เข้าสู่ระบบChapter 03
หลงกลจนเสียตัว (NC18+)
…..
จากที่นอนอยู่ที่พื้น พี่นายก็อุ้มฉันขึ้นมานอนบนเตียงแทน จากนั้นเขาก็ปลีกตัวออกไปนั่งอยู่ที่ปลายเตียง มือเขาคลำหาอะไรสักอย่างที่อยู่ภายในกระเป๋ากางเกงด้านซ้าย ล้วงหาอยู่นานก็เจอกับสิ่งนั้น ฉันมองไม่ชัดว่าเป็นอะไร และก็ไม่กล้าถามด้วยว่าที่เขาถืออยู่ในมือคืออะไร
“พี่ก็อยากจะเอาสดแหละนะ แต่แก้มยังเด็กอยู่ ป้องกันไว้จะดีกว่า” พี่นายพูดพลางคาบสิ่งนั้นไว้ที่ปาก ก่อนจะถอดเสื้อที่สวมใส่อยู่ออก ตามด้วยรูดซิปกางเกงลงแล้วหยิบสิ่งที่คาบอยู่ในปากมาฉีกออกแล้วสวมใส่มันลงที่ไอ้ดุ้นใหญ่ของเขา “พี่พร้อมแล้วนะ”
“ตะ...แต่แก้มยัง...”
ยังไม่ทันพูดจบ พี่นายก็กระโจนเข้าหาฉันแล้วจัดการปิดปากด้วยจูบอันอ่อนหวาน มือข้างหนึ่งลูบไล้ขาอ่อนก่อนจะดึงกางเกงนอนฉันออกแบบมืออาชีพ เพราะใช้เวลาแค่ไม่ถึงนาทีได้
เมื่อจูบที่ปากจนดื่มด่ำหนำใจแล้ว เขาก็เลื่อนมาพรมจูบทั่วทั้งใบหน้า จากนั้นก็เลื่อนลงมาซุกไซ้ซอกคอและใช้ริมฝีปากขบเม้มเบาๆ พี่นายเล้าโลมไปเกือบทั่วจะทั้งเรือนร่างของฉัน เขาทำแบบอ่อนโยนเพื่อที่จะให้ไม่กลัวและผ่อนคลาย
เอาจริงๆ ตอนนี้ฉันเองก็เริ่มมีอารมณ์ขึ้นมาบ้างแล้วละ
เมื่อพี่นายเริ่มสัมผัสได้ว่าฉันเองก็มีอารมณ์ร่วม เขาใช้นิ้วเรียวยาวถูไถแถวๆ เนินสาว ก่อนจะใช้นิ้วหนึ่งสอดเข้ามาภายในร่องสวยที่ปิดสนิทไม่เคยผ่านการใช้งานมาก่อน นิ้วเรียวยาวสอดใส่เล่นภายในรูร่องช้าๆ ซ้ำๆ ร่างเล็กบิดเร่าด้วยความเสียวที่ปนความเจ็บนิดๆ อยากจะทักท้วงร้องขอให้เขาหยุดทำแต่ปากดันไม่ปริพูดเสียอย่างนั้น
ร่างกายฉันในตอนนี้วูบไหวไปหมด สมองพร่าเบลอคิดอะไรไม่ออกนากจากหน้าของพี่นาย มือทั้งสองข้างบีบเคล้าคลึงเต้าของตัวเองอย่างอัตโนมัติ
“มันรู้สึกดีใช่มั้ย” พี่นายเอ่ยถาม นิ้วเรียวก็ยังคงสอดใส่เข้าออกรูร่องอย่างต่อเนื่อง
“อื้อ แก้มไม่เคยรู้สึกดีแบบนี้เลยค่ะ”
“ถ้าเกิดว่าเอาของพี่ใส่เข้าไป มันจะรู้สึกดีกว่านี้อีกนะ แก้มอยากลองมั้ยคะ”
“.....” พยักหน้าแทนการตอบตกลง
