อย่าดื้อกับพี่นะธาร l 18+

สายลมยามเย็นของมหาวิทยาลัยไม่ได้ช่วยให้อุณหภูมิในใจของ ‘พระเพลิง’ ลดลงเลยแม้แต่น้อย

หนุ่มวิศวะปี 3 ร่างสูงโปร่งเจ้าของส่วนสูงเกือบ 190 เซนติเมตร ยืนกำหมัดแน่นอยู่ริมสระน้ำกลางมหาวิทยาลัย ใบหน้าหล่อเหลาคมคายที่ปกติก็ดูดุดันและเย็นชาอยู่แล้ว บัดนี้กลับดูน่ากลัวขึ้นเป็นเท่าทวีคูณ มุมปากหนามีรอยแตกและคราบเลือดซึมออกมา คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันจนแทบผูกเป็นโบ เสื้อช็อปสีแดงเลือดหมูตัวเก่งหลุดลุ่ยและเปื้อนฝุ่นจากการปะทะที่เพิ่งจบลงเมื่อครู่

เพลิงเพิ่งบอกเลิกกับแฟนสาวที่คบกันได้เพียง 3 เดือน... ไม่ใช่เพราะหมดรัก แต่เพราะเขาจับได้คาตาว่าเธอแอบไปนอนกับ ‘เพื่อนสนิท’ ในกลุ่มของเขาเอง ความเจ็บปวดจากการถูกทรยศโดยคนที่ไว้ใจที่สุดสองคนพร้อมกัน เปลี่ยนเป็นความโกรธแค้นจนควบคุมตัวเองไม่ได้ เพลิงเปิดฉากชกต่อยกับ 'ฝุ่น' อดีตเพื่อนรักอย่างบ้าคลั่ง แม้อีกฝ่ายจะมีพวกมาช่วยสมทบอีกสองคนรวมเป็นสาม แต่เสือร้ายอย่างเพลิงก็ไม่ยอมถอย แลกหมัดกันนัวเนียจนเจ็บตัวกันไปทั้งสองฝ่าย ก่อนที่เขาจะเดินแยกตัวออกมาเพื่อสงบสติอารมณ์เพียงลำพัง

"แม่งเอ้ย!"

เพลิงสบถลั่น เสียงทุ้มต่ำตวาดกร้าวใส่ความว่างเปล่า ยิ่งสายตาเหลือบไปเห็นหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่สว่างวาบ พร้อมข้อความแจ้งเตือนจากอดีตแฟนสาวที่พยายามส่งมาแก้ตัว ความอดทนของเขาก็มาถึงขีดสุด ด้วยความโมโหและขาดสติ เพลิงจึงง้างแขนแล้วขว้างโทรศัพท์ราคาแพงในมือทิ้งลงสระน้ำไปอย่างไม่ใยดี!

ตู้ม!

เสียงวัตถุกระทบผิวน้ำดังสนั่น พร้อมกับแรงกระเพื่อมที่ขยายเป็นวงกว้าง เพลิงยืนหอบหายใจถี่ สายตาจ้องมองผิวน้ำที่ค่อยๆ กลับมานิ่งสงบด้วยความรู้สึกสมเพชตัวเอง แต่อารมณ์เดือดดาลในอกยังคงปะทุอยู่เหมือนลาวาที่พร้อมจะเผาไหม้ทุกอย่าง

ทว่า... ในจังหวะนั้นเอง น้ำในสระกลับกระเพื่อมขึ้นมาอีกครั้งอย่างแรง!

ตู้มมมมม!

"เฮ้ย!!" เพลิงอุทานออกมาด้วยความตกใจ เมื่อจู่ๆ มีร่างของใครคนหนึ่งกระโดดพุ่งหลาวลงไปในสระน้ำต่อหน้าต่อตา!

เพลิงรีบก้าวไปชิดขอบสระ สายตาคมกริบจ้องมองลงไปใต้ผิวน้ำด้วยความสับสน พื้นที่ตรงนี้ค่อนข้างลึกและสลัว มีเพียงแสงไฟรำไรจากเสาไฟริมทางเท่านั้น ผ่านไปไม่ถึงอึดใจ หัวกลมๆ ของเด็กหนุ่มคนหนึ่งก็โผล่พ้นเหนือน้ำขึ้นมาพร้อมกับเสียงสำลักน้ำสลับกับเสียงหอบหายใจ

"แฮ่ก... อะ... แฮ่ก เจอแล้ว! เจอแล้วครับ!"

