เพื่อเธอ (ลูก) คนเดียวเท่านั้น

เพื่อเธอ (ลูก) คนเดียวเท่านั้น

last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-31
โดย:  ฅนหลังเขายังไม่จบ
ภาษา: Thai
goodnovel16goodnovel
คะแนนไม่เพียงพอ
147บท
2.9Kviews
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

อยู่ด้วยกันโดยไร้ซึ่งความรักเพราะความต้องการของผู้ใหญ่ แต่เขาก็มีเจ้าของหัวใจอยู่แล้ว เมื่อเธอพลาด ”ตั้งครรภ์” กับคนไร้หัวใจ เธอก็ต้องเดินออกไปจากตรงนั้น พร้อมกับหนึ่งชีวิตน้อย ๆ ที่เป็นสายเลือดเขา

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

EP 1 ไม่ยินดีต้อนรับ 1/1

“나 다시 결혼할 거야.”

윤찬이 말했다.

“같은 말 두 번 안 해. 네 허락을 구할 생각도 없고.”

그는 손도 대지 않은 아침 식사를 그대로 둔 채, 커피잔을 탁 소리가 나게 내려놓으며 식사를 끝냈다.

라희는 하얀 대리석으로 된 긴 식탁 옆에 얼어붙은 듯 서 있었다. 여전히 주걱을 쥔 손끝이 미세하게 떨리기 시작했다. 하지만 그녀는 끝까지 표정을 가다듬었다. 고개를 살짝 숙인 채 윤찬의 말을 받아들였다. 그 말은 마치 서서히 퍼지는 독처럼, 그녀를 속에서부터 조용히 무너뜨리고 있었다.

“진소율이랑요?”

그녀의 목소리는 거의 속삭임에 가까웠다.

윤찬은 그녀를 보지도 않았다. 얕게 숨을 들이쉰 뒤 차갑게 답했다.

“그래. 그럼 누구겠어?”

그녀의 남편, 이윤찬은 단 한 번도 그녀를 사랑한 적이 없었다. 그의 마음은 온전히 진소율의 것이었다.

사실 두 사람의 결혼은 처음부터 그의 사랑 이야기를 가로막는 장애물에 불과했다. 하지만 결혼을 주선한 사람이 자신에게 그렇게도 친절했던 상황에서, 라희가 무엇을 할 수 있었겠는가?

김영희. 윤찬의 할머니.

라희 역시 이 결혼을 원하지 않았다. 그녀가 원한 건 오직 어머니의 제대로 된 장례식뿐이었다. 그 이후의 모든 일은 운명이라 여기며 받아들였다. 어머니를 잃은 슬픔이 여전히 그녀를 짓누르고 있었지만, 그녀는 그저 순응했다.

그러나 영희는 거기서 끝내려 하지 않았다. 라희 어머니의 죽음에 책임이 있는 남자, 자신의 사랑하는 손자 윤찬에게 속죄의 의미로 라희와 결혼하라고 요구했다. 영희의 눈에 라희는 세상에 아무도 없는 외로운 소녀였다.

윤찬은 할머니의 뜻에 몰려 어쩔 수 없이 동의했을 뿐이었다. 선택의 여지가 없었다. 하지만 2주 전, 영희가 병으로 세상을 떠난 지금, 윤찬은 마침내 원치 않았던 결혼에서 벗어날 기회를 보았다.

이제 더 이상 남아 있을 이유가 없었다.

라희의 입가에 희미하고 거의 보이지 않을 정도의 미소가 떠올랐다. 기쁨이 아니라, 씁쓸한 체념에서 비롯된 미소였다.

그녀는 가스레인지를 끄고 주걱을 조심스럽게 내려놓았다. 그리고 다시 한 번 눈을 질끈 감으며, 가슴속에서 휘몰아치는 폭풍을 억눌렀다.

“막지 않을게요.”

마침내 그녀가 말했다. 긴 식탁을 가로질러 가까스로 닿을 만큼 부드러운 목소리였다.

“애초에 당신 마음속에 제 자리는 없었다는 걸, 우리 둘 다 알고 있잖아요.”

윤찬은 침묵했다. 부정하지도, 바로잡지도 않았다.

다만 라희가 천천히 걸어오는 모습을 바라보는 그의 눈빛에 아주 미세한 흔들림이 스쳤다. 순간 그는 그녀가 울거나, 매달리거나, 죄책감을 느끼게 할 만큼의 슬픔을 보일 거라 생각했다.

