Share

บทที่ 4

Author: เป่ยโก่ว
ข้อความลอยเลื่อนผ่านหน้าจออย่างบ้าคลั่ง

【เกิดอะไรขึ้น? นางเอกถูกลักพาตัวเหรอ?】

【นางรองเป็นคนจับตัวไปเหรอ? เป็นไปไม่ได้มั้ง เธออยู่ที่โรงแรมมาตลอดเลยนะ】

【เวลาไม่ตรงกันเลย เธอจะเอาเวลาที่ไหนไปวางแผนลักพาตัวกัน?】

【พระรองบ้าไปแล้วหรือไง?】

“เสิ่นซวี่ไป๋ ปล่อยฉันนะ!” ฉันเจ็บจนต้องสูดปาก “ฉันไม่เคยเจอหลินชิงหว่านเลยด้วยซ้ำ! สองวันนี้ฉันอยู่ที่”

“เหยียนจือหาน ผมประเมินคุณต่ำไปจริงๆ”

“เมื่อกี้ยังแสร้งทำเป็นเสียใจแทบขาดใจ พอหันหลังก็จับตัวชิงหว่านไปขังเลยงั้นเหรอ? คุณนี่มันชั่วร้ายจริงๆ”

“ฉันไม่ได้ทำ” ฉันกัดฟัน

เขาเหวี่ยงฉันลงบนเตียงอย่างแรง แล้วโน้มตัวลงมาคร่อมฉันไว้ มือทั้งสองข้างยันลงบนเตียงข้างศีรษะฉัน

“ผมจะให้โอกาสคุณเป็นครั้งสุดท้าย ชิงหว่านอยู่ที่ไหน? คุณทำอะไรกับเธอ?”

ลมหายใจของเขารดลงบนใบหน้าฉันพร้อมกลิ่นอายอำมหิตที่แทบจะคลุ้มคลั่ง

ตลอดหกปีที่ผ่านมา ฉันไม่เคยเห็นเสิ่นซวี่ไป๋ในสภาพแบบนี้มาก่อน

ข้อความลอยเริ่มแตกออกเป็นหลายฝ่าย

【พระรองน่ากลัวมาก...】

【แต่ถ้านางรองเป็นคนจับตัวนางเอกไปจริงๆ เธอก็สมควรโดนแบบนี้ไม่ใช่เหรอ?】

【ข้างบนช่วยดูให้ชัดๆหน่อย! นางรองจะมีเวลาลงมือได้ยังไง?】

【หรือว่านี่จะเป็นเรื่องเข้าใจผิด?】

“ฉันบอกแล้วไงว่าฉันไม่รู้”

“เสิ่นซวี่ไป๋ คุณมองฉันสิ ตลอดหกปีที่ผ่านมา ฉันเคยโกหกคุณสักครั้งไหม?”

รูม่านตาของเขาหดแคบลง

แฝงความสั่นคลอนอยู่ชั่วครู่

“จุดที่สัญญาณระบุตำแหน่งโทรศัพท์ของชิงหว่านหายไป” เขาเงยหน้าขึ้นมองฉัน แววตาคมกริบราวกับมีดอาบยาพิษ “คือร้านกาแฟที่คุณเคยไป”

ร่างกายของฉันเย็นเฉียบไปทั้งตัว

กับดัก

มีคนวางกับดักเอาไว้

“ไม่ใช่ฉัน ฉันไม่ได้ทำ...” เสียงของฉันเริ่มสั่นเครือ

“พอได้แล้ว!”

เขาลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว แล้วหยิบมีดพับออกมาเล่มหนึ่ง

เสิ่นซวี่ไป๋จับมือฉันไว้ ก่อนจะจ่อคมมีดลงบนข้อมือของฉัน

“เหยียนจือหาน” เสียงเขาต่ำจนน่ากลัว “ผมรู้ว่าคุณเกลียดชิงหว่าน เกลียดที่เธอแย่งผมไปจากคุณ ทั้งที่ความจริงผมไม่เคยเป็นของคุณตั้งแต่แรก แต่คุณก็ไม่มีสิทธิ์แตะต้องเธอ”

“ผมจะถามคุณเป็นครั้งสุดท้าย! ชิงหว่านอยู่ที่ไหน?”

