Novelas de ขนมปังปิ้งโฮวีท/หลิวหลี่หรง/หลิ่งอี้/ซูจิน

เสียงร้องขอความช่วยเหลือดังอยู่ครึ่งก้านธูปก็เงียบลงไป ขันทีจางเห็นว่าคนด้านในหมดแรงแล้วก็สั่งให้ขันทีน้อยมาเฝ้าหน้าห้องเอาไว้ ส่วนตัวเองก็ไปพักผ่อนแอบอู้ตามนิสัยที่ไม่ดี“เฝ้าพระชายาไว้ให้ดีล่ะ ข้าจะไปนอนเอนหลังพักเสียหน่อย” จางหว่านอี้สั่งขันทีน้อย“ขอรับ” ขันทีอายุน้อยสองคนขานรับพร้อมกัน พวกเขารู้กันทั้งนั้นว่าจางหว่านอี้เวลาท่านอ๋องไม่อยู่จวน มักชอบอู้ไปนอนหลับที่เรือนริมน้ำภายในห้องบรรทมถางเมิ่งหรูใช้เวลาอยู่นานแต่ก็ไม่สามารถแก้มัดสายคาดเอวที่มัดมือทั้งสองข้างได้เลย จนกระทั่งได้ยินเสียงผิวปากที่ข้างหน้าต่าง เป็นอู๋เฉิงที่แอบเข้ามาและได้ยินพวกขันทีน้อยคุยกันเรื่องที่พระชายาถูกจับขังในห้องบรรทมของจวิ้นอ๋อง“พระชายาพ่ะย่ะค่ะ”น้ำเสียงที่คุ้นเคยทำให้ถางเมิ่งหรูมีความหวัง“อาอู๋หรือ”“พ่ะย่ะค่ะ”“เจ้ามีมีดหรือไม่ ข้าถูกจับมัดมือเอาไว้ โยนมาหน้าต่างที่ใกล้กับเตียงนอนหน่อย” โชคดีที่จวิ้นอ๋องนั้นไม่ได้สั่งให้ขันทีปิดหน้าต่างข้างเตียงนอน อาอู๋ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี แม้ว่าเขานั้นจะเป็นลูกพี่ลูกน้องห่าง ๆ กับพระชายาก็ตาม แต่ก็ถือว่าเป็นญาติสายเลือดเดียวกัน“มีพ่ะย่ะค่ะ โปรดรอสักครู่” อู

“เจ้าพูดกับผู้มีพระคุณเช่นนี้ได้อย่างไรกัน” หานเถิงซีเงยหน้าขึ้นมาจ้องมอง ถางเมิ่งหรูทนมองได้ครู่หนึ่งก็เสมองไปทางอื่น“หม่อมฉันเกรงว่าท่านอ๋องจะเสียพระทัยภายหลัง คุณหนูมู่เป็นสตรีที่เพียบพร้อม อีกไม่นานก็ใกล้หมดเวลาของหม่อมฉันแล้ว” ถางเมิ่งหรูรู้ตัวดีว่าอีกไม่เกินหนึ่งปีจะต้องไปจากที่นี่ ถ้าหากไม่ตายเหมือนชาติก่อน ก็ต้องเปลี่ยนชะตาชีวิตใหม่ให้ดีขึ้นกว่าเดิม“เรื่องนี้เกี่ยวข้องอะไรกับมู่อิงอิงด้วย” หานเถิงซีมุ่นคิ้วมองสตรีที่ไม่ยอมสู้หน้าเอาแต่หลบสายตาเขา ราวกับมีเรื่องอะไรปิดบังอยู่ถางเมิ่งหรูเม้มริมฝีปากแน่นด้วยความชั่งใจ นางไม่สามารถพูดความจริงออกไปได้ว่าตัวเองนั้นมีโอกาสกลับมาแก้ไขชะตาชีวิต “ท่านอ๋องไม่จำเป็นต้องรู้หรอกเพคะ”หานเถิงซีได้ยินคำตอบของถางเมิ่งหรูก็ยิ่งเกิดความสับสนและไม่เข้าใจ “ไม่จำเป็นต้องรู้หรือ ได้... ข้าไม่รู้ก็ได้ แต่ว่าตอนนี้เจ้าเป็นสตรีของข้า เรื่องนี้เจ้าต้องจำให้ขึ้นใจด้วย” สายคาดเอวของโฉมสะคราญถูกปลดออกอย่างรวดเร็ว นัยน์ตาหงส์เบิกโพลงด้วยความตกใจ สายคาดเอวนั้นถูกนำมามัดที่ข้อมือของสตรี“มะ ไม่ได้นะเพคะ” เนื่องจากกลัวว่าจะตั้งครรภ์ขึ้นมาจริง ๆ ถางเมิ่งหร

