บทนำ

บทนำ

หนังสือเล่มหนึ่งเคยเขียนไว้ว่า เวลาที่เราทำอะไรแย่ ๆ ใส่คนอื่น มันก็ไม่ต่างอะไรกับการตอกตะปูใส่ท่อนไม้ ต่อให้เราถอนตะปูออกแล้วแต่ไม้มันก็ยังเป็นรูอยู่ ต่อให้ขอโทษออกมาอย่างจริงใจแค่ไหนแต่มันก็สร้างแผลในใจให้คนฟังไปแล้ว...

.

.

"พี่ต่อ วันนี้อย่าลืมไปรับลูกด้วยนะคะ" เสียงหวานเอ่ยผ่านโทรศัพท์มือถือราคาแพงด้วยความร้อนรน

"รู้แล้วน่า จะย้ำอะไรนักหนา" แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาจากปลายสายมันไม่ได้ช่วยให้เธอเบาใจลงเลยแม้สักนิด

"ลินแค่มาเตือนพี่ค่ะ ไม่ได้ตั้งใจจะย้ำจนทำให้พี่รำคาญ" เธอรีบพูดอธิบายให้อีกคนฟังเพราะกลัวหากพูดคำไหนไปจนเขาไม่พอใจสิ่งที่ฝากฝังไว้มันจะไม่สำเร็จ "ขอโทษด้วยนะคะ แต่ว่าวันนี้ลินติดงานจริง ๆ ไม่อย่างนั้นก็คงไม่รบกวนพี่"

"นี่เธอยังไม่จบอีกเหรอ จะพูดอะไรนักหนาฉันบอกแล้วไงว่าฉันรู้แล้ว บอกว่าไม่ลืมก็คือไม่ลืม อย่ามาทำให้ฉันอารมณ์เสียไปมากกว่านี้เลยมาลิน" เสียงทุ้มติดหงุดหงิดดังมาจากคนที่ได้ชื่อว่าเป็นสามี หญิงสาวก็ทำอะไรไม่ถูกและเริ่มมีน้ำใสไหลคลอที่สองตาอย่างไม่ได้ตั้งตัว

"อึก! ลินขอโทษนะคะ งั้นลินไม่รบกวนพี่ต่อแล้วค่ะ" พูดไปเช่นนั้นไม่ทันได้ให้อีกคนอนุญาตอะไรก็ชิงเป็นฝ่ายวางสายไปเสียก่อนเพราะถ้าหากยังทำเขาอารมณ์เสียอีกตอนที่กลับบ้านไปเธอจะโดนอะไรบ้างก็คงไม่รู้ แต่อีกความคิดเธอก็ยังคงวางใจไม่ได้เลยที่ต้องฝากฝังเรื่องสำคัญขนาดนี้ให้สามีตัวเองได้ทำ

"ลิน มึงเป็นอะไรเนี่ย ร้องไห้ทำไมเกิดอะไรขึ้น" ในตอนที่หญิงสาวยังจมอยู่กับความคิดไม่ทันได้เช็ดน้ำตาที่ไหลมาตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่อาจรู้ได้ตรงข้างแก้ม เธอสะดุ้งตัวโยนเมื่อได้ยินเสียงเพื่อนร่วมงานควบตำแหน่งเพื่อนสนิทของตัวเองดังมาจากหน้าประตู

"มะ ไม่มีอะไร" มาลินรีบปฏิเสธและรีบยกมือขึ้นมาเช็ดน้ำตาตัวเองลวก ๆ

"มึงก็รู้ว่าโกหกไม่เนียน มึงมีอะไรทำไมไม่บอกกูล่ะลิน กูเป็นห่วงมึงนะ" ชะเอมเพื่อนสนิทของมาลินเดินเข้ามาหาและรีบใช้สายตาสำรวจคนตรงหน้าอย่างร้อนรน เธอรู้สึกว่าเพื่อนตัวเองต้องมีเรื่องลำบากใจอยู่แน่นอนแต่ด้วยความที่เป็นคนชอบเก็บทุกอย่างไว้กับตัวเองเพราะไม่อยากให้คนรอบข้างกังวลไปกับเธอด้วย แน่นอนว่าต่อให้ลำบากแค่ไหนเธอก็จะไม่เอ่ยปากบอกกับใคร