하지만 그녀는 그러지 않았다.

라희는 곧게 섰다. 단정한 원피스 양옆으로 두 손을 가볍게 움켜쥐었다. 길고 검은 머리카락이 등을 따라 흘러내렸고, 그 고요한 실루엣은 그녀의 차분한 강인함과 대비를 이루었다.

따뜻한 연갈색 눈동자는 이제 아무 감정도 읽히지 않는 공허한 시선으로, 같은 지붕 아래 살면서도 늘 타인이었던 남자를 바라보고 있었다.

라희는 조용한 방식으로 아름다웠다. 하지만 그 아름다움은 윤찬의 마음을 단 한 번도 흔들지 못했다. 그에게 라희는 그저 삶에 강제로 끼어든 방해물, 이방인에 불과했다. 그리고 이제 그녀를 치워낼 기회가 생긴 이상, 윤찬은 그대로 실행할 생각이었다.

“한 달만 시간을 주세요.”

라희가 담담하게 말했다.

“딱 한 달만… 진짜로 당신의 아내로 살게 해 주세요.”

윤찬의 눈이 가늘어졌다.

“무슨 뜻이지?”

“당신이 원하는 대로 떠날게요. 당신이 사랑하는 여자에게 결혼 서약을 한 뒤에요.”

말이 입 밖으로 나올 때마다 가슴을 깊게 파고드는 고통이 따라왔다.

“그때 저와 이혼하세요. 약속할게요. 영원히 당신 인생에서 사라질게요. 하지만 그 전에, 아내로 산다는 게 어떤 건지 한 번만이라도 알고 싶어요. 그냥 같은 집에 사는 낯선 사람이 아니라.”

침묵이 내려앉았다.

이내 윤찬의 입에서 비웃음이 흘러나왔다. 그는 심지어 눈가를 닦기까지 했다. 그녀의 요청이 너무나도 우스꽝스럽게 들렸기 때문이다.

도대체 무슨 생각을 하는 거지? 한 달이라니. 가소롭기 짝이 없었다.

윤찬은 한 걸음 다가서며 거리를 좁혔다. 숨겨진 속셈이라도 읽어내려는 듯 그녀의 얼굴을 훑어보았다. 어쩌면 어머니의 말이 맞았는지도 모른다. 라희는 처음부터 그의 이름에 딸린 재산을 노린 것일지도.

이윤찬을 모르는 사람이 어디 있겠는가? 캘리 엔터프라이즈의 CEO, 서울에서 가장 영향력 있는 젊은 사업가 중 한 명. 그에게 가까이 가기 위해 사람들은 경쟁했고, 특히 그의 관심을 갈망하는 여자들은 더욱 그랬다. 하지만 윤찬이 사랑한 여자는 단 한 명뿐이었다. 그의 아내가 아닌, 다른 여자.

떠오르는 슈퍼모델, 패션계를 뜨겁게 달구고 있는 이름, 진소율.

“진심이야?”

그의 목소리는 냉랭했고 믿기지 않는 기색이 섞여 있었다.

“이건 싸구려 막장 드라마가 아니야, 라희.”

그녀는 작게 고개를 끄덕였다.

“당신의 사랑을 달라는 게 아니에요. 제가 감히 그런 걸 바랄 자격이 있나요?”

그녀는 씁쓸하게 웃었다.

“그냥 제대로 대해 주세요. 당신의 아내로서, 저랑 저녁을 먹고, 하루에 몇 마디라도 말해 주세요. 설령 거짓이라도, 조금만 다정하게 대해 주세요.”

그녀는 침을 삼켰다. 두 주먹을 꽉 쥐어 몸을 지탱했다.

“그 후에는 조용히 떠날게요. 당신은 원하는 누구와도 자유롭게 결혼하세요.”

윤찬은 눈을 가늘게 뜨며 더 크게 비웃어야 할지, 짜증을 내야 할지 갈피를 잡지 못했다. 그러나 믿을 수 없다는 감정 아래, 그녀의 말 어딘가가 신경을 건드렸다.

너무도 단순한 요구. 그래서 오히려 그의 호기심을 자극하는 요구였다.

라희의 진짜 목적은 무엇일까?

“좀 더 현실적인 걸 요구하지 그래?”

라희는 말이 없었다. 한밤중처럼 어두운 그의 눈동자가 시선을 떼지 못하게 붙들고 있었다. 끝까지 듣겠다는 듯했다.

