All Chapters of สวมบทรักหกปี ทั้งที่ค่าความชอบเป็นศูนย์: Chapter 1 - Chapter 10

13 Chapters

บทที่ 1

ข้อความลอยยังคงไหลผ่านอย่างต่อเนื่อง【ซี๊ด สายตานางรองเปลี่ยนไปทันทีเลยเหรอ?】【น่าจะตาสว่างตั้งนานแล้ว พระรองมีแต่นางเอกอยู่ในใจเท่านั้น】【นั่งปูเสื่อรอความร้ายครอบงำจนสติแตกดีกว่า】ความร้ายงั้นเหรอ?ไม่ใช่ฉันก็แค่นึกถึงรายละเอียดหลายๆอย่างขึ้นมาได้เขาไม่ยอมให้ฉันไปพบใครตามลำพัง โดยอ้างว่า “กลัวฉันคบเพื่อนผิดคน”ทุกครั้งที่ฉันพูดถึงเรื่องงาน เขามักจะพูดแทรกขึ้นมาอย่างอ่อนโยนว่า “ผมเลี้ยงคุณเองก็พอแล้ว”ที่แท้นั่นไม่ใช่ความรักและการตามใจ แต่เป็นกรงขังต่างหากฉันกลับมาถึงคฤหาสน์ด้วยสภาพเหม่อลอย ก่อนจะเก็บข้าวของใส่กระเป๋าเดินทางอย่างเรื่อยๆตอนเดินผ่านห้องทำงาน ข้อความลอยก็เพิ่มจำนวนขึ้นอย่างรวดเร็ว【รีบดูคอมพิวเตอร์เร็ว! พระรองยังไม่ได้ออกจากแชต!】【แย่แล้วๆ ถ้าเธอเห็นประวัติการคุยเข้าล่ะก็…】【อันตรายแล้ว!ปฏิบัติการปกป้องนางเอกเริ่มต้นขึ้นแล้ว!】เสียงแจ้งเตือนข้อความดังใสกังวานมาจากห้องหนังสือฉันผลักประตูเข้าไปหน้าจอคอมพิวเตอร์ยังสว่างอยู่ เป็นหน้าต่างแชตระหว่างเสิ่นซวี่ไป๋กับกู้เหยียนเซิน พระเอกของเรื่องข้อความล่าสุดเป็นข้อความที่เสิ่นซวี่ไป๋ส่งมา“จู่ๆเธอก็ปฏิเส
Read more

บทที่ 2

“หานหาน ขอโทษนะ ผมใจร้อนไปหน่อย… ผมคิดว่าคุณจะดีใจเสียอีก”เขายื่นมือมาหมายจะจับมือฉันด้วยขอบตาเริ่มแดงก่ำ “อย่าไปเลยนะ เรามาคุยกันดีๆได้ไหม?”ถ้าเป็นเมื่อก่อน ฉันคงใจอ่อนจนแทบทำอะไรไม่ถูกไปแล้วแต่ตอนนี้ สิ่งเดียวที่ฉันนึกถึงคือประโยคในประวัติการคุยที่ว่า “หักแขนหักขาแล้วจับขังไว้”ฉันถอยหลังไปครึ่งก้าว หลบมือของเขา“ไม่ใช่ความผิดของคุณหรอก” ฉันได้ยินเสียงตัวเองพูดออกมาอย่างแผ่วเบา “เป็นฉันเองที่เบื่อแล้ว”“เบื่อแล้ว…?” ขนตาของเขาสั่นไหวเล็กน้อยราวกับไม่เข้าใจคำคำนี้ “คุณไม่รักผมแล้วเหรอ?”ภายใต้แสงไฟริมถนน แววตาและสีหน้าของเขาดูเศร้าสร้อยราวกับหัวใจแตกสลาย ฝีมือการแสดงสมจริงจนแทบคว้ารางวัลได้เลยมีข้อความลอยผ่านสายตาฉันไปหนึ่งข้อความ【พูดกันตามตรง ตลอดหลายปีที่ผ่านมา พระรองก็คงไม่ได้ดีกับเธอแบบเสแสร้งไปเสียทุกอย่างหรอกมั้ง… แอบเจ็บปวดอยู่นะ】ประโยคนี้ทำให้ฉันฉุกคิดขึ้นมาได้ทันทีฉันเงยหน้าขึ้น สบตาเขาอย่างจริงจัง“เสิ่นซวี่ไป๋”“ตลอดหกปีที่ผ่านมา คุณเคยมีสักวินาทีไหม… ที่รู้สึกมีความสุขจากใจจริง?”รูม่านตาของเขาหดเล็กลงนิดหนึ่งเขาไม่ได้ตอบแต่ข้อความลอยกลับเดือดพล่าน
Read more