เด็กหนุ่มคนนั้นรีบตะเกียกตะกายเข้ามาเกาะขอบสระ ใบหน้าน่ารักจิ้มลิ้มล้อมรอบด้วยเส้นผมสีดำสนิทที่เปียกลู่ล้อมกรอบหน้า ผิวขาวจัดอมชมพูธรรมชาติบัดนี้ยิ่งดูใสแจ๋วเพราะหยดน้ำที่เกาะพราว ดวงตากลมโตสุกใสเปล่งประกายด้วยความดีใจอย่างปิดไม่มิด มือเรียวบางยื่นชูวัตถุสี่เหลี่ยมเปียกโชกขึ้นมาตรงหน้าเพลิง

มันคือโทรศัพท์มือถือเครื่องที่เพลิงเพิ่งโยนทิ้งไปเมื่อกี้...

เพลิงยืนนิ่งเป็นก้อนหิน สมองของหนุ่มวิศวะปากร้ายที่ปกติหัวไวกลับประมวลผลไม่ถูกไปชั่วขณะ สายตาจับจ้องเด็กหนุ่มตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจ

เด็กคนนี้คือ ‘สายธาร’ เฟรชชี่ปี 1 แกะกล่องจากคณะบริหารธุรกิจ ผู้มีรอยยิ้มพิมพ์ใจเป็นอาวุธร้ายทำลายล้าง ธารเป็นเด็กต่างจังหวัดที่ย้ายเข้ามาเรียนในกรุงเทพฯ ฐานะทางบ้านไม่สู้ดีนัก พ่อเสียชีวิตไปตั้งแต่เขายังเด็ก ทิ้งให้แม่ต้องเหนื่อยยากทำงานเปิดร้านขายอาหารตามสั่งเพียงลำพัง ธารจึงสัญญากับแม่ว่าจะตั้งใจเรียนให้ดีที่สุดเพื่ออนาคต และตั้งปณิธานไว้ว่าจะไม่สนใจเรื่องความรักหรือใครก็ตามที่มาจีบ (ซึ่งมีเยอะมากทั้งรุ่นพี่ผู้ชายและผู้หญิง) เพราะอยากโฟกัสที่การเรียนและช่วยแบ่งเบาภาระของแม่เท่านั้น

และเหตุผลที่ธารลงไปอยู่ในสระน้ำตอนนี้... ก็เพราะความใจดีและมองโลกในแง่ดีเกินเหตุของเจ้าตัวนั่นเอง!

ก่อนหน้านี้ ธารเดินผ่านมาเห็นเหตุการณ์ชกต่อยเข้าพอดี ในมุมมองของธาร เขาเห็นผู้ชายร่างยักษ์คนหนึ่ง (ซึ่งก็คือเพลิง) กำลังโดนรุมจากคนใจร้ายถึงสามคน! ธารคิดไปเองทันทีว่าพี่คนนี้ต้องโดนกลั่นแกล้งและโดนทำร้ายร่างกายแน่ๆ พอเดินตามมาห่างๆ หวังจะดูว่าอีกฝ่ายเป็นอะไรไหม ก็ดันมาเห็นช็อตที่มีคนโยนโทรศัพท์ลงน้ำพอดี...โดยที่ไม่ได้เห็นว่าใครเป็นคนโยน

‘โถ่... พี่เขาโดนคนเลวพวกนั้นรุมทำร้ายยังไม่พอ ยังโดนแย่งโทรศัพท์ไปโยนทิ้งน้ำอีกเหรอเนี่ย! น่าสงสารที่สุด!’ ธารคิดเองเออเองในใจเสร็จสรรพด้วยความเวทนา โดยไม่ได้รู้เลยว่าพี่วิศวะช็อปสีแดงเลือดหมูคนนั้นเป็นคนโยนทิ้งเองเพราะโมโหแฟนเก่าและเพื่อนสนิท

"พี่ครับ... รับไปเร็ว น้ำมันจะเข้าเครื่องหมดแล้ว" ธารส่งเสียงเรียกพลางพยายามปีนขึ้นจากสระน้ำในสภาพทุลักทุเล เสื้อนักศึกษาตัวบางเปียกแนบเนื้อจนเห็นโครงร่างโปร่งบาง

เพลิงเอื้อมมือไปรับโทรศัพท์มาแบบงงๆ ก่อนจะยื่นมือหนาไปดึงแขนของเด็กหนุ่มตัวเปียกให้ปีนกลับขึ้นมาบนฝั่งได้สำเร็จ ทันทีที่เท้าแตะพื้น เจ้าตัวเล็กก็รีบเดินเข้ามาประชิดตัวเพลิงทันที ดวงตากลมโตคู่นั้นกวาดมองแผลที่มุมปากและรอยฟกช้ำบนใบหน้าของคนพี่ด้วยความตกใจและเป็นห่วง