พี่นายใช้นิ้วทำจนร่องสาวฉ่ำแฉะพอได้มีน้ำหล่อลื่นจะได้ง่ายต่อการสอดใส่แก่นกายของเขา ดึงนิ้วออกแล้วจับขาอ้าพอประมาณเพื่อที่เขาจะแทรกตัวเข้ามาอยู่กึ่งกลาง จับแก่นกายที่สัมผัสได้ถึงความใหญ่โตมาแตะและถูขึ้นลงที่ร่องแฉะ ก่อนจะค่อยๆ สอดมันเข้ามาภายในรูสวยช้าๆ จนเข้ามาได้ครึ่งทางพี่นายก็หยุด
“แก้มเจ็บมั้ย”
“จะ...เจ็บค่ะ แต่ไม่มาก”
“พี่จะทำแบบช้าๆ ก่อนนะ แก้มจะได้คุ้นเคย”
เอวสอบเริ่มขยับเข้าออกเนิบๆ ช้าๆ พี่นายเองก็โน้มหน้าลงมาป้อนจูบแสนหวานให้เพื่อที่ฉันจะได้คลายความเจ็บลง ลิ้นสอดแลกเข้าหากันแล้วตวัดลิ้มเลียความหวานซึ่งกันและกันอย่างพัลวัน
เสียวด้วย เจ็บด้วย แต่ก็รู้สึกดีมากเช่นกัน
“อื้อ...พี่นาย” มือกำจิกผ้าปูไว้แน่น
“เจ็บเหรอ?” พี่นายหยุดขยับสะโพกแล้วใช้มือแตะที่แก้มของฉันแบบเบามือ
“แก้มรู้สึกหายใจได้ไม่ทั่วท้องและหน่วงๆ บริเวณนั้นอะค่ะ”
“แก้มทนได้หรือเปล่าคะ”
“อือ ทนได้ค่ะ พี่นายรีบๆ ทำก็แล้วกันนะคะ”
สิ้นเสียง พี่นายก็กดท่อนเข้ามาทีเดียวจนมิด
ฉันถึงกับสะดุ้งเฮือกเมื่อรู้สึกว่ามันเจ็บมาก!
เดินดูของในตลาดกันได้สักพักลูกน้องพี่นายก็โทร.มาบอกว่าลูกค้ามารอแล้ว เราสองคนเลยพากันกลับด้วยการเดิน เพราะตอนมาก็เดินมาเนื่องจากอยู่ใกล้ๆ ร้านนี่เอง จูงมือกันเดินมาหยุดอยู่ที่ทางม้าลายเพื่อรอสัญญาณไฟเขียวในการข้ามถนน สายตาฉันก็เหลือบไปเห็นรถเก๋งคันหรูคันหนึ่งที่จอดเทียบฟุตบาทอยู่ไม่ไกลมากนัก“รถคันนั้นสวยจังเลย”“คันไหนเหรอ?”“คันนั้นอะค่ะ ที่จอดเทียบฟุตบาทอยู่” ฉันชี้นิ้วไปที่รถคันนั้น พี่นายหันไปมองตามแล้วพูดขึ้น “อ๋อ นั่นรถไอ้ต้องที่มันเอามาที่ร้านวันนั้นไง”“เหรอคะ พอดีแก้มก็จำไม่ได้ด้วย”“ว่าแต่มันมาทำอะไรแถวนี้นะ”“คงจะมาเดินตลาดเหมือนที่เรามากันแหละค่ะ ไปกันเถอะพี่นายไฟเขียวแล้ว”เมื่อสัญญาณข้ามทางม้าลายส่งไฟเขียวแล้วนั่นแปลว่าเราเดินข้ามได้ แต่วันนี้คนข้ามเยอะเลยทำให้ฉันกับพี่นายต้องเดินอยู่ท้ายๆ ทุกคนเดินไปถึงอีกฝั่งกันแล้วและฉันกับพี่นายก็กำลังจะถึงแล้วเช่นกัน แต่จู่ๆ รถคันที่จอดเทียบอยู่ตรงฟุตบาทก็ออกตัวพุ่งมาทางฉันอย่างรวดเร็ว บรื้น!“แก้ม!!” พี่นายเรียกชื่อฉันเสียงดังก่อนที่ทุกอย่างจะ...พลั่ก!ร่างฉันเหมือนถูกกระแทกอย่างแรงทำให้เซถลาไปข้างหน้าแล้วล้มลงนอนกองอยู่กับพื้