บทที่ 3

ที่นั่งริมหน้าต่างยังว่างอยู่ฉันนั่งลง สายลมแม่น้ำพัดปะทะใบหน้า แสงไฟจากฝั่งตรงข้ามสะท้อนลงในผืนน้ำ แตกกระจายกลายเป็นผืนทองคำระยิบระยับเมื่อเค้กคำแรกถูกส่งเข้าปาก รสหวานมันของครีมกับรสขมของกาแฟก็ละลายคลุ้งอยู่บนปลายลิ้น ฉันหลับตาลงอร่อยจังเลยที่แท้ความรู้สึกของการมีชีวิตอยู่ก็เป็นแบบนี้เองข้อความลอยเงียบไปชั่วขณะ จากนั้นก็ค่อยๆปรากฏขึ้นอีกครั้ง【เธอตั้งใจกินมากเลย…】【ทำไมจู่ๆถึงรู้สึกสงสารเธอขึ้นมานะ】【เหลือเวลามีชีวิตอีกแค่สิบวัน ถ้าเป็นฉันก็คงอยากกินมื้อดีๆ สักมื้อเหมือนกัน】【ว่าแต่เสิ่นซวี่ไป๋จะยอมปล่อยให้เธอมีอิสระขนาดนี้จริงๆเหรอ? ฉันไม่เชื่อหรอก】ฉันเองก็ไม่เชื่อเหมือนกันเพราะอย่างนั้น ตอนที่โทรศัพท์สั่นและหน้าจอแสดงชื่อสายเรียกเข้าเป็น “เสิ่นซวี่ไป๋” ฉันจึงไม่แปลกใจเลยสักนิดฉันกดรับสายแต่ไม่ได้พูดอะไร“หานหาน คุณไปไหนมา?”“ผมเป็นห่วงคุณมากนะ” น้ำเสียงของเขาแฝงความเหนื่อยล้าอยู่เล็กน้อย“กินข้าว”"กลับบ้านเถอะนะ หานหาน" น้ำเสียงของเขาอ่อนลง “เราต่างก็ต้องใจเย็นกันก่อน ผมรับรองว่าคืนนี้จะไม่รบกวนคุณ คุณไปนอนห้องรับแขกก็ได้ พรุ่งนี้เราค่อยคุยกันดีๆอีกทีได้ไหม?”
Read more

บทที่ 4

ข้อความลอยเลื่อนผ่านหน้าจออย่างบ้าคลั่ง【เกิดอะไรขึ้น? นางเอกถูกลักพาตัวเหรอ?】【นางรองเป็นคนจับตัวไปเหรอ? เป็นไปไม่ได้มั้ง เธออยู่ที่โรงแรมมาตลอดเลยนะ】【เวลาไม่ตรงกันเลย เธอจะเอาเวลาที่ไหนไปวางแผนลักพาตัวกัน?】【พระรองบ้าไปแล้วหรือไง?】“เสิ่นซวี่ไป๋ ปล่อยฉันนะ!” ฉันเจ็บจนต้องสูดปาก “ฉันไม่เคยเจอหลินชิงหว่านเลยด้วยซ้ำ! สองวันนี้ฉันอยู่ที่”“เหยียนจือหาน ผมประเมินคุณต่ำไปจริงๆ”“เมื่อกี้ยังแสร้งทำเป็นเสียใจแทบขาดใจ พอหันหลังก็จับตัวชิงหว่านไปขังเลยงั้นเหรอ? คุณนี่มันชั่วร้ายจริงๆ”“ฉันไม่ได้ทำ” ฉันกัดฟันเขาเหวี่ยงฉันลงบนเตียงอย่างแรง แล้วโน้มตัวลงมาคร่อมฉันไว้ มือทั้งสองข้างยันลงบนเตียงข้างศีรษะฉัน“ผมจะให้โอกาสคุณเป็นครั้งสุดท้าย ชิงหว่านอยู่ที่ไหน? คุณทำอะไรกับเธอ?”ลมหายใจของเขารดลงบนใบหน้าฉันพร้อมกลิ่นอายอำมหิตที่แทบจะคลุ้มคลั่งตลอดหกปีที่ผ่านมา ฉันไม่เคยเห็นเสิ่นซวี่ไป๋ในสภาพแบบนี้มาก่อนข้อความลอยเริ่มแตกออกเป็นหลายฝ่าย【พระรองน่ากลัวมาก...】【แต่ถ้านางรองเป็นคนจับตัวนางเอกไปจริงๆ เธอก็สมควรโดนแบบนี้ไม่ใช่เหรอ?】【ข้างบนช่วยดูให้ชัดๆหน่อย! นางรองจะมีเวลาลงมือได้ยังไง
Read more

