ไม่ใช่ตั้งแต่แรก(2)

หญิงสาวนั่งคิดปัญหาที่กำลังจะเกิดขึ้นอีกครั้งเมื่อมีจดหมายบางอย่างส่งมาที่บ้าน และมันเป็นสิ่งที่เธอเลี่ยงมาตลอดนั่นก็คืองานโรงเรียนของลูกที่ต้องให้มีผู้ปกครองเข้าร่วมด้วย ซึ่งหลาย ๆ ครั้งที่ผ่านมานั้นหลายครอบครัวก็มักจะมากันอย่างพร้อมหน้าพร้อมตาครบทั้งพ่อแม่ลูก แต่มันไม่ใช่สำหรับครอบครัวของเธอ

"คุณแม่คะ วันงานโรงเรียนน้องอันได้ขึ้นแสดงด้วยนะคะ คุณแม่กับพ่อต่อจะไปดูน้องอันหรือเปล่า" เสียงของเด็กน้อยตัวเล็กเอ่ยถามเล่นเอาคนเป็นแม่ลำบากใจ เพราะลำพังตัวเธอย่อมต้องไปแน่นอนอยู่แล้ว เพียงแค่คนเป็นพ่อนั้นก็ไม่แน่ว่าจะไปหรือเปล่าเพราะทุก ๆ ครั้งจะจบด้วยการผิดนัดกับลูกมาเสมอและคิดว่าครั้งนี้ก็คงไม่ต่างกันเท่าไร

"เดี๋ยวแม่ให้พ่อจัดการงานให้นะลูก แต่ว่าน้องอันปันจะต้องไม่เซ้าซี้คุณพ่อนะคะ เพราะว่างานก็สำคัญนะลูก"

"ค่ะ น้องอันทราบแล้ว" เด็กน้อยรับปากเป็นอย่างมั่นเหมาะ ทว่าคนฟังไม่รู้ว่าจะวางใจได้มากน้อยแค่ไหน

"งั้นเราเตรียมตัวอาบน้ำแล้วเข้านอนกันดีกว่านะคะ" มาลินพาลูกสาววัยหกขวบของตัวเองไปยังห้องนอนที่เจ้าตัวใช้นอนด้วยกันมาตลอด ทั้ง ๆ ที่ลินเองก็มีห้องนอนร่วมกับสามีแต่เธอไม่เคยคิดจะเข้าไปนอนที่นั่นเลยแม้แต่น้อย จะมีก็เพียงแค่ครั้งไหนที่สามีเธอต้องการเรื่องอย่างว่าเท่านั้นที่เธอจะไปนอน แต่ก็เพียงแค่ชั่วคราวเท่านั้น เมื่อเสร็จเรียบร้อยจะเป็นเธอที่เดินกลับเข้ามานอนกอดลูกเหมือนเช่นเดิม

ก๊อก ๆ

เสียงประตูดังขึ้นในตอนที่มาลินกำลังอาบน้ำอยู่ในห้องตอนนี้ก็มีเพียงแค่เด็กน้อยที่อาบน้ำเรียบร้อยมานอนเลือกนิทานอยู่บนเตียงก่อนแล้ว

"คุณพ่อคะ น้องอันคิดถึง" ทันทีที่ประตูถูกเปิดออกเด็กน้อยวิ่งเข้าไปกระโจนใส่ชายหนุ่มอย่างเต็มรัก โดยที่อีกคนนั้นก็รับเจ้าตัวเข้ามาไว้ในอ้อมแขนอย่างไม่ได้มีท่าทีต่างไปจากพ่อของคนอื่นทั่ว ๆ ไป

"ว่าไงครับ ทำไมยังไม่นอนอีกเหรอ" เขาถามเด็กน้อยด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลพร้อมกับพาเจ้าตัวกลมกลับมาวางที่เตียงนอนอีกครั้ง

"น้องอันกำลังรอแม่ลินอาบน้ำค่ะ แม่ลินจะอ่านนิทานให้น้องอันฟังก่อนนอน" ว่าพร้อมกับชูหนังสือนิทานขึ้นมาให้อีกคนดู

"ไหนครับอยากฟังเรื่องไหน"

