พันธนาการร้าย พ่ายรัก

"สวัสดีค่ะคุณแม่ เพิ่งมาถึงขนส่งค่ะ ใช่ค่ะ เพิ่งลงจากรถตอนนี้กำลังจะไปเรียกแท็กซี่ค่ะ"

"แล้วนี่ลูกจะไปที่บริษัททันไหม เข้าทำงานวันนี้วันแรกไม่ใช่หรือไง"

"หนูว่าจะฝากสัมภาระไว้ที่หมอชิตก่อนน่ะค่ะ แล้วค่อยกลับมาเอาตอนเลิกงาน เดี๋ยวหนูจะหาที่อาบน้ำก่อนแล้วจะได้เข้าไปที่บริษัทเลย"

"ถ้าเลิกงานแล้วอย่าลืมโทรไปตามเบอร์ที่แม่ส่งไปให้ด้วยล่ะลูก"

"ได้ค่ะคุณแม่ งั้นหนูขอไปเตรียมตัวก่อนนะคะ เดี๋ยวจะไปเข้างานไม่ทัน เริ่มงานวันแรกด้วย"

"ตั้งใจนะลูก พอไปยื่นใบสมัครงานเสร็จแล้วอย่าลืมโทรไปเบอร์เบอร์ที่ส่งให้ในไลน์ด้วยล่ะ แม่ขออวยพรให้การทำงานวันแรกผ่านไปด้วยดีนะลูก แม่เป็นกำลังใจให้"

"ขอบคุณมากค่ะคุณแม่ งั้นหนูขอวางสายก่อนนะคะ"

ข้าวหอมรีบอาบน้ำที่จุดบริการอาบน้ำอย่างรวดเร็ว หลังจากที่เอาสัมภาระไปฝากไว้ที่จุดรับฝากกระเป๋าแล้ว เธอก็รีบไปเรียกแท็กซี่เพื่อไปยังบริษัทนำเข้ารถยนต์ที่เธอต้องไปยื่นใบสมัครเพื่อยืนยันการเป็นพนักงานในวันนี้

ข้าวหอมเงยหน้ามองตึกสูงด้วยความตื่นเต้น ก่อนจะสูดหายใจเข้าเต็มปอดเพื่อเรียกความมั่นใจให้กับตัวเอง แล้วเดินเข้าไปที่ประชาสัมพันธ์พร้อมกับถือแก้วกาแฟที่แวะซื้อข้างทาง แล้วเข้าไปสอบถามเรื่องที่เธอเข้ามาทำงานที่นี่วันแรก

"สวัสดีค่ะ ฉันเป็นพนักงานใหม่ที่จะมายื่นใบเอกสารรายงานตัวแล้วเริ่มทำงานวันนี้วันแรกน่ะค่ะ"

"ใช่พนักงานที่จะมาทำในแผนกการตลาดหรือเปล่า"

"ใช่ค่ะ"

"ไปที่ฝ่ายบุคคลนะ ขึ้นลิฟต์ตรงนั้นแล้วกดไปที่ชั้นห้า แล้วเดี๋ยวฝ่ายบุคคลจะจัดการทุกอย่างให้เอง"

"ขอบคุณมากนะคะ" ข้าวหอมยกมือไหว้เจ้าหน้าที่ประชาสัมพันธ์ก่อนที่จะเดินไปกดลิฟต์ตามที่สาวสวยคนนั้นบอก

ข้าวหอมกอดเอกสารแนบอกด้วยความตื่นเต้น เป็นครั้งแรกที่เธอได้ออกมาอยู่ไกลบ้านแบบนี้หลังจากเรียนจบได้สองปี แล้วเป็นครั้งแรกที่เธอได้มาเหยียบที่กรุงเทพฯ ซึ่งสภาพแวดล้อมจากบ้านเธอที่อยู่ต่างจังหวัดอย่างสิ้นเชิง

พอลิฟต์ไปถึงที่หมาย ข้าวหอมก็รีบเดินออกจากลิฟต์ด้วยความรีบเร่ง เธอที่ไม่ทันระวังก็ปะทะเข้ากับร่างสูงใหญ่ราวกับกำแพงสุดแกร่ง แก้วกาแฟที่เธอถืออยู่ก็หกใส่ชุดสูทหรูอย่างจัง

"แย่แน่ ๆ เด็กคนนั้นโดนไล่ออกแน่ ๆ" พนักงานที่อยู่ชั้นห้าก็พากันหันไปตามเสียงแก้วพลาสติกที่ตกลงพื้นจนน้ำแข็งและกาแฟหกกระจาย พร้อมกับสีหน้าเกรี้ยวกราดของคนตัวสูงที่ทำสีหน้าถมึงทึงไม่ความไม่พอใจ

"ขะ...ขอโทษค่ะ เดี๋ยวฉันจะรีบเช็ดให้นะคะ" ข้าวหอมรีบยกมือไหว้คนตรงหน้าอัตโนมัติก่อนจะรีบคว้าผ้าเช็ดหน้าที่กระเป๋าออกไปเช็ดให้อย่างรวดเร็ว

"อย่ามาแตะต้องตัวฉัน! แล้วเอาผ้าสกปรก ๆ ของเธอออกจากชุดของฉันเดี๋ยวนี้!" มือหนาปัดมือเล็กออกไปอย่างไม่ใยดีจนผ้าเช็ดหน้าร่วงลงบนพื้น

"ขอโทษจริง ๆ นะคะ ฉันไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ ค่ะ"

"ออกไป! ออกไปจากบริษัทของฉันเดี๋ยวนี้!"

