เพื่อเธอ (ลูก) คนเดียวเท่านั้น

เพื่อเธอ (ลูก) คนเดียวเท่านั้น

last updateLast Updated : 2026-01-31
Language: Thai
goodnovel16goodnovel
Not enough ratings
147Chapters
194views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

อยู่ด้วยกันโดยไร้ซึ่งความรักเพราะความต้องการของผู้ใหญ่ แต่เขาก็มีเจ้าของหัวใจอยู่แล้ว เมื่อเธอพลาด ”ตั้งครรภ์” กับคนไร้หัวใจ เธอก็ต้องเดินออกไปจากตรงนั้น พร้อมกับหนึ่งชีวิตน้อย ๆ ที่เป็นสายเลือดเขา

View More

Chapter 1

EP 1 ไม่ยินดีต้อนรับ 1/1

소지아가 위암 양성 판정을 받았던 날, 이도윤은 자신의 첫사랑과 함께 그녀의 아들과 아동 병원에 있었다.

병원 복도에서 임건우는 검사 보고서를 들고 엄숙한 표정을 지었다.

“지아야, 검사 결과 나왔어. 악성 종양 말기야, 수술 성공하면 5년 생존율은 15~30% 정도고.”

소지아는 가느다란 손가락으로 어깨에 멘 숄더백 끈을 잡아당겼고, 약간 창백한 작은 얼굴에 심각한 표정으로 물었다.

“선배, 수술 안 하면 얼마나 더 살 수 있을까요?”

“6개월에서 1년, 사람마다 다르지. 네 상황은 먼저 약물치료를 두 번 받은 뒤, 수술을 하는 게 좋을 거야. 이렇게 하면 암세포의 확산과 전이의 위험을 막을 수 있거든.”

소지아는 입술을 깨물며 힘겹게 말했다.

“고마워요, 선배.”

“나한테 고맙긴, 바로 입원 수속 밟자.”

“됐어요, 치료할 생각이 없어요. 약물 치료 견디기 힘들 거예요.”

임건우는 몇 마디 더 설득하고 싶었지만 소지아는 공손하게 허리를 굽혀 인사했다.

“선배, 이건 일단 비밀로 해줘요. 가족들 걱정하게 하고 싶지 않아요.”

소씨 가문 파산 이후로 아버지의 거액의 입원비를 내는 것만으로도 소지아는 전력을 다하고 있었다. 그런데 이제 와서 차마 가족에게 자신이 암에 걸렸다고 말할 수는 없었다.

임건우는 소지아의 상황을 안타까워하며 한숨을 쉬었다.

“걱정 마. 입 꼭 다물고 있을게. 참, 너 결혼했다고 들었는데, 네 남편 쪽은...”

“선배, 우리 아빠 잘 부탁할게요, 신경 좀 많이 써주세요. 난 일이 있어서 먼저 갈게요.”

소지아는 더는 이야기하고 싶지 않은 듯 임건우의 대답도 듣지 않고 재빨리 떠났다.

임건우는 고개를 가로저었다. 소지아가 대학을 휴학하고 결혼했다는 소문을 들은 적이 있었다. 의학계의 천재로 불리던 소지아는 그렇게 의학계에서 사라져 지금은 만신창이가 되었다.

지아의 아버지 소계훈이 치료를 받는 최근 2년 동안, 오직 소지아만이 바쁜 일정을 쪼개 그를 돌보았다. 정작 소지아 자신은 아파서 쓰러졌을 때도 지나가던 행인이 병원으로 데려다 주었고, 처음부터 끝까지 그녀의 남편은 그림자조차 비치지 않았다.

소지아는 지난날을 회상했다. 갓 결혼했을 때는 이도윤도 진심으로 결혼생활에 진심이었다. 그러나 아쉽게도 그의 첫사랑이 임신한 몸을 이끌고 귀국한 후, 모든 것이 변해버렸다. 그때 임신 중이었던 소지아 이도윤의 첫사랑과 동시에 물에 빠지게 되었다.

몸부림치던 소지아는 남편이 필사적으로 백채원을 향해 헤엄치는 모습을 두 눈으로 보았다. 그렇게 백채원과 소지아는 동시에 조산했고, 소지아는 비교적 늦게 구조되어 골든타임을 넘겨버렸다. 병원으로 이송되었을 때, 소지아의 아이는 이미 뱃속에서 심장이 멎은 뒤였다.

