Mag-log inบัดนี้ภายในห้องเหลือเพียงคุณหนูรองและสาวรับใช้คู่กาย เหม่ยอิงที่ตั้งสติได้จึงเอ่ยบอกฉิงเจียว่า “เจ้าออกไปยืนรอหลังม่านกั้นก่อนเถิด” เหม่ยอิงยืนรอให้ฉิงเจียเดินออกไป แต่จนแล้วจนรอดเด็กสาวก็ไม่ยอมออกไปเสียทีจนคุณหนูรองหมดความอดทน
“รีบไปเร็วเข้าสิ...ไม่เช่นนั้นข้าจะไม่อาบน้ำและจะไม่เข้าวังกับบิดาด้วย” เหม่ยอิงเชิดหน้าขึ้นสูง พยายามข่มขู่คนตรงหน้าด้วยท่าทางดื้อรั้น ฉิงเจียจึงมีสีหน้าที่ไม่สู้ดีนัก เมื่อคิดได้ว่าตั้งแต่คุณหนูฟื้นขึ้นมา นางก็พูดจาผิดแปลกไปบ้าง แม้แต่นิสัยเดิมที่เคยเป็นคนอ่อนหวานเรียบร้อยแลดูอ่อนแอไม่สู้คน ก็ยังกลับตาลปัตรจากหน้ามือเป็นหลังมือแต่เด็กสาวกลับรู้สึกชอบนิสัยอย่างหลังของผู้เป็นเจ้านายอยู่ไม่น้อย จึงรีบพยักหน้าลงรีบทำตามคำสั่ง “เจ้าค่ะคุณหนู” ฉิงเจียเอ่ยเสร็จก็รีบถอยหลังหลบฉากออกไปอยู่หลังม่านกั้นทันที
สตรีถอนหายใจคล้ายรู้สึกโล่งอก จึงถอดชุดที่รุ่มร่ามน่ารำคาญนี้ออกแล้วแกะเชือกมัดผมปล่อยผมยาวสลวยสยายเต็มกลางแผ่นหลัง และค่อย ๆ ก้าวขาลงในถังน้ำร้อนที่มีอุณหภูมิพอเหมาะที่มีกลีบดอกไม้ลอยอยู่บนพื้นผิวน้ำ จากนั้นนางก็ลูบไล้ไปทั่วทั้งร่างกายเพื่อสำรวจทุกซอกทุกมุมของเรือนร่างใหม่ “เหม่ยอิง นอกจากเจ้าจะมีชื่อเหมือนข้าแล้ว รูปร่างก็ยังไม่แตกต่างกัน เจ้าชักจะเหมือนกับข้ามากเกินไปเสียแล้ว” ร่างบางนอนหลับตาแช่น้ำอุ่นอยู่ราวครึ่งก้านธูป ในหัวของหญิงสาวคิดย้อนกลับไปถึงภาพเหตุการณ์ในอดีตที่เห็นตัวเองนอนตายอย่างน่าอนาถ แล้วยังมีภาพเหตุการณ์ของเจ้าของร่างเดิมที่แสนรันทดซ้อนทับขึ้นมาอีก คุณหนูรองถูกข่มเหงรังแกตั้งแต่อายุห้าหนาว จนถึงตอนนี้ก็มีอายุครบสิบแปดหนาวไปไม่กี่วัน พลันในใจของเหม่ยอิงก็เกิดความฮึกเหิมขึ้นมา
‘ในเมื่อวิญญาณได้กลับมาเข้าร่างหญิงสาวที่มีชื่อแซ่เหมือนกัน ไม่ว่าเหตุการณ์ต่อจากนี้จะเป็นอย่างไร แต่การได้ย้อนอดีตกลับมาที่นี่ก็ถือเสียว่าเป็นการเกิดใหม่อีกครั้งหนึ่ง’ อิงอิงพูดในใจกับตัวเอง เมื่อนางอาบน้ำชำระล้างร่างกายเสร็จก็หยิบผ้าคลุมมาสวมใส่อย่างลวก ๆ และใช้ผ้าผืนบางซับผมที่เปียกชื้นให้แห้งสนิท พร้อมกับฉิงเจียที่นำชุดใหม่ที่มีความงดงามอย่างที่คุณหนูตระกูลใหญ่ควรจะได้สวมใส่มาให้คุณหนูรอง ฉิงเจียแต่งกายให้ผู้เป็นเจ้านายด้วยความพิถีพิถัน และตกแต่งทรงผมปักปิ่นหยกอย่างสวยงาม พร้อมกับแต่งหน้าอ่อน ๆ ให้คิ้วเรียงตัวสวย ขนตางอนงาม ริมฝีปากแดงสดตัดกับใบหน้าอ่อนใส พร้อมทั้งปัดแก้มใสให้มีสีแดงระเรื่อแลดูโฉมสะคราญโดยแท้