"เอ๊ะ? ออกไปหรือคะ แต่ว่าฉันเพิ่งจะมาเข้ามาทำงานวันนี้เป็นวันแรกนะคะ"

"ฉันไล่เธอออก"

"มะ...ไม่นะคะ ฉันขอโทษจริง ๆ ค่ะ จะให้ฉันทำอะไรก็ได้แต่อย่าไล่ฉันออกเลยนะคะ ฉันตั้งใจและคาดหวังที่จะได้ทำงานที่นี่มากเลย อย่าไล่ออกเลยนะคะ"

"ออกไป! คนที่บังอาจมาทำให้ฉันอยู่ในสภาพนี้มันต้องโดนไล่ออกสถานเดียวเท่านั้น"

"เดี๋ยวฉันขอชดใช้ให้ได้ไหมคะ แต่อย่าไล่ฉันออกเลย"

"ชดใช่หรือ? ได้สิ งั้นเธอก็ชดใช้มา ชุดฉันราคาแสนห้า จ่ายมาสิ ถ้าเธอเอาเงินทั้งหมดมากองให้ฉันในตอนนี้ได้ ฉันอาจจะยอมให้เธอทำงานที่นี่ก็ได้นะ แต่อย่างเธอจะมีปัญญาหามาได้หรือเปล่า ดูจากสภาพแล้วคงไม่มีหรอกมั้ง"

"แสนเลยหรือคะ ฉะ...ฉัน..."

"ชุดสูทของฉันราคาเกือบสองแสน ยังไม่รวมรองเท้าที่เปียกเลอะไปด้วยกาแฟราคาถูก ๆ ของเธอเลยนะ เอาล่ะ จะออกไปดี ๆ หรือจะให้ฉันเรียกรปภ. ลากตัวเธออกไป"

"เอ่อ...แต่ว่า"

"เธอเป็นเด็กที่จะมาทำงานวันนี้สินะ รีบออกไปเถอะ เธอทำเรื่องใหญ่โตตั้งแต่ยังไม่ทำงานเลย บอสเป็นคนที่ชอบความสมบูรณ์แบบมากนะ มาวันแรกก็ซุ่มซ่ามแบบนี้ไม่โดนไล่ออกก็แปลกแล้วล่ะ งั้นรีบออกไปเถอะ เดี๋ยวถ้าเป็นเรื่องใหญ่ขึ้นมาแล้วบอสโมโหมากกว่านี้ เธอไม่โดนแค่นี้หรอกนะ"

"อะไรกัน" ข้าวหอมเดินไปที่ลิฟต์ตามแรงของพนักงานในบริษัทแล้วแอบกลั้นความเสียใจเอาไว้ เพราะเธอคาดหวังที่จะได้ทำงานที่นี่มาก แถมครอบครัวที่อยู่ต่างจังหวัดก็ยังคาดหวังอยากจะเห็นความสำเร็จของเธอที่จะได้ทำงานที่ตัวเองชอบ ถึงทางบ้านจะไม่ได้กดดันว่าเธอต้องทำให้สำเร็จ แต่เธอก็ไม่อยากทำให้ครอบครัวผิดหวังเลย แล้วแบบนี้เธอจะกล้าบอกเรื่องที่โดนไล่ออกกับครอบครัวได้ยังไง

ข้าวหอมเดินคอตกออกจากบริษัทส่งออกรถยนต์ เพียงเพราะความไม่ระวังตัวของเธอจึงทำให้เธอต้องตกงานทั้ง ๆ ที่ยังไม่ได้เริ่มงานเลยด้วยซ้ำ

"ชีวิตในวัยยี่สิบสี่ปีของเรามีอุปสรรคมากเหลือเกินนะ แล้วนี่เราจะทำยังไงต่อไปดีล่ะ"

ตั้งแต่เรียนจบมาสองปีเธอก็อยู่ช่วยครอบครัวทำธุรกิจสวนผลไม้ที่เป็นธุรกิจของครอบครัว แต่ไม่นานนี้จู่ ๆ มารดาของเธอก็บอกว่าเธอควรจะได้ทำงานในห้องแอร์เย็น ๆ ใช้ความรู้ที่ร่ำเรียนมาอย่างเต็มที่ ไม่ต้องมาตากแดดตากลมแบบนี้ แต่ถึงเธอจะบอกว่าไม่เป็นไร แต่ครอบครัวก็อยากจะเห็นความสำเร็จของเธอมากกว่าที่จะให้เธอไปต้องมีชีวิตที่ลำบากเหมือนท่านทั้งสองแบบนี้