ขันทีจางมีสีหน้าอ้ำอึ้งไปไม่น้อย ไม่คิดว่าพระชายาจะสั่งยาห้ามครรภ์มาเสวยเอง แน่นอนว่าการกระทำนี้อันตรายมาก ถ้าหากได้หมอจัดเทียบยาที่ไม่ชำนาญมากพอ ก็อาจทำให้เป็นหมันถาวรหรือตกเลือดจนตายได้จวิ้นอ๋องมองเห็นสีหน้าขันทีข้างกายดูลังเลใจจึงรู้ได้ทันทีว่ายาพวกนี้ไม่ใช่ยาที่ดี แรงบีบที่ข้อมือสตรีแรงขึ้นจนพระชายานิ่วหน้า“ตกลงแล้วมันเป็นยาอะไรกันแน่”ขันทีจางเลยตอบไปตามความจริง “กระหม่อมคาดว่าน่าจะเป็นยาห้ามครรภ์พ่ะย่ะค่ะ” สิ้นประโยค ทุกคนที่อยู่ในบริเวณนั้นต่างตกใจจนหน้าถอดสี“เจ็บ! ท่านอ๋องปล่อยเพคะ จะพาหม่อมฉันไปที่ไหนอีก” ถางเมิ่งหรูถูกลากไปที่ตำหนักใหญ่ ส่วนซ่งเอ๋อก็ถูกลงโทษโบยโทษฐานที่พาพระชายาออกไปข้างนอก มิหนำซ้ำยังโกหกเรื่องยาห้ามครรภ์อีกด้วยร่างบางพยายามขืนตัวไว้แต่ก็ถูกร่างสูงแบกขึ้นบ่ากว้างจนได้ หานเถิงซีอุ้มถางเมิ่งหรูเดินผ่านหน้าองค์ชายเจ็ดที่เดินมาทางนี้พอดี“น่ะ นั่น พวกเจ้าจะไปไหนกันน่ะ” ต้องยอมรับว่าหานหลินตกใจมากที่เห็นว่าหานเถิงซีบังคับถางเมิ่งหรูเช่นนั้นจวิ้นอ๋องไม่ตอบคำถามแต่เดินผ่านหน้าสหายไปเลย ถางเมิ่งหรูก็พยายามใช้มือทุบตีไปที่แผ่นหลังของบุรุษองอาจ ไม่ได้สนใจองค์ชาย

“ซ่งเอ๋อรีบไปต้มยามา ข้าจะไปเปลี่ยนชุดก่อน” ถางเมิ่งหรูเกรงว่าถ้าหากดื่มยาห้ามครรภ์ช้าไปมากกว่านี้ นางอาจจะตั้งครรภ์ขึ้นมาก่อนได้ หลังจากถอดชุดที่สวมไปข้างนอกเปลี่ยนมาสวมชุดพระชายาเสร็จก็หันหน้ากลับมามองที่คันฉ่องสีเหลืองทอง แต่ทว่ากลับเจอกับร่างสูงในชุดสีดำสนิททั้งตัวกำลังยืนมองอยู่ด้านหลังยกมือกอดอกสีหน้าไม่เป็นมิตร”เจ้าออกไปที่ไหนมา แล้วเมื่อสักครู่ใครเป็นคนมาส่ง” เสียงทุ้มต่ำที่เปล่งออกมาจากลำคอจวิ้นอ๋องนั้นให้ความรู้สึกน่ากลัวไม่ปลอดภัยถางเมิ่งหรูตกใจจนหน้าซีดเพราะตอนนางเดินเข้ามาในห้องก็ไม่พบความผิดปกติอะไรเลยสักนิดเดียว ข้อมือกับเอวคอดกิ่วถูกรั้งมากอดแน่น กลิ่นจากถุงหอมที่จวิ้นอ๋องแขวนอยู่ข้างเอวนั้นทำให้โฉมสะคราญขมวดคิ้ว“หม่อมฉันออกไปทำธุระ ท่านอ๋องไม่ต้องสนพระทัย...” ถางเมิ่งหรูพูดประชดประชัน เพราะนางจดจำได้ว่าถุงหอมกลิ่นนี้เป็นกลิ่นเดียวกับคุณหนูจวนเสนาบดีใช้หานเถิงซีรวบเอวคอดกิ่วแน่นส่งผลทำให้ร่างบางเคลื่อนเข้ามาแนบชิด เพราะเข้าใจผิดคิดว่าพระชายานัดพบกับองค์ชายแปดลับหลังตน “เจ้าไม่เชื่อฟังคำสั่งข้า ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปก็ไม่ต้องออกจากห้องนี้อีก” สีหน้าและแววตาของสตรีโฉ

