brillant dans toutes les matières, ce prodige froid et impeccable dont tout le monde parlait.

Elle, de son côté, suivait un parcours de danse au conservatoire en parallèle du lycée. Jolie, bien sûr, mais dans un environnement où l'excellence académique attirait tous les regards, une fille absorbée par la danse pouvait facilement passer à côté de la lumière. Certaines la regardaient même avec une légère distance, comme si sa voie artistique la plaçait un peu « à part ».

Alors, son amour n'avait été qu'un secret bien gardé. Elle n'avait jamais imaginé qu'un jour, elle pourrait réellement se tenir devant lui.

Jusqu'à cet été-là.

Elle venait tout juste d'obtenir sa licence de danse à l'université et était rentrée chez elle pour les vacances, lorsqu'elle était tombée sur un Clément brisé, perdu dans l'alcool.

Ce soir-là, il était complètement ivre.

Il marchait en zigzag sur le trottoir, et en traversant la rue sans regarder les feux, une voiture avait surgi sans ralentir. Jeanne, qui le suivait de loin avec une inquiétude sourde, l'avait repoussé de toutes ses forces.

C'était elle qui avait reçu le choc.

Elle était l'étudiante en danse qui venait d'être admise en master. Elle, qui avait tout son avenir devant elle.

Cet accident avait brisé sa jambe.

Elle n'avait plus jamais pu danser.

Plus tard, Clément avait arrêté de boire. Puis il l'avait épousée.

Reconnaissant. Coupable. Toujours doux, toujours poli, toujours distant.

Toujours généreux aussi : des cadeaux, de l'argent, des compensations de toutes sortes.

Mais jamais... jamais d'amour.

Jeanne avait cru que le temps guérirait tout, qu'il adoucirait les blessures, qu'il effacerait les ombres.

Elle n'aurait jamais imaginé qu'après cinq ans, il porterait encore le prénom « Clio » si profondément en lui, au point que ce soit ce nom-là qui lui échappe quand il se donnait du plaisir.

Elle avait été naïve. Bien trop naïve.

Jeanne n'avait pas fermé l'œil de la nuit. Elle avait relu au moins une centaine de fois ce mail dans son téléphone : l'offre d'admission d'une université étrangère pour un master.

C'était ce dont elle voulait parler à Clément ce soir-là — lui demander s'il accepterait qu'elle parte étudier à l'étranger.

Mais maintenant, il n'y avait plus rien à lui demander.

Cinq ans de mariage. Des nuits à se retourner sans trouver sa place. Et, à partir de ce moment-là, elle sentait que le compte à rebours pouvait commencer.

Quand il s'est levé, elle faisait semblant de dormir.

Elle l'a entendu dire à Monique, dans l'entrée :

« Ce soir j'ai un dîner. Dites à Madame de ne pas m'attendre, qu'elle se couche tôt. »

Après l'avoir prévenue, il était revenu dans la chambre jeter un dernier regard.

Sous la couette, le visage de Jeanne était caché, mais son oreiller, lui, était trempé.

Habituellement, avant qu'il parte au travail, elle préparait toujours sa tenue du jour : chemise, cravate, veste, tout soigneusement posé pour lui.

Mais pas aujourd'hui.

Il est parti choisir ses vêtements dans le dressing, puis il est sorti pour rejoindre l'entreprise.

Ce n'est qu'une fois la porte refermée qu'elle a ouvert les yeux. Ses paupières la brûlaient tant elles étaient gonflées.

L'alarme de son téléphone s'est mise à sonner.

Son rappel quotidien : l'heure de lire un peu d'anglais.

Depuis le mariage, à cause de sa jambe, elle passait près de 90 % de son temps enfermée. Elle ne sortait presque plus. Ses journées étaient découpées en petites tranches, chacune remplie de quelques activités pour ne pas sentir le vide.

Elle a éteint l'alarme, puis elle a commencé à faire défiler les applications, sans but, sans attention. Sa tête bourdonnait, une masse confuse où rien n'arrivait à se fixer.