คมมีดกดลึกลงไปในเนื้อบริเวณข้อมือ เลือดสีแดงสดไหลทะลักออกมาทันที

ความเจ็บปวดรุนแรงแล่นพล่านไปทั่วร่างราวกับกระแสไฟฟ้า

ภาพตรงหน้าของฉันมืดลงจนแทบจะหมดสติ

ข้อความลอยแทบคลั่งไปตามๆกัน

【พระรองบ้าไปแล้ว บ้าไปแล้วจริงๆ】

【ฉันเริ่มสงสารนางรองแล้วสิ...ดูท่าเธอจะไม่รู้เรื่องจริงๆ】

【นางรองรีบพูดอะไรสักอย่างสิ! ต่อให้ต้องโกหกเขาก็ยังดี!】

ฉันขยับริมฝีปาก แต่สิ่งที่หลุดออกจากลำคอแผ่วเบาและแหบแห้ง

“ฉัน... ไม่ได้...”

เลือดสีแดงสดย้อมผ้าปูเตียงสีขาวจนกลายเป็นสีแดงฉาน

มือของเสิ่นซวี่ไป๋แข็งแกร่งราวกับคีมเหล็ก บีบข้อมือฉันไว้แน่นไม่ยอมปล่อย

คมมีดฝังอยู่ในเนื้อ ทุกจังหวะการเต้นของหัวใจนำมาซึ่งความเจ็บปวดราวกับร่างจะฉีกขาด

“ผมจะถามเป็นครั้งสุดท้าย” เสียงของเขาดังแว่วมาราวกับมาจากที่ไกลแสนไกล “ชิงหว่านอยู่ที่ไหน?”

ฉันขยับริมฝีปาก แต่กลับเปล่งเสียงไม่ออก

สายตาของฉันเริ่มพร่ามัว มองเห็นเพียงแนวกรามที่ขบเกร็งของเขากับแววตาสีแดงก่ำที่แทบจะคลุ้มคลั่ง

ข้อความลอยหลั่งไหลเข้ามาราวกับคลื่น

【เธอแทบจะไม่ไหวแล้ว...】

【พระรองปล่อยมือสิ! เธอจะตายจริงๆแล้วนะ!】

【มีใครโทรแจ้งตำรวจได้ไหม?! แบบนี้เข้าข่ายทำร้ายร่างกายโดยเจตนาแล้วนะ!】

【แล้วระบบล่ะ?! บาดเจ็บขนาดนี้แล้วยังไม่คิดจะจัดการอะไรเลยเหรอ?!】

ระบบยังคงเงียบงัน

ก็จริงในเกมพิชิตใจนี้ ความเป็นความตายของนางรองไม่เคยเป็นเรื่องสำคัญอันดับแรกอยู่แล้ว

ฉันก็เป็นแค่ตัวละครประกอบในเกม เป็นก้อนหินขวางทางรักของตัวเอก และเป็นฉากหลังอันโหดร้ายเพื่อขับเน้นให้เห็นความแสนดีของนางเอกเท่านั้น

แต่ฉันก็เจ็บเป็น

เจ็บจริงๆ

“ไม่ยอมพูดใช่ไหม?” มือของเสิ่นซวี่ไป๋กดคมมีดลงไปอีกเล็กน้อย

ฉันได้ยินเสียงแผ่วเบาของผิวหนังที่ถูกกรีดออก จากนั้นเลือดอุ่นๆก็ไหลทะลักออกมามากกว่าเดิม

จุดดำๆเริ่มปรากฏขึ้นตรงหน้า คล้ายจอซ่าๆบนโทรทัศน์รุ่นเก่าตอนที่สัญญาณขาดหาย

ในตอนที่ฉันคิดว่าตัวเองคงต้องตายอยู่ตรงนี้แล้ว

โทรศัพท์ของเสิ่นซวี่ไป๋ก็ดังขึ้น

ทันทีที่เห็นชื่อผู้โทร รูม่านตาของเขาก็หดวูบและรีบกดรับสายแทบจะในทันที “ชิงหว่านเหรอ?”

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • สวมบทรักหกปี ทั้งที่ค่าความชอบเป็นศูนย์   บทที่ 13