“พี่ว่าตอนนี้เราไป...อาบน้ำกันดีกว่า” พี่นายพูดพลางกัดริมฝีปากล่างแล้วมองมาด้วยสายตาที่บ่งบอกได้ถึงความหื่นกาม “ถูหลังกันมั้ยครับ”“แน่ะ อาบน้ำจริงๆ เหรอคะ ดูจากหน้าตาพี่แล้วน่าจะแฝงอย่างอื่นมากกว่าน้า” ถามกลับและหรี่ตามองพี่นายอย่างคนรู้ทัน “รู้สึกว่าพักหลังๆ นี้พี่จะลืมป้องกันบ่อยมากเลยนะ”“ก็บางทีมันอยากจนลืมตัวไง เดี๋ยวครั้งนี้ป้องกันให้ก็ได้ครับ เดี๋ยวพี่โอนให้แสนนึงนะ” พูดจบพี่นายก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา“ไม่ต้องค่ะ ไม่ต้องโอนมา แก้มไม่ต้องการเงินนั่นแล้ว แค่นี้ที่พี่นายให้มามันก็มากพอแล้ว มากเสียจนแก้มไม่กล้าจะรับด้วย” ฉันรีบปรามขึ้นก่อนที่พี่นายจะกดโอนเงินมา “เก็บเงินไว้นะคะ ตอนนั้นแก้มแค่อยากจะรู้ว่าพี่จะใจถึงพอหรือเปล่า แต่ตอนนี้แก้มรู้แล้วค่ะ” คลี่ยิ้มบางๆ แล้วใช้มือจับที่แก้มพี่นาย “พ่อคนสายเปย์ของเมีย”“เปย์แค่คนนี้คนเดียวเลยนะ”“โห...ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อค่ะ ฮ่าๆ” ฉันหัวเราะร่าออกมาอย่างคนอารมณ์ดี“ไปอาบน้ำกันได้ยังครับ”“.....”“ยังไม่ได้ค่ะ พอดีป้าจะล้างห้องน้ำก่อน” ป้าแม่บ้านพูดตัดหน้าฉันขึ้นมาแบบดื้อๆ พร้อมกับถืออุปกรณ์ทำความสะอาดเดินผ่านหน้าไปพร้อมกับหันมาฉีกยิ้มกว้
Chapter 16ทำให้รู้ว่ารักจริง.....วันต่อมา ณ บ้านหลังใหญ่“พี่นายเอาคืนไปเลยค่ะ แก้มไม่กล้าจะใส่หรอก มันแพง!” ฉันเดินตามตื๊อพี่นายมาครึ่งวันเพื่อให้เขาเอาสร้อยเส้นละห้าแสนบาทคืนไป มันรู้สึกไม่สบายใจยังไงก็ไม่รู้ มันอาจจะแพงเกินไปด้วยแหละ“พี่นาย...”“พี่บอกว่าให้แก้มใส่ไง พี่ไม่ถอดให้หรอกนะและก็ห้ามถอดมันออกจากคอเด็ดขาด! นี่คือคำสั่งเข้าใจมั้ยครับเด็กน้อย” พี่นายสั่งแกมบังคับฉัน “เปรียบว่าสร้อยเส้นนี้คือหัวใจของพี่แล้วกันนะ”“แต่ว่า...”“ไม่มีแต่อะไรทั้งนั้น ไม่ต้องกลัวว่าเงินพี่จะหมดหรอกนะ ใช้อีกสิบปีก็ยังเหลือเฟือ”“หืม...