"ไม่มีอะไรจริง ๆ มึงกูก็แค่คิดถึงลูกน่ะ แล้วก็เป็นห่วงด้วยวันนี้กลัวว่าพี่ต่อจะไปรับลูกช้า" ถือว่าเป็นเหตุผลที่ฟังขึ้นมากอยู่พอสมควร เพราะชีวิตของมาลินผูกติดอยู่กับลูกสาวมาตลอด ตั้งแต่แต่งงานและตั้งท้องและหลังจากนั้นสองปีที่ไม้ต่อสามีของเธอต้องไปอยู่ต่างประเทศถึงสามปี โลกทั้งใบของมาลินก็มีเพียงแค่น้องอันปันมาโดยตลอด

"ถ้าไม่วางใจเดี๋ยวกูเรียกแกร็บให้ไปรับให้ไหมล่ะ" ชะเอมเสนอ

"มันจะเป็นแบบนั้นได้ยังไงล่ะ ที่โรงเรียนนี้เขาไม่ให้คนที่ไม่ใช่ผู้ปกครองไปรับหรอก ไม่อย่างนั้นก็ต้องมีบัตรที่โรงเรียนทำเอาไว้ให้"

"นั่นสินะ เอายังไงดีล่ะ"

"กูย้ำกับพี่ต่อแล้วแหละ เดี๋ยวเขาก็ไปรับลูกกลับบ้าน เราไปทำงานกันต่อเถอะ" สุดท้ายมาลินก็เลือกที่จะเลี่ยงเรื่องกังวลใจนี้เพราะไม่อยากให้ชะเอมเครียดไปด้วย ถึงจะไม่ค่อยมั่นใจว่าสามีของเธอจะทำหน้าที่พ่อที่ดีแล้วไปรับลูกได้อย่างที่ปากพูดหรือเปล่าแต่เธอก็ยังมีความหวังเล็ก ๆ อยู่บ้าง ยังไงก็เป็นพ่อลูกกันคงไม่มีใครใจจืดใจดำขนาดนั้นหรอก

มาลินทำงานที่ตัวเองค้างคาเอาไว้ไม่สามารถปลีกตัวออกไปไหนได้แม้แต่จะกินข้าว กระทั่งเวลาล่วงเลยมาจนดึกดื่นเธอก้มมองดูนาฬิกาที่ข้อมือตัวเองก็เห็นว่าเวลาสองทุ่มกว่าแล้ว งานที่อยู่ตรงหน้าก็ดูจะไม่มีอะไรมากก็ถึงเวลาที่เธอจะได้กลับบ้านได้เสียที

"ชะเอมกูกลับบ้านก่อนนะ" เธอหันมาพูดกับเพื่อนที่นั่งหัวหมุนอยู่ข้าง ๆ

"อื้อ กลับดี ๆ นะเดี๋ยวกูขอทำตรงนี้ต่ออีกนิดก็จะกลับแล้วเหมือนกัน" เธอตอบกลับทั้งที่สายตายังไม่ละออกจากงานตรงหน้า

"อื้ม อย่าหักโหมแล้วกันยังไงมันต้องทันวันงานแน่ ๆ " หญิงสาวแตะเบา ๆ ที่ไหลของเพื่อนก่อนจะเดินหันหลังแล้วมุ่งไปยังบ้านตัวเองทันที

แต่แล้วเมื่อมาถึงบ้านสิ่งที่ผิดสังเกตนั้นทำให้ใจเธอแป้วเมื่อเห็นว่าไฟที่บ้านยังไม่ถูกเปิดใช้เลยสักดวง อีกทั้งโรงจอดรถก็ไร้เงาของสิ่งที่มันควรอยู่ หัวใจของหญิงสาวเต้นรัวแรงยกเจ้ามือถือที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงขึ้นมาแล้วรีบต่อสายไปยังชายที่ได้ชื่อว่าเป็นสามีของเธอ ไม่นานปลายสายก็กดรับเธอจึงรีบเตรียมกรอกคำถามที่อยู่ในหัวตอนนี้ไปให้อีกคน หากแต่เขาก็ไม่คิดจะรับฟังและชิงพูดตัดบทของเธอเสียก่อน

"อย่าโทรมากวนได้ไหม ฉันติดธุระอยู่"

เพียงแค่นั้นก็วางสายไป แต่มีหรือที่มาลินจะยอมจบเธอจำต้องรับรู้เรื่องที่เธอต้องการเสียก่อนจึงเลือกกดโทรไปอีกครั้ง