ข้าวหอมเดินออกจากบริษัทเหมือนคนหมดอาลัยตายอยาก เธออยากจะร้องไห้แต่ก็อายผู้คนที่เดินผ่านไปมาเหลือเกิน ข้าวหอมเหลือบไปเห็นสวนสาธารณะที่อยู่ไม่ไกลจากบริษัท ก็เลยแวะเข้าไปนั่งที่ม้านั่งตรงที่มีไม่ค่อยมีคนเดินพลุกพล่านมากนัก แล้วก้มหน้าร้องไห้อยู่คนเดียวแบบนั้น

เธอคิดไม่ออกเลยว่าจะต้องทำยังไงต่อไป หลังจากที่ร้องไห้จนพอใจแล้วเธอก็รีบกลับมาตั้งสติอีกครั้ง เธอจะต้องอ่อนแอไม่ได้เด็ดขาด ต่อให้ตอนนี้เธอจะไม่ได้ทำงานที่นั่นอีกต่อไปแล้ว แต่ก็ยังมีบริษัทอีกมากมายที่อาจจะรับสมัครพนักงานอยู่ ถึงจะไม่ใช่งานตามสายที่เรียนมาก็ต้องทำไปก่อน เพราะตอนนี้เธอจะต้องเดินหน้าต่อไปเท่านั้น ถ้ามัวแต่มานั่งร้องไห้อ่อนแออยู่แบบนี้ก็ไม่เกิดประโยชน์อะไรอยู่ดี

"จริงสิ เราต้องโทรไปหาคนที่คุณแม่ทิ้งเบอร์ไว้ให้นี่นา" ข้าวหอมรีบหยิบกระดาษโน้ตออกมาด้วยความรีบเร่งเพราะอาจจะมีธุระสำคัญก็ได้

"สวัสดีค่ะ"

"สวัสดีค่ะ พอดีคุณแม่บอกให้โทรหาเบอร์นี้น่ะค่ะ" ปลายสายครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนจะร้องอ๋อออกมาทันที

"หนูคือลูกสาวของเกษมสินะ พอดีป้าเป็นรุ่นพี่สมัยเรียนของพ่อหนูน่ะจ้า แล้วหนูรู้เรื่องแต่งงานแล้วใช่ไหม"

"แต่งงาน? เอ่อ...แต่งงานอะไรหรือคะคุณป้า หนูไม่เข้าใจน่ะค่ะ"

"เอ...นี่พ่อหนูยังไม่ได้บอกหนูสินะ"

"เปล่านี่คะ ไม่เห็นคุณพ่อกับคุณแม่บอกอะไรหนูเลยนะคะ"

"ตอนนี้หนูอยู่ที่ไหนล่ะลูก ป้าจะได้ให้คนไปรับ"

"ขอโทษที่เสียมารยาทถามนะคะ แต่ทำไมคุณป้าถึงจะให้คนมารับหนูล่ะคะ"

"เดี๋ยวมาที่นี่ก็รู้เองแหละลูก ที่หนูถามคงจะกลัวสินะว่าป้าเป็นใคร ป้าน่ะรู้จักหนูและเห็นหนูมาตั้งแต่เด็กเพราะฉะนั้นไม่ต้องกลัวป้าหรอก ไม่ต้องกลัวนะ ถ้าหนูไม่มั่นใจก็โทรหาพ่อหนูก่อนก็ได้ ถามว่าป้ากานดาคือใครน่ะ"

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ก็คุณแม่ให้เบอร์หนูมาแล้ว แสดงว่าคงไม่ผิดคนหรอกค่ะ ขอบคุณมากเลยนะคะ แต่หนูต้องไปที่หมอชิตก่อนน่ะค่ะ พอดีสัมภาระยังอยู่ที่นั่นเลย"

"งั้นเดี๋ยวป้าส่งคนไปรับที่หมอชิตนะลูก ถ้าถึงหมอชิตแล้วก็ติดต่อป้ากลับด้วยล่ะ"

"ได้ค่ะ สวัสดีค่ะ" ข้าวหอมยังรู้สึกค้างคาใจอย่างบอกไม่ถูก เรื่องแต่งงานที่เธอได้ยินเมื่อกี้มันคืออะไร ระหว่างที่ข้าวหอมกำลังเรียกแท็กซี่เพื่อไปเอาสัมภาระ เธอก็ต่อสายไปหามารดาของเธอด้วย เพื่อจะโทรไปถามเรื่องที่เธอยังค้างคาใจอยู่