ปากให้มันตรงกับใจหน่อย

"กอดกันกอดกัน" พรีมขยับตัวนอนตะแคงเข้าหาตัวผมพร้อมกับเอื้อมมาโอบรอบเอวของผมเอาไว้ มันรู้สึกแปลกๆ เหมือนกันที่เรามานอนกอดกันแบบนี้รู้สึกแปลกๆ รู้สึกดีด้วยเหมือนเราเป็นคนรักกันจริงๆ อยากจะบอกว่าตั้งแต่โตเป็นหนุ่มผมไม่เคยกอดผู้หญิงคนไหนแม้แต่แม่กับเจ๊ทั้งสองผมยังไม่กอดเลยเพราะคิดว่าตัวเองโตเป็นหนุ่มแล้วไงอยากกอดสาวๆ เท่านั้น และพรีมก็เป็นผู้หญิงคนแรกที่ผมกอด แต่จริงๆ แล้วกับพรีมมันไม่ใช่แค่กอดอย่างเดียวมันมีอะไรที่มากกว่านั้น เรามีอะไรกันอย่างลึกซึ้งมันเป็นครั้งแรกของผมกับพรีมผมจะไม่มีวันลืมว่าเคยได้แตะต้องได้สัมผัสคนในอ้อมกอดนี้ ทุกสัดส่วนในร่างกายของเธอมีแค่ผมเพียงคนเดียวเท่านั้นที่ได้สัมผัสได้จูบได้ลูบไล้ ถามว่าเคยคิดอยากจะลองมีอะไรกับผู้หญิงคนอื่นบ้างไหมหลังจากที่ได้มีอะไรกับพรีมมาแล้วบอกได้เลยว่าไม่เคยมีความคิดนั้นเลยร่างกายและหัวใจของผมมีให้คนในอ้อมกอดนี้เพียงคนเดียวเท่านั้นผมจูบหน้าผากของพรีมที่ยังนอนกอดผมไว้แน่น

"กล่อมพรีมด้วยสิ" กอดไม่พอให้กล่อมอีกแล้วผมเคยกล่อมใครที่ไหนวะกล่อมไม่เป็นก็ต้องกล่อมครับในเวลานี้ไม่งั้นยัยนี่อาจจะตื่นมางอแง

"อืมมมม อืมมมมม อื้มมมม อืมมมมม" ปากก็ฮัมเพลงกล่อมไปมือก็คอยตบตูดยัยนี่ไปเบาๆ กล่อมไปได้สักพักผมก็ง่วงเองเลยตอนนี้ก่อนจะหลับตาลงพร้อมกับเสียงกล่อมของผมที่ค่อยๆ เงียบลงช้าๆ

ตี๊ด ตี๊ด ตี๊ด ตี๊ด เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นผมงัวเงียลุกขึ้นจากที่นอนแล้วเดินไปปิดเสียงก่อนจะเดินกลับมาดูคนป่วยที่นอนหลับบนเตียงโดยไม่มีทีท่าว่าจะตื่นง่ายๆ ผมเอามืออังหน้าผากพรีมเพื่อดูว่าเธออาการดีขึ้นไหม ตัวเธออุ่นขึ้นไม่ได้ร้อนเหมือนเมื่อคืนแล้วล่ะทำให้ผมโล่งใจแต่ยังไงก็ยังไม่หายดีผมรีบเอายาแก้ไข้ไปจัดการก่อนจะนำมาให้พรีมกิน ตอนนี้มันเป็นเวลาตีห้าครึ่งแต่คงยังไม่มีใครตื่นผมเดินลงมาในครัวเพื่อบดยาแก้ไข้ให้พรีมก็เจอกับเฮียลีโอที่กำลังยืนดื่มน้ำอยู่หน้าตู้เย็น

"อ้าวเฮัยเมื่อคืนไม่ได้นอนคอนโดเหรอ"

"ถ้านอนจะเห็นกูยืนอยู่นี่ไหมวะไอ้จากัวร์"

"น้องนุ่งถามแค่นี้ตอบให้มันดีๆ หน่อยเดี๋ยวจะยุให้ยัยลินหาผัวใหม่"

"ก็ลองดูดิกูจะบอกให้น้องพรีมถอนหมั้นมึงแล้วกูจะหาผู้ชายดีๆ ให้แทน"

"หึ หาไปเถอดีแค่ไหนสุภาพบุรุษแค่ไหนยัยนั่นก็ไม่สนใจหรอก"

"อ่อ มึงว่าตัวมึงดีที่สุดแล้วว่างั้นน้องพรีมถึงไม่สนใจใครนอกจากมึง"

"เปล่า เพราะยัยนั่นไม่เคยสนใจนอกจากเฮียไง"

".........."

