Share

บทที่ 5

Author: เป่ยโก่ว
เสียงสะอึกสะอื้นขาดๆหายๆของผู้หญิงดังมาจากปลายสาย

“ซวี่ไป๋... ฉัน... ฉันหนีออกมาได้แล้ว...”

“พวกมันอยู่ที่โรงงานร้างทางชานเมืองฝั่งตะวันตก... ตอนนี้หนีไปกันหมดแล้ว...”

“...ฉันกลัวจัง...”

“ไม่ต้องกลัวนะ! ผมจะรีบไปเดี๋ยวนี้!” น้ำเสียงของเสิ่นซวี่ไป๋เปลี่ยนไปทันที

จากความเกรี้ยวกราดเมื่อครู่กลายเป็นความอ่อนโยนที่แทบจะสั่นเครือ เป็นน้ำเสียงที่ฉันไม่เคยได้ยินจากเขามาก่อน

“คุณบาดเจ็บหรือเปล่า? รีบหาที่ปลอดภัยหลบอยู่ก่อนนะ”

เขาถึงกับลืมวางสาย ปล่อยข้อมือฉันแล้วรีบพุ่งตัวออกไปในทันที

คมมีดถูกดึงออกจากเนื้อ ทำให้ฉันเจ็บปวดอย่างรุนแรงอีกครั้ง

ฉันนอนหมดเรี่ยวแรงอยู่บนเตียง มองแผ่นหลังของเขาหายลับไปตรงประตู

ข้อความลอยเงียบไปชั่วขณะ ก่อนจะถล่มทลายขึ้นมาอีกครั้ง

【เขาก็ไปแบบนี้เลยเหรอ?!】

【ข้อมือของนางรองยังเลือดไหลอยู่เลยนะ!】

【อย่างน้อยก็เรียกรถพยาบาลให้เธอก่อนสิ?!】

【นี่น่ะเหรอความรักที่เขาว่า? เพื่อปกป้องนางเอกถึงกับทำร้ายคนอื่นได้โดยไม่ลังเลเลยเนี่ยนะ?】

【เมื่อก่อนฉันคิดว่าเขาเป็นผู้ชายรักมั่นได้ยังไงกันนะ...】

ฉันพยายามยกมือข้างที่ไม่ได้รับบาดเจ็บขึ้นอย่างยากลำบาก ตั้งใจจะเอื้อมหยิบโทรศัพท์บนโต๊ะข้างเตียง

ปลายนิ้วสั่นระริก ทั้งที่อยู่ห่างจากโทรศัพท์เพียงไม่กี่เซนติเมตรแต่กลับรู้สึกราวกับมีภูเขานับพันลูกและสายน้ำนับหมื่นสายกั้นขวางอยู่

เลือดไหลออกมามากขึ้นเรื่อยๆ

ผ้าปูเตียงเปียกชุ่มไปด้วยเลือดเป็นบริเวณกว้าง สีแดงเข้มค่อยๆแผ่ขยายออกไปบนผืนผ้าสีขาวสะอาด

ฉันกัดฟันแน่น รวบรวมกำลังทั้งหมดที่มีขยับตัวไปข้างหน้าได้เพียงหนึ่งนิ้ว

ในที่สุดปลายนิ้วก็สัมผัสกับขอบโทรศัพท์ได้สำเร็จ

ข้อความลอยเริ่มปรากฏขึ้นรัวๆเต็มหน้าจอ

【สู้เขานะ! แตะถึงแล้ว!】

【โทร 1669 เลย! เร็วเข้า!】

【อย่าเพิ่งหลับไปนะ! อดทนไว้!】

ฉันปลดล็อกหน้าจอ แต่สายตาพร่ามัวจนมองตัวเลขไม่ชัด

ฉันทำได้เพียงอาศัยความทรงจำกดหมายเลข 1 6 6 9 แล้วกดปุ่มโทรออก

เสียงรอสายดังขึ้นจากโทรศัพท์

หนึ่งครั้ง สองครั้ง

ลมหายใจของฉันแผ่วเบาลงเรื่อยๆ ขณะที่จุดดำๆตรงหน้าก็เพิ่มจำนวนขึ้นทุกที

“ตู๊ด”

ปลายสายรับแล้ว

“สวัสดีค่ะ ศูนย์บริการการแพทย์ฉุกเฉิน 1669...”