"เจ็บมากไหมครับพี่... โถ่ เลือดเต็มหน้าเลย" ธารพึมพำเสียงอ่อน ยิ่งเห็นแววตาตื่นตระหนกและนิ่งค้างของเพลิง (ซึ่งจริงๆ พี่มันแค่กำลังอึ้ง) ธารก็ยิ่งปักใจเชื่อว่าพี่เขาคงกำลังขวัญเสียและเสียใจมากแน่ๆ

ธารขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกก้าว ยกมือเรียวบางที่ยังเปียกชื้นขึ้นมาแตะเบาๆ ที่ต้นแขนแกร่งของเพลิง แววตาของหนุ่มน้อยเต็มไปด้วยความอ่อนโยน บริสุทธิ์ และอบอุ่นอย่างที่เพลิงไม่เคยได้รับจากใครมาก่อน รอยยิ้มละมุนละไมถูกส่งให้เพื่อหวังจะเยียวยาบาดแผลในใจของคนตรงหน้า

"โอ๋ๆ ไม่เป็นไรแล้วนะ... ไม่ต้องร้องนะครับ" ธารพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลเหมือนเวลาที่แม่เคยใช้ปลอบตัวเองตอนเด็กๆ "คนใจร้ายพวกนั้นไปหมดแล้ว โทรศัพท์ก็อยู่นี่แล้วด้วย ไม่ร้องไห้นะครับ"

"..."

เกิดความเงียบขึ้นมาชั่วขณะ มีเพียงเสียงหยดน้ำที่ไหลจากตัวของสายธารลงสู่พื้น

เพลิงที่กำลังโกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยง อารมณ์เดือดดาลพร้อมมีเรื่องกับคนทั้งโลก ถึงกับไปไม่เป็น! ความเงียบเข้าจู่โจมสมองจนขาวโพลน คำพูดร้ายๆ และอารมณ์ฉุนเฉียวก่อนหน้านี้อันตรธานหายไปในอากาศราวกับโดนน้ำในสระราดจนดับสนิท

เขาก้มมองเด็กหนุ่มตัวกะเปี๊ยกที่สูงแค่ระดับอกของเขา ที่กำลังทำหน้าตาเหมือนคุณแม่เป็นห่วงลูกน้อย แถมยังบอกว่า ไม่ต้องร้องนะ... ทั้งๆ ที่เขาไม่ได้ร้องไห้สักแอะ และหน้าตาตอนโกรธของเขาก็สามารถทำเด็กอนุบาลร้องไห้โฮได้ง่ายๆ แต่เด็กคนนี้กลับกล้าเดินเข้ามาโอ๋เขาเนี่ยนะ?

แต่พอได้สบตากับดวงตากลมโตคู่ที่มองโลกในแง่ดีสุดๆ และรอยยิ้มแสนหวานที่ส่งมาทำให้หัวใจที่เพิ่งบอบช้ำจากการโดนหักหลังของเพลิง... กลับกระตุกไหวอย่างรุนแรงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

"ใคร... ร้องไห้วะ?" เพลิงเค้นเสียงทุ้มต่ำถามออกไป แต่อารมณ์ดุดันกลับหายไปหมด เหลือเพียงความเดียดฉันท์ในตัวเองที่ดันไป ‘ใจสั่น’ กับเด็กเอ๋อที่ไหนก็ไม่รู้

"อ้าว... ก็พี่ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้เลยนี่ครับ" ธารเอียงคอถามตาซื่อ "เอาน่าพี่ ไม่ต้องอายหรอกครับ โดนรังแกมาขนาดนี้ เป็นผมผมก็ร้อง แต่วันนี้พี่ปลอดภัยแล้วนะ!"

เพลิงมองรอยยิ้มตาหยีของคนตรงหน้าแล้วได้แต่ลอบถอนหายใจลึก... เขาเป็นถึง ‘พระเพลิง’ วิศวะปี 3 ที่ใครๆ ก็กลัวจนหัวหด แต่ดูเหมือนว่าสิ่งเหล่านั้นจะใช้ไม่ได้กับเด็กดื้อตาใสคนนี้เสียแล้ว

ใครจะไปรู้ว่า จุดเริ่มต้นในสระน้ำวันนี้... กำลังจะเปลี่ยนชีวิตของหนุ่มวิศวะสายโหดไปตลอดกาล