아이가 세상을 떠난 지 7일째 되는 날, 이도윤은 소지아에게 이혼 이야기를 꺼냈지만 그녀는 줄곧 승낙하지 않았다.

이제 자신이 암에 걸린 것을 알게 되자 더 이상 버틸 수 없었다.

떨리는 손으로 지아는 이도윤의 전화번호를 눌렀다. 연결음이 세 번 울린 후, 그의 낮고 차가운 목소리가 울렸다.

“이혼을 동의하는 것 외에 난 널 만나지 않을 거야.”

소지아는 코끝이 찡해지더니 눈시울이 빨개졌다. 목구멍까지 차오르는 자신이 아프다는 말을 꾹 눌러 삼키는 순간, 백채원의 목소리가 갑자기 전화에서 울렸다.

“도윤아, 아이 검사하러 들어가야 하는데.”

그동안 꾹꾹 참아오던 눈물이 쏟아졌다. 소지아는 아이도 잃었고, 집안도 망했는데 이도윤은 오히려 다른 사람과 새로 가정을 꾸렸다. 이제 모든 것을 정리해야 할 때가 된 것 같았다.

소지아는 예전처럼 애걸하지 않고 힘없는 목소리로 말했다.

“이도윤, 우리 그만 이혼하자.”

전화기 너머의 남자는 한순간 멈칫했고, 이어서 콧방귀를 뀌었다.

“소지아, 너 또 무슨 수작을 부리고 있는 거야?”

소지아는 눈을 감고 또박또박 말했다.

“집에서 기다리고 있을게.”

전화를 끊고, 소지아는 힘없이 벽에서 미끄러져 바닥에 주저앉았다. 복도 밖의 큰비는 비스듬히 내리며 그녀의 몸을 적셨고, 그녀는 핸드폰을 든 채 자신의 젖은 옷소매를 입에 물고 소리 없이 한참을 울었다.

이도윤은 갑자기 끊긴 전화를 보고 넋을 잃었다.

‘1년 동안 이혼하지 않겠다고 죽어라 버티던 사람이 오늘은 왜 갑자기 생각이 바꾸었을까?’

핸드폰 너머 소지아는 분명히 울먹이고 있었다. 창밖의 억수 같이 내리는 비를 보고 이도윤은 성큼성큼 진료실을 나왔다.

“도윤아, 어디 가는 거야?”

백채원은 아이를 안고 쫓아 나왔지만 이도윤이 재빨리 떠나는 뒷모습만 보았다. 갑자기 음험한 표정이 그녀의 부드러운 얼굴을 뒤덮었다.

‘천한 년, 왜 아직도 단념하지 않는 거야?’

이도윤이 두 사람의 신혼집에 발길을 한 것은 이미 오래전 일이었다. 소지아가 자신이 좋아하는 음식을 한 상 차려놓고 기다리고 있을 줄 알았지만, 도착했을 때, 텅 빈 별장에는 불 하나도 켜져 있지 않아 무척 썰렁했다.

겨울은 너무 일찍 다가와서, 겨우 저녁 6시였지만 밖은 이미 어둑어둑했다.

이도윤은 식탁 위의 시든 꽃을 힐끗 바라보았다.

소지아는 절대로 꽃이 이렇게 시들 때까지 내버려두지 않는 사람이었다. 그렇다면 가능성은 오직 한가지, 요 며칠 그녀는 집에 없었고, 줄곧 병원에서 아버지 병실을 지켰을 것이다.

소지아가 문을 밀고 들어서자, 양복을 입고 훤칠한 키의 남자가 식탁 옆에 서 있는 것이 보였다. 잘생긴 얼굴은 얼음처럼 차가웠고 자신을 바라보는 그 순간, 칠흑 같은 동공에는 하늘을 찌를 듯한 원한이 가득했다.

차에서 내린 후, 큰비 속에서 달려온 소지아의 온몸이 흠뻑 젖어 있었다. 이도윤의 차가운 눈빛에 소지아는 모골이 송연했다.

“어디 갔었어?”

이도윤의 차가운 목소리가 울렸다.

소지아의 눈빛 역시 지난날의 밝고 따뜻한 온기가 사라진 지 오래였다. 담담하게 이도윤을 바라보았다.

“내 생사에 관심이 있긴 한 거야?”

이도윤은 싸늘하게 웃었다.

“네가 죽으면 아무도 이혼합의서에 사인하지 않을까 봐.”