“돈이 필요하면 그냥 말해. 줄게.”

“아니요.”

그녀는 망설임 없이 단호하게 말했다. 이미 결심은 끝났다. 이제 물러설 수 없었다.

“참 포기도 못 하는군.”

윤찬이 비웃었다.

“전 이미 포기했어요.”

라희가 부드럽게 답했다.

“다만 평생 간직할 기억 하나만 갖고 싶을 뿐이에요. 완전히 당신에게서 떠나기 전에.”

그 후로 두 사람은 한동안 아무 말도 하지 않았다.

이번에는 윤찬의 시선이 전처럼 날카롭지 않았다. 그는 이해할 수 없는 표정으로 그녀를 바라보았다. 혼란일까? 짜증일까? 아니면… 호기심일까?

“다정하게 굴겠다고 약속을 하진 못해.”

마침내 그가 말했다.

“당신이 변할 거라 기대한 적 없어요.”

라희의 평온함은 눈물보다도 더 처절하게 다가왔다.

그렇게 말없이 합의가 이루어졌다.

한 달. 30일 동안 라희는 윤찬의 아내로 살아가게 된다. 사실은 1년 전, 결혼식 날부터 존재했어야 할 현실. 하지만 윤찬에게 그녀는 언제나 침입자에 불과했다.

이제 모든 것이 끝나기 전, 적어도 한 가지는 감사할 수 있었다. 윤찬이 그녀의 요청을 거절하지 않았다는 것.

“딱 한 달이야, 라희.”

윤찬이 경고했다.

“그 뒤엔 내 눈앞에서 사라져.”

“제가 무엇을 요구하는지 정확히 알고 있어요. 걱정하지 않아도 돼요.”

그는 코웃음을 쳤다. 입꼬리가 경멸스럽게 올라갔다.

“내가 줄 수 있는 것 이상을 기대하면, 망설임 없이 널 쫓아낼 거야.”

라희는 순순히 고개를 끄덕였다.

“약속 어기지 마, 라희.”

그의 시선이 다시 날카롭게 파고들었다.

“그렇지 않으면 네 인생을 망가뜨려도 나 원망하지 마.”

แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ
ไม่มีความคิดเห็น
147
EP 1 ไม่ยินดีต้อนรับ 1/1
"ขอบคุณมากนะคะ ที่ดูแลหนูมาตลอดสิบแปดปี หนูจะต้องรักษาสถานที่แห่งนี้ไว้ให้ได้ค่ะเพราะมันคือบ้านของหนูเหมือนกัน ครูไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ ทุกอย่างจะต้องเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลงแน่นอนค่ะ""ปรายก็ต้องดูแลตัวเองให้ดีนะลูก ถ้าไม่ไหวก็อย่าฝืนนะ ครูกลัวเหลือเกินว่าหนูจะลำบาก ครู...""อย่าคิดมากนะคะครู หนูจะไม่ทำให้ทุกคนต้องลำบากแน่นอนเพราะยังมีน้อง ๆ ของหนูที่อยู่ที่นี่อีกหลายชีวิต ตอนนี้หนูโตแล้ว ต่อไปหนูจะเลี้ยงดูทุกคนเองนะคะ""ถ้าสถานที่แห่งนี้จะปิดตัวลงก็ไม่เป็นไร เราก็ไปหาบ้านเช่าถูก ๆ อยู่ไปก่อนก็ได้ ถ้ามันลำบากจนทนไม่ไหวก็กลับมาหาครูที่นี่นะลูก เพราะน้อง ๆ ทุกคนก็ไม่อยากเห็นปรายต้องลำบากหรอกนะ""ขอบคุณมากนะคะครู แต่ไม่ต้องเป็นห่วงหนูนะคะ หนูต้องไปแล้วล่ะค่ะ เดี๋ยวจะเลยเวลานัดหมาย ไว้หนูจะแวะมาหาบ่อย ๆ นะคะ"ปรายฟ้าลากกระเป๋าเดินทางแล้วขึ้นรถโดยสารประจำทาง เพื่อไปยังจุดหมายตามกระดาษแผ่นสีขาวที่มีคนเขียนไว้ให้สถานที่นัดหมายคือร้านอาหารหรูแห่งหนึ่ง เธอจึงลากกระเป๋าเดินเข้าไปในสถานที่แห่งนั้น แล้วเจอชายหนุ่มต่างวัยสองคนกำลังนั่งคุยกันอยู่มุมหนึ่งของร้านที่ค่อนข้างมีความเป็นส่วนตัว"หนูปรายม
อ่านเพิ่มเติม
EP 1 | ไม่ยินดีต้อนรับ 1/2
หลังจากที่พูดคุยกันเสร็จแล้ว ปรายฟ้าก็ขอตัวไปเข้าห้องน้ำ ภาคิณจึงเปิดบทสนทนาอีกครั้ง"พูดตรง ๆ เลยแล้วกันนะครับ ปู่จะให้เด็กนั่นมาเฝ้าจับตาผมอย่างนั้นใช่ไหมครับ""ทำไมแกถึงคิดอะไรแบบนั้น""แล้วเด็กนั่นจะออกไปจากชีวิตผมได้เมื่อไหร่ล่ะครับ หรือจนกว่าผมจะเลิกเป็นดาราอย่างนั้นหรือไง""อะไรกัน นี่แกไม่คิดจะแต่งงานกับเด็กคนนี้จริง ๆ งั้นหรือ ยังไม่ทันได้ใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันเลย นี่แกคิดไปถึงเรื่องที่จะเลิกกันแล้วหรือไง""อ้าว…มันก็แน่นอนอยู่แล้วไม่ใช่หรือไงครับ แล้วทำไมผมจะต้องไปแต่งงานกับเด็กคนนั้นด้วยละ""ผู้หญิงดี ๆ แบบนี้หาไม่ได้ง่าย ๆ หรอกนะ นี่ฉันอุตส่าห์หาคนที่เหมาะกับแกให้แล้วแท้ ๆ""อย่าคิดว่าผมจะหลงกลปู่นะ ผมแค่รับข้อเสนอว่าจะให้เด็กคนนี้แต่งงานกับผมเพราะผมจะได้ทำงานที่ผมรักได้ต่อไปเท่านั้น ไม่ได้หมายความว่าผมจะต้องเอาชีวิตทั้งชีวิตไปฝากกับเด็กคนนั้นหรอกนะครับ เพราะถ้าหมดประโยชน์เมื่อไหร่ผมก็จะเฉดหัวทิ้งทันที""ถ้าทำได้ก็ลองดูเถอะ เพราะฉันมั่นใจว่าเด็กคนนี้จะเอาแกอยู่หมัดได้แน่ ๆ""แล้วถ้าเกิดว่าเด็กคนนั้นเป็นฝ่ายอยากออกไปจากชีวิตผมเอง ก่อนที่ผมจะเลิกเป็นดาราล่ะครับ จะเป็นยังไงต่อ"
