เพื่อเธอ (ลูก) คนเดียวเท่านั้น

"ขอบคุณมากนะคะ ที่ดูแลหนูมาตลอดสิบแปดปี หนูจะต้องรักษาสถานที่แห่งนี้ไว้ให้ได้ค่ะเพราะมันคือบ้านของหนูเหมือนกัน ครูไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ ทุกอย่างจะต้องเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลงแน่นอนค่ะ"

"ปรายก็ต้องดูแลตัวเองให้ดีนะลูก ถ้าไม่ไหวก็อย่าฝืนนะ ครูกลัวเหลือเกินว่าหนูจะลำบาก ครู..."

"อย่าคิดมากนะคะครู หนูจะไม่ทำให้ทุกคนต้องลำบากแน่นอนเพราะยังมีน้อง ๆ ของหนูที่อยู่ที่นี่อีกหลายชีวิต ตอนนี้หนูโตแล้ว ต่อไปหนูจะเลี้ยงดูทุกคนเองนะคะ"

"ถ้าสถานที่แห่งนี้จะปิดตัวลงก็ไม่เป็นไร เราก็ไปหาบ้านเช่าถูก ๆ อยู่ไปก่อนก็ได้ ถ้ามันลำบากจนทนไม่ไหวก็กลับมาหาครูที่นี่นะลูก เพราะน้อง ๆ ทุกคนก็ไม่อยากเห็นปรายต้องลำบากหรอกนะ"

"ขอบคุณมากนะคะครู แต่ไม่ต้องเป็นห่วงหนูนะคะ หนูต้องไปแล้วล่ะค่ะ เดี๋ยวจะเลยเวลานัดหมาย ไว้หนูจะแวะมาหาบ่อย ๆ นะคะ"

ปรายฟ้าลากกระเป๋าเดินทางแล้วขึ้นรถโดยสารประจำทาง เพื่อไปยังจุดหมายตามกระดาษแผ่นสีขาวที่มีคนเขียนไว้ให้

สถานที่นัดหมายคือร้านอาหารหรูแห่งหนึ่ง เธอจึงลากกระเป๋าเดินเข้าไปในสถานที่แห่งนั้น แล้วเจอชายหนุ่มต่างวัยสองคนกำลังนั่งคุยกันอยู่มุมหนึ่งของร้านที่ค่อนข้างมีความเป็นส่วนตัว

"หนูปรายมาแล้วหรือลูก" ชายสูงอายุในวัยเจ็ดสิบแปดปีก็ผายมือไปที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามเพื่อให้เด็กสาวนั่งตรงนั้น

"สวัสดีค่ะคุณปู่ สวัสดีค่ะคุณ...เอ่อ…" เธอยกมือไหว้ชายสูงวัย แล้วหันไปสวัสดีชายแปลกหน้าที่สวมแว่นตาและใส่หน้าหน้ากากป้องกันปิดบังใบหน้าอยู่

"คนนี้ไงที่ปู่เคยเล่าให้แกฟัง คนที่จะมาเป็นว่าที่เจ้าสาวของแก"

"อะไรนะครับ!" ชายหนุ่มใบหน้าหล่อเหลาอุทานออกมาแบบไม่เชื่อสายตา พลางกวาดสายตาผ่านแว่นกันแดดแล้วมองไปที่เด็กสาวที่ยืนกุมมือก้มหน้าอยู่ต่อหน้าเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า

"ก็ตามที่เคยคุยกันไว้ ถ้าแกยังยืนยันที่จะทำงานในวงการบันเทิงต่อไป ก็ต้องมีข้อแลกเปลี่ยนนะ นั่นคือแกต้องแต่งงานกับเด็กคนนี้ แต่ถ้าแกไม่รับข้อเสนอนี้ ก็เตรียมตัวขึ้นแท่นเป็นผู้บริหารคนต่อไปของบริษัทได้แล้ว ก็อย่างที่เคยคุยกันไว้ ว่าแกไม่มีทางเลือกมากนักหรอกนะ"