ฉันอ้าปาก อยากจะพูดอะไรสักอย่าง แต่กลับเปล่งออกมาได้เพียงเสียงลมหายใจแผ่วเบา

“ฮัลโหลคะ? ได้ยินไหมคะ? ต้องการความช่วยเหลืออะไรคะ?”

ฉันอยากบอกว่า ฉันอยู่ที่โรงแรม เลือดกำลังไหลไม่หยุดและกำลังจะตายแล้ว

แต่ลำคอกลับเหมือนมีอะไรบางอย่างอุดเอาไว้ จนไม่สามารถเปล่งเสียงออกมาได้

“ฮัลโหล? ฮัลโหล?”

เสียงจากปลายสายค่อยๆห่างออกไปเรื่อยๆ

โทรศัพท์หลุดจากมือฉัน ตกลงบนพรมพร้อมเสียงทึบๆ

ข้อความลอยแทบคลั่งไปตามๆกัน

【อย่านะ!!!】

【ใครก็ได้ช่วยเธอที!!!】

【พนักงานโรงแรมหายไปไหนกันหมด?! เสียงดังขนาดนี้ไม่มีใครได้ยินเลยหรือไง?!】

【ไอ้เวรพระรองเอ๊ย!!!】

สติของฉันเริ่มเลือนรางลงทุกที

ในห้วงความพร่าเลือน ฉันรู้สึกราวกับตัวเองกำลังลอยขึ้นไป

ฉันมองเห็นตัวเองนอนขดตัวอยู่ในกองเลือด ใบหน้าซีดขาวราวกับกระดาษ

จากนั้นฉันก็เห็นข้อความลอย

【เสิ่นซวี่ไป๋ไปรับหลินชิงหว่านได้แล้ว】

【หลินชิงหว่านโผเข้ากอดเขาแล้วร้องไห้】

【เขากำลังปลอบเธอแล้วพูดว่า “ไม่เป็นไรแล้ว ไม่เป็นไรแล้วนะ”】

【หลินชิงหว่านจูบเขาแล้ว】

【...พวกเขาจูบกันแล้ว】

【ในขณะที่นางรองนอนเลือดไหลอยู่ตรงนี้เนี่ยนะ】

ข้อความลอยหยุดชะงักไปหลายวินาที

จากนั้นก็เริ่มเปลี่ยนไป

【จู่ๆฉันก็รู้สึกว่า... น่าขยะแขยงชะมัด】

【นางรองทำอะไรผิดงั้นเหรอ? เธอก็แค่รักคนผิดเท่านั้นเอง】

【ตลอดหกปีที่ผ่านมา เธอก็ทุ่มเทด้วยใจจริงเหมือนกันนะ】

【เสิ่นซวี่ไป๋มีสิทธิ์อะไรมาทำกับเธอแบบนี้?】

【ถ้านางรองตาย เขาก็คือฆาตกรดีๆนี่เอง】

【ฉันอยากเห็นตอนที่เขาเสียใจจนสำนึกผิด】

【ฉันอยากเห็นตอนที่เขาคุกเข่าลงกับพื้น อ้อนวอนขอให้เธอยกโทษให้】

【แต่เธอคงอยู่รอไม่ไหวแล้วล่ะ】

【มีใครไปช่วยเธอที่โรงแรมได้บ้างไหม? ฉันทนดูต่อไปไม่ไหวแล้วจริงๆ】

ตัวเลขการนับถอยหลังยังคงส่องสว่าง เปล่งแสงริบหรี่

8 วัน 9 ชั่วโมง 1 นาที

เกมยังไม่จบ

แต่ผู้เล่นอย่างฉัน คล้ายจะต้องถอนตัวออกจากสนามก่อนเวลาเสียแล้ว

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • สวมบทรักหกปี ทั้งที่ค่าความชอบเป็นศูนย์   บทที่ 13