이 말 한마디는 마치 비수처럼 만신창이가 된 그녀의 심장을 세게 찔렀다. 소지아는 흠뻑 젖은 몸을 이끌고 들어왔고, 울지도 소리 지르지도 않았다. 그리고 이상할 정도로 평온하게 서류 봉투 안에서 합의서를 꺼냈다.

“안심해, 난 이미 사인했어.”

소지아가 합의서를 식탁에 올려놓자, 이도윤은 갑자기 이혼이라는 두 글자가 굉장히 생경하게 느껴졌다.

협의 이혼에 대한 조건으로 단 한 가지 요구사항만 있었는데, 그것은 20억의 위자료였다.

“네가 왜 이혼에 동의하나 했더니, 역시 돈이었어.”

이도윤의 비웃는 표정이 소지아의 시선에 들어왔다. 만약 예전이었다면 소지아는 아마 무슨 말이든 변명을 했을 것이다. 그러나 오늘은 정말 피곤했다.

그래서 조용히 제자리에 서서 가볍게 대답했다.

“원래 나는 이 대표 당신에게 재산분할을 요구해서 절반을 가져갈 수도 있지만, 지금은 단지 20억을 원할 뿐이야. 결국 내가 손해 보는 거지.”

이도윤이 한 걸음 앞으로 나가자 큰 그림자가 소지아를 뒤덮었다. 늘씬한 손가락으로 소지아의 턱을 잡았고, 차갑고 무거운 목소리가 들렸다.

“너 방금 날 뭐라고 불렀어?”

“이 대표님 호칭이 맘에 안 든다면, 전남편이라고 불러도 좋고. 사인만 하면 되니까 이제 가봐.”

여자의 오만한 표정은 이도윤의 불만을 자아냈다.

“이것은 내 집이야, 무슨 자격으로 나더러 떠나라고 하는 거지?”

소지아는 입술을 구부리며 차갑게 웃었다.

“그건 그렇지만 이 대표님은 걱정 붙들어 매시지. 이혼만 하면 나는 이곳에서 나갈 테니까.”

말을 마치자 그녀는 이도윤의 손을 뿌리치며 새까만 눈동자로 그를 뚫어지게 쳐다보았고, 붉은 입술로 차갑게 입을 열었다.