ถางเมิ่งหรูพยักหน้าลงเห็นด้วย นางและซ่งเอ๋อปลอมตัวออกมาจากจวนอ๋อง ไม่ได้สวมชุดแต่งกายตามปกติ แต่ถึงกระนั้นก็เกรงว่าจะมีคนจับได้ โชคดีที่พบกับหลินเนี่ยเนี่ยเสียก่อนจึงทำให้เรื่องทั้งหมดง่ายมากขึ้นคนขับรถม้าจวนกรมโยธาธิการลงไปพูดกับท่านหมอสองสามประโยคก็มาแจ้งว่า “ท่านหมอให้พวกเราไปรอที่หลังร้านขอรับ” แล้วก็ขับรถม้าผ่านหน้าโรงหมอไป ซึ่งตอนนั้นมีบ่าวรับใช้ของพระชายาชินอ๋องหลบอยู่หลังกำแพงร้านคอยสอดส่องสายตามองด้วยความอยากรู้อยากเห็นแต่ว่านางก็ไม่รู้ว่าคนด้านในรถม้าเป็นผู้ใด“นั่นรถม้าจวนกรมโยธาธิการไม่ใช่หรือ มาทำอะไรลับ ๆ ล่อ ๆ ที่ท้ายตลาด” สาวใช้คนสนิทของพระชายาชินอ๋องก็รีบเดินตามรถม้ากรมโยธาธิการไปแต่ทว่าถูกสหายเรียกตัวเอาไว้เสียก่อนณ ด้านหลังโรงหมอ ถางเมิ่งหรูสวมผ้าปิดบังใบหน้าที่เตรียมไว้เพื่อไม่ให้ผู้ใดจับสังเกตได้ว่านางเป็นสตรีตระกูลใด ร่างบางเดินเข้าไปตามลำพังไร้บ่าวรับใช้ข้างกายและสหายคนสนิท“เชิญนั่งลงขอรับ” ท่านหมอกล่าวทักทายตามปกติ แม้ว่าจะมองเห็นใบหน้าผู้มาเยือนไม่ชัดเจนนักแต่ก็มองออกว่าสตรีผู้นี้เป็นสตรีที่ไม่ธรรมดาถางเมิ่งหรูนั่งลงแล้วแจ้งอาการให้ท่านหมอทราบ “รอบเดือนข้า

“ข้าดูเป็นคนกลัวความลำบากหรืออย่างไรกัน” ถางเมิ่งหรูหัวเราะออกมาเล็กน้อย เมื่อเดินไปได้สักครู่ก็พบกับสหายคนสนิทที่นั่งรถม้าผ่านมาพอดี“จอด…” รถมาจวนเจ้ากรมโยธาธิการหยุดอยู่บนถนนที่ยามนี้มีผู้คนเดินผ่านไปผ่านมา ถางเมิ่งหรูไม่ได้สังเกตเห็นจึงเดินไปกับบ่าวรับใช้ตามปกติ“เมิ่งหรู!” ทว่าก็มีเสียงหนึ่งหยุดนางเอาไว้สตรีโฉมสะคราญชะงักฝ่าเท้า มุ่นคิ้วขึ้นจาง ๆ จากนั้นก็หันไปมองที่ด้านหลัง “เนี่ยเนี่ย?” เมื่อเรียกชื่อสหายสนิทที่ไม่ได้เจอหน้ากันนาน ร่างบอบบางก็วิ่งมาสวมกอดถางเมิ่งหรูทันที“เจ้ากลับมาจากเมืองต้าเจียงตั้งแต่เมื่อไรหรือ” คำถามของถางเมิ่งหรูสร้างความประหลาดใจให้หลินเนี่ยเนี่ยไม่น้อยนัยน์ตาหงส์ที่มีแต่ความมั่นใจของคุณหนูจวนกรมโยธาธิการมีประกายสดใส “เจ้ารู้เรื่องนี้ได้เช่นไร ข้าไปต้าเจียงครั้งนี้ไม่ได้บอกใครเลยนะ” หลินเนี่ยเนี่ยส่งยิ้มมาให้ แต่ถางเมิ่งหรูกลับจมจ่อมไปกับความทรงจำของชาติก่อน เพราะสหายคนนี้เป็นคนที่จะช่วยพานางหลบหนีไปจากจวนอ๋อง แต่การเดินทางกะทันหันในยามที่เพิ่งคลอดบุตรนั้นประสบความยุ่งยากมากเกินไปหลินเนี่ยเนี่ยผละตัวออกแล้วจ้องหน้าถางเมิ่งหรูที่เหม่อลอยไปด้วยความสงสั