"คุณพ่อจะอ่านให้น้องอันฟังเหรอคะ" เด็กน้อยถามด้วยความตื่นเต้นส่งพร้อมน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความดีใจ เพราะวันนี้นับเป็นไม่กี่ครั้งที่ไม้ต่อจะเข้ามาอ่านนิทานก่อนนอนให้เธอ ถ้ามันเป็นแบบนี้คืนนี้เธอคงจะนอนฝันดีอย่างแน่นอน

"เอาแบบนั้นก็ได้ มาครับอยากฟังเรื่องไหน" เขาไม่ได้คิดอะไรมากเพียงแค่ว่างและรอเวลาที่มาลินจะเดินออกมาจากห้องน้ำก็เท่านั้นเมื่อไม่ได้ทำอะไรแล้วจะอ่านนิทานให้เจ้าเด็กอ้วนนี่ฟังเสียหน่อยก็คงไม่มีปัญหาอะไร

"เย้ ๆ " เด็กน้อยดีใจร้องลั่นก่อนจะเหมือนกับนึกเรื่องบางเรื่องขึ้นมาได้ "คุณพ่อคะ ที่โรงเรียนจะมีงานโรงเรียนน้องอันแสดงด้วย คุณพ่อจะไปดูน้องอันกับแม่ลินได้ไหมคะ"

อีกคนไม่ได้ตอบอะไรเพียงแค่กำลังใช้ความคิดมากมายในหัว ความจริงเขารู้ดีว่างานโรงเรียนลูกทีไรเจ้าตัวอยากให้เขาไปดูมากแค่ไหนหากแต่เป็นเขาเองที่ยังก้าวข้ามความรู้สึกบางอย่างไปไม่ได้และไม่กล้าจะเข้าไปดูการแสดงของลูกที่โรงเรียนสักครั้ง

"คุณพ่อคะ คุณพ่อจะไปใช่ไหมคะ" แต่เด็กน้อยถามย้ำอย่างไรเดียงสาแต่ขณะเดียวกันก็อยากย้ำให้คนพ่อรู้ว่าเธออยากให้เจ้าตัวไปมาก ๆ ที่ผ่านมามีเพียงแค่เธอที่พ่อไม่เคยไปงานโรงเรียนเลยสักครั้ง

"ถ้าไม่ติดงานพ่อจะไปนะ" สุดท้ายชายหนุ่มก็ตอบไปแบบนั้นทั้งที่ไม่แน่ใจเลยว่าจะไปหรือเปล่า เด็กน้อยได้ฟังก็ดีใจเข้าไปโอบที่รอบลำคอแกร่งของไม้ต่อด้วยความรัก

"เย้ ๆ น้องอันรักพ่อต่อที่สุด" เจ้าเด็กอ้วนกลมที่ไม่ว่าใครเห็นก็เป็นต้องมันเขี้ยวจนอยากจะฟัดอยากจะบีบกำลังออดอ้อนคนเป็นพ่ออยู่บนเตียง และทั้งหมดนั้นมันก็อยู่ในสายตาของหญิงสาวที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องน้ำอยู่ทั้งหมด ในตอนที่เธอกำลังจะก้าวเข้าไปหาสองพ่อลูกแต่ก็ต้องชะงักเมื่อได้ยินคำถามต่อไปของลูกสาว

"แล้วพ่อต่อล่ะคะ รักน้องอันไหม" คนฟังตัวชาวาบไปทั้งกายไม่รู้ว่าควรต้องตอบยังไงดี ลำพังความรู้สึกตัวเองก็สับสนมากพออยู่แล้วเมื่อมาถูกถามเข้าตรง ๆ แบบนี้เขาเองก็ไม่รู้ว่าจะต้องตอบว่ายังไงก็ได้เพียงแค่นิ่งเงียบราวใช้ความคิด ทว่าความนิ่งเงียบนั้นมันก็เป็นคำตอบที่ชัดเจนมาก ๆ แล้วสำหรับมาลิน "พ่อต่อรักน้องอันหรือเปล่าคะ พ่อต่อบอกน้องอันหน่อย"