ชายสูงวัยยื่นคำขาดแก่หลานชายคนเดียวที่นั่งทำหน้าตาบอกบุญไม่รับ ชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่สมส่วน ใบหน้าคมเข้มหล่อเหลา เขาทำงานอยู่ในสายวงการบันเทิง เป็นทั้งนายแบบ เป็นนักแสดงชื่อดังที่มีละครและภาพยนตร์ปรากฏแก่สายตาคนทั้งประเทศมากมาย จนแทบไม่มีใครที่ไม่รู้จักเขาเลย

สายตาคมจ้องเขม็งไปที่คนเป็นปู่ เหมือนอยากจะมองเข้าไปให้ลึกถึงในจิตใจว่าปู่ของเขากำลังจะเล่นตลกอะไรอยู่กันแน่

"อะไรกัน! จะให้ผมรับข้อเสนอบ้า ๆ แบบนี้จริง ๆ หรือครับปู่ ถึงจะรู้อยู่แล้วว่าปู่อยากให้ผมรีบขึ้นแท่นผู้บริหารบริษัทของครอบครัวเร็ว ๆ แต่ผมก็ยังไม่พร้อมที่จะทำงานในตอนนี้หรอกนะครับ เพราะผมยังอยากทำงานที่ผมรักก่อน"

"ก็นี่ไง ถ้าแกยังยืนยันจะอยู่ในวงการบันเทิงต่อไป แกก็ต้องรับข้อเสนอที่ฉันให้เพราะนี่คือเงื่อนไข ถ้าแกยังอยากจะทำงานนี้ต่อไปก็ไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธอะไรทั้งนั้น แต่ถ้ายอมรับเงื่อนไขไม่ได้ แกก็แค่ออกจากงานที่แกรักแล้วมาดูแลบริษัทต่อแค่นั้นเอง"

"จู่ ๆ จะให้ผมมาแต่งงานเนี่ย คิดว่าผมเป็นใครกันครับ ผมเป็นคนของประชาชน แล้วเด็กที่ยืนอยู่ตรงนี้น่ะหรือครับที่จะเป็นคู่หมั้นผม จะหาผู้หญิงให้ผมทั้งทีก็หาคนที่ดูดี มีราศีกว่านี้หน่อยไม่ได้หรือไง แล้วนี่เป็นลูกหลานใครกัน ทำไมผมไม่เคยเห็นในโทรทัศน์หรือตามหน้าสื่อมาก่อนเลยล่ะครับ"

"ถึงแกจะพูดพร่ำไปก็ไม่มีประโยชน์อะไรหรอกเพราะยังไงแกก็ขัดคำสั่งของฉันไม่ได้อยู่แล้ว ถ้าแกยังจะเอาความคิดของแกเป็นใหญ่ ทั้งบริษัทและมรดกทรัพย์สินของฉันทั้งหมด ทั้งแกและพ่อแม่ของแกก็จะไม่ได้อะไรจากฉันเลยแม้แต่บาทเดียว"

คำขู่พวกนี้มักจะได้ผลทุกครั้ง ร่างสูงถอนหายใจด้วยความหงุดหงิด ไม่ว่ายังไงก็ต้องรับข้อเสนอนี้ไว้ก่อน แล้วค่อยไปแก้ปัญหาทีหลัง

"ก็ผมเคยบอกไปแล้วนี่ครับ ว่าถ้าผมอายุครบสามสิบปีเมื่อไหร่ ผมก็จะไปทำงานที่บริษัทเอง ตอนนี้ผมยังอายุยี่สิบห้าเองนะครับ ปู่ก็รอผมอีกสักห้าปีจะเป็นไรไป ก็ให้คุณพ่อของผมทำไปก่อนน่ะดีแล้ว"

"นี่แกคิดว่าฉันจะมีโอกาสได้สอนแกอีกนานไหม ฉันก็ไม่รู้ว่าจะตายเมื่อไหร่เหมือนกัน ชีวิตคนเรามันสั้นนะ ฉันก็อายุปูนนี้แล้ว แม้แต่ปีเดียวก็ไม่อยากรอ ฉันอาจจะตายก่อนที่แกจะได้ขึ้นแท่นผู้บริหารก็ได้ ใครจะไปรู้"

ภาคิณถอดแว่นกันแดดและหน้ากากอนามัยออก ทำให้เด็กสาวที่กำลังฟังทั้งสองคนคุยกันอยู่เงียบ ๆ ก็จ้องใบหน้าคมของเขาด้วยความตกตะลึง