Jusqu'au moment où elle est tombée sur une vidéo, sur TikTok.

Le visage dans l'écran...

Trop familier.

Elle a regardé le nom du compte :

ClioCC.

La vidéo avait été publiée la veille.

Jeanne a appuyé pour l'ouvrir. La musique festive a éclaté d'un coup, puis des voix ont crié :

« Un, deux, trois... Bienvenue à Clio pour son retour ! Santé ! »

Et cette voix-là, celle qui lançait le toast, était la voix de Clément.
Palawakin
Susunod na Kabanata
I-download

Pinakabagong kabanata

Higit pang Kabanata
Walang Komento
30 Kabanata
บทที่ 1 เหตุการณ์ไม่คาดฝัน 18+
ท่ามกลางบรรยากาศยามค่ำคืน ภายในงานวันเกิดของเจ้าของคฤหาสน์ ซึ่งเต็มไปด้วยแขกผู้มีเกียรติมากมายที่มาร่วมแสดงความยินดี ทว่ากลับมีใครคนหนึ่งกำลังจดจ่อกับการทำอาหารในห้องครัวหญิงสาวรู้สึกว่าการทำงานอยู่ในครัว ย่อมดีกว่าออกไปเผชิญหน้ากับผู้คนมากมาย โดยไม่รู้ด้วยซ้ำคนเหล่านั้นจะต้อนรับเธอหรือไม่“อยู่นี่เองนังมนต์ ฉันตามหาแกตั้งนาน”ประโยคที่ดังจากข้างหลัง ทำให้เจ้าของชื่อหมุนตัวไปประชันหน้ากับอีกฝ่าย“แม่มีอะไรกับมนต์หรือเปล่าคะ” ปรายตามองอีกคนด้วยท่าทางหวาดกลัว“นังลูกโง่ วันเกิดพ่อแกแท้ ๆ มัวทำอะไรอยู่ในครัว” นวลนิจก้าวยาว ๆ ไปหามนต์นภา ก่อนจี้ขมับอีกคนอย่างโมโห แล้วหยิกแขนขาวเนียนหลายทีจนเกิดรอยช้ำ“มนต์เจ็บนะคะ”“แค่นี้ยังน้อยไปสำหรับลูกโง่ ๆ อย่างแก” หญิงวัยกลางคนเอ่ยบอกอย่างไม่สบอารมณ์“มนต์ทำอะไรผิดคะ ทำไมแม่ต้องทำกับมนต์ขนาดนี้ด้วย” ไม่ว่าจะทำอะไร หญิงวัยกลางคนมักจะดุด่าหรือตำหนิทุกครั้ง“เพราะแกโง่ไงล่ะ ปล่อยให้นังมุกได้หน้า”ถ้อยคำจากปากของแม่ ทำให้มนต์นภาไม่อยากฟัง จึงหมุนตัวไปล้างวัตถุดิบในอ่างต่อ“ฉันพูดขนาดนี้แล้ว นี่แกยังจะเมินอีกเหรอ” นวลนิจกระชากแขนเล็กเต็มแรง ทำเอามนต์นภ
Magbasa pa
บทที่ 2 รับผิดชอบ