“이도윤, 내일 아침 9시에 이혼합의서 들고 가정법원으로 와, 우리 이제 깨끗하게 끝내.”
Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
147 Chapters
EP 1 ไม่ยินดีต้อนรับ 1/1
"ขอบคุณมากนะคะ ที่ดูแลหนูมาตลอดสิบแปดปี หนูจะต้องรักษาสถานที่แห่งนี้ไว้ให้ได้ค่ะเพราะมันคือบ้านของหนูเหมือนกัน ครูไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ ทุกอย่างจะต้องเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลงแน่นอนค่ะ""ปรายก็ต้องดูแลตัวเองให้ดีนะลูก ถ้าไม่ไหวก็อย่าฝืนนะ ครูกลัวเหลือเกินว่าหนูจะลำบาก ครู...""อย่าคิดมากนะคะครู หนูจะไม่ทำให้ทุกคนต้องลำบากแน่นอนเพราะยังมีน้อง ๆ ของหนูที่อยู่ที่นี่อีกหลายชีวิต ตอนนี้หนูโตแล้ว ต่อไปหนูจะเลี้ยงดูทุกคนเองนะคะ""ถ้าสถานที่แห่งนี้จะปิดตัวลงก็ไม่เป็นไร เราก็ไปหาบ้านเช่าถูก ๆ อยู่ไปก่อนก็ได้ ถ้ามันลำบากจนทนไม่ไหวก็กลับมาหาครูที่นี่นะลูก เพราะน้อง ๆ ทุกคนก็ไม่อยากเห็นปรายต้องลำบากหรอกนะ""ขอบคุณมากนะคะครู แต่ไม่ต้องเป็นห่วงหนูนะคะ หนูต้องไปแล้วล่ะค่ะ เดี๋ยวจะเลยเวลานัดหมาย ไว้หนูจะแวะมาหาบ่อย ๆ นะคะ"ปรายฟ้าลากกระเป๋าเดินทางแล้วขึ้นรถโดยสารประจำทาง เพื่อไปยังจุดหมายตามกระดาษแผ่นสีขาวที่มีคนเขียนไว้ให้สถานที่นัดหมายคือร้านอาหารหรูแห่งหนึ่ง เธอจึงลากกระเป๋าเดินเข้าไปในสถานที่แห่งนั้น แล้วเจอชายหนุ่มต่างวัยสองคนกำลังนั่งคุยกันอยู่มุมหนึ่งของร้านที่ค่อนข้างมีความเป็นส่วนตัว"หนูปรายม
last updateLast Updated : 2025-12-31
Read more
EP 1 | ไม่ยินดีต้อนรับ 1/2
หลังจากที่พูดคุยกันเสร็จแล้ว ปรายฟ้าก็ขอตัวไปเข้าห้องน้ำ ภาคิณจึงเปิดบทสนทนาอีกครั้ง"พูดตรง ๆ เลยแล้วกันนะครับ ปู่จะให้เด็กนั่นมาเฝ้าจับตาผมอย่างนั้นใช่ไหมครับ""ทำไมแกถึงคิดอะไรแบบนั้น""แล้วเด็กนั่นจะออกไปจากชีวิตผมได้เมื่อไหร่ล่ะครับ หรือจนกว่าผมจะเลิกเป็นดาราอย่างนั้นหรือไง""อะไรกัน นี่แกไม่คิดจะแต่งงานกับเด็กคนนี้จริง ๆ งั้นหรือ ยังไม่ทันได้ใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันเลย นี่แกคิดไปถึงเรื่องที่จะเลิกกันแล้วหรือไง""อ้าว…มันก็แน่นอนอยู่แล้วไม่ใช่หรือไงครับ แล้วทำไมผมจะต้องไปแต่งงานกับเด็กคนนั้นด้วยละ""ผู้หญิงดี ๆ แบบนี้หาไม่ได้ง่าย ๆ หรอกนะ นี่ฉันอุตส่าห์หาคนที่เหมาะกับแกให้แล้วแท้ ๆ""อย่าคิดว่าผมจะหลงกลปู่นะ ผมแค่รับข้อเสนอว่าจะให้เด็กคนนี้แต่งงานกับผมเพราะผมจะได้ทำงานที่ผมรักได้ต่อไปเท่านั้น ไม่ได้หมายความว่าผมจะต้องเอาชีวิตทั้งชีวิตไปฝากกับเด็กคนนั้นหรอกนะครับ เพราะถ้าหมดประโยชน์เมื่อไหร่ผมก็จะเฉดหัวทิ้งทันที""ถ้าทำได้ก็ลองดูเถอะ เพราะฉันมั่นใจว่าเด็กคนนี้จะเอาแกอยู่หมัดได้แน่ ๆ""แล้วถ้าเกิดว่าเด็กคนนั้นเป็นฝ่ายอยากออกไปจากชีวิตผมเอง ก่อนที่ผมจะเลิกเป็นดาราล่ะครับ จะเป็นยังไงต่อ"