พ่อคนรวยว่างั้นเถอะ”“ก็ไม่เชิงหรอกครับ แต่เลี้ยงเมียได้สบาย”พี่นายนี่ได้ทีละอวดใหญ่เลยนะ “ขอบคุณนะ ที่พี่นายยอมแก้มแทบทุกอย่างเลยตอนนี้”“ก็พี่อยากจะให้แก้มเชื่อใจและรู้ว่าพี่จริงจังกับแก้มจริงๆ”“ค่า ว่าแต่วันนี้พี่ไม่ไปที่ร้านเหรอคะ?”“น่าจะไปนะ เพราะเห็นลูกน้องส่งไลน์มาบอกว่าช่วงเย็นจะมีลูกค้าเข้ามาทำรถน่ะ และอยากจะคุยปรึกษาเรื่องอะไหล่รถกับพี่ด้วย”“เหรอคะ”“แก้มก็ไปกับพี่ด้วยสิ ทำรถให้ลูกค้าเสร็จเราก็จะได้เลยไปหาข้าวเย็นกินกัน”“จะดีเหรอคะ แก้มคิดว่าพี่ค
“เธอ...เราอยากได้กระเป๋าใบนี้อะ” มิ้นหยิบกระเป๋าใบหนึ่งขึ้นมา “ราคาประมาณสองหมื่นกว่าบาท” เธอบอกกับหนุ่มที่ควงมาแล้วส่งสายตาออดอ้อนใส่ชิ! ใครจะยอมเล่า“ตะเอง...เค้าอยากได้ใบนี้อะ” ฉันเองก็หยิบกระเป๋าสีชมพูใบหนึ่งขึ้นมา “ราคาสามหมื่นกว่าค่ะ ตะเองซื้อให้เค้าได้มั้ยคะ” แสร้งทำตาปริบๆ และน้ำเสียงออดอ้อนใส่พี่นาย“ได้สิครับ เอากี่ใบก็ได้หยิบมาเลย”เป็นไงคะ พี่นายสายเปย์ของเมีย“งั้นเค้าเอาใบนี้ด้วยนะคะ เอาสองใบก็รวมเป็นห้าหมื่นบาท” ฉันพูดพลางชายหางตาไปมองมิ้นแบบเย้ยหยัน “เค้าเอาสองใบนี้นะตะเองขา”“ครับ เอาอะไรอีกมั้ยเลือกมาเลย”“อืม...เค้าว่าจะไปดูสร้อยที่อยู่ร้านตรงข้ามนู้นอะค่ะ ตะเองจะว่าอะไรมั้ยคะ”“ได้สิ เดี๋ยวเราไปจ่ายเงินค่ากระเป๋าก่อนนะแล้วค่อยไปดูสร้อยกันต่อครับ”“โอเคค่ะ ผัวคนนี้น่ารักที่สุดเลย”“ถ้าน่ารักกลับบ้านไปต้องให้รางวัลด้วยนะครับ” พี่นายส่งสายตาแพรวพราวใส่ฉัน “ขอแบบหนักๆ เลยนะ”ร้านสร้อยยี่ห้อดังและก็ตามเดิมค่ะ มิ้นพาหนุ่มตามมาที่ร้านขายสร้อยอีกเช่นเคย เธอมองมาที่ฉันอย่างเคียดแค้นสุดๆ ก็ฉันเล่นไปซื้อกระเป๋าตัดหน้าขนาดนั้น แถมราคายังสูงกว่าของเธออีกแต่แล้วไงใครแคร์ช่วย
เมื่ออาหารที่สั่งมาเสิร์ฟครบและวางเรียงรายกันอยู่บนโต๊ะ ฉันและพี่นายก็ไม่รอช้าพากันตักกินอย่างเอร็ดอร่อย พอกำลังกินกันอย่างอร่อยก็ต้องหมดอารมณ์ทันทีเมื่อคนที่มานั่งโต๊ะข้างๆ คือมิ้นกับผู้ชายของเธอกลอกตามองบนไปที“นั่งตรงนี้ดีกว่าเธอ” มิ้นบอกกับผู้ชายคนนั้น“ครับ ตามใจมิ้นเลย”แหวะไปอีกที“เรากินกันต่อดีกว่านะแก้ม” พี่นายพูดพลางตักอาหารมาใส่ในจานให้ฉัน“ขอบคุณค่ะ” ฉันขอบคุณพี่นายแล้วยิ้มหวานให้“เธอเค้าอยากกินอันนี้อะ” “สั่งเลยครับ ตามใจมิ้นเลยนะ”“หืม...