แสงแดดยามเช้าสาดกระทบเข้าในห้อง ส่งผลให้เปลือกตาบางขยุกขยิกไปมา เธอเบิกตาขึ้นอย่างเชื่องช้า ระหว่างกำลังจะยันกายลุกขึ้นนั่งก็รู้สึกถึงความหนักบริเวณเอวคอดกิ่ว ทันทีที่ก้มหน้ามองถึงกับเบิกตาโพล่งอย่างตะลึง“คุณอชิระ” มือเล็กปิดปากอย่างรวดเร็ว ด้วยความกลัวจะส่งเสียงดังจนทำอีกฝ่ายตื่นเธอนำแขนกำยำออกจากเอวอย่างระมัดระวัง แล้วคว้าผ้าห่มคลุมเรือนร่าง ก่อนจะนั่งคิดทบทวนกับเรื่องที่ผ่านมาขณะกำลังใช้ความคิด ทันใดนั้นประตูห้องถูกเปิดออก ทำเอามนต์นภาเบิกตากว้างอย่างคาดไม่ถึง“แม่” สายตาคู่งามปะทะกับมารดา ก่อนชำเลืองมองข้างหลังหญิงวัยกลางคนที่มีพ่อกับพี่สาวยืนอยู่ นอกจากนั้นก็มีสาวใช้อีกสองคน“นี่มันอะไรกันมนต์” นวลนิจก้าวยาว ๆ ไปหาลูกสาว แล้วจ้องไปยังอชิระซึ่งยังคงหลับสนิท“ว้าย!! นั่นมันคุณอชิระนี่” พูดพลางหันมองข้างหลัง“อธิบายมาเดี๋ยวนี้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น” ธนาปัติถามขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์ ขณะเดียวกันจ้องเขม็งมนต์นภาอย่างกดดัน“ยังจะถามอีกเหรอคุณธนา ไม่เห็นเหรอว่าคุณอชิระขืนใจยัยมนต์ แบบนี้ต้องรับผิดชอบนะ”“คุณพ่อคะ อาจจะมีเรื่องเข้าใจผิดก็ได้” มุกดาพยายามแก้ตัวแทนเพื่อนสนิทอย่างอชิระ“เข้าใจอ
Magbasa pa
บทที่ 3 สามีที่ไม่รัก
งานวิวาห์ระหว่างคนทั้งสอง ถูกจัดขึ้นภายในระยะเวลาสองเดือน เพราะเป็นความประสงค์ของนวลนิจ ที่อยากให้มนต์นภาแต่งงานเร็ว ๆ การกระทำของหญิงวัยกลางคนทำให้ใครหลายคนต่างพากันไม่ชอบใจ ถึงกระนั้นก็ไม่มีใครขัดขวางได้และผู้ที่ได้รับผลกระทบในเหตุการณ์ครั้งนี้มากที่สุด ก็คือมนต์นภา หญิงสาวไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับแผนการของแม่ แต่กลับถูกอชิระกล่าวหา แถมเขายังทำตัวเย็นชาใส่เธอ“เฮ้อ” มนต์นภาถอนหายใจเฮือกหนึ่ง ขณะทอดสายตามองคนตัวโต ที่กำลังพูดคุยกับคนในงานอย่างสนุกสนาน แต่กลับทิ้งให้เธอยืนต้อนรับแขกเพียงลำพังเธอรู้สึกโดดเดี่ยวเหลือเกิน แม้ว่าจะเป็นงานแต่งของตนเองแท้ ๆ แต่กลับไม่มีใครแสดงความยินดี หนำซ้ำผู้คนยังมองเธอด้วยสายตาเหยียดหยาม“คุณอชิระเนี่ยก็เหลือเกิน ทิ้งให้แกยืนอยู่คนเดียว แล้วตัวเองไปคุยกับแขกคนอื่นอย่างมีความสุข”“แม่” เสียงของคนมาใหม่ทำเธอหลุดจากภวังค์ หญิงสาวเงยหน้ามองนวลนิจ“แกน่ะเป็นเมียเขาแล้ว ทำหน้าที่เมียให้ดี ๆ ละกัน”“มนต์ไม่อยากแต่งงานสักหน่อย ทำไมแม่ต้องบังคับกันด้วย” เสียงหวานพึมพำเบา ๆ ซึ่งดังพอให้นวลนิจได้ยินเต็มสองรูหู ฝ่ายนั้นไม่รอช้าเอื้อมมือหยิกแขนขาวเนียนเต็มแรง“โอ๊ย!!