    “ดังนั้น ต่อให้วันนี้ฉันต้องตายจริงๆ ฉันก็ไม่มีอะไรต้องเสียใจแล้ว”เขาคว้ามือฉันไว้ทันที“คุณไม่ตายหรอก! ผมติดต่อหมอที่ดีที่สุดไว้แล้ว เราไปหาพวกเขากัน ต้องมีทางแก้แน่นอน…”“เสิ่นซวี่ไป๋” ฉันดึงมือกลับเบาๆ “มันไม่มีประโยชน์หรอก”“นี่คือบทลงโทษของเกมพิชิตใจ กฎของเกมนี้ไม่มีใครเปลี่ยนแปลงได้ ไม่ว่าจะเป็นคุณหรือฉัน”เขานิ่งอึ้งไป “เกมพิชิตใจเหรอ? อะไร…”ฉันยิ้ม “คุณไม่จำเป็นต้องรู้หรอก”“คุณแค่ต้องรู้ว่า สำหรับฉันแล้ว หกปีที่ผ่านมาเป็นเพียงความฝัน”“และตอนนี้ ก็ถึงเวลาตื่นจากฝันแล้ว”เขามองฉันอย่างเหม่อลอย ราวกับไม่เข้าใจว่าฉันกำลังพูดอะไรข้อความลอยเริ่มนับถอยหลัง10987……ฉันลุกขึ้นยืน เดินไปหยุดอยู่ข้างราวระเบียงสายลมทะเลพัดเส้นผมของฉันปลิวไสวขอบฟ้าเริ่มสว่างเป็นสีขาวนวลพระอาทิตย์กำลังจะขึ้นแล้ว“เสิ่นซวี่ไป๋” ฉันหันหลังให้เขา “รับปากฉันเรื่องหนึ่งได้ไหม”“ว่ามาสิ”“ถ้าฉันตาย อย่าจัดงานศพให้ฉัน”“เอาเถ้ากระดูกของฉันไปโปรยลงในทะเล”“ฉันอยาก…ไปที่ไหนก็ได้อย่างอิสระ”เสียงของเขาสั่นเครือ “หานหาน…”“รับปากฉันสิ”“…ผมรับปาก”ฉันยิ้ม “ขอบคุณนะ”ตัวเลขการนับ

  • สวมบทรักหกปี ทั้งที่ค่าความชอบเป็นศูนย์   บทที่ 12

    จากนั้นก็ค่อยๆลดมือลงแสงไฟค่อยๆหรี่ลงเสียงดนตรีหยุดลงม่านเวทีปิดลงทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบงันจากนั้น เสียงปรบมือก็ดังกึกก้องไปทั่วฉันนอนอยู่บนเวที หอบหายใจอย่างหนักหัวใจเต้นแรงราวกับกำลังจะทะลุออกมาจากอกตัวเลขนับถอยหลังในหัวกระพริบอย่างบ้าคลั่ง2 วัน 00 ชั่วโมง 00 นาทีเหลือเวลาอีกแค่สองวันสุดท้ายศาสตราจารย์เฉินรีบวิ่งขึ้นมาบนเวที พยุงฉันขึ้นพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมา“จือหาน เธอแสดงได้ดีมาก…ดีมากจริงๆ…”ฉันกอดเธอไว้ แล้วพูดเบาๆว่า “อาจารย์คะ ขอบคุณนะคะ”“นี่คือ…การแสดงครั้งสุดท้ายของหนูค่ะ”ตอนออกจากโรงละคร ฟ้าก็มืดแล้วเสิ่นซวี่ไป๋ยืนรอฉันอยู่ที่หน้าประตูเขาถอดหน้ากากอนามัยออก บนใบหน้ามีคราบน้ำตาเปรอะเปื้อน “หานหาน” เสียงของเขาแหบพร่า “การแสดงครั้งนั้น…”“ฉันแสดงให้คุณดู” ฉันตอบอย่างสงบนิ่ง “และแสดงให้ตัวเองดูด้วย”“ตอนนี้ พวกเราก็ควรลงจากเวทีได้แล้ว”เขาก้าวเข้ามาหนึ่งก้าว อยากคว้ามือฉันไว้ แต่กลับชะงักค้างอยู่กลางอากาศ“ถ้าหาก…ถ้าผมเข้าใจเร็วกว่านี้…”“ไม่มีคำว่าถ้าหากหรอก เสิ่นซวี่ไป๋” ฉันพูดขัดขึ้น “ชีวิตไม่ใช่ละครเวที ไม่มีการซ้อมล่วงหน้าและไม่มี