เธอนี่น่ารักที่สุดเลย”ชิชะ!รู้หรอกนะว่าจะมาเย้ยใส่พี่นายน่ะ แต่อย่าหวังว่าจะมาเย้ยใส่ผัวชาวบ้านได้แบบนี้หรอกนะ ร้อยทั้งร้อยฉันมั่นใจว่าพี่นายไม่หึงไม่หวงยัยมิ้นแน่ๆ ดูพี่เขานิ่งๆ และไม่สนใจด้วยซ้ำ“แก้มไม่กินล่ะ เป็นอะไรไปเหรอ”นึกอะไรออกละ เย้ยมาก็เย้ยกลับไปสิเรา“กินสิ แต่เค้าอยากให้ตะเองป้อนอ่า ป้อนเค้าหน่อยได้มั้ยค้า” ฉันทำหน้าตาและเสียงแอ๊บแบ๊วใส่พี่นายพี่นายมองฉันอย่างงงๆ แล้วยิ้มแห้งๆ ก่อนจะตักอาหารมาป้อนตามคำขออ้าม“หืม...พอตะเองป้อนเค้าแล้วมันอร่อยที่สุดเลย” เอื้อมมือไปหยิกแก้มพี่นายเบาๆ “เดี๋ยวเค้าป้อนตะเองบ้างนะ อ้าปา
Chapter 15ยอมได้ที่ไหน.....ณ ห้างสรรพสินค้าหลังจากที่ไปทำบุญเสร็จ ไม่ใช่สิ วิ่งหนีผีกันเสร็จพวกเราก็พากันมาพักเหนื่อยที่ห้างสรรพสินค้าย่านตัวเมืองและห่างไกลจากวัดที่มีเด็กผีนั่นอยู่“มึงนี่นะพาไปให้โดนผีหลอกชัดๆ” พี่นายพูดขึ้นพลางหยิบแก้วน้ำขึ้นมาดื่มกิน“ก็ใครจะไปรู้วะว่าแม่งจะมีผี เกิดมาก็พึ่งเคยเจอนี่แหละ” พี่เกมส์ตอบกลับพลางยกน้ำขึ้นดื่มเช่นกัน“รอบหน้านาวขอไม่มาด้วยแล้วนะ ดูสิขนยังลุกไม่หายเลย” นาวพูดพลางยกแขนขึ้นมาดูขนที่ยังลุกตั้งชันไม่เลิก “ได้ทั้งบุญได้ทั้งเจอผี ชีวิต...”“ไม่ต้องมาทำเป็นพูดกันเลยนะ คนที่ต้องบ่นเป็นคนแรกคือแก้มต่างหาก ทุกคนดูรักแก้มมาก รักชนิดที่ว่าวิ่งสี่คูณร้อยกันไปหมดแล้วแต่แก้มยังยืนอยู่ที่เดิม” พูดพลางทำหน้าบึ้งใส่“โถๆ พี่ลืมตัวน่ะ แต่พี่ก็ยังกลับไปรับแก้มนะ” พี่นายพูดขึ้นก่อนจะดึงตัวฉันไปกอดแบบไม่อายสายตาคนอื่น “ขอโทษนะครับ อย่าโกรธกันนะ”“.....”“แหะๆ พี่เองก็ลืมตัวน่ะ ขอโทษนะน้องสาวสุดที่รัก” พี่เกมส์พูดขึ้นแล้วลูบผมฉันเบาๆ“ฉันก็ขอโทษน้า พอดีพี่เกมส์จูงมือวิ่งก็เลยวิ่งตามน่ะ” นาวเองก็พูดขอโทษเช่นกันแต่เดี๋ยว!พี่เกมส์จูงมือนาวอย่างนั้นเหรอ สองค