last updateLast Updated : 2025-12-31
Read more
EP 2 | คืนที่แสนทรมาน NC 1/2
ร่างสูงเดินปรี่เข้าไปกระชากแขนเรียวอย่างแรง เขาออกแรงดึงแล้วเหวี่ยงร่างบางทิ้งบนเตียงสปริงหนานุ่มทันทีใบหน้าหวานซีดเผือด แต่ก็รีบดีดตัวขึ้นแล้วถอยรูดจนแผ่นหลังชิดหัวเตียง"แหม! อย่าทำเป็นสะดุ้งตกใจหน่อยเลย ทำอย่างกับไม่เคยอย่างนั้นแหละ""เปล่าค่ะ ไม่ใช่แบบนั้นนะคะ ปรายแค่ตกใจนิดหน่อยค่ะ""ก็นั่นสินะ ความจริงแล้วเธอคงอยากมีอะไรกับฉันจนตัวสั่นเลยล่ะสิ ก็ฉันเป็นถึงดาราที่เธอชื่นชอบนี่ ใช่ไหม!"ร่างสูงใหญ่รีบรุดไปที่เตียงกว้างขนาดคิงไซซ์แล้วประชิดเข้าใกล้ตัวเด็กสาวทันทีมือหนารวบตัวเด็กสาวแล้วกดไหล่ลง จนแผ่นหลังเธอแนบกับพื้นเตียง จากนั้นก็กระชากชุดกระโปรงของเด็กสาวจนขาดหลุดลุ่ย อกอวบอิ่มที่มีเพียงชุดชั้นในลายลูกไม้ปิดแบบหมิ่นเหม่ตั้งชัน เมื่อโดนสัมผัสกับเครื่องปรับอากาศเย็นฉ่ำใบหน้าหวานที่ไร้ซึ่งเครื่องสำอางใด ๆ แดงระเรื่อด้วยความเขินอาย เป็นครั้งแรกในชีวิตตั้งแต่เกิดมาสิบแปดปี ที่เธอได้ใกล้ชิดกับผู้ชายมากขนาดนี้ แถมในสภาพกึ่งเปลือยอีก จนใบหน้าหวานร้อนผ่าวไปถึงใบหูปรายฟ้าเบือนหน้าหนี เมื่อร่างสูงใหญ่ที่คร่อมตัวเธออยู่กำลังถอดเนกไทออก ตามด้วยถอดเสื้อสูทแล้วโยนทิ้งไปที่ปลายเตียงใบหน้าหล
last updateLast Updated : 2025-12-31
Read more
EP 2 | คืนที่แสนทรมาน NC 2/2
"น่ารำคาญจริง ๆ" ชายหนุ่มคว้าหมอนมาแล้วโยนไปปิดหน้าเด็กสาวไว้"ฉันบอกให้หยุดร้องก็ยังจะร้องอยู่ได้ เดี๋ยวก็หมดอารมณ์ก่อนหรอก"ชายหนุ่มแยกขาเรียวออกกว้าง แล้วดันแก่นกายเข้าไปอย่างรวดเร็ว โดยไม่ได้สนใจคนใต้ร่างสักนิด เขาไม่มีการเล้าโลมหรือเร้าอารมณ์ใด ๆ ทั้งสิ้น"เชี่ย...แน่นจังวะ" ภาคิณค่อย ๆ ถอนแก่นกายออกมาจนหมด แล้วก็ต้องตกตะลึงกับคราบเลือดสีแดงที่ติดถุงยางออกมา มันบ่งบอกความจริงได้เป็นอย่างดีว่าเด็กคนนี้ยังไม่เคยผ่านมือผู้ชายมาก่อนส่วนปรายฟ้าก็อดทนกับความเจ็บปวดไว้ ตอนนี้เธอไม่จำเป็นต้องเก็บกักน้ำตาอีกต่อไป เพราะชายหนุ่มได้เอาหมอนมาปิดใบหน้าของเธอไว้ ต่อให้ร้องเท่าไหร่คนตรงหน้าก็คงไม่เห็นเด็กสาวน้ำตาไหลพราก กำหมัดแน่นทั้งสองข้างเพื่อข่มความเจ็บ แล้วก็เม้มปากไว้เพื่อไม่ให้เสียงเล็ดลอดออกมาพอรู้ว่าเขาเป็นคนแรกที่ได้เชยชมร่างกายนี้ ภาคิณก็ดึงถุงยางป้องกันออกทันที แล้วก็ดันแก่นกายเข้าไปอย่างไม่ปรานีเช่นเคยเขาไม่จำเป็นต้องอ่อนโยนใด ๆ ทั้งนั้นเพราะนี่คือสิ่งที่เธอสมควรต้องจ่าย มันคือสิ่งที่เขาควรได้รับตอบแทนกับการที่เขาต้องสูญเสียอิสรภาพไป"รัดแน่นเกินไปแล้ว อย่าเกร็งนักสิ มัวแต่ทำตัว
