Masuk22 : 30 น.
เคล้ง เคล้ง
เฮ... วู้...
เสียงแก้วเหล้าชนกันบวกกับเสียงทุ้มห้าวของเหล่าชายหนุ่มพากันเฮฮาลั่นบ้าน แล้วแบบนี้ฉันจะหลับลงได้ยังไงล่ะคะคุณขา ใส่หูฟังแล้วเปิดเพลงดังๆ ก็ยังเอาไม่อยู่เลยคิดดู
และจู่ๆ ฉันก็เกิดหิวขึ้นมาเลยค่อยๆ ย่องลงบันไดแล้วเดินเข้าไปในครัวแต่ก็ต้องชะงักไปเมื่อเจอกับ “พี่นาย!”
เขายืนดื่มน้ำเปล่าและกำลังคุยโทรศัพท์ไปด้วย ฉันไม่กล้าสบสายตาได้แต่เดินก้มหน้าผ่านเขาไปยังตู้เย็น ก่อนจะเปิดออกแล้วหยิบน้ำเปล่ามาหนึ่งขวดพร้อมกับผลไม้ที่พี่เกมส์ปอกใส่จานไว้จากนั้นก็ยืนเกร็งๆ ไม่รู้จะไปทางไหนดี ซ้ายหรือขวา?
นี่เป็นอาการของคนที่เขินอยู่ฝ่ายเดียวค่า
“เก็บตัวเหรอช่วงนี้”
“.....”
“ทำไมไม่ตอบอะ ไม่อยากคุยกับพี่เหรอ”
“.....”
“แก้ม...”
“คะ...คะ...”
“พี่ถามเรานะเนี่ย ทำไมเงียบ”
“คือ...แก้มคิดว่าพี่คุยโทรศัพท์น่ะ เลยไม่ได้ขานรับค่ะ” ตอบกลับแล้วยิ้มเจื่อนๆ โดยที่เงยหน้าขึ้นมาสบตากับเขาแบบเกร็งๆ
“พี่คุยกับเรานั่นแหละ ว่าแต่ช่วงนี้ไม่ค่อยเห็นลงมาข้างล่างเลย ไอ้เกมส์ไม่ให้ลงมาเหรอเวลาพวกพี่มาน่ะ”
“ปะ...เปล่าหรอกค่ะ แก้มแค่ไม่อยากจะลงมารบกวนเฉยๆ”
“เหรอ แล้วนี่...” พี่นายเดินเข้ามาหยุดอยู่ใกล้ๆ ก่อนจะก้มลงมาพ่นลมหายใจอุ่นๆ รวยรินอยู่ที่ต้นคอขาว “หิวเหรอ ถึงได้ลงมาที่ครัว” น้ำเสียงแหบพร่าเอ่ยถามที่ข้างใบหูก่อนจะผละออก
ตอนนี้ฉันรู้สึกขนลุกซู่และวาบหวิวสุดๆ
ให้ตายสิ! พี่นายไม่เคยใกล้ชิดและพูดคุยแบบนี้กับฉันมาก่อนเลยนะ หรือนี่อาจจะเป็นเพราะว่าเขาเมา
“พะ..พี่นายเมาหรือเปล่าคะ”
“ไม่รู้สิ แก้มคิดว่าไงล่ะ”
“แก้มคิดว่าพี่เมาค่ะ เพราะปกติพี่จะไม่เคยคุยและใกล้ชิดกับแก้มแบบนี้มาก่อน”
“แต่วันนี้พี่อยากใกล้ชิดไง”
เขาไม่พูดเปล่า หยิบเอาขวดน้ำและจานผลไม้ในมือฉันออกไปแล้ววางบนโต๊ะที่ตั้งอยู่ข้างๆ ก่อนจะใช้แขนแกร่งข้างหนึ่งรวบรัดเอวคอดเข้าไปแนบชิดแบบไม่ทันตั้งตัว ฉันได้แต่ทำหน้าเหวอ
“ทำไมต้องทำหน้าแบบนั้นด้วย”
เมื่อพี่นายพูดออกมาฉันก็ได้แต่กลิ่นของแอลกอฮอล์ นี่พี่เขาคงจะเมาสินะถึงได้กล้าทำแบบนี้กับเด็กที่เคยบอกว่าไม่สนใจ เอาไงดีนะเรา จะผละออก? หรือฉวยโอกาสเล่นไปตามน้ำดี?