    “ดังนั้น ต่อให้วันนี้ฉันต้องตายจริงๆ ฉันก็ไม่มีอะไรต้องเสียใจแล้ว”เขาคว้ามือฉันไว้ทันที“คุณไม่ตายหรอก! ผมติดต่อหมอที่ดีที่สุดไว้แล้ว เราไปหาพวกเขากัน ต้องมีทางแก้แน่นอน…”“เสิ่นซวี่ไป๋” ฉันดึงมือกลับเบาๆ “มันไม่มีประโยชน์หรอก”“นี่คือบทลงโทษของเกมพิชิตใจ กฎของเกมนี้ไม่มีใครเปลี่ยนแปลงได้ ไม่ว่าจะเป็นคุณหรือฉัน”เขานิ่งอึ้งไป “เกมพิชิตใจเหรอ? อะไร…”ฉันยิ้ม “คุณไม่จำเป็นต้องรู้หรอก”“คุณแค่ต้องรู้ว่า สำหรับฉันแล้ว หกปีที่ผ่านมาเป็นเพียงความฝัน”“และตอนนี้ ก็ถึงเวลาตื่นจากฝันแล้ว”เขามองฉันอย่างเหม่อลอย ราวกับไม่เข้าใจว่าฉันกำลังพูดอะไรข้อความลอยเริ่มนับถอยหลัง10987……ฉันลุกขึ้นยืน เดินไปหยุดอยู่ข้างราวระเบียงสายลมทะเลพัดเส้นผมของฉันปลิวไสวขอบฟ้าเริ่มสว่างเป็นสีขาวนวลพระอาทิตย์กำลังจะขึ้นแล้ว“เสิ่นซวี่ไป๋” ฉันหันหลังให้เขา “รับปากฉันเรื่องหนึ่งได้ไหม”“ว่ามาสิ”“ถ้าฉันตาย อย่าจัดงานศพให้ฉัน”“เอาเถ้ากระดูกของฉันไปโปรยลงในทะเล”“ฉันอยาก…ไปที่ไหนก็ได้อย่างอิสระ”เสียงของเขาสั่นเครือ “หานหาน…”“รับปากฉันสิ”“…ผมรับปาก”ฉันยิ้ม “ขอบคุณนะ”ตัวเลขการนับ

  • สวมบทรักหกปี ทั้งที่ค่าความชอบเป็นศูนย์   บทที่ 12

    จากนั้นก็ค่อยๆลดมือลงแสงไฟค่อยๆหรี่ลงเสียงดนตรีหยุดลงม่านเวทีปิดลงทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบงันจากนั้น เสียงปรบมือก็ดังกึกก้องไปทั่วฉันนอนอยู่บนเวที หอบหายใจอย่างหนักหัวใจเต้นแรงราวกับกำลังจะทะลุออกมาจากอกตัวเลขนับถอยหลังในหัวกระพริบอย่างบ้าคลั่ง2 วัน 00 ชั่วโมง 00 นาทีเหลือเวลาอีกแค่สองวันสุดท้ายศาสตราจารย์เฉินรีบวิ่งขึ้นมาบนเวที พยุงฉันขึ้นพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมา“จือหาน เธอแสดงได้ดีมาก…ดีมากจริงๆ…”ฉันกอดเธอไว้ แล้วพูดเบาๆว่า “อาจารย์คะ ขอบคุณนะคะ”“นี่คือ…การแสดงครั้งสุดท้ายของหนูค่ะ”ตอนออกจากโรงละคร ฟ้าก็มืดแล้วเสิ่นซวี่ไป๋ยืนรอฉันอยู่ที่หน้าประตูเขาถอดหน้ากากอนามัยออก บนใบหน้ามีคราบน้ำตาเปรอะเปื้อน “หานหาน” เสียงของเขาแหบพร่า “การแสดงครั้งนั้น…”“ฉันแสดงให้คุณดู” ฉันตอบอย่างสงบนิ่ง “และแสดงให้ตัวเองดูด้วย”“ตอนนี้ พวกเราก็ควรลงจากเวทีได้แล้ว”เขาก้าวเข้ามาหนึ่งก้าว อยากคว้ามือฉันไว้ แต่กลับชะงักค้างอยู่กลางอากาศ“ถ้าหาก…ถ้าผมเข้าใจเร็วกว่านี้…”“ไม่มีคำว่าถ้าหากหรอก เสิ่นซวี่ไป๋” ฉันพูดขัดขึ้น “ชีวิตไม่ใช่ละครเวที ไม่มีการซ้อมล่วงหน้าและไม่มี