"หลีกทางหน่อยเฮียผมจะบดยาแก้ไข้ให้พรีมนี่มันเลยเวลากินยามาหลายนาทีแล้ว" เฮียลีโอหลีกทางให้ผมก็เดินมาที่เคาท์เตอร์ครัวเพื่อหาอุปกรณ์ในการบดยาพร้อมกับเดินไปหยิบขวดน้ำส้มในตู้เย็นออกมา

"ไอ้จากัวร์"

"อะไร"

"มึงชอบน้องพรีมหรือเปล่า"

"เปล่าไม่ได้ชอบ"

"ปากให้มันตรงกับใจหน่อยกูไม่อยากให้มึงเป็นเหมือนกูที่กว่าจะรู้ใจตัวเองก็เกือบเสียคนที่เรารักไป"

"ผมกับเฮียมันต่างกันว่ะ เพราะยัยลินน่ะรักเฮียส่วนยัยพรีมเธอไม่ได้คิดอะไรกับผมเลยแม้แต่นิดเดียวเพราะเธอรักแต่เฮียคนเดียว"

"แต่มึงกับน้องพรีม"

"มันก็แค่เรื่องผิดพลาดของยัยนั่นเท่านั้นเอง"

"แปลว่ามึงไม่คิดว่ามันคือความผิดพลาดสินะ" ผมไม่ตอบเพราะสำหรับผมไม่ว่ามันเกิดจากสาเหตุอะไรมันก็ไม่มีประโยชน์

ผมกลับเข้ามาในห้องนอนของพรีมอีกครั้งเธอก็ยังไม่ตื่นผมวางแก้วน้ำส้มที่มียาแก้ไข้ผสมอยู่ไว้ตรงหัวเตียงแล้วจัดการปลุกเธอให้ลุกขึ้นมากินยา

"พรีม"

"หื้มมมมม ง่วงอย่ากวน"

"ตื่นมากินยาก่อนเร็ว"

"มันขมไม่กิน"

"มันไม่ขมฉันเอาไปผสมน้ำส้มมาให้แล้ว ถ้าภายในหนึ่งนาทีไม่ลุกมากินยาฉันจะเอายาเม็ดขมๆ มาให้เธอกินนะ" ได้ผลครับพรีมรีบลุกมาทันทีสงสัยกลัวจะได้กินยาเม็ด

"อ่ะดื่มให้หมด"

"นายไปทำมาให้ฉันเหรอ"

"ฉันไม่ทำแล้วใครมันจะทำเฮียลีโองั้นเหรอ"

"ฉันแค่ถามเฉยๆ ทำไมต้องพูดถึงเฮียลีโอแล้วทำเสียงไม่พอใจใส่กันด้วยอ่ะ"

"ก็... เห้อช่างมันเถอะ เธอก็รีบๆ กินซะ"

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

แอร๊ดดดดดดด

"พี่ลีโอ^^"

"น้องพรีม เป็นไงบ้าง"

"ดีขึ้นแล้วค่ะพี่ลีโอพอเห็นหน้าพี่น้องพรีมก็หายป่วยเลย^^"

"ขนาดนั้นเลยเหรอ5555"

ตอนนี้เหมือนผมเป็นส่วนเกินยังไงไม่รู้ครับผมเลยเดินออกมาจากห้องปล่อยให้เฮียกับพรีมคุยกันในห้องถามว่าไม่กลัวเหรอที่ปล่อยสองคนนั้นไว้ด้วยกัน ผมไม่กลัวหรอกครับเพราะผมรู้ว่าเฮียลีโอมันคิดกับพรีมแค่น้องสาวเพราะเฮียของผมมันรักเมียยิ่งกว่าอะไรมันไม่สนใจผู้หญิงคนไหนแล้วล่ะทุกวันนี้ก็เป็นทาสเมียไปแล้ว

"อ้าวจากัวร์ตื่นแล้วเหรอลูกแล้วน้องพรีมเป็นไงบ้างอาการดีขึ้นไหม แม่ทำข้าวต้มหมูเพิ่งเสร็จกำลังจะเอาขึ้นไปให้น้องพรีมทาน"

"ตื่นแล้วครับกำลังคุยกับเฮียลีโออยู่ในห้อง"

"งั้นเหรอ อืมมม แล้วเราหิวหรือยังทานข้าวต้มเลยมั้ยแม่จะได้ตักให้"

"เดี๋ยวผมค่อยทานก็ได้ครับเอาไปให้พรีมก่อนดีกว่า ไม่ใส่หอมเจียวไม่ใส่พริกไทยนะครับแม่ยัยนั่นไม่ชอบกิน"

"จ้าาา^^"

"แม่ยิ้มทำไม"  แม่ยิ้มแบบล้อๆจนผมเขิน

"แม่แค่ดีใจที่จากัวร์เอาใจใส่น้องพรีมรู้ว่าน้องพรีมชอบอะไรไม่ชอบอะไร"

"............" ผมแค่จำได้ไม่เห็นว่าจะตัองดีใจอะไรเลย