Magbasa pa
บทที่ 4 ความปรารถนารุนแรง Nc+
“เป็นอะไรของเธออีกล่ะ” เพราะคนตัวเล็กเอาแต่เงียบ เลยอดสงสัยไม่ได้“อยากจะทำอะไรก็ทำสิคะ คุณจะสนใจมนต์ทำไม” เธอเหนื่อยจนไม่อยากต่อกรอะไรกับเขาอีกแล้ว“อย่าทำเหมือนว่าฉันขืนใจเธอนะ เธอเองนั่นแหละที่บีบบังคับให้ฉันทำอย่างนี้” เอ่ยบอกอย่างหัวเสีย“มนต์รู้ค่ะ”คำตอบของเธอทำเอาคนตัวโตฟิวส์ขาด อชิระฉีกชุดนอนตัวสวยของเธอขาดเป็นสองชิ้น แล้วเลิกบราเซียร์ขึ้นไปกองเนินอก โน้มหน้าคมคายซุกดอกบัวตูม ปลายลิ้นเร่าร้อนลากทั่วยอดถันสีหวาน ก่อนดูดกลืนทั้งก้อน“อื้อ อ๊ะ คุณอชิระ” การกระทำของเขารุนแรงเหลือเกิน มนต์นภาถึงขั้นทนไม่ไหวเผลอส่งเสียงร้องครวญครางลั่น ใบหน้างามส่ายไปมาจนผมเผ้ายุ่งเหยิงแผ่เต็มหมอนใบใหญ่หญิงสาวไม่รู้ตัวสักนิด ปฏิกิริยาของเธอทำให้คนเหนือร่างพึงพอใจเป็นอย่างมาก อชิระเลื่อนมือหนาลูบไล้ตามขาเรียว ไต่เต้าไปหยุดยังกลีบกุหลาบงดงาม ก่อนแหวกชั้นในไปด้านข้างเขาค่อย ๆ ส่งนิ้วยาวเข้าในโพรงอ่อนนุ่ม ก่อนขยับเข้าออก ซึ่งร่องรักตอดรัดนิ้วแกร่งถี่ยิบทำเอาอารมณ์ของเขาพลุ่งพล่านยิ่งขึ้น“อื้อ อ๊ะ”“คงจะอยากมากสินะ ถึงได้แฉะขนาดนี้” ยกนิ้วแกร่งที่เปียกไปด้วยน้ำผึ้งหวานขึ้นมาดู ก่อนเผยยิ้มมุมปากอย่างพ
Magbasa pa
บทที่ 5 ผู้ชายเย็นชา
“อื้อ” เปลือกตาบางเบิกขึ้นอย่างเชื่องช้า ขณะพลิกกายหันไปอีกด้านก็รับรู้ถึงความว่างเปล่า มนต์นภารู้ได้ทันทีเธอถูกทิ้งแล้ว เขากลับไปโดยไม่บอกกล่าวสักคำหญิงสาวยันกายลุกขึ้นนั่งด้วยความรู้สึกหน่วง ๆ แม้จะรู้ดีว่าการแต่งงานในครั้งนี้ไม่ได้เกิดขึ้นเพราะความรัก ก็แค่ความผิดพลาดชั่วค่ำคืน ทว่าอย่างน้อยในฐานะเพื่อนมนุษย์เขาไม่ควรทำแบบนี้กับเธอ ทั้งที่เขาเป็นคนทำให้เธอตื่นสายแท้ ๆเวลาล่วงเลยผ่านไปหลายนาที กว่าเธอจะตรงไปชำระล้างร่างกายในห้องน้ำเมื่อจัดการธุระเสร็จสิ้น ก็ตรงไปยังล็อบบี้เพื่อเช็คเอ้าท์ จากนั้นนั่งรถโดยสารกลับบ้าน ซึ่งใช้เวลาไม่นานก็มาถึงปลายทางหลังจากก้าวลงจากรถ ใบหน้างามแหงนมองบ้านเบื้องหน้า ที่จะใช้ชีวิตต่อจากนี้อีกหนึ่งปีก่อนถอนหายใจเฮือกหนึ่ง“แค่ปีเดียวเท่านั้น” เสียงหวานพึมพำเบา ๆ ก่อนนำกุญแจไขประตูรั้วพร้อมเดินไปข้างใน และกวาดสายตามองหาคนตัวโต“เขาไม่อยู่เหรอ”เมื่อมั่นใจอย่างนั้น จึงก้าวเดินขึ้นไปยังชั้นสองของบ้านและตรงไปที่ห้องนอน ซึ่งก่อนหน้าจะแต่งงานไม่กี่วัน หญิงสาวได้มีโอกาสนำข้าวของมาเก็บไว้ จึงพอทราบตำแหน่งบ้านในระดับหนึ่ง โดยเธอกับเขาไม่ได้ใช้ห้องนอนร่วมกัน ม