  • สวมบทรักหกปี ทั้งที่ค่าความชอบเป็นศูนย์   บทที่ 11

    เขาหันหน้ามามองฉัน“หานหาน คำพูดประโยคนั้นเป็นความจริง”“อย่างน้อยในวินาทีที่ผมพูดออกไป มันก็เป็นความจริง”ฉันมองดวงตาแดงก่ำของเขา แล้วจู่ๆก็รู้สึกว่ามันช่างน่าขัน“เสิ่นซวี่ไป๋ คุณรู้ไหมว่าการรักใครสักคนควรทำอย่างไร?”เขาไม่ตอบ“การรักใครสักคนคือการหวังให้เธอเป็นอิสระ มองดูเธอโบยบินไปได้สูงขึ้น ต่อให้วันหนึ่งเธอไม่รักคุณแล้ว คุณก็ยังเคารพการตัดสินใจของเธอ”“ไม่ใช่จับเธอขังไว้ในกรง ตัดปีกของเธอทิ้งแล้วพูดว่า ‘เห็นไหม นอกจากผมแล้ว ก็ไม่มีใครต้องการคุณหรอก’”“นั่นไม่ใช่ความรัก”“แต่มันคือความต้องการครอบครอง”“และคุณก็ไม่เคยรักฉันเลย”“คุณแค่ต้องการใครสักคนมาพิสูจน์ว่าตัวเองเป็นคนที่มีคนรัก และเป็นคนที่คนอื่นขาดไม่ได้”“คนคนนั้นอาจเป็นฉัน เป็นหลินชิงหว่าน หรือใครก็ตามที่ยอมร่วมแสดงละครไปกับคุณ”ใบหน้าของเสิ่นซวี่ไป๋ค่อยๆซีดขาวลงทีละน้อยเขาอ้าปากเหมือนอยากโต้แย้ง แต่กลับหาคำพูดไม่เจอเพราะสิ่งที่ฉันพูดล้วนเป็นความจริงข้อความลอยผ่านไป【เธอมองเขาออกหมดแล้ว】【สิ่งที่เสิ่นซวี่ไป๋รักมาตลอดไม่ใช่ตัวบุคคล แต่เป็นความรู้สึกที่ว่าตัวเองเป็นคนที่คนอื่นต้องการ】【เพราะอย่างนี้เขาถ

  • สวมบทรักหกปี ทั้งที่ค่าความชอบเป็นศูนย์   บทที่ 10

    “สิ่งที่ฉันเสียใจที่สุด ไม่ใช่การรักคุณ ไม่ใช่การทิ้งอาชีพของตัวเองและไม่ใช่การเชื่อคำโกหกของคุณ”“สิ่งที่ฉันเสียใจที่สุดคือ วันแรกที่รู้ความจริง ฉันน่าจะตบหน้าตัวเองสักฉาด แล้วหันหลังเดินจากไปโดยไม่เหลียวกลับมาอีก”ฉันเลิกผ้าห่ม ลุกจากเตียงแล้วเดินไปที่หน้าต่าง“คุณไปเถอะ”“ห้าวันต่อจากนี้ ฉันไม่อยากเห็นหน้าคุณ”“อีกห้าวันข้างหน้า ถ้าฉันยังมีชีวิตอยู่”ฉันหันกลับไปมองเขาแล้วยิ้มเล็กน้อย“เจอกันที่ศาล”“ข้อหาทำร้ายร่างกายโดยเจตนา น่าจะติดคุกได้หลายปีอยู่ใช่ไหม?”ใบหน้าของเสิ่นซวี่ไป๋ซีดเผือดลงอย่างสิ้นเชิงเขาเซถอยหลังไปหนึ่งก้าว ต้องยกมือพยุงกำแพงไว้ถึงจะยืนได้มั่นคง“หานหาน...” เขาเรียกชื่อฉันด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “เราต้องมาถึงจุดนี้กันจริงๆ เหรอ?”“คุณต่างหากที่เป็นคนทำให้ทุกอย่างมาถึงจุดนี้” ฉันพูด “ตั้งแต่วินาทีที่คุณเอามีดจ่อข้อมือฉัน เราก็ไม่มีทางกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้อีกแล้ว”เขาหลับตาลง สูดหายใจเข้าลึกๆเมื่อเขาลืมตาขึ้นอีกครั้ง ก็มีบางอย่างในแววตาแตกสลายลง“ได้” เขาพูด “ผมไปก็ได้”“แต่ผมจะไม่ยอมแพ้เรื่องของเรา”“ผมจะใช้เวลาที่เหลือทั้งชีวิตชดเชยให้คุณ”ฉันห

