ตอนที่4

เอคาร์ อัครวินท์

โกดังไม้แถวๆชานเมือง ประเทศญี่ปุ่น

ปังๆๆๆ ปังๆๆๆ

ตอนนี้ผมนั่งหลบอยู่หลังกำแพงปูนเล็กๆที่โกดังล้างแห่งหนึ่ง มาฆ่าคน มันไม่จ่ายตังค์อ่ะ เสือกสั่งของแต่ไม่มีตังค์จ่าย หรือว่ามันอาจจะมีแต่คิดจะโกงผมก็เป็นได้ แล้วมึงช่างไม่รู้จักกูว่ากูเป็นยังไง มึงก็สมควรที่จะตาย!!

"นายโทรศัพท์เข้านะ"เสียงไอ้ปอนมือขวาผมเอ่ยบอก ผมชักสีหน้าหงุดหงิดใส่มันแต่ก็จำเป็นต้องรับ ผมล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงยีนส์สีดำราคาแพงแล้วหยิบโทรศัพท์เครื่องหรูออกมาดูว่าใครโทรมาหาผมในเวลาแบบนี้

ตื๊ดดด ติ๊ดดดด

"ม๊า ผู้เคารพรัก" นึกว่าใคร ม๊านี้เอง ถ้าผมไม่รับสายม๊าน่ะผมตายแน่!ผมกดรับสายม๊าอย่างไว

"โหลม๊า"ผมเอาโทรศัพท์แนบหูเเล้วยิงปืนไปที่ลูกน้องฝ่ายศัตรู

ปังๆๆๆๆๆๆ

"แกอยู่ไหนน่ะคาร์ เสียงปืนหนวกหูมาก หูฉันจะแตกก!!"เสียงม๊าโวยวายเสียงดังใส่แก้วหูผม ผมจึงต้องยกโทรศัพท์ออกจากหูอย่างไว หูผมก็จะแตกม๊า!

"ม๊ามีไร?ผมเล่นเกมส์อยู่ ไอ้สัส!"ผมบอกม๊าและยิงปืนไปยังชายชุดดำที่มันกำลังจะเข้ามาโจมตีผมพร้อมสบถคำด่าทอออกไป

"แกด่าฉันเหรอ!"ม๊าตะโกนใส่โทรศัพท์มาอีกด้วยนำ้เสียงที่ดังกว่าเดิมเพราะท่านไม่พอใจผม

"เปล่าม๊า ผมเล่นเกมอยู่ มามีไรรีบๆพูดมาเดี๋ยวลูกชายคนนี้จะตายก่อน"ผมบอกม๊าไปอย่างเร่งรีบ

"ไม่ ฉันไม่อนุญาตให้แกตายแต่ถ้าแกอยากตายอ่ะนะ แกช่วยมีหลานมาให้ฉันก่อน แล้วฉันถึงจะอนุญาตให้แกตาย!"ม๊าผมบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง นี่ไม่เป็นห่วงลูกเลย อยากมีอยู่ได้ไอ้หลานเนี่ย!

"ม๊า อย่าบอกน่ะว่าหาเมียให้ผมอีกแล้วอ่ะ ผมบอกแล้วไงว่า ไม่เอา!"ผมตะโกนใส่ม๊าแล้วก้มลงไปเปลี่ยนปืนเอาปืนM249ยิงกราดไปที่ชายชุดดำหลายคน ทำให้พวกนั้นนอนตายเกลื่อน ผมกระตุกยิ้มขึ้นอย่างสะใจเหมือนพวกโรคจิต

ปังๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

โมโหม๊าเว้ยย แต่ทำไรไม่ได้เลยต้องลงที่คนอื่นแทน

"ใช่ ถ้าแกไม่มาฉันจะตายให้แกดู เลือกเอาจ๊ะลูกชายสุดที่รัก แค่นี้น่ะพรุ่งนี้10โมงเช้า ถ้าฉันไม่เห็นหัวแกรับรองแกจะไม่ได้เห็นหน้าฉันแน่นอน! ติ๊ด"

"ม๊า เดี๋ยว ม๊า โถ่เว้ยย!!"ม๊าวางสายผมอย่างไวเมื่อท่านพูดจบ ปกติไม่เห็นพูดแบบนี้หนิหว่า ทำไมคราวนี้พูดล่ะ เพราะปกติผมจะเบี้ยวไม่ไปอยู่แล้วไง แต่คราวนี้ม๊าเอาจริงเว้ย ด้วยความที่รักม๊าลูกอย่างผมต้องไปใช่ไหม?

"ไปหยิบ บาซูก้า มาให้กู"ผมหันไปบอกไอ้ปอน ไอ้ปอนหันมามองผมด้วยสีหน้าตกใจ มึงจะตกใจทำพ่อง!

"นะนาย จะเอาบาซูก้า มาทำอะไรเหรอครับ"ไอ้ปอนเอ่ยถามผมด้วยนำ้เสียงกระตุก บาซูก้าคืออาวุธที่คล้ายกับปืนจรวดนั้นแหละครับ มันคืออาวุธสงครามเถื่อนที่ผมเป็นคนค้าขายเอง

"เอามาฆ่าพวกแม่ง!"ผมบอกไอ้ปอนพร้อมพยักหน้าไปทางชายชุดดำที่มีจำนวนเยอะมาก พวกผมมาแค่สองคนขี้เกียจเอามาเยอะ แค่นี้จิ๊บๆสบายๆอยู่แล้ว เพราะสุดที่รักอาวุธสงครามของผมเอาอยู่อยู่แล้ว ไอ้ปอนก็ยังคงมองหน้าผม

"หรือมึงจะให้กูเอามายิงมึง?"ผมถามไอ้ปอนไปด้วยนำ้เสียงเยือกเย็น ไอ้ปอนรีบวิ่งไปแบกบาซูก้าจากหลังรถ กันกระสุนของผมแล้วรีบวิ่งเข้ามาหาผมอย่างรวดเร็ว

"อ่ะนาย"ไอ้ปอนยื่นบาซูก้ามาให้ผม ผมก็รับบาซูก้ามาแบกไว้ที่ไหล่และเตรียมเล็งเป้าหมายทันที

"ตายให้หมดพวกแม่งง!!"ผมพูดขึ้นด้วยนำ้เสียงสะใจพร้อมกับปล่อยลูกบาซูก้าออกไปยังชายชุดดำนั้น

บรึ้มมมมม

ผมกระตุกยิ้มขึ้นทันทีที่โกดังไม้ทั้งหลังไหม้วอดวายด้วยเวลาอันสั้น

"ไปกลับ!กูจะต้องไปประเทศไทย พรุ่งนี้"ผมวางบาซูก้าให้ไอ้ปอน แล้วเดินเอามือล้วงกระเป๋าพร้อมกับผิวปากอย่างชิวๆๆแล้วขึ้นไปนั่งรอไอ้ปอนบนรถ ไอ้ปอนก็แบกทั้งปืนกล ทั้งบาซูก้ามาเก็บที่รถ ม๊าน่ะม๊าไม่รู้อยากจะให้ผมเมียอยู่นั้นแหละ ผู้หญิงน่าเบื่อจะตาย งี่เง่า เอาแต่ใจ ไม่ได้อะไรก็ร้องกรี๊ดกร๊าด น่ารำคาญ อยู่เป็นโสดดีจะตายไป