อ่านเพิ่มเติม
EP 2 | คืนที่แสนทรมาน NC 1/2
ร่างสูงเดินปรี่เข้าไปกระชากแขนเรียวอย่างแรง เขาออกแรงดึงแล้วเหวี่ยงร่างบางทิ้งบนเตียงสปริงหนานุ่มทันทีใบหน้าหวานซีดเผือด แต่ก็รีบดีดตัวขึ้นแล้วถอยรูดจนแผ่นหลังชิดหัวเตียง"แหม! อย่าทำเป็นสะดุ้งตกใจหน่อยเลย ทำอย่างกับไม่เคยอย่างนั้นแหละ""เปล่าค่ะ ไม่ใช่แบบนั้นนะคะ ปรายแค่ตกใจนิดหน่อยค่ะ""ก็นั่นสินะ ความจริงแล้วเธอคงอยากมีอะไรกับฉันจนตัวสั่นเลยล่ะสิ ก็ฉันเป็นถึงดาราที่เธอชื่นชอบนี่ ใช่ไหม!"ร่างสูงใหญ่รีบรุดไปที่เตียงกว้างขนาดคิงไซซ์แล้วประชิดเข้าใกล้ตัวเด็กสาวทันทีมือหนารวบตัวเด็กสาวแล้วกดไหล่ลง จนแผ่นหลังเธอแนบกับพื้นเตียง จากนั้นก็กระชากชุดกระโปรงของเด็กสาวจนขาดหลุดลุ่ย อกอวบอิ่มที่มีเพียงชุดชั้นในลายลูกไม้ปิดแบบหมิ่นเหม่ตั้งชัน เมื่อโดนสัมผัสกับเครื่องปรับอากาศเย็นฉ่ำใบหน้าหวานที่ไร้ซึ่งเครื่องสำอางใด ๆ แดงระเรื่อด้วยความเขินอาย เป็นครั้งแรกในชีวิตตั้งแต่เกิดมาสิบแปดปี ที่เธอได้ใกล้ชิดกับผู้ชายมากขนาดนี้ แถมในสภาพกึ่งเปลือยอีก จนใบหน้าหวานร้อนผ่าวไปถึงใบหูปรายฟ้าเบือนหน้าหนี เมื่อร่างสูงใหญ่ที่คร่อมตัวเธออยู่กำลังถอดเนกไทออก ตามด้วยถอดเสื้อสูทแล้วโยนทิ้งไปที่ปลายเตียงใบหน้าหล
อ่านเพิ่มเติม
EP 2 | คืนที่แสนทรมาน NC 2/2
"น่ารำคาญจริง ๆ" ชายหนุ่มคว้าหมอนมาแล้วโยนไปปิดหน้าเด็กสาวไว้"ฉันบอกให้หยุดร้องก็ยังจะร้องอยู่ได้ เดี๋ยวก็หมดอารมณ์ก่อนหรอก"ชายหนุ่มแยกขาเรียวออกกว้าง แล้วดันแก่นกายเข้าไปอย่างรวดเร็ว โดยไม่ได้สนใจคนใต้ร่างสักนิด เขาไม่มีการเล้าโลมหรือเร้าอารมณ์ใด ๆ ทั้งสิ้น"เชี่ย...แน่นจังวะ" ภาคิณค่อย ๆ ถอนแก่นกายออกมาจนหมด แล้วก็ต้องตกตะลึงกับคราบเลือดสีแดงที่ติดถุงยางออกมา มันบ่งบอกความจริงได้เป็นอย่างดีว่าเด็กคนนี้ยังไม่เคยผ่านมือผู้ชายมาก่อนส่วนปรายฟ้าก็อดทนกับความเจ็บปวดไว้ ตอนนี้เธอไม่จำเป็นต้องเก็บกักน้ำตาอีกต่อไป เพราะชายหนุ่มได้เอาหมอนมาปิดใบหน้าของเธอไว้ ต่อให้ร้องเท่าไหร่คนตรงหน้าก็คงไม่เห็นเด็กสาวน้ำตาไหลพราก กำหมัดแน่นทั้งสองข้างเพื่อข่มความเจ็บ แล้วก็เม้มปากไว้เพื่อไม่ให้เสียงเล็ดลอดออกมาพอรู้ว่าเขาเป็นคนแรกที่ได้เชยชมร่างกายนี้ ภาคิณก็ดึงถุงยางป้องกันออกทันที แล้วก็ดันแก่นกายเข้าไปอย่างไม่ปรานีเช่นเคยเขาไม่จำเป็นต้องอ่อนโยนใด ๆ ทั้งนั้นเพราะนี่คือสิ่งที่เธอสมควรต้องจ่าย มันคือสิ่งที่เขาควรได้รับตอบแทนกับการที่เขาต้องสูญเสียอิสรภาพไป"รัดแน่นเกินไปแล้ว อย่าเกร็งนักสิ มัวแต่ทำตัว