“เสร็จแล้วเจ้าค่ะคุณหนู” ฉิงเจียแย้มยิ้มส่งสายตาชื่นชมไปให้นายของตน เหม่ยอิงจึงหยิบคันฉ่องทองเหลืองมาส่องก็ยิ่งได้แต่ตกตะลึง เพราะใบหน้าของสตรีนั้นไม่เหมือนหญิงสาวอายุสิบแปดหนาว เจ้าของร่างมีผิวขาวเนียนละเอียดราวกับหิมะ ขนตายาวงอนงาม แถมยังมีจมูกเล็กโด่งเชิดรั้นนิด ๆ ริมฝีปากแดงสดโดยไม่ต้องทาชาดสีแดงแม้แต่น้อย และใบหน้านี้ก็ละม้ายคล้ายคลึงกับตนเองในโลกก่อนถึงเก้าในสิบส่วน จะไม่เหมือนก็ตรงที่เซี่ยเหม่ยอิงคนนี้มีนัยน์ตาหงส์ที่อ่อนหวานเป็นมิตรมากกว่าอิงอิงในโลกปัจจุบัน
“นะ นี่ข้าหรือ” เหม่ยอิงจ้องคันฉ่องนิ่งค้าง
“คุณหนูรองเจ้าคะ นายท่านให้มาแจ้งว่าอีกครึ่งก้านธูปให้ท่านออกไปรอที่หน้าจวนเจ้าค่ะ” เสียงบ่าวรับใช้คนอื่นดังมาจากนอกประตูเรือน เหม่ยอิงจึงลุกขึ้นหมุนตัวดูตนเองในคันฉ่องแล้วก็ยิ้มอย่างพึงพอใจในรูปร่างหน้าตาของร่างนี้อยู่ไม่น้อย จึงพยักหน้าให้ฉิงเจียเอ่ยตอบบ่าวรับใช้ด้านนอก
“รับทราบเจ้าค่ะ” เด็กสาวบอกบ่าวรับใช้ด้านนอกแทนผู้เป็นนาย
เหม่ยอิงสวมชุดสีชมพูอ่อน ใบหน้างดงามแลดูอ่อนหวาน ทุกก้าวย่างที่เดินจากเรือนใหญ่ไปที่หน้าจวนเสนาบดีล้วนทำให้ทุกคนในบริเวณนั้นตกอยู่ในภาวะตะลึงนิ่งงันอยู่ไม่น้อย “นั่นคุณหนูรองหรือ ช่างมีรูปโฉมงดงาม กิริยามารยาทเรียบร้อยอ่อนหวานยิ่งนัก” เสียงซุบซิบจากบ่าวรับใช้ชายหญิงที่แอบลอบมองคุณหนูรองตอนที่หญิงสาวกำลังเดินผ่านไป และเมื่อเดินมาถึงหน้าจวนเสนาบดีก็มีรถม้ามาจอดรอรับอยู่นานแล้ว มีพ่อบ้านเหล่ยยืนรออยู่
“เชิญคุณหนูรองขึ้นรถม้าขอรับ” พ่อบ้านเหล่ยเอ่ยบอกพร้อมกับก้มตัวลงเล็กน้อยให้คุณหนูรองด้วยท่าทีนอบน้อม เหม่ยอิงยืนลังเล เริ่มขบคิดได้ว่าเหตุใดพ่อบ้านที่ไม่เคยสนใจไยดีลูกเมียรองคนนี้มาก่อนถึงมาทำดีด้วย แม้แต่บ่าวรับใช้หลายคนก็มีพฤติกรรมเปลี่ยนไปจากที่เคยปฏิบัติต่อนาง อย่างละเลยก็หันกลับมาสนใจและพูดจานอบน้อมผิดปกติวิสัยจากเดิม
“ลูกมารบกวนหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ” เสียงของอ๋องแปดเรียกฮ่องเต้ที่ตกอยู่ในภวังค์ของความคิดให้มีสติกลับมา ชายวัยกลางคนจึงรีบมองลูกชายคนโปรดทันทีเพื่อไม่ให้มีพิรุธใด ๆ“เจ้าไม่ได้มารบกวนพ่อหรอกเว่ยเอ๋อร์ พอดีท่านเสนาบดีมีเรื่องอยากหารือ ซึ่งไม่ใช่เรื่องที่สลักสำคัญอันใดนัก” ฮ่องเต้กล่าวด้วยท่าทีสบาย ๆ และเรียกชื่อเล่นของอ๋องแปดด้วยความเอ็นดู จนเหม่ยอิงที่ยืนอยู่ด้านข้างท่านอ๋องแปดนั้นกลั้นยิ้มเล็กน้อย นางรู้สึกขบขันในชื่อเล่นที่ดูน่ารัก ไม่เข้ากับหน้าตาหล่อเหลาของชายหนุ่มเมื่อฮ่องเต้ตอบบุตรชายเสร็จก็หันหน้าไปบอกท่านเสนาบดีที่ยืนอยู่ด้านข้างว่า “ท่านรีบพาเหม่ยอิงกลับไปพักผ่อนเถิด เรื่องเทียบเชิญ ข้าจะให้คนจัดการส่งไปให้ในสิบวันต่อจากนี้” เมื่อร่างสูงกล่าวจบก็หันไปมองเหม่ยอิงแล้วยิ้มให้เล็กน้อย ซึ่งการกระทำนั้นอยู่ในสายตาของอ๋องแปดทั้งหมด ชายหนุ่มครุ่นคิดไปไกลว่าเสด็จพ่อเกิดติดตราตรึงใจในคุณหนูผู้นี้ที่ยืนข้างเขาอยู่ไม่น้อย สายตาที่บิดาใช้มองนางอ่อนโยนอย่างที่ไม่เคยมองใครเช่นนี้มาก่อน ฉับพลันความรู้สึกบางอย่างก็แล่นเข้ามาที่กลางหน้าอก มันไม่สา
“หากเป็นเช่นนั้น ข้าจะรอเข้าเฝ้าเสด็จพ่อที่ศาลาริมน้ำนั่น” อ๋องแปดกล่าวเสร็จก็รีบเสด็จไปที่ศาลาริมน้ำทันทีโดยไม่รอคำอนุญาตจากผู้ใด ขันทีอู่ก้มหน้ารับคำสั่งจากท่านอ๋องแปด แต่เพิ่งมาฉุกคิดได้ว่าศาลาริมน้ำนั้นเพิ่งให้คุณหนูเซี่ยใช้พักผ่อนตามรับสั่งจากองค์ฮ่องเต้ไปได้เพียงสักครู่หนึ่ง“ท่านอ๋องทรงหยุดก่อนพ่ะย่ะค่ะ!” ขันทีเฒ่ารีบร้องเรียกอ๋องแปดให้หยุดรอก่อน แต่ก็ไม่ทันการณ์ ท่านอ๋องเดินจากไปอย่างรวดเร็วน้ำใสในสระมรกตมีปลาทั้งน้อยใหญ่แหวกว่ายกันอย่างขวักไขว่ เหม่ยอิงเอนศีรษะพิงกับเสาไม้ของศาลาริมน้ำที่มีลมพัดเอื่อย ๆ ทำให้หญิงสาวรู้สึกเคลิบเคลิ้มไปกับบรรยากาศนี้อยู่ไม่น้อย“ท่านอ๋องแปดเพคะ” เสียงของนางกำนัลที่ยืนอยู่นอกศาลาส่งเสียงดังผ่านเข้าโสตประสาทของหญิงสาวที่นั่งหลับตาอยู่ด้านใน ชายหนุ่มเดินบุ่มบ่ามเข้ามาในศาลาริมน้ำ ยังไม่ทันได้สังเกตเห็นว่ามีสตรีร่างบอบบางนั่งอยู่ตรงมุมหนึ่งของศาลาทรงแปดเหลี่ยม“พวกเจ้าออกไปให้หมด ข้าต้องการความเป็นส่วนตัว” อ๋องแปดออกคำสั่งเสร็จก็นั่งลงบนเก้าอี้ พอเขามองไปบนโต๊ะก็เห็นมีถ้