“คิดอะไรอยู่เหรอ” ปลายจมูกโด่งแตะสัมผัสที่ผิวแก้มข้างขวาของฉันเบาๆ “หือ...หอมจังเลย”
“พะ...พี่นาย” ดีดดิ้นขัดขืนพอเป็นพิธี
“ทำไมเหรอ แก้มไม่ชอบที่พี่ทำแบบนี้เหรอคะ” ปลายจมูกไล้ไปมาบนผิวแก้ม ก่อนจะกดปลายจมูกลงหอมแบบฟอดใหญ่ๆ “แก้มนุ่มนิ่มและหอมจัง”
บ้าเอ้ย!
พอเจอแบบนี้ฉันก็ไปไม่เป็นเหมือนกันนะ
ยิ่งเป็นคนที่เราชอบด้วย ใจอ่อนระทวยไปหมดเลย งื้อ...
“พี่นาย...เดี๋ยวมีคนเข้ามาเห็นเอานะคะ”
“ไม่มีหรอก ไอ้พวกนั้นมันเมาจนหัวราน้ำไม่สนเรื่องห่าเหวอะไรหรอก มีแค่เราสองคนในตอนนี้”
“แต่พี่เองก็เมาไม่ใช่เหรอ”
“เมา...รักน้องแก้มเต็มๆ”
โห เลี่ยนไปไหมนะ แต่ก็เถอะ ฉันชอบ ฮ่าๆ
“แฟนพี่จะว่าเอานะคะ”
“พี่ไม่มีแฟน”
“แต่แก้มไม่อยากให้พี่ทำแบบนี้ตอนเมาเลย”
“เดี๋ยวหายเมาพี่ก็รับผิดชอบ”
“รับผิดชอบแบบไหนคะ?”
“แล้วแก้มอยากให้รับผิดชอบแบบไหน?”
“แบบเมีย”
“หึ ตลกนะเราอะ”
“ไม่ได้ตลกนะคะ”
“แล้วรู้มั้ยว่าอยากเป็นเมียพี่ต้องทำไง”
“อยากเป็นเมียพี่หนูต้องทำยังไง”
“คิดจะเป็นเมียพี่...เอวหนูต้องดีนะบอกไว้ก่อน”
ใบหน้าหล่อยกยิ้มแบบเจ้าเล่ห์พร้อมกับจะโน้มหน้าลงมาจูบอย่างกะทันหัน แต่ฉันเบือนหน้าหลบเสียก่อน แล้วครุ่นคิดกับคำที่ว่าเป็นเมียพี่เขาเอวจะต้องดี
นี่เขาคงจะไม่ได้หมายความว่าเอวดีในเรื่องเซ็กซ์หรอกนะ
“เคยหรือยัง?” จู่ๆ พี่นายก็โพล่งถามขึ้นอีก
“เคยอะไรคะ?” ถามเขากลับแบบงงๆ
เดินดูของในตลาดกันได้สักพักลูกน้องพี่นายก็โทร.มาบอกว่าลูกค้ามารอแล้ว เราสองคนเลยพากันกลับด้วยการเดิน เพราะตอนมาก็เดินมาเนื่องจากอยู่ใกล้ๆ ร้านนี่เอง จูงมือกันเดินมาหยุดอยู่ที่ทางม้าลายเพื่อรอสัญญาณไฟเขียวในการข้ามถนน สายตาฉันก็เหลือบไปเห็นรถเก๋งคันหรูคันหนึ่งที่จอดเทียบฟุตบาทอยู่ไม่ไกลมากนัก“รถคันนั้นสวยจังเลย”“คันไหนเหรอ?”“คันนั้นอะค่ะ ที่จอดเทียบฟุตบาทอยู่” ฉันชี้นิ้วไปที่รถคันนั้น พี่นายหันไปมองตามแล้วพูดขึ้น “อ๋อ นั่นรถไอ้ต้องที่มันเอามาที่ร้านวันนั้นไง”“เหรอคะ พอดีแก้มก็จำไม่ได้ด้วย”“ว่าแต่มันมาทำอะไรแถวนี้นะ”“คงจะมาเดินตลาดเหมือนที่เรามากันแหละค่ะ ไปกันเถอะพี่นายไฟเขียวแล้ว”เมื่อสัญญาณข้ามทางม้าลายส่งไฟเขียวแล้วนั่นแปลว่าเราเดินข้ามได้ แต่วันนี้คนข้ามเยอะเลยทำให้ฉันกับพี่นายต้องเดินอยู่ท้ายๆ ทุกคนเดินไปถึงอีกฝั่งกันแล้วและฉันกับพี่นายก็กำลังจะถึงแล้วเช่นกัน แต่จู่ๆ รถคันที่จอดเทียบอยู่ตรงฟุตบาทก็ออกตัวพุ่งมาทางฉันอย่างรวดเร็ว บรื้น!