-ขออภัยค่ะ หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้-

เขาปิดเครื่องยิ่งทำให้มาลินร้อนรน เธอไม่คิดอะไรได้นานก็กลับไปที่รถของตัวเองแล้วมุ่งไปยังโรงเรียนของลูกทันที เธอหวังในใจลึก ๆ ว่าเรื่องที่เธอคิดมันจะไม่เกิดขึ้น เรื่องที่เธอกังวลมันจะไม่เป็นความจริง

ไมล์รถขึ้นกว่าร้อยสี่สิบก็ดูจะน้อยไปไม่ทันสำหรับหัวใจคนเป็นแม่ที่เป็นห่วงแค่เพียงลูก เธอไม่สนกระทั่งความปลอดภัยของตัวเองแม้ถนนจะไม่ได้โล่งมากขนาดนั้นพร้อมกับน้ำตาใสเริ่มเข้ามาบดบังทรรศนาการมองเห็นแต่ก็เลือกยกมือขึ้นมาปาดมันทิ้งไปอย่างลวก ๆ เธอเพียงแค่อยากไปถึงที่หมายให้เร็วที่สุด กระทั่งมาจนถึงสถานที่ที่ว่า

"อันปันอยู่ไหนลูก น้องอันคะ" เสียงหวานปนสะอื้น ใบหน้าหวานหันซ้ายขวามองไปทางไหนก็ไม่พบแม้แต่เงาของเจ้าของชื่อหัวใจของเธอก็ยิ่งบีบรัดจนแทบหายใจไม่ออก กระทั่ง...

"แม่ลินคะ น้องอันอยู่นี่..." หญิงสาวหันหน้าไปตามทิศทางของเสียงก่อนจะเห็นว่าลูกสาวของตัวเองกำลังนั่งกินขนมอยู่ที่ข้างป้อมยาม

"น้องอันปัน อึก! น้องอันของแม่ แม่ขอโทษนะคะแม่มารับช้า" เสียงสะอื้นดังต่อเนื่องด้วยความใจเสีย ถือว่าเป็นความโชคดีในความโชคร้าย ถึงแม้ว่าผู้ชายใจร้ายคนนั้นจะไม่ได้มารับลูกสาวของเธอตามที่พูดแต่ก็ยังดีที่เด็กคนนี้ยังไม่ได้หายไปไหน

"น้องอันรออยู่ที่นี่นานแล้วครับ คุณครูของน้องอันบอกว่าติดต่อผู้ปกครองไม่ได้แล้วเพิ่งมาขอเข้าห้องน้ำเมื่อครู่เอง" ยามของที่นี่รีบพูดเรื่องนี้ให้คนที่กำลังร้องไห้ได้ฟัง เขาไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับเธอหรือเปล่าแต่ดูจากท่าทางแล้วคงจะใจเสียไม่น้อยเหมือนกันทั้งแม่ทั้งลูก

"ขอบคุณมากนะคะที่ดูแลน้องอันไว้ให้ ฝากขอบคุณคุณครูด้วยนะคะ" รปภ. ไม่ได้ตอบอะไรเพียงแค่พยักหน้ารับรู้เท่านั้นและปล่อยให้สองแม่ลูกกอดปลอบกันต่อไป

"แม่ลินไม่ร้องนะคะ น้องอันอยู่นี่แล้ว น้องอันโอ๋ ๆ แม่ลินน้าา" เด็กน้อยพูดพร้อมลูบหลังคนเป็นแม่ไปด้วย ไม่ทันได้ให้มาลินไม่ตอบอะไรเด็กน้อยก็ชิงพูดเรื่องที่เจ้าตัวสงสัยขึ้นมาเสียก่อน

"พ่อต่อไปไหนเหรอคะ น้องอันรอพ่อต่อมารับนานมาก" คนฟังถึงกับใจสลาย ไม่รู้ว่าควรต้องบอกเด็กน้อยตัวกลมคนนี้ยังไงดี แต่ทางเลือกก็ไม่ได้มีเยอะขนาดนั้นสุดท้ายโกหกสีขาวคงเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุด

"พ่อต่อติดงานค่ะลูก ยังฝากแม่มาขอโทษน้องอันด้วยเลยแถมยังบอกอีกนะว่าวันหลังจะพาไปเลี้ยงไอติมไถ่โทษ"

"จริงเหรอคะ เย้! น้องอันรักพ่อต่อกับแม่ลินที่สุด"