last updateLast Updated : 2025-12-31
Read more
EP3 | หน้าที่ที่ต้องทำ 1/2
"นี่เธอจะนอนกินบ้านกินเมืองไปถึงไหนกัน" หัวหน้าแม่บ้านเข้าไปดึงผ้าห่มออกจากตัวปรายฟ้าทันที"ขอโทษนะคะ จะลุกเดี๋ยวนี่เลยค่ะ" เธอพยายามดันตัวเองให้ลงจากเตียงได้สำเร็จ ร่างกายอ่อนล้าและปวดไปทั่วร่าง เธอพยายามเดินให้มั่นคงที่สุดแล้วถือผ้าขนหนูเข้าไปในห้องน้ำ"พออาบน้ำเสร็จแล้วก็เอากระเป๋าลงไปด้วยล่ะ เดี๋ยวจะพาไปเรือนของแม่บ้าน""ได้ค่ะ ขอเวลาสักครู่นะคะ"สิบห้านาทีต่อมา หลังจากที่เธออาบน้ำแต่งตัวเสร็จ ปรายฟ้าก็ลากกระเป๋าลงไปที่ห้องโถงใหญ่ชั้นล่าง"ตามฉันมา" หัวหน้าแม่บ้านเดินนำทางเธอไปที่เรือนแม่บ้านอีกหลังที่อยู่ห่างจากคฤหาสน์ไปเล็กน้อย"ที่นี่จะเป็นบ้านของแม่บ้านผู้หญิง แต่จำนวนคนมีพอดีกับห้อง ดังนั้น ตอนนี้ไม่มีห้องว่างที่จะให้เธออยู่ได้หรอกนะ ก็มีแต่ห้องเปล่าที่เอาไว้เก็บของ แต่ฉันให้คนขนออกไปหมดละ แต่ไม่มีเตียงและเฟอร์นิเจอร์นะ ส่วนหมอนกับผ้าห่มจะให้คนเอาไปไว้ที่ห้องให้ทีหลัง ยังไงก็อยู่ไม่นานนี่ ทน ๆ อยู่ไปก็แล้วกัน""ได้ค่ะ ขอบคุณนะคะ" ปรายฟ้าไหว้แม่บ้านที่สูงวัยกว่าแล้วลากกระเป๋าไปที่ห้อง"พอเตรียมของเสร็จก็ไปช่วยในครัวด้วยล่ะ เพราะเจ็ดโมงเช้าจะต้องเตรียมกับข้าวบนโต๊ะอาหารให้คุณท่
last updateLast Updated : 2025-12-31
Read more
EP3 | หน้าที่ที่ต้องทำ 2/2
"คุณท่านเขาทานอาหารกันเสร็จละ ไปช่วยกันเก็บโต๊ะได้แล้ว" หัวหน้าแม่บ้านเดินเข้าไปบอกปรายฟ้าและแม่บ้านในครัวทันทีหลังจากเจ้าของบ้านรับประทานอาหารเสร็จส่วนปรายฟ้าก็ไปช่วยแม่บ้านเก็บจานและทำความสะอาดในครัวโดยไม่อิดออด เพราะเธอมาอยู่ในฐานะผู้อาศัยก็ไม่อยากทำตัวให้เป็นภาระของใครด้วย"เมื่อทำทุกอย่างเสร็จแล้วก็จะถึงเวลาทานอาหารของเรา แต่จะมัวแต่ทานโอ้เอ้ไม่ได้เพราะยังมีงานให้ทำอีกทั้งวันเข้าใจไหม" หัวหน้าแม่บ้านหันไปบอกปรายฟ้าที่กำลังยืนเช็ดจานอยู่"เข้าใจค่ะ""ฉันได้รับคำสั่งมาจากคุณภาคิณ ว่าเธอเป็นแค่คู่สมรสกำมะลอเท่านั้น เพราะฉะนั้นเธอก็ไม่มีอภิสิทธิ์ที่จะทำอะไรเหมือนคุณ ๆ ในบ้านหลังนี้ได้ ถ้าเธอยังอยากอยู่ที่นี่อย่างสงบสุข ก็หัดเจียมเนื้อเจียมตัวและช่วยงานทุกอย่างในคฤหาสน์นี้ด้วยล่ะ สถานะเธอตอนนี้ก็ไม่ต่างจากคนรับใช้ในบ้านนี้หรอกนะ เข้าใจแล้วหรือยัง""เข้าใจค่ะ""เข้าใจก็ดีแล้ว ถึงจะได้รับคำสั่งให้เรียนต่อมหาวิทยาลัย แต่งานในคฤหาสน์นี้เธอก็ต้องทำอย่าให้ขาดตกบกพร่องล่ะ""เข้าใจแล้วค่ะ""ส่วนอาหาร ต้องทานแค่ในครัวนี้เท่านั้น แค่ต้องทานหลังจากที่พวกคุณในบ้านทานเสร็จแล้วนะ""ค่ะ แล้วจะให้ปร
last updateLast Updated : 2025-12-31