“แก้ม!!” พี่นายเรียกชื่อฉันเสียงดังก่อนที่ทุกอย่างจะ...พลั่ก!ร่างฉันเหมือนถูกกระแทกอย่างแรงทำให้เซถลาไปข้างหน้าแล้วล้มลงนอนกองอยู่กับพื้
“พี่ว่าตอนนี้เราไป...อาบน้ำกันดีกว่า” พี่นายพูดพลางกัดริมฝีปากล่างแล้วมองมาด้วยสายตาที่บ่งบอกได้ถึงความหื่นกาม “ถูหลังกันมั้ยครับ”“แน่ะ อาบน้ำจริงๆ เหรอคะ ดูจากหน้าตาพี่แล้วน่าจะแฝงอย่างอื่นมากกว่าน้า” ถามกลับและหรี่ตามองพี่นายอย่างคนรู้ทัน “รู้สึกว่าพักหลังๆ นี้พี่จะลืมป้องกันบ่อยมากเลยนะ”“ก็บางทีมันอยากจนลืมตัวไง เดี๋ยวครั้งนี้ป้องกันให้ก็ได้ครับ เดี๋ยวพี่โอนให้แสนนึงนะ” พูดจบพี่นายก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา“ไม่ต้องค่ะ ไม่ต้องโอนมา แก้มไม่ต้องการเงินนั่นแล้ว แค่นี้ที่พี่นายให้มามันก็มากพอแล้ว มากเสียจนแก้มไม่กล้าจะรับด้วย” ฉันรีบปรามขึ้นก่อนที่พี่นายจะกดโอนเงินมา “เก็บเงินไว้นะคะ ตอนนั้นแก้มแค่อยากจะรู้ว่าพี่จะใจถึงพอหรือเปล่า แต่ตอนนี้แก้มรู้แล้วค่ะ” คลี่ยิ้มบางๆ แล้วใช้มือจับที่แก้มพี่นาย “พ่อคนสายเปย์ของเมีย”“เปย์แค่คนนี้คนเดียวเลยนะ”“โห...ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อค่ะ ฮ่าๆ” ฉันหัวเราะร่าออกมาอย่างคนอารมณ์ดี“ไปอาบน้ำกันได้ยังครับ”“.....”“ยังไม่ได้ค่ะ พอดีป้าจะล้างห้องน้ำก่อน” ป้าแม่บ้านพูดตัดหน้าฉันขึ้นมาแบบดื้อๆ พร้อมกับถืออุปกรณ์ทำความสะอาดเดินผ่านหน้าไปพร้อมกับหันมาฉีกยิ้มกว้
Chapter 16ทำให้รู้ว่ารักจริง.....วันต่อมา ณ บ้านหลังใหญ่“พี่นายเอาคืนไปเลยค่ะ แก้มไม่กล้าจะใส่หรอก มันแพง!” ฉันเดินตามตื๊อพี่นายมาครึ่งวันเพื่อให้เขาเอาสร้อยเส้นละห้าแสนบาทคืนไป มันรู้สึกไม่สบายใจยังไงก็ไม่รู้ มันอาจจะแพงเกินไปด้วยแหละ“พี่นาย...”“พี่บอกว่าให้แก้มใส่ไง พี่ไม่ถอดให้หรอกนะและก็ห้ามถอดมันออกจากคอเด็ดขาด! นี่คือคำสั่งเข้าใจมั้ยครับเด็กน้อย” พี่นายสั่งแกมบังคับฉัน “เปรียบว่าสร้อยเส้นนี้คือหัวใจของพี่แล้วกันนะ”“แต่ว่า...”