บทที่ 5

เสียงสะอึกสะอื้นขาดๆหายๆของผู้หญิงดังมาจากปลายสาย“ซวี่ไป๋... ฉัน... ฉันหนีออกมาได้แล้ว...”“พวกมันอยู่ที่โรงงานร้างทางชานเมืองฝั่งตะวันตก... ตอนนี้หนีไปกันหมดแล้ว...”“...ฉันกลัวจัง...”“ไม่ต้องกลัวนะ! ผมจะรีบไปเดี๋ยวนี้!” น้ำเสียงของเสิ่นซวี่ไป๋เปลี่ยนไปทันทีจากความเกรี้ยวกราดเมื่อครู่กลายเป็นความอ่อนโยนที่แทบจะสั่นเครือ เป็นน้ำเสียงที่ฉันไม่เคยได้ยินจากเขามาก่อน“คุณบาดเจ็บหรือเปล่า? รีบหาที่ปลอดภัยหลบอยู่ก่อนนะ”เขาถึงกับลืมวางสาย ปล่อยข้อมือฉันแล้วรีบพุ่งตัวออกไปในทันทีคมมีดถูกดึงออกจากเนื้อ ทำให้ฉันเจ็บปวดอย่างรุนแรงอีกครั้งฉันนอนหมดเรี่ยวแรงอยู่บนเตียง มองแผ่นหลังของเขาหายลับไปตรงประตูข้อความลอยเงียบไปชั่วขณะ ก่อนจะถล่มทลายขึ้นมาอีกครั้ง【เขาก็ไปแบบนี้เลยเหรอ?!】【ข้อมือของนางรองยังเลือดไหลอยู่เลยนะ!】【อย่างน้อยก็เรียกรถพยาบาลให้เธอก่อนสิ?!】【นี่น่ะเหรอความรักที่เขาว่า? เพื่อปกป้องนางเอกถึงกับทำร้ายคนอื่นได้โดยไม่ลังเลเลยเนี่ยนะ?】【เมื่อก่อนฉันคิดว่าเขาเป็นผู้ชายรักมั่นได้ยังไงกันนะ...】ฉันพยายามยกมือข้างที่ไม่ได้รับบาดเจ็บขึ้นอย่างยากลำบาก ตั้งใจจะเอื้อมหยิบโ
Read more