Read more
EP4 | คนแก้ขัด 1/2
"คุณภาคิณคะ ปรายเจ็บ" มือแกร่งจับข้อมือเล็กแล้วดึงเด็กสาวไปจนถึงห้องนอนที่คฤหาสน์หลังใหญ่เต็มแรง"แค่นี้ทำเป็นบ่น ที่ฉันต้องมาคอยทำเรื่องไร้สาระแบบนี้เนี่ย เพราะใครที่เป็นต้นเหตุ ฉันเพิ่งกลับมาจากถ่ายละครเหนื่อย ๆ แทนที่จะได้พักแบบสบาย ๆ ยังต้องมาคอยระแวงปู่อีก ถ้ารู้แล้วก็หยุดบ่นว่าเจ็บแล้วรีบสำนึกตัวเองซะว่าเป็นต้นเหตุที่ทำให้ฉันเดือดร้อนน่ะ""ขอโทษนะคะ" ปรายฟ้าลูบข้อมือข้างที่เจ็บไว้ หลังจากที่ชายหนุ่มปล่อยข้อมือเธอให้เป็นอิสระแล้ว"คืนนี้ก็นอนที่นี่ซะ เพราะฉันก็ไม่รู้ว่าปู่จะมาตอนไหน""เดี๋ยวปรายนอนข้างล่างเตียงก็ได้ค่ะ ปรายขอแค่ผ้าห่มกับหมอนก็พอ จะได้ไม่รบกวนการพักผ่อนของคุณภาคิณค่ะ"เสียงโทรศัพท์มือถือของภาคิณดังขึ้น"ครับปู่ ผมเพิ่งถึงบ้านน่ะครับ ครับ…ครับ" ภาคิณยื่นโทรศัพท์มือถือของเขาให้ปรายฟ้า เธอก็รับโทรศัพท์มือถือของภาคิณไปเพราะเธอพอจะเดาได้ว่าปลายสายคงเป็นปู่ของภาคิณแน่ ๆ"สวัสดีค่ะ""ทำไมปู่โทรหาหนูตั้งหลายสายก็ไม่ติดเลยล่ะลูก ปู่ก็เป็นห่วงอยู่สองสามวันแล้ว พรุ่งนี้ว่าจะไปที่บ้านสักหน่อย จะไปคุยเรื่องเรียนต่อที่มหาวิทยาลัยด้วย""ปรายขอโทษนะคะคุณปู่ มือถือปรายพังหลายวันแล
last updateLast Updated : 2025-12-31
Read more
EP4 | คนแก้ขัด 2/2
"จะมานอนกับฉันทั้งที นี่มันชุดนอนจริง ๆ หรือเนี่ย ฉันก็นึกว่าผ้าขี้ริ้วซะอีก หน้าตาก็จืดชืดแถมยังไร้รสนิยมอีก นี่เธอรู้ไหม แค่เห็นหน้าของเธอฉันก็หมดอารมณ์แล้ว แบบนี้จะให้ฉันนอนกับเธอลงได้ยังไง"ภาคิณดึงกางเกงนอนของเด็กสาวออกไปให้พ้นทาง"ถอดเสื้อของเธอออกไปซะ" ปรายฟ้าพยักหน้าแล้วรีบลุกขึ้นแกะกระดุมเสื้อมือไม้สั่น ตอนนี้ร่างกายเธอเหลือเพียงแค่บรากับกางเกงชั้นในเท่านั้น"ถอดชุดชั้นในนั่นออกสิ" เธอรีบปลดตะขอบรามือไม้สั่นจนอกอวบอิ่มชูชันปรากฏต่อสายตาของเขา"ถึงแม้ว่าโดยรวมแล้วจะไม่ได้ดึงดูดเพศตรงข้ามสักเท่าไร แต่ก็ยังดีที่มีหน้าอกอวบใหญ่แบบนี้นะ" มือแกร่งเคล้นคลึงอกอวบข้างหนึ่งอย่างไม่ปรานี เด็กสาวเม้มปากเพื่อกลั้นเสียงไว้ ขอบตากลมโตแดงทั้งสองข้างเพราะเธอพยายามกลั้นน้ำตาไว้ไม่ให้ไหลร่างสูงดึงผ้าขนหนูที่พันเอวสอบไว้ออก แล้วเข้าประชิดร่างเล็กที่นั่งตัวสั่นอยู่บนเตียงกว้าง แล้วรั้งเอวบางเข้าปะทะแผงอกแกร่ง ส่วนมืออีกข้างก็ขยำสะโพกกลมกลึงอย่างแรงแก่นกายของชายหนุ่มที่ชนอยู่ที่หน้าท้องเธอจนเธอรู้สึกได้ เธออยากจะผลักอกเขาออกห่างแรง ๆ แต่ก็ได้แค่คิดในใจเท่านั้น เพราะอย่างเธอคงไม่มีสิทธิ์ที่จะขัดข
last updateLast Updated : 2025-12-31
Read more
EP5 | ข้อตกลง 1/2