“ไม่มีแต่อะไรทั้งนั้น ไม่ต้องกลัวว่าเงินพี่จะหมดหรอกนะ ใช้อีกสิบปีก็ยังเหลือเฟือ”“หืม...พ่อคนรวยว่างั้นเถอะ”“ก็ไม่เชิงหรอกครับ แต่เลี้ยงเมียได้สบาย”พี่นายนี่ได้ทีละอวดใหญ่เลยนะ “ขอบคุณนะ ที่พี่นายยอมแก้มแทบทุกอย่างเลยตอนนี้”“ก็พี่อยากจะให้แก้มเชื่อใจและรู้ว่าพี่จริงจังกับแก้มจริงๆ”“ค่า ว่าแต่วันนี้พี่ไม่ไปที่ร้านเหรอคะ?”“น่าจะไปนะ เพราะเห็นลูกน้องส่งไลน์มาบอกว่าช่วงเย็นจะมีลูกค้าเข้ามาทำรถน่ะ และอยากจะคุยปรึกษาเรื่องอะไหล่รถกับพี่ด้วย”“เหรอคะ”“แก้มก็ไปกับพี่ด้วยสิ ทำรถให้ลูกค้าเสร็จเราก็จะได้เลยไปหาข้าวเย็นกินกัน”“จะดีเหรอคะ แก้มคิดว่าพี่ค
“เธอ...เราอยากได้กระเป๋าใบนี้อะ” มิ้นหยิบกระเป๋าใบหนึ่งขึ้นมา “ราคาประมาณสองหมื่นกว่าบาท” เธอบอกกับหนุ่มที่ควงมาแล้วส่งสายตาออดอ้อนใส่ชิ! ใครจะยอมเล่า“ตะเอง...เค้าอยากได้ใบนี้อะ” ฉันเองก็หยิบกระเป๋าสีชมพูใบหนึ่งขึ้นมา “ราคาสามหมื่นกว่าค่ะ ตะเองซื้อให้เค้าได้มั้ยคะ” แสร้งทำตาปริบๆ และน้ำเสียงออดอ้อนใส่พี่นาย“ได้สิครับ เอากี่ใบก็ได้หยิบมาเลย”เป็นไงคะ พี่นายสายเปย์ของเมีย“งั้นเค้าเอาใบนี้ด้วยนะคะ เอาสองใบก็รวมเป็นห้าหมื่นบาท” ฉันพูดพลางชายหางตาไปมองมิ้นแบบเย้ยหยัน “เค้าเอาสองใบนี้นะตะเองขา”“ครับ เอาอะไรอีกมั้ยเลือกมาเลย”“อืม...เค้าว่าจะไปดูสร้อยที่อยู่ร้านตรงข้ามนู้นอะค่ะ ตะเองจะว่าอะไรมั้ยคะ”“ได้สิ เดี๋ยวเราไปจ่ายเงินค่ากระเป๋าก่อนนะแล้วค่อยไปดูสร้อยกันต่อครับ”“โอเคค่ะ ผัวคนนี้น่ารักที่สุดเลย”“ถ้าน่ารักกลับบ้านไปต้องให้รางวัลด้วยนะครับ” พี่นายส่งสายตาแพรวพราวใส่ฉัน “ขอแบบหนักๆ เลยนะ”ร้านสร้อยยี่ห้อดังและก็ตามเดิมค่ะ มิ้นพาหนุ่มตามมาที่ร้านขายสร้อยอีกเช่นเคย เธอมองมาที่ฉันอย่างเคียดแค้นสุดๆ ก็ฉันเล่นไปซื้อกระเป๋าตัดหน้าขนาดนั้น แถมราคายังสูงกว่าของเธออีกแต่แล้วไงใครแคร์ช่วย