“นานแล้วที่ไม่มีใครพูดชื่อนี้ให้ข้าได้ยิน” จางหลี่เหอหรือฮ่องเต้ยกยิ้มสรวลด้วยความยินดี“เจ้ารู้ชื่อนี้ของข้าได้เช่นไร” ฮ่องเต้เอ่ยถามหญิงสาวที่ตอนนี้นั่งหมอบตัวอยู่ตรงหน้า เหม่ยอิงนึกอยากตบปากตัวเองสักพันครั้งว่าเหตุใดถึงได้ใจร้อนวู่วามเช่นนี้ จึงได้แต่ย้ำบอกตนเองว่าที่นี่ไม่ใช่โลกที่จากมา ต่อให้ทั้งคู่จะมีหน้าตาที่เหมือนกันเช่นไร อย่างไรเสียฮ่องเต้ก็ไม่ใช่จางหลี่เหอคนนั้นเป็นแน่ เมื่อคิดได้ดังนั้นเหม่ยอิงเลยรีบพูดเอาตัวรอดทันที“หม่อมฉันขอประทานอภัยเพคะฝ่าบาท” สตรีหมอบตัว ก้มหน้าลงมองพื้น พูดด้วยเสียงที่สั่นเครือ ท่าทีช่างแตกต่างจากเมื่อสองจิบชานี้ยิ่งนัก ฮ่องเต้เลิกคิ้วขึ้น สีหน้าแววตาคล้ายขบขัน แม้จะรู้ว่าหญิงสาวตรงหน้านี้รู้สึกหวาดกลัวเขามากเพียงใด แต่ก็ไม่อยากให้การพบปะกันครั้งแรกต้องเสียบรรยากาศมากไปกว่านี้ จึงเอ่ยประทานอภัยให้อย่างง่ายดาย ผิดกับนิสัยที่เด็ดขาดของพระองค์ จนทำให้ทุกคนที่อยู่ในตำหนักอดแปลกใจมิได้“ข้าอภัยให้เจ้าและไม่ถือสาเอาความอันใด แต่รู้หรือไม่ว่าเหตุใดวันนี้ข้าถึงเรียกพบเจ้า” ฮ่องเต้ยกยิ้
“เหตุใดเจ้าถึงไม่รีบขึ้นรถม้า อย่าให้ท่านอ๋องแปดต้องรอนาน” เสนาบดีเซี่ย หรือบิดาของเหม่ยอิงเดินออกมาจากเรือน แต่งกายด้วยชุดพิธีการเต็มยศพร้อมเข้าวัง เหม่ยอิงหันหน้าไปมองบิดาด้วยสายตาเคลือบแคลงสงสัย แต่ไม่อยากจะทำตัวมากเรื่องจึงยอมก้าวเท้าขึ้นรถม้าแต่โดยดี“ฉิงเจียไปด้วยไม่ได้ รักษาตัวด้วยนะเจ้าคะ” สาวรับใช้ยืนส่งรถม้าที่ค่อย ๆ เดินทางออกไปจากจวนเสนาบดีจนลับสายตาภายในรถม้าเป็นห้องโดยสารขนาดใหญ่ สามารถนั่งสองคนได้อย่างสบาย เหม่ยอิงจึงแอบลอบมองเสี้ยวหน้าของผู้เป็นบิดาอย่างพิจารณา‘ชายผู้นี้หน้าตาหล่อเหลาท่าทางองอาจอยู่ไม่น้อย ไม่แปลกใจว่าทำไมเหม่ยอิงถึงมีหน้าตางดงามถึงเพียงนี้’ อิงอิงครุ่นคิดอยู่ในใจ ส่วนท่านเสนาบดีที่ถูกลอบมองอยู่ก่อนหน้านี้รู้สึกตัวดีว่ากำลังถูกลูกสาวคนรองที่ตนไม่ค่อยสนใจไยดีแอบสำรวจกิริยาท่าทางของเขาอยู่“เจ้ามีสิ่งใดจะพูดกับข้าเช่นนั้นหรือ” ผู้เป็นบิดาหันมองสบตากับลูกสาวที่นั่งอยู่ด้านข้าง เหม่ยอิงอ้ำอึ้งไปเพราะไม่คิดว่าคนผู้นี้จะช่างสังเกตอยู่ไม่น้อย ‘อย่างนี้สิถึงจะสมเป็นท่านพ่อของข้า’“ลูกอยากจะถามท่านพ่อว่าเหตุใดถึงพาข้าเข้าว