ปรายฟ้ามักจะตื่นตอนเช้าเวลาห้านาฬิกาเป็นประจำทุกวัน เธอรีบกลับไปที่เรือนของคนรับใช้เพื่ออาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนที่ผู้มีพระคุณจะมาในวันนี้เธอรีบไปช่วยเตรียมอาหารในครัวตามปกติแล้วก็ตั้งโต๊ะอาหารสำหรับห้าคนที่จะมารับประทานอาหารในเช้าวันนี้ก่อนเวลารับประทานอาหารเล็กน้อย ก็มีคนเรียกเธอให้ไปที่โถงใหญ่ในห้องรับแขก"ปรายฟ้า คุณท่านให้ไปพบที่ห้องรับแขกตอนนี้เลย" หัวหน้าแม่บ้านเข้ามาเรียกเธอในครัว ขณะที่เธอกำลังทำความสะอาดเคาน์เตอร์ครัวอยู่"อ๋อ…ได้ค่ะ เดี๋ยวปรายจะกลับมาทำต่อนะคะ" เด็กสาววางผ้าเช็ดโต๊ะแล้วรีบไปที่ห้องรับแขกทันที"คุณปู่" เธอไม่ได้เจอหน้าผู้มีพระคุณมาหนึ่งสัปดาห์เต็ม ๆ ปรายฟ้ารีบเข้าไปกราบท่านด้วยความดีใจ"เป็นไงบ้างลูก สบายดีไหม มีปัญหาอะไรหรือเปล่า""สวัสดีค่ะคุณปู่ ปรายอยู่ที่นี่สบายดีมากค่ะ แล้วสุขภาพคุณปู่เป็นยังไงบ้างคะ" ปรายฟ้านั่งลงกับพื้นใกล้ ๆ ผู้สูงวัยที่นั่งบนโซฟาหรูในห้องรับแขก"ปู่ก็เรื่อย ๆ แหละลูก ตามประสาคนแก่ มีเจ็บออด ๆ แอด ๆ บ้างเป็นเรื่องปกติ แล้วนั่นไปนั่งที่พื้นทำไม มานั่งบนโซฟานี่สิ""ไม่เป็นไรค่ะคุณปู่ ปรายอยากนั่งตรงนี้มากกว่าค่ะ""แล้วนี่เจ้าคิณยัง
last updateLast Updated : 2025-12-31
Read more
EP5 | ข้อตกลง 2/2
เมื่อประมาณสี่เดือนก่อน ที่สถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าที่เธอเรียนและอาศัยมาตั้งแต่เด็กกำลังจะปิดตัวลง สถานที่แห่งนี้เคยเป็นโรงเรียนประจำหญิงล้วนแล้วมีการจัดตั้งกลุ่มเพื่อสงเคราะห์เด็กที่ถูกทอดทิ้ง เพื่อช่วยเหลือเด็กที่พ่อแม่ไม่มีทุนทรัพย์ส่งบุตรเรียน มีเปิดสอนตั้งแต่ชั้นปฐมวัยจนถึงชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายแต่พื้นที่ที่ตั้งโรงเรียนแห่งนี้กำลังจะหมดสัญญาเช่าพื้นที่ แล้วทางโรงเรียนก็ไม่มีเงินมากมายที่จะต่อสัญญา ทางโรงเรียนจึงขอเจ้าของพื้นที่ยืดสัญญาไปอีกเล็กน้อยเพื่อให้เด็ก ๆ ได้เรียนจบการศึกษาในปีนั้น ๆ ก่อนแล้วค่อยปิด เพื่อเด็ก ๆ จะได้สามารถเอาใบจบไปยื่นเรียนต่อในโรงเรียนอื่น ๆ ได้หลังจากนั้นโรงเรียนก็ถูกปิดตัวลงตามข้อตกลงที่เคยคุยกันไว้ โดยครูหลายคนก็ทยอยพากันลาออกไปจนเหลือเพียงแค่ผู้อำนวยการหญิงที่อายุมากแล้ว กับเด็ก ๆ อีกเก้าคนที่ไม่มีพ่อแม่มารับกลับไป ปรายฟ้าที่เรียนจบมัธยมปลายพอดีก็ไม่เคยรู้เลยว่าพ่อแม่ที่ให้กำเนิดเธอมาเป็นใครตั้งแต่จำความได้เธอก็อยู่ในความดูของผู้อำนวยการโรงเรียนนี้มาโดยตลอด จนถึงวันที่เธอคิดไม่ตกว่าจะช่วยเหลือผู้มีพระคุณยังไงดี เพราะที่ผ่านมาเธอก็ได้รับความช่วยเหลือจ
last updateLast Updated : 2025-12-31
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status