อ่านเพิ่มเติม
EP3 | หน้าที่ที่ต้องทำ 1/2
"นี่เธอจะนอนกินบ้านกินเมืองไปถึงไหนกัน" หัวหน้าแม่บ้านเข้าไปดึงผ้าห่มออกจากตัวปรายฟ้าทันที"ขอโทษนะคะ จะลุกเดี๋ยวนี่เลยค่ะ" เธอพยายามดันตัวเองให้ลงจากเตียงได้สำเร็จ ร่างกายอ่อนล้าและปวดไปทั่วร่าง เธอพยายามเดินให้มั่นคงที่สุดแล้วถือผ้าขนหนูเข้าไปในห้องน้ำ"พออาบน้ำเสร็จแล้วก็เอากระเป๋าลงไปด้วยล่ะ เดี๋ยวจะพาไปเรือนของแม่บ้าน""ได้ค่ะ ขอเวลาสักครู่นะคะ"สิบห้านาทีต่อมา หลังจากที่เธออาบน้ำแต่งตัวเสร็จ ปรายฟ้าก็ลากกระเป๋าลงไปที่ห้องโถงใหญ่ชั้นล่าง"ตามฉันมา" หัวหน้าแม่บ้านเดินนำทางเธอไปที่เรือนแม่บ้านอีกหลังที่อยู่ห่างจากคฤหาสน์ไปเล็กน้อย"ที่นี่จะเป็นบ้านของแม่บ้านผู้หญิง แต่จำนวนคนมีพอดีกับห้อง ดังนั้น ตอนนี้ไม่มีห้องว่างที่จะให้เธออยู่ได้หรอกนะ ก็มีแต่ห้องเปล่าที่เอาไว้เก็บของ แต่ฉันให้คนขนออกไปหมดละ แต่ไม่มีเตียงและเฟอร์นิเจอร์นะ ส่วนหมอนกับผ้าห่มจะให้คนเอาไปไว้ที่ห้องให้ทีหลัง ยังไงก็อยู่ไม่นานนี่ ทน ๆ อยู่ไปก็แล้วกัน""ได้ค่ะ ขอบคุณนะคะ" ปรายฟ้าไหว้แม่บ้านที่สูงวัยกว่าแล้วลากกระเป๋าไปที่ห้อง"พอเตรียมของเสร็จก็ไปช่วยในครัวด้วยล่ะ เพราะเจ็ดโมงเช้าจะต้องเตรียมกับข้าวบนโต๊ะอาหารให้คุณท่
อ่านเพิ่มเติม
EP3 | หน้าที่ที่ต้องทำ 2/2
"คุณท่านเขาทานอาหารกันเสร็จละ ไปช่วยกันเก็บโต๊ะได้แล้ว" หัวหน้าแม่บ้านเดินเข้าไปบอกปรายฟ้าและแม่บ้านในครัวทันทีหลังจากเจ้าของบ้านรับประทานอาหารเสร็จส่วนปรายฟ้าก็ไปช่วยแม่บ้านเก็บจานและทำความสะอาดในครัวโดยไม่อิดออด เพราะเธอมาอยู่ในฐานะผู้อาศัยก็ไม่อยากทำตัวให้เป็นภาระของใครด้วย"เมื่อทำทุกอย่างเสร็จแล้วก็จะถึงเวลาทานอาหารของเรา แต่จะมัวแต่ทานโอ้เอ้ไม่ได้เพราะยังมีงานให้ทำอีกทั้งวันเข้าใจไหม" หัวหน้าแม่บ้านหันไปบอกปรายฟ้าที่กำลังยืนเช็ดจานอยู่"เข้าใจค่ะ""ฉันได้รับคำสั่งมาจากคุณภาคิณ ว่าเธอเป็นแค่คู่สมรสกำมะลอเท่านั้น เพราะฉะนั้นเธอก็ไม่มีอภิสิทธิ์ที่จะทำอะไรเหมือนคุณ ๆ ในบ้านหลังนี้ได้ ถ้าเธอยังอยากอยู่ที่นี่อย่างสงบสุข ก็หัดเจียมเนื้อเจียมตัวและช่วยงานทุกอย่างในคฤหาสน์นี้ด้วยล่ะ สถานะเธอตอนนี้ก็ไม่ต่างจากคนรับใช้ในบ้านนี้หรอกนะ เข้าใจแล้วหรือยัง""เข้าใจค่ะ""เข้าใจก็ดีแล้ว ถึงจะได้รับคำสั่งให้เรียนต่อมหาวิทยาลัย แต่งานในคฤหาสน์นี้เธอก็ต้องทำอย่าให้ขาดตกบกพร่องล่ะ""เข้าใจแล้วค่ะ""ส่วนอาหาร ต้องทานแค่ในครัวนี้เท่านั้น แค่ต้องทานหลังจากที่พวกคุณในบ้านทานเสร็จแล้วนะ""ค่ะ แล้วจะให้ปร
อ่านเพิ่มเติม