บทที่ 6

ตอนฉันฟื้นขึ้นมาในห้องไอซียู เสียงเครื่องมือแพทย์ที่ดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอก็ดังอยู่ข้างหูข้อความลอยตรงหน้าปรากฏขึ้นประปราย ราวกับแบตเตอรี่ใกล้หมด【เธอฟื้นแล้ว!!!】【ตั้งสามวันแล้ว ฉันนึกว่าเธอตายไปจริงๆซะอีก】【เสิ่นซวี่ไป๋รู้หรือยัง?】【ไม่รู้สิ ได้ยินว่าหลินชิงหว่านตกใจจนขวัญเสีย เขาเลยอยู่เป็นเพื่อนเธอตลอด】ฉันกลอกตาไปมา มองเห็นข้อมือของตัวเองที่พันด้วยผ้าพันแผลจนแน่นหนา ท่อช่วยหายใจสอดอยู่ในลำคอ ทุกครั้งที่หายใจ ฉันจะรู้สึกถึงกลิ่นคาวเลือด“ฟื้นแล้วเหรอคะ” พยาบาลเดินเข้ามาตรวจดูเครื่องมือ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “คุณนี่ดวงแข็งจริงๆ เสียเลือดไปมากกว่า 1,500 มิลลิลิตรแล้วยังรอดมาได้”เธอใช้ก้านสำลีชุบน้ำแตะริมฝีปากฉันให้ชุ่มชื้น “มีผู้ชายคนหนึ่งอ้างว่าเป็นเพื่อนมหาวิทยาลัยของคุณมารออยู่ ชื่อกู้เหยียนเซิน อยากพบเขาไหมคะ?”กู้เหยียนเซินพระเอกคนที่อยู่ฝ่ายเดียวกับเสิ่นซวี่ไป๋ในประวัติการคุยคนนั้นข้อความลอยเริ่มแสดงความระแวดระวัง【กู้เหยียนเซินมาทำไม?】【หมาป่ามาเยี่ยมลูกแกะ ช่างมีเจตนาแอบแฝงจริงๆ】【คงไม่ได้มาฆ่าปิดปากหรอกนะ】ฉันกระพริบตาปริบๆ พยาบาลเข้าใจความหมายข
Read more

บทที่ 7

ฉันพิมพ์ข้อความแล้วยกโทรศัพท์ขึ้นมา“คุณกู้ คนที่ทำร้ายเธอมาตลอดไม่ใช่ฉัน”“แต่เป็นคุณกับเสิ่นซวี่ไป๋ต่างหาก ที่ลงมือเปลี่ยนเธอให้กลายเป็นผู้หญิงที่ต้องถูกลักพาตัวถึงจะได้รับความสนใจ”ประตูปิดลงข้อความลอยไหลผ่านอย่างบ้าคลั่ง【เธอกล้าพูดมาก!!!】【แต่เธอพูดถูก! ภาพลักษณ์ของหลินชิงหว่านก็คือสาวน้อยไร้เดียงสาที่ต้องได้รับการปกป้อง】【ถ้าหลินชิงหว่านกลายเป็นคนร้ายขึ้นมา เสิ่นซวี่ไป๋จะยังรักเธออยู่ไหม?】【จู่ๆฉันก็อยากเห็นเนื้อเรื่องแบบนี้ขึ้นมาแล้วสิ!】ฉันวางโทรศัพท์ลงแล้วมองออกไปนอกหน้าต่างแสงแดดสดใสเหลือเกินตัวเลขนับถอยหลังยังคงเดินต่อไป7 วัน 12 ชั่วโมง 44 นาทีฉันยังเหลือเวลาอีกเจ็ดวันครึ่งมากพอให้ฉันทำอะไรได้อีกหลายอย่างเสิ่นซวี่ไป๋มาหาฉันในช่วงบ่ายของวันถัดมาตอนที่เขาผลักประตูห้องพักผู้ป่วยเข้ามา ฉันกำลังนั่งกินโจ๊กโดยมีพยาบาลคอยช่วยพยุงทันทีที่เห็นเขา พยาบาลก็มีท่าทีตึงเครียดอย่างเห็นได้ชัด “คุณเสิ่นคะ ผู้ป่วยต้องพักผ่อนนะคะ...”“ออกไป” เสิ่นซวี่ไป๋พูดเสียงของเขาไม่ดังนัก แต่กลับเต็มไปด้วยแรงกดดันที่ไม่อาจปฏิเสธได้ พยาบาลมองฉันอย่างลังเล ฉันจึงพยักหน้าให้ห
Read more

บทที่ 8

หลินชิงหว่านพุ่งเข้ามา ใบหน้าซีดขาว ดวงตาแดงก่ำเธอไม่แม้แต่จะมองฉันด้วยซ้ำ แต่รีบโผเข้าไปซบอกเสิ่นซวี่ไป๋ทันที“ซวี่ไป๋! ในที