เมื่อได้ยินเด็กน้อยที่ร้องถามหาความรักจากคนเป็นพ่ออย่างไร้เดียงสา หญิงสาวมองภาพตรงหน้าด้วยความสงสารสุดหัวใจถ้าเป็นครอบครัวคนอื่นก็จะต้องตอบไปเต็มปากเต็มคำแล้วว่ารักมากขนาดไหน แต่นี่ไม้ต่อเอาแต่นิ่งเงียบไม่มีคำไหนหลุดออกมาสักนิด มาลินไม่อาจทนต่อเหตุการณ์ตรงหน้าได้แล้วเธอจึงตัดสินใจจะเดินเข้าไปอีกครั้งก่อนได้ยินประโยคของชายหนุ่ม

"อย่าเซ้าซี้จะได้ไหมน้องอัน" ชายหนุ่มเอ่ยด้วยน้ำเสียงติดดุจนเด็กตัวเล็กถึงกับหน้างอแล้วเงียบลงอย่างถนัดตาเพราะกลัวว่าถามเยอะไปจะทำให้พ่อของเจ้าตัวไม่พอใจ

"พอได้แล้วลูก มาเตรียมตัวนอนได้แล้วค่ะแม่จะอ่านนิทานให้ฟัง" หญิงสาวเดินเข้ามาพูดกับลูกสาวก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งที่เตียงนอนฝั่งตรงข้าม เธอจงใจเข้ามาขัดจังหวะเพราะรู้ว่าอีกคนไม่คิดจะพูดในสิ่งที่ลูกอยากได้ยินออกมาแน่นอน มาลินหันมาถามคนเป็นสามีด้วยความสงสัย "พี่ต่อมีอะไรหรือเปล่าคะ พี่กลับไปรอที่ห้องก่อนก็ได้พอลูกหลับเดี๋ยวลินตามไปที่ห้อง"

หญิงสาวพูดออกไปโดยที่ไม่สนใจว่าชายหนุ่มจะมองเธออยู่หรือเปล่า อีกทั้งเจ้าเด็กน้อยที่ได้ยินแบบนั้นก็ใจแป้วขึ้นมาเพราะว่าเมื่อครู่พ่อของเจ้าตัวได้สัญญาจะทำเรื่องบางอย่างกับตนเอาไว้ก่อนแล้วก็ยิ่งรู้สึกผิดเข้าไปใหญ่

"แต่ว่าพ่อต่อบอกว่าจะเล่านิทานให้น้องอันฟังนะคะ" เสียงแผ่วของเด็กน้อยทำเอาคนฟังถึงกับสงสาร แค่เพียงพ่อของเจ้าตัวบอกจะเล่านิทานให้ฟังก็ดีใจมากขนาดนั้นแล้วไม่รู้ว่าที่เธอทำมันถูกหรือเปล่า

"งั้นฉันไปรอที่ห้องก็แล้วกัน ไว้พ่อมาเล่านิทานให้ฟังวันหลังนะ" ประโยคแรกพูดกับหญิงสาวที่เข้ามาใหม่ด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ส่วนประโยคหลังหันมาบอกกับเด็กน้อยที่เขาต้องผิดคำพูดเมื่อครู่เสียแล้ว ความจริงเขาก็ไม่ได้อยากจะผิดคำพูดกับเด็กน้อยมากเท่าไรนักหรอก แต่ไม่รู้ว่าเป็นอะไรเมื่อเห็นมาลินเดินเข้ามาก็พาให้เขาอารมณ์เสียจนไม่อยากจะทำอะไรแล้ว

"ก็ได้ค่ะพ่อต่อ พ่อต่ออย่าลืมสัญญานะคะ" มือเล็กป้อมค่อย ๆ ปล่อยมือออกจากลำคอแกร่งของชายหนุ่มข้าง ๆ พร้อมส่งรอยยิ้มจนแก้มปริทำเอาคนมองนึกสงสัยว่ามันจะแตกมาหรือเปล่า ส่วนมาลินก็เห็นแล้วเวทนานักเธอไม่ได้อยากได้ความรักจากอีกคนเหมือนเช่นแต่ก่อนแต่ก็มีเพียงความปรารถนาเดียวที่อยากได้รับจากไม้ต่อ ไม่ต้องดีกับเธอก็ได้แต่ขอให้ใจดีกับลูกบ้างก็พอ...

.

.