เมื่ออาหารที่สั่งมาเสิร์ฟครบและวางเรียงรายกันอยู่บนโต๊ะ ฉันและพี่นายก็ไม่รอช้าพากันตักกินอย่างเอร็ดอร่อย พอกำลังกินกันอย่างอร่อยก็ต้องหมดอารมณ์ทันทีเมื่อคนที่มานั่งโต๊ะข้างๆ คือมิ้นกับผู้ชายของเธอกลอกตามองบนไปที“นั่งตรงนี้ดีกว่าเธอ” มิ้นบอกกับผู้ชายคนนั้น“ครับ ตามใจมิ้นเลย”แหวะไปอีกที“เรากินกันต่อดีกว่านะแก้ม” พี่นายพูดพลางตักอาหารมาใส่ในจานให้ฉัน“ขอบคุณค่ะ” ฉันขอบคุณพี่นายแล้วยิ้มหวานให้“เธอเค้าอยากกินอันนี้อะ” “สั่งเลยครับ ตามใจมิ้นเลยนะ”“หืม...เธอนี่น่ารักที่สุดเลย”ชิชะ!รู้หรอกนะว่าจะมาเย้ยใส่พี่นายน่ะ แต่อย่าหวังว่าจะมาเย้ยใส่ผัวชาวบ้านได้แบบนี้หรอกนะ ร้อยทั้งร้อยฉันมั่นใจว่าพี่นายไม่หึงไม่หวงยัยมิ้นแน่ๆ ดูพี่เขานิ่งๆ และไม่สนใจด้วยซ้ำ“แก้มไม่กินล่ะ เป็นอะไรไปเหรอ”นึกอะไรออกละ เย้ยมาก็เย้ยกลับไปสิเรา“กินสิ แต่เค้าอยากให้ตะเองป้อนอ่า ป้อนเค้าหน่อยได้มั้ยค้า” ฉันทำหน้าตาและเสียงแอ๊บแบ๊วใส่พี่นายพี่นายมองฉันอย่างงงๆ แล้วยิ้มแห้งๆ ก่อนจะตักอาหารมาป้อนตามคำขออ้าม“หืม...พอตะเองป้อนเค้าแล้วมันอร่อยที่สุดเลย” เอื้อมมือไปหยิกแก้มพี่นายเบาๆ “เดี๋ยวเค้าป้อนตะเองบ้างนะ อ้าปา
Chapter 15ยอมได้ที่ไหน.....ณ ห้างสรรพสินค้าหลังจากที่ไปทำบุญเสร็จ ไม่ใช่สิ วิ่งหนีผีกันเสร็จพวกเราก็พากันมาพักเหนื่อยที่ห้างสรรพสินค้าย่านตัวเมืองและห่างไกลจากวัดที่มีเด็กผีนั่นอยู่“มึงนี่นะพาไปให้โดนผีหลอกชัดๆ” พี่นายพูดขึ้นพลางหยิบแก้วน้ำขึ้นมาดื่มกิน“ก็ใครจะไปรู้วะว่าแม่งจะมีผี เกิดมาก็พึ่งเคยเจอนี่แหละ” พี่เกมส์ตอบกลับพลางยกน้ำขึ้นดื่มเช่นกัน“รอบหน้านาวขอไม่มาด้วยแล้วนะ ดูสิขนยังลุกไม่หายเลย” นาวพูดพลางยกแขนขึ้นมาดูขนที่ยังลุกตั้งชันไม่เลิก “ได้ทั้งบุญได้ทั้งเจอผี ชีวิต...”“ไม่ต้องมาทำเป็นพูดกันเลยนะ คนที่ต้องบ่นเป็นคนแรกคือแก้มต่างหาก ทุกคนดูรักแก้มมาก รักชนิดที่ว่าวิ่งสี่คูณร้อยกันไปหมดแล้วแต่แก้มยังยืนอยู่ที่เดิม” พูดพลางทำหน้าบึ้งใส่“โถๆ พี่ลืมตัวน่ะ แต่พี่ก็ยังกลับไปรับแก้มนะ” พี่นายพูดขึ้นก่อนจะดึงตัวฉันไปกอดแบบไม่อายสายตาคนอื่น “ขอโทษนะครับ อย่าโกรธกันนะ”“.....”“แหะๆ พี่เองก็ลืมตัวน่ะ ขอโทษนะน้องสาวสุดที่รัก” พี่เกมส์พูดขึ้นแล้วลูบผมฉันเบาๆ“ฉันก็ขอโทษน้า พอดีพี่เกมส์จูงมือวิ่งก็เลยวิ่งตามน่ะ” นาวเองก็พูดขอโทษเช่นกันแต่เดี๋ยว!พี่เกมส์จูงมือนาวอย่างนั้นเหรอ สองค