EP4 | คนแก้ขัด 1/2
"คุณภาคิณคะ ปรายเจ็บ" มือแกร่งจับข้อมือเล็กแล้วดึงเด็กสาวไปจนถึงห้องนอนที่คฤหาสน์หลังใหญ่เต็มแรง"แค่นี้ทำเป็นบ่น ที่ฉันต้องมาคอยทำเรื่องไร้สาระแบบนี้เนี่ย เพราะใครที่เป็นต้นเหตุ ฉันเพิ่งกลับมาจากถ่ายละครเหนื่อย ๆ แทนที่จะได้พักแบบสบาย ๆ ยังต้องมาคอยระแวงปู่อีก ถ้ารู้แล้วก็หยุดบ่นว่าเจ็บแล้วรีบสำนึกตัวเองซะว่าเป็นต้นเหตุที่ทำให้ฉันเดือดร้อนน่ะ""ขอโทษนะคะ" ปรายฟ้าลูบข้อมือข้างที่เจ็บไว้ หลังจากที่ชายหนุ่มปล่อยข้อมือเธอให้เป็นอิสระแล้ว"คืนนี้ก็นอนที่นี่ซะ เพราะฉันก็ไม่รู้ว่าปู่จะมาตอนไหน""เดี๋ยวปรายนอนข้างล่างเตียงก็ได้ค่ะ ปรายขอแค่ผ้าห่มกับหมอนก็พอ จะได้ไม่รบกวนการพักผ่อนของคุณภาคิณค่ะ"เสียงโทรศัพท์มือถือของภาคิณดังขึ้น"ครับปู่ ผมเพิ่งถึงบ้านน่ะครับ ครับ…ครับ" ภาคิณยื่นโทรศัพท์มือถือของเขาให้ปรายฟ้า เธอก็รับโทรศัพท์มือถือของภาคิณไปเพราะเธอพอจะเดาได้ว่าปลายสายคงเป็นปู่ของภาคิณแน่ ๆ"สวัสดีค่ะ""ทำไมปู่โทรหาหนูตั้งหลายสายก็ไม่ติดเลยล่ะลูก ปู่ก็เป็นห่วงอยู่สองสามวันแล้ว พรุ่งนี้ว่าจะไปที่บ้านสักหน่อย จะไปคุยเรื่องเรียนต่อที่มหาวิทยาลัยด้วย""ปรายขอโทษนะคะคุณปู่ มือถือปรายพังหลายวันแล
อ่านเพิ่มเติม
EP4 | คนแก้ขัด 2/2
"จะมานอนกับฉันทั้งที นี่มันชุดนอนจริง ๆ หรือเนี่ย ฉันก็นึกว่าผ้าขี้ริ้วซะอีก หน้าตาก็จืดชืดแถมยังไร้รสนิยมอีก นี่เธอรู้ไหม แค่เห็นหน้าของเธอฉันก็หมดอารมณ์แล้ว แบบนี้จะให้ฉันนอนกับเธอลงได้ยังไง"ภาคิณดึงกางเกงนอนของเด็กสาวออกไปให้พ้นทาง"ถอดเสื้อของเธอออกไปซะ" ปรายฟ้าพยักหน้าแล้วรีบลุกขึ้นแกะกระดุมเสื้อมือไม้สั่น ตอนนี้ร่างกายเธอเหลือเพียงแค่บรากับกางเกงชั้นในเท่านั้น"ถอดชุดชั้นในนั่นออกสิ" เธอรีบปลดตะขอบรามือไม้สั่นจนอกอวบอิ่มชูชันปรากฏต่อสายตาของเขา"ถึงแม้ว่าโดยรวมแล้วจะไม่ได้ดึงดูดเพศตรงข้ามสักเท่าไร แต่ก็ยังดีที่มีหน้าอกอวบใหญ่แบบนี้นะ" มือแกร่งเคล้นคลึงอกอวบข้างหนึ่งอย่างไม่ปรานี เด็กสาวเม้มปากเพื่อกลั้นเสียงไว้ ขอบตากลมโตแดงทั้งสองข้างเพราะเธอพยายามกลั้นน้ำตาไว้ไม่ให้ไหลร่างสูงดึงผ้าขนหนูที่พันเอวสอบไว้ออก แล้วเข้าประชิดร่างเล็กที่นั่งตัวสั่นอยู่บนเตียงกว้าง แล้วรั้งเอวบางเข้าปะทะแผงอกแกร่ง ส่วนมืออีกข้างก็ขยำสะโพกกลมกลึงอย่างแรงแก่นกายของชายหนุ่มที่ชนอยู่ที่หน้าท้องเธอจนเธอรู้สึกได้ เธออยากจะผลักอกเขาออกห่างแรง ๆ แต่ก็ได้แค่คิดในใจเท่านั้น เพราะอย่างเธอคงไม่มีสิทธิ์ที่จะขัดข
อ่านเพิ่มเติม
EP5 | ข้อตกลง 1/2