  • สวมบทรักหกปี ทั้งที่ค่าความชอบเป็นศูนย์   บทที่ 11

    เขาหันหน้ามามองฉัน“หานหาน คำพูดประโยคนั้นเป็นความจริง”“อย่างน้อยในวินาทีที่ผมพูดออกไป มันก็เป็นความจริง”ฉันมองดวงตาแดงก่ำของเขา แล้วจู่ๆก็รู้สึกว่ามันช่างน่าขัน“เสิ่นซวี่ไป๋ คุณรู้ไหมว่าการรักใครสักคนควรทำอย่างไร?”เขาไม่ตอบ“การรักใครสักคนคือการหวังให้เธอเป็นอิสระ มองดูเธอโบยบินไปได้สูงขึ้น ต่อให้วันหนึ่งเธอไม่รักคุณแล้ว คุณก็ยังเคารพการตัดสินใจของเธอ”“ไม่ใช่จับเธอขังไว้ในกรง ตัดปีกของเธอทิ้งแล้วพูดว่า ‘เห็นไหม นอกจากผมแล้ว ก็ไม่มีใครต้องการคุณหรอก’”“นั่นไม่ใช่ความรัก”“แต่มันคือความต้องการครอบครอง”“และคุณก็ไม่เคยรักฉันเลย”“คุณแค่ต้องการใครสักคนมาพิสูจน์ว่าตัวเองเป็นคนที่มีคนรัก และเป็นคนที่คนอื่นขาดไม่ได้”“คนคนนั้นอาจเป็นฉัน เป็นหลินชิงหว่าน หรือใครก็ตามที่ยอมร่วมแสดงละครไปกับคุณ”ใบหน้าของเสิ่นซวี่ไป๋ค่อยๆซีดขาวลงทีละน้อยเขาอ้าปากเหมือนอยากโต้แย้ง แต่กลับหาคำพูดไม่เจอเพราะสิ่งที่ฉันพูดล้วนเป็นความจริงข้อความลอยผ่านไป【เธอมองเขาออกหมดแล้ว】【สิ่งที่เสิ่นซวี่ไป๋รักมาตลอดไม่ใช่ตัวบุคคล แต่เป็นความรู้สึกที่ว่าตัวเองเป็นคนที่คนอื่นต้องการ】【เพราะอย่างนี้เขาถ

  • สวมบทรักหกปี ทั้งที่ค่าความชอบเป็นศูนย์   บทที่ 10

    “สิ่งที่ฉันเสียใจที่สุด ไม่ใช่การรักคุณ ไม่ใช่การทิ้งอาชีพของตัวเองและไม่ใช่การเชื่อคำโกหกของคุณ”“สิ่งที่ฉันเสียใจที่สุดคือ วันแรกที่รู้ความจริง ฉันน่าจะตบหน้าตัวเองสักฉาด แล้วหันหลังเดินจากไปโดยไม่เหลียวกลับมาอีก”ฉันเลิกผ้าห่ม ลุกจากเตียงแล้วเดินไปที่หน้าต่าง“คุณไปเถอะ”“ห้าวันต่อจากนี้ ฉันไม่อยากเห็นหน้าคุณ”“อีกห้าวันข้างหน้า ถ้าฉันยังมีชีวิตอยู่”ฉันหันกลับไปมองเขาแล้วยิ้มเล็กน้อย“เจอกันที่ศาล”“ข้อหาทำร้ายร่างกายโดยเจตนา น่าจะติดคุกได้หลายปีอยู่ใช่ไหม?”ใบหน้าของเสิ่นซวี่ไป๋ซีดเผือดลงอย่างสิ้นเชิงเขาเซถอยหลังไปหนึ่งก้าว ต้องยกมือพยุงกำแพงไว้ถึงจะยืนได้มั่นคง“หานหาน...” เขาเรียกชื่อฉันด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “เราต้องมาถึงจุดนี้กันจริงๆ เหรอ?”“คุณต่างหากที่เป็นคนทำให้ทุกอย่างมาถึงจุดนี้” ฉันพูด “ตั้งแต่วินาทีที่คุณเอามีดจ่อข้อมือฉัน เราก็ไม่มีทางกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้อีกแล้ว”เขาหลับตาลง สูดหายใจเข้าลึกๆเมื่อเขาลืมตาขึ้นอีกครั้ง ก็มีบางอย่างในแววตาแตกสลายลง“ได้” เขาพูด “ผมไปก็ได้”“แต่ผมจะไม่ยอมแพ้เรื่องของเรา”“ผมจะใช้เวลาที่เหลือทั้งชีวิตชดเชยให้คุณ”ฉันห