บัดนี้ภายในห้องเหลือเพียงคุณหนูรองและสาวรับใช้คู่กาย เหม่ยอิงที่ตั้งสติได้จึงเอ่ยบอกฉิงเจียว่า “เจ้าออกไปยืนรอหลังม่านกั้นก่อนเถิด” เหม่ยอิงยืนรอให้ฉิงเจียเดินออกไป แต่จนแล้วจนรอดเด็กสาวก็ไม่ยอมออกไปเสียทีจนคุณหนูรองหมดความอดทน“รีบไปเร็วเข้าสิ...ไม่เช่นนั้นข้าจะไม่อาบน้ำและจะไม่เข้าวังกับบิดาด้วย” เหม่ยอิงเชิดหน้าขึ้นสูง พยายามข่มขู่คนตรงหน้าด้วยท่าทางดื้อรั้น ฉิงเจียจึงมีสีหน้าที่ไม่สู้ดีนัก เมื่อคิดได้ว่าตั้งแต่คุณหนูฟื้นขึ้นมา นางก็พูดจาผิดแปลกไปบ้าง แม้แต่นิสัยเดิมที่เคยเป็นคนอ่อนหวานเรียบร้อยแลดูอ่อนแอไม่สู้คน ก็ยังกลับตาลปัตรจากหน้ามือเป็นหลังมือแต่เด็กสาวกลับรู้สึกชอบนิสัยอย่างหลังของผู้เป็นเจ้านายอยู่ไม่น้อย จึงรีบพยักหน้าลงรีบทำตามคำสั่ง “เจ้าค่ะคุณหนู” ฉิงเจียเอ่ยเสร็จก็รีบถอยหลังหลบฉากออกไปอยู่หลังม่านกั้นทันทีสตรีถอนหายใจคล้ายรู้สึกโล่งอก จึงถอดชุดที่รุ่มร่ามน่ารำคาญนี้ออกแล้วแกะเชือกมัดผมปล่อยผมยาวสลวยสยายเต็มกลางแผ่นหลัง และค่อย ๆ ก้าวขาลงในถังน้ำร้อนที่มีอุณหภูมิพอเหมาะที่มีกลีบดอกไม้ลอยอยู่บนพื้นผิวน้ำ จากนั้นนางก็ลูบไล้ไปทั่วทั้งร่างกายเพื่อสำรวจทุกซอกทุกมุมของเรือน
“กล้ามองหน้าข้าด้วยสายตาเช่นนี้แล้วหรือ” ฮูหยินใหญ่ยกฝ่ามือเงื้อขึ้นหมายจะตบหน้าลูกเมียรอง แต่ฮูหยินรองก็เข้ามาขวางไว้ได้ทันจึงโดนตบแทนผู้เป็นบุตรี“ท่านแม่!” เหม่ยอิงตกใจที่ฮูหยินรองเข้ามารับฝ่ามือแทนนาง“โวยวายอันใดกัน” น้ำเสียงอันทรงพลังของเสนาบดีเซี่ยดังขึ้น ชายวัยกลางคนรีบเดินเข้ามาขัดขวางเหตุการณ์ที่กำลังจะบานปลาย บ่าวรับใช้ทั้งหมดแหวกทางให้ท่านเสนาบดีเดินเข้ามา และทุกคนต่างก็ยืนก้มหน้าลงกันหมด “รีบบอกข้ามาเดี๋ยวนี้ เกิดอะไรขึ้น แล้วเหตุใดใบหน้าเจ้าถึงเป็นเช่นนั้น” บิดาของคุณหนูทั้งสองเป็นชายรูปร่างสูงใหญ่ มีหน้าตาหล่อเหลา อายุไม่เกินสี่สิบหนาว กล่าวขึ้น“เหม่ยอิงมีใจอิจฉาริษยาเพราะเห็นว่าท่านให้ความรักต่อข้ามากกว่า นางจึงนำเหล็กนาบเผาไฟร้อนมาทำให้ข้าเสียโฉมเจ้าค่ะ ฮือ ๆ ท่านต้องให้ความยุติธรรมต่อข้านะเจ้าคะ” กุ้ยเหนียงเล่นงิ้วฉากใหญ่ ฟ้องผู้เป็นบิดาด้วยสีหน้าแสนเศร้าแลดูน่าสงสารอย่างยิ่ง เมื่อเสนาบดีเซี่ยได้ยินคำของกุ้ยเหนียงเสร็จก็รีบหันหน้าดุดันไปมองที่เหม่ยอิงทันที“เป็นเช่นนั้นจริงหรือ” เสนาบดีเซี่ยถามฮูหยินรองที่ยืนก้มหน้าลงนิ่งตัวสั่นเทา เหตุเพราะนางนั้นเกรงกลัวสามีและเกร