ปรายฟ้ามักจะตื่นตอนเช้าเวลาห้านาฬิกาเป็นประจำทุกวัน เธอรีบกลับไปที่เรือนของคนรับใช้เพื่ออาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนที่ผู้มีพระคุณจะมาในวันนี้เธอรีบไปช่วยเตรียมอาหารในครัวตามปกติแล้วก็ตั้งโต๊ะอาหารสำหรับห้าคนที่จะมารับประทานอาหารในเช้าวันนี้ก่อนเวลารับประทานอาหารเล็กน้อย ก็มีคนเรียกเธอให้ไปที่โถงใหญ่ในห้องรับแขก"ปรายฟ้า คุณท่านให้ไปพบที่ห้องรับแขกตอนนี้เลย" หัวหน้าแม่บ้านเข้ามาเรียกเธอในครัว ขณะที่เธอกำลังทำความสะอาดเคาน์เตอร์ครัวอยู่"อ๋อ…ได้ค่ะ เดี๋ยวปรายจะกลับมาทำต่อนะคะ" เด็กสาววางผ้าเช็ดโต๊ะแล้วรีบไปที่ห้องรับแขกทันที"คุณปู่" เธอไม่ได้เจอหน้าผู้มีพระคุณมาหนึ่งสัปดาห์เต็ม ๆ ปรายฟ้ารีบเข้าไปกราบท่านด้วยความดีใจ"เป็นไงบ้างลูก สบายดีไหม มีปัญหาอะไรหรือเปล่า""สวัสดีค่ะคุณปู่ ปรายอยู่ที่นี่สบายดีมากค่ะ แล้วสุขภาพคุณปู่เป็นยังไงบ้างคะ" ปรายฟ้านั่งลงกับพื้นใกล้ ๆ ผู้สูงวัยที่นั่งบนโซฟาหรูในห้องรับแขก"ปู่ก็เรื่อย ๆ แหละลูก ตามประสาคนแก่ มีเจ็บออด ๆ แอด ๆ บ้างเป็นเรื่องปกติ แล้วนั่นไปนั่งที่พื้นทำไม มานั่งบนโซฟานี่สิ""ไม่เป็นไรค่ะคุณปู่ ปรายอยากนั่งตรงนี้มากกว่าค่ะ""แล้วนี่เจ้าคิณยัง
อ่านเพิ่มเติม
EP5 | ข้อตกลง 2/2
เมื่อประมาณสี่เดือนก่อน ที่สถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าที่เธอเรียนและอาศัยมาตั้งแต่เด็กกำลังจะปิดตัวลง สถานที่แห่งนี้เคยเป็นโรงเรียนประจำหญิงล้วนแล้วมีการจัดตั้งกลุ่มเพื่อสงเคราะห์เด็กที่ถูกทอดทิ้ง เพื่อช่วยเหลือเด็กที่พ่อแม่ไม่มีทุนทรัพย์ส่งบุตรเรียน มีเปิดสอนตั้งแต่ชั้นปฐมวัยจนถึงชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายแต่พื้นที่ที่ตั้งโรงเรียนแห่งนี้กำลังจะหมดสัญญาเช่าพื้นที่ แล้วทางโรงเรียนก็ไม่มีเงินมากมายที่จะต่อสัญญา ทางโรงเรียนจึงขอเจ้าของพื้นที่ยืดสัญญาไปอีกเล็กน้อยเพื่อให้เด็ก ๆ ได้เรียนจบการศึกษาในปีนั้น ๆ ก่อนแล้วค่อยปิด เพื่อเด็ก ๆ จะได้สามารถเอาใบจบไปยื่นเรียนต่อในโรงเรียนอื่น ๆ ได้หลังจากนั้นโรงเรียนก็ถูกปิดตัวลงตามข้อตกลงที่เคยคุยกันไว้ โดยครูหลายคนก็ทยอยพากันลาออกไปจนเหลือเพียงแค่ผู้อำนวยการหญิงที่อายุมากแล้ว กับเด็ก ๆ อีกเก้าคนที่ไม่มีพ่อแม่มารับกลับไป ปรายฟ้าที่เรียนจบมัธยมปลายพอดีก็ไม่เคยรู้เลยว่าพ่อแม่ที่ให้กำเนิดเธอมาเป็นใครตั้งแต่จำความได้เธอก็อยู่ในความดูของผู้อำนวยการโรงเรียนนี้มาโดยตลอด จนถึงวันที่เธอคิดไม่ตกว่าจะช่วยเหลือผู้มีพระคุณยังไงดี เพราะที่ผ่านมาเธอก็ได้รับความช่วยเหลือจ
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status