ไม่ผิดแน่…คนนี้คือนักแสดงที่เธอชื่นชอบ เธอติดตามผลงานเขาของมาหลายปีแล้ว จนเธอรู้ข้อมูลส่วนตัวของเขาทุกอย่าง ว่าเขาชอบรับประทานอะไร ชอบสีอะไร ชอบดนตรีประเภทไหนและอื่น ๆ อีกมากมายตามประสาคนเป็นแฟนคลับที่คลั่งไคล้ใครคนหนึ่งมาก ๆ

"เอาเป็นว่าผมจะทำตามที่ปู่บอกก็ได้ แต่เรื่องแต่งงานอะไรนั่น ผมขอแค่สวมแหวนก็พอจะได้ไหม ไม่ต้องจัดงานอะไรให้มันยุ่งยาก ถ้าเกิดแต่งงานแล้วเป็นข่าวใหญ่ขึ้นมา ชื่อเสียงที่ผมอุตส่าห์สั่งสมมานานมันพังหมดน่ะสิ เพราะฉะนั้นผมจะทำตามที่ปู่บอก แต่เรื่องผู้หญิงคนนี้ผมขอเป็นคนจัดการทุกอย่างเอง แบบนี้ได้ไหมครับ"

"จะทำยังไงก็ทำเถอะ เพราะยังไงเด็กคนนี้ก็ต้องอาศัยอยู่กับแกนับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปอยู่แล้ว"

"อะไรนะครับ! จะให้ไปอยู่ด้วยเนี่ยมันหมายความว่ายังไงครับ มันเร็วเกินไปไหมปู่"

"ก็นับตั้งแต่วันนี้ไป พวกแกสองคนต้องอาศัยอยู่ด้วยกันยังไงล่ะ ถ้าแกจะไม่จัดงานแต่ง ฉันก็ขอแค่สองอย่าง ขอให้แกมีแหวนแต่งงานให้หนูปรายและให้หนูปรายไปอยู่ที่บ้านของแกด้วยนับตั้งแต่วันนี้ ตอนนี้เลย! เท่านั้นแหละ"

ภาคิณตกใจไม่น้อยเพราะทุกอย่างมันกะทันหันเกินไป เขายังไม่ได้เตรียมตัวเตรียมใจอะไรสักอย่าง เขาได้แต่บ่นอุบอิบอยู่ในใจ แต่ถ้าจะคัดค้านอะไรก็ไม่ได้อยู่แล้ว

"เด็กคนนี้ชื่อปรายฟ้า คนที่จะต้องมาอาศัยอยู่ร่วมกับแกตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ทักทายพี่เขาอีกรอบสิหนูปราย"

หญิงสาวร่างเล็กยกมือไหว้ชายหนุ่มตรงหน้า แต่ไม่กล้าแม้แต่จะสบตาเขา เธอแอบหวั่น ๆ ใจอยู่บ้างเพราะดูเหมือนทางฝ่ายนั้นจะไม่ได้ยินดียินร้ายกับเรื่องแต่งงานเลย ส่วนเธอก็ได้แต่ฝืนยิ้มให้เขาเพราะไม่อยากให้เขาจับสังเกตได้ว่าเธอกังวลใจแค่ไหน

"แบบนั้นก็ช่วยไม่ได้ ผมจะยอมทำตามที่ปู่สั่งก็ได้ แต่ที่เหลือผมจะเป็นคนจัดการทุกอย่างเอง แต่ผมขอบอกไว้ก่อนนะครับ ว่าขอให้ปิดเรื่องแต่งงานนี้ไว้เป็นความลับด้วย เรื่องที่เด็กคนนี้จะมาอาศัยอยู่ที่บ้านของผมเพราะผมไม่อยากตกเป็นข่าวเสียหาย"

"จะทำยังไงก็ตามใจแกเถอะ เพราะเรื่องนี้มีแค่พ่อแม่ของแก น้องสาวแกและคนในบ้านเท่านั้นแหละที่รู้ ฉันก็ไม่ได้จะบังคับให้แกทำตามฉันไปหมดทุกเรื่องหรอก ขอแค่ดูแลเด็กคนนี้ให้ดีด้วยก็แล้วกัน"