อย่าดื้อกับพี่นะธาร l 18+

สายลมยามเย็นของมหาวิทยาลัยไม่ได้ช่วยให้อุณหภูมิในใจของ ‘พระเพลิง’ ลดลงเลยแม้แต่น้อยหนุ่มวิศวะปี 3 ร่างสูงโปร่งเจ้าของส่วนสูงเกือบ 190 เซนติเมตร ยืนกำหมัดแน่นอยู่ริมสระน้ำกลางมหาวิทยาลัย ใบหน้าหล่อเหลาคมคายที่ปกติก็ดูดุดันและเย็นชาอยู่แล้ว บัดนี้กลับดูน่ากลัวขึ้นเป็นเท่าทวีคูณ มุมปากหนามีรอยแตกและคราบเลือดซึมออกมา คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันจนแทบผูกเป็นโบ เสื้อช็อปสีแดงเลือดหมูตัวเก่งหลุดลุ่ยและเปื้อนฝุ่นจากการปะทะที่เพิ่งจบลงเมื่อครู่เพลิงเพิ่งบอกเลิกกับแฟนสาวที่คบกันได้เพียง 3 เดือน... ไม่ใช่เพราะหมดรัก แต่เพราะเขาจับได้คาตาว่าเธอแอบไปนอนกับ ‘เพื่อนสนิท’ ในกลุ่มของเขาเอง ความเจ็บปวดจากการถูกทรยศโดยคนที่ไว้ใจที่สุดสองคนพร้อมกัน เปลี่ยนเป็นความโกรธแค้นจนควบคุมตัวเองไม่ได้ เพลิงเปิดฉากชกต่อยกับ 'ฝุ่น' อดีตเพื่อนรักอย่างบ้าคลั่ง แม้อีกฝ่ายจะมีพวกมาช่วยสมทบอีกสองคนรวมเป็นสาม แต่เสือร้ายอย่างเพลิงก็ไม่ยอมถอย แลกหมัดกันนัวเนียจนเจ็บตัวกันไปทั้งสองฝ่าย ก่อนที่เขาจะเดินแยกตัวออกมาเพื่อสงบสติอารมณ์เพียงลำพัง"แม่งเอ้ย!"เพลิงสบถลั่น เสียงทุ้มต่ำตวาดกร้าวใส่ความว่างเปล่า ยิ่งสายตาเหลือบไปเห็นหน้าจอ

ความสับสนที่เกิดขึ้นในหัวใจยังคงตกค้างอยู่..หลังจากที่ ‘พระเพลิง’ ขี่บิ๊กไบค์คันโตกลับมาถึงคอนโดหรูใจกลางเมือง เขาก็พบว่าตัวเองไม่สามารถสลัดภาพใบหน้ากลมโตและรอยยิ้มตาปิดของเด็กหนุ่มปี1คนนั้นออกไปจากสมองได้เลยมุมปากหนาจุดประกายรอยยิ้มบางเบาขึ้นมาอีกครั้งอย่างห้ามไม่อยู่เมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่สระน้ำ และเหตุการณ์ริมฟุตบาทหน้าร้านก๋วยเตี๋ยวข้างทาง... ลูกชายนักธุรกิจระดับพันล้านอย่างเขาที่ไม่เคยชายตามองร้านข้าวข้างทางแบบนั้น กลับยอมไปนั่งกินก๋วยเตี๋ยวธรรมดาๆ ได้อย่างไม่ตะขิดตะขวงใจ เพียงเพราะมีเจ้าตัวเล็กแก้มตุ่ยคอยคีบลูกชิ้นมาวางในชามให้ เพียงเพราะกลัวว่าเขาจะเสียใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นจนกินอะไรไม่ลง (โดยที่เจ้าตัวไม่คิดจะถามเขาสักคำว่าเรื่องราวมันเกิดอะไรขึ้น) แววตาใสซื่อที่เปี่ยมไปด้วยความกตัญญูและมุ่งมั่นที่จะแบ่งเบาภาระของที่บ้านด้วยการแอบแม่มาทำงานพิเศษในร้านเหล้าซอยเปลี่ยวนั่น ยิ่งทำให้เพลิงรู้สึกประทับใจลึกๆ อยู่ในใจอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นกับใครมาก่อน‘สายธาร... บริหารปี1งั้นเหรอ’เพลิงทวนชื่อนั้นในใจพลางหยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องใหม่เครื่องสำรองที่เพิ่งเปิดใช้ขึ้นมาดู หน้าจอว่างเปล

นับจากวันที่ขนมโตเกียวถุงนั้นส่งถึงมือเจ้าเด็กแก้มป่อง ‘พระเพลิง’ ก็ค้นพบว่าตารางชีวิตของตัวเองพังพินาศไม่เป็นท่า จากเสือวิศวะผู้ไม่เคยสนใจใคร บัดนี้เขากลับพาตัวเองมานั่งแอบอยู่ตามมุมตึกหลังต้นไม้ใหญ่ที่คณะบริหารธุรกิจเกือบทุกวัน ดวงตาคมกริบคอยกวาดสายตาหาเพียงร่างเล็กที่มักจะนั่งกินขนมหรืออ่านหนังสืออยู่กับกลุ่มเพื่อน โดยที่ ‘สายธาร’ ไม่เคยรู้ตัวเลยสักครั้งว่ากำลังถูกใครบางคนใช้สายตาจับจองอยู่เงียบๆ"ไอ้เพลิง ช่วงนี้มึงหายหัวบ่อยนะ คลุกอยู่แต่คณะบริหาร มีคนเห็นมึงแวะเวียนไปแถวนั้นแทบทุกวัน ไปทำไรวะ?"เสียงของ 'เมฆ' ที่เอ่ยทักขึ้นกลางโต๊ะม้าหินอ่อนใต้ตึกคณะวิศวะ ทำเอาเพลิงที่กำลังคีบบะหมี่เข้าปากชะงักไปเล็กน้อย ชายหนุ่มไม่ได้ตอบอะไรนอกจากแค่นยิ้มกลบเกลื่อน ทว่าในอกกลับเกิดคำถามประหลาดพุ่งขึ้นมาวนเวียนไม่หยุด... นั่นดิ กูไปทำไมวะ? เขาเพียงแค่บอกตัวเองว่าขัดหูขัดตาเวลาเห็นคนอื่นเอาขนมไปล่อไอ้เด็กคนนั้นก็เท่านั้น ชายหนุ่มยังไม่อยากจะยอมรับ หรือแม้แต่จะคิดว่าตัวเองกำลัง ‘ชอบ’ เด็กบริหารปี1คนนั้นเข้าให้แล้ววันนี้ก็เช่นกัน... ทันทีที่เข็มนาฬิกาชี้บอกเวลา10.00 น. ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อช็อปสีแ