  • สวมบทรักหกปี ทั้งที่ค่าความชอบเป็นศูนย์   บทที่ 9

    วันนี้ฉันเปิดไลฟ์สดเพื่อเล่าเรื่องราวเรื่องหนึ่งค่ะข้อความลอยเลื่อนผ่านอย่างรวดเร็ว มีทั้งคนเห็นใจ คนตั้งคำถาม และคนที่เข้ามาดูเรื่องสนุกฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วเปิดรูปภาพรูปหนึ่งในรูปคือฉันเมื่อหกปีก่อน กำลังยืนอยู่บนเวทีการแสดงของคณะภาพยนตร์ สวมชุดแสดง ดวงตาเปล่งประกาย“นี่คือรูปถ่ายของฉันในวันเรียนจบมหาวิทยาลัยค่ะ วันนั้นฉันรับบทเป็นผู้หญิงที่ถูกกักขังและในตอนท้ายเธอจุดไฟเผาทุกสิ่งทุกอย่างจนมอดไหม้" “อาจารย์บอกว่าฉันมีพรสวรรค์ มีโปรดิวเซอร์อยากเซ็นสัญญากับฉันด้วยค่ะ”“แต่ฉันกลับยอมทิ้งโอกาสนั้นไป”ฉันเลื่อนไปเปิดรูปอีกใบเป็นรูปในวันที่เสิ่นซวี่ไป๋ขอฉันแต่งงาน ฉันพยักหน้าทั้งน้ำตา ส่วนเขาก็สวมแหวนให้ฉัน“เพราะคนที่ฉันรักบอกว่า เขาจะเลี้ยงดูฉันไปตลอดชีวิต”“เขาบอกว่าวงการบันเทิงวุ่นวายเกินไป ไม่เหมาะกับฉัน”“เขาบอกว่าแค่มีเขาก็พอแล้ว”น้ำเสียงของฉันสงบนิ่ง ไม่มีแม้แต่เสียงสะอื้นแต่กลับทรงพลังยิ่งกว่าการร้องไห้“ฉันเชื่อเขา”“ตลอดหกปีที่ผ่านมา ฉันปฏิเสธงานทุกอย่าง ตัดขาดการติดต่อกับเพื่อนทุกคน ใช้ชีวิตอยู่ในบ้านกระจกที่เขาสร้างขึ้นเพื่อฉัน”“จนกระทั่งสิบวันก่อน ตอน

  • สวมบทรักหกปี ทั้งที่ค่าความชอบเป็นศูนย์   บทที่ 8

    หลินชิงหว่านพุ่งเข้ามา ใบหน้าซีดขาว ดวงตาแดงก่ำเธอไม่แม้แต่จะมองฉันด้วยซ้ำ แต่รีบโผเข้าไปซบอกเสิ่นซวี่ไป๋ทันที“ซวี่ไป๋! ในที่สุดฉันก็หาคุณเจอแล้ว! พยาบาลบอกว่าคุณอยู่ที่นี่...”เธอเงยหน้าขึ้น น้ำตาไหลลงมาได้อย่างพอเหมาะพอดี“คุณมาเยี่ยมคุณเหยียนเหรอคะ? ขอโทษนะคะ เป็นความผิดของฉันเอง... ถ้าฉันไม่ถูกลักพาตัว คุณก็คงไม่เข้าใจเธอผิดแบบนี้...”เธอหันมาทางฉันแล้วก้มศีรษะขอโทษอย่างสุดซึ้ง“คุณเหยียนคะ ขอโทษจริงๆ! ฉันไม่รู้เลยว่าซวี่ไป๋จะทำกับคุณแบบนั้น... ถ้าฉันรู้ ฉันจะไม่มีทาง...”“จะไม่มีทางอะไร?” ฉันพูดขัดขึ้น “จะไม่มีวันทำให้ตัวเองเข้าไปอยู่ในโรงงานร้าง? จะไม่มีวันร้องไห้เสียงน่าสงสารขนาดนั้นในโทรศัพท์? หรือจะไม่มีวันจูบเขาทันทีที่ได้รับการช่วยเหลือ?”หลินชิงหว่านชะงักค้างเสิ่นซวี่ไป๋ขมวดคิ้วเช่นกัน “หานหาน ชิงหว่านเป็นผู้เสียหายนะ คุณพูดแบบนี้ได้ยังไง...”“ผู้เสียหายงั้นเหรอ?” ฉันหัวเราะออกมา “เสิ่นซวี่ไป๋ คุณตรวจสอบคนพวกนั้นแล้วหรือยัง? ก่อนหน้านี้พวกเขาทำอะไรกัน? ทำไมถึงต้องลักพาตัวหลินชิงหว่าน? เรียกค่าไถ่ไปเท่าไหร่? แล้วสลิปโอนเงินล่ะ?”“ผม...” เสิ่นซวี่ไป๋นิ่งอึ้งไป

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status