  • สวมบทรักหกปี ทั้งที่ค่าความชอบเป็นศูนย์   บทที่ 9

    วันนี้ฉันเปิดไลฟ์สดเพื่อเล่าเรื่องราวเรื่องหนึ่งค่ะข้อความลอยเลื่อนผ่านอย่างรวดเร็ว มีทั้งคนเห็นใจ คนตั้งคำถาม และคนที่เข้ามาดูเรื่องสนุกฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วเปิดรูปภาพรูปหนึ่งในรูปคือฉันเมื่อหกปีก่อน กำลังยืนอยู่บนเวทีการแสดงของคณะภาพยนตร์ สวมชุดแสดง ดวงตาเปล่งประกาย“นี่คือรูปถ่ายของฉันในวันเรียนจบมหาวิทยาลัยค่ะ วันนั้นฉันรับบทเป็นผู้หญิงที่ถูกกักขังและในตอนท้ายเธอจุดไฟเผาทุกสิ่งทุกอย่างจนมอดไหม้" “อาจารย์บอกว่าฉันมีพรสวรรค์ มีโปรดิวเซอร์อยากเซ็นสัญญากับฉันด้วยค่ะ”“แต่ฉันกลับยอมทิ้งโอกาสนั้นไป”ฉันเลื่อนไปเปิดรูปอีกใบเป็นรูปในวันที่เสิ่นซวี่ไป๋ขอฉันแต่งงาน ฉันพยักหน้าทั้งน้ำตา ส่วนเขาก็สวมแหวนให้ฉัน“เพราะคนที่ฉันรักบอกว่า เขาจะเลี้ยงดูฉันไปตลอดชีวิต”“เขาบอกว่าวงการบันเทิงวุ่นวายเกินไป ไม่เหมาะกับฉัน”“เขาบอกว่าแค่มีเขาก็พอแล้ว”น้ำเสียงของฉันสงบนิ่ง ไม่มีแม้แต่เสียงสะอื้นแต่กลับทรงพลังยิ่งกว่าการร้องไห้“ฉันเชื่อเขา”“ตลอดหกปีที่ผ่านมา ฉันปฏิเสธงานทุกอย่าง ตัดขาดการติดต่อกับเพื่อนทุกคน ใช้ชีวิตอยู่ในบ้านกระจกที่เขาสร้างขึ้นเพื่อฉัน”“จนกระทั่งสิบวันก่อน ตอน

  • สวมบทรักหกปี ทั้งที่ค่าความชอบเป็นศูนย์   บทที่ 8

    หลินชิงหว่านพุ่งเข้ามา ใบหน้าซีดขาว ดวงตาแดงก่ำเธอไม่แม้แต่จะมองฉันด้วยซ้ำ แต่รีบโผเข้าไปซบอกเสิ่นซวี่ไป๋ทันที“ซวี่ไป๋! ในที่สุดฉันก็หาคุณเจอแล้ว! พยาบาลบอกว่าคุณอยู่ที่นี่...”เธอเงยหน้าขึ้น น้ำตาไหลลงมาได้อย่างพอเหมาะพอดี“คุณมาเยี่ยมคุณเหยียนเหรอคะ? ขอโทษนะคะ เป็นความผิดของฉันเอง... ถ้าฉันไม่ถูกลักพาตัว คุณก็คงไม่เข้าใจเธอผิดแบบนี้...”เธอหันมาทางฉันแล้วก้มศีรษะขอโทษอย่างสุดซึ้ง“คุณเหยียนคะ ขอโทษจริงๆ! ฉันไม่รู้เลยว่าซวี่ไป๋จะทำกับคุณแบบนั้น... ถ้าฉันรู้ ฉันจะไม่มีทาง...”“จะไม่มีทางอะไร?” ฉันพูดขัดขึ้น “จะไม่มีวันทำให้ตัวเองเข้าไปอยู่ในโรงงานร้าง? จะไม่มีวันร้องไห้เสียงน่าสงสารขนาดนั้นในโทรศัพท์? หรือจะไม่มีวันจูบเขาทันทีที่ได้รับการช่วยเหลือ?”หลินชิงหว่านชะงักค้างเสิ่นซวี่ไป๋ขมวดคิ้วเช่นกัน “หานหาน ชิงหว่านเป็นผู้เสียหายนะ คุณพูดแบบนี้ได้ยังไง...”“ผู้เสียหายงั้นเหรอ?” ฉันหัวเราะออกมา “เสิ่นซวี่ไป๋ คุณตรวจสอบคนพวกนั้นแล้วหรือยัง? ก่อนหน้านี้พวกเขาทำอะไรกัน? ทำไมถึงต้องลักพาตัวหลินชิงหว่าน? เรียกค่าไถ่ไปเท่าไหร่? แล้วสลิปโอนเงินล่ะ?”“ผม...” เสิ่นซวี่ไป๋นิ่งอึ้งไป

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status