Magbasa pa
บทที่ 6 เจียมเนื้อเจียมตัว
รุ่งเช้าวันต่อมา อชิระลืมตาขึ้นอย่างเชื่องช้า คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันอย่างงุนงง ทันทีที่ลืมตาขึ้นก็พบกับคนตัวเล็กหลับใหลคาอ้อมแขน แรงดึงดูดบางอย่างเรียกร้องให้เขาสัมผัสแก้มนุ่มเบา ๆ ดั่งต้องมนต์สะกด“น่ารัก” เสียงทุ้มเอ่ยพึมพำ โดยไม่รู้ตัวด้วยซ้ำได้เผลอพ่นคำพูดแบบนั้นออกมาหลายนาทีผ่านไป มนต์นภาปรือตาขึ้นด้วยอาการงัวเงีย ก่อนเบิกตากว้างอย่างตกตะลึง เพราะใบหน้าคมคายอยู่ห่างกันไม่กี่คืบทำเอาตกใจไม่น้อย จังหวะนั้นอชิระรีบเด้งตัวลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว“มานอนอะไรตรงนี้” เอ่ยบอกอย่างไม่สบอารมณ์“เมื่อคืนคุณเมามาก มนต์ก็เลย...”“ไม่ต้องพูดแล้ว ช่างมันเถอะ” เพราะเขาจำทุกอย่างเกี่ยวกับเรื่องเมื่อคืนได้ ฉะนั้นเลี่ยงที่จะฟัง ก่อนลุกขึ้นยืนเต็มความสูง “คุณอชิระคะ ข้าวเช้าจะรับเป็นอะไรดี”“ไม่ต้อง!! อย่าหวังว่าฉันจะกินของที่มาจากเธออีก” ปฏิเสธด้วยน้ำเสียงเย็นชา“อ๋อค่ะ” พยักหน้ารับเล็กน้อย ขณะปรายตามองแผ่นหลังกว้างกำลังย่างเท้าจากไป“เขาคงโกรธเรื่องเมื่อคืนแน่เลย” เอ่ยบอกอย่างสำนึกผิดทั้งที่พยายามบอกตัวเองไม่ให้สร้างปัญหา แต่ไม่วายดันเกิดเรื่องขึ้นอยู่ดีหลังจากอชิระออกไปทำงานประมาณเกือบชั่วโมง ระหว่า
Magbasa pa
บทที่ 7 ความอึดอัด
เมื่อเดินทางมาถึงคฤหาสน์ อชิระรีบลงจากรถและเดินไปข้างหน้า โดยไม่เหลียวหลังมองมนต์นภาสักนิดว่าจะตามมาทันหรือไม่นัยน์ตาคู่งามมองแผ่นหลังแกร่งครู่หนึ่ง จากนั้นพ่นลมหายใจยืดยาว เธอเริ่มจะชินแล้วที่เขาเป็นแบบนี้ จึงไม่รอช้ายกเท้าเดินตามไปอย่างรวดเร็ว ด้วยความกลัวจะถูกเขาตำหนิเหมือนตอนอยู่ที่บ้าน“ช้า” เมื่อเดินไปหยุดข้างคนตัวโต ไม่วายถูกเขาต่อว่าอยู่ดี“ขอโทษค่ะ” เอ่ยพูดเสียงแผ่วขณะก้มหน้างุดมองพื้น มือเรียวทั้งสองข้างประสานเข้าหากันอย่างประหม่า“นี่เหรอผู้หญิงที่พี่แต่งงานด้วย”เสียงของบุคคลที่สามดังขึ้น ส่งผลให้มนต์นภาแหงนหน้ามอง ก่อนหยุดชะงักกับความสวยของคนตรงหน้า ซึ่งใครที่ได้เห็นก็ต้องรู้สึกเช่นเดียวกับเธอ“อืม” อชิระเหลือบมองคนข้างกายพลางตอบรับสั้น ๆ ในลำคอ“ท่าทางไม่น่าจะวางยาพี่ได้เลย อย่างว่าแหละคนเราดูแค่หน้าตาไม่ได้หรอก”คำพูดของพะแพง ทำเอามนต์นภารู้สึกเหมือนถูกตบหน้าฉาดใหญ่ เธอยืนตัวแข็งทื่อด้วยความรู้สึกช็อก คาดไม่ถึงอีกคนจะพูดตรง ๆ ให้ได้ยิน“เข้าบ้านกันเถอะ” อชิระตัดบทพร้อมเดินไปกับน้องสาว“ไม่มีใครต้อนรับเราเลยจริง ๆ” เอ่ยบอกด้วยความรู้สึกปวดหนึบ หญิงสาวพยายามบอกตัวเองให้เ
Magbasa pa
บทที่ 8 อารมณ์พลุ่งพล่าน 18+
เสียงเพลงดังสนั่นออกจากลำโพงขนาดใหญ่ ผู้คนโยกเอวตามจังหวะอย่างเมามัน ขณะเดียวกันมนต์นภานั่งนิ่ง ไม่มีท่าทีจะลุกขึ้นออกไปเต้นเหมือนพะแพง ที่ตอนนี้กำลังสนุกสุดเหวี่ยง“ท่าทางจะสนุกมาก” เผยยิ้มเล็กน้อยขณะมองดูเพื่อน“มาคนเดียวเหรอครับ” เสียงของใครคนหนึ่งดังขึ้น เธอหันขวับมองอย่างงุนงง“ใครเหรอ”“ผมอยากทำความรู้จักคุณครับ” พูดพลางมองด้วยสายตาแทะโลม ทำเอามนต์นภากระอักกระอ่วนไม่น้อย“ขอโทษนะคะ แต่ฉันมีสามีแล้ว” พยายามทำเป็นไม่สนใจอีกฝ่าย“จริงหรือเปล่า ถ้ามีสามีแล้วคงไม่มาที่แบบนี้หรอกใช่ไหม” ชายคนนั้นยังคงพยายามชวนมนต์นภาคุย“...” เธอเลือกที่จะเงียบ ไม่อยากตอบโต้ให้เสียเวลาเปล่า ๆ“หยิ่งจังนะครับ” ไม่พูดเปล่าทำท่าจะยกมือสัมผัสแผ่นหลังขาวเนียน แต่ช้าไปกว่าพะแพงที่ตรงมาถีบอีกฝ่ายล้มลงคาพื้น“คิดจะทำอะไรเพื่อนฉัน ไอ้ชาติชั่ว”“นังบ้า!! มึงเป็นใครวะกล้าดียังไงมาถีบกู” ชายคนนั้นโวยวายดังลั่นอย่างเกรี้ยวกราด ผู้คนบริเวณนั้นต่างหันมองด้วยความสนใจ“ฉันก็เป็นเพื่อนของคนที่แกกำลังจะลวนลามไง”“พูดอะไรของมึงวะ กูไม่ได้ทำแบบนั้นสักหน่อย” อีกฝ่ายโต้กลับอย่างไม่ลดละ“งั้นแกจะให้ฉันเอาหลักฐานให้ดูไหม”“ฝา
Magbasa pa
บทที่ 9 ตักตวง Nc+
ชายหนุ่มนั่งบนโซฟาขณะมนต์นภานั่งบนพื้น โดยทั้งสองหันหน้าเข้าหากัน ดวงตากลมโตเหลือบมองท่อนลำ ก่อนกลืนน้ำลายลงคอกับความใหญ่ของแท่งร้อนอุ่น ไม่คิดมาก่อนสิ่งนั้นจะเข้ามาอยู่ในตัวเธอได้“ทำให้ฉันสิ”“มนต์ทำไม่เป็น” เอ่ยบอกเสียงแผ่ว วินาทีนี้เธอรู้สึกอายมากเหลือเกิน เป็นครั้งแรกต้องมานั่งจ้องของเขาแบบนี้“เอามือเธอมาจับสิ” ไม่พูดเปล่า อชิระคว้าข้อมือเล็กมาจับท่อนเอ็นขนาดใหญ่ เขาอธิบายให้คนตัวเล็กฟังอย่างใจเย็น ก่อนเธอจะทำตามอย่างว่าง่ายมือเรียวครอบครองความเป็นชายและขยับขึ้นลงตามจังหวะ เสียงร้องครางต่ำในลำคอของเขา ทำให้เธอเผลอชำเลืองมองใบหน้าคมคาย เพิ่งจะเคยรู้ว่าเขาทำหน้าแบบอื่นเป็นด้วย ปกติชอบทำหน้าขรึมใส่กัน“อื้อ มนต์เลียให้ฉันหน่อย” เสียงทุ้มร้องบอกปานจะขาดใจ คนตัวเล็กทำตามอย่างง่ายดาย แตะปลายลิ้นลงบนหัวหยักอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ ก่อนปล่อยตัวเองให้เคลื่อนไหวตามสัญชาตญาณ“อื้อ” อชิระยังคงส่งเสียงร้องครวญครางอย่างสุขใจ ก่อนเบิกตากว้างอย่างตะลึง เมื่อเธอกำลังใช้ปากนุ่ม ๆ ครอบครองความเป็นชายการปรนเปรอที่เงอะงะของมนต์นภา ไม่ได้ทำให้เขารู้สึกรำคาญสักนิด หนำซ้ำกลับชอบเหลือเกิน จนเขารู้สึกไม่เป็น
Magbasa pa
บทที่ 10 กดดัน
แสงตะวันในยามเช้าสาดส่องเข้าในห้อง ส่งผลให้คนหลับบนเตียงปรือตาขึ้นพลางบิดขี้เกียจ ก่อนเธอจะนึกบางอย่างขึ้นได้ จึงเด้งตัวลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็ว ดวงตากลมโตกวาดมองรอบห้อง เธอรับรู้ได้ทันทีว่านี่คือห้องนอนของตนเอง“เขาเป็นคนพาเรามาส่งที่ห้องเหรอ” เอ่ยบอกขณะก้มมองสำรวจร่างกาย ซึ่งสภาพของเธอในตอนนี้แต่งกายด้วยชุดนอนกระโปรงรอยยิ้มหวานผุดขึ้นบนใบหน้างาม รู้สึกซาบซึ้งในการกระทำของเขาเหลือเกิน อย่างน้อยทำให้รู้ว่าอชิระไม่ได้ใจร้ายกับเธอจนเกินไปด้วยความอยากตอบแทนอีกคน มนต์นภารีบตรงไปยังห้องน้ำเพื่อจัดการธุระส่วนตัว หลังจากเสร็จสิ้นก็ไปที่ห้องครัวหญิงสาวลงมือทำอาหารอย่างตั้งใจ ใช้เวลาไม่นานก็เสร็จเรียบร้อย เธอเลือกทำเมนูง่าย ๆ เท่านั้น และเมื่อใกล้ได้เวลาที่เขาจะลงมา จึงไม่รอช้าไปรอคนตัวโตที่บันได“คุณอชิระ” เอ่ยเรียกอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้ม ทันทีที่อีกคนปรากฏตัวตรงหน้า“มีอะไร” ถามขึ้นเสียงเรียบพลางเลิกคิ้วเข้มขึ้นเล็กน้อย ท่าทางของคนตัวเล็กทำเอาอดสงสัยไม่ได้“วันนี้มนต์ทำอาหารโปรดของคุณ กินก่อนไปทำงานได้ไหมคะ” มือเรียวประสานเข้าหากันอย่างประหม่า เธอคาดหวังกับคำตอบของเขาเหลือเกิน“ฉันเคยบอกแล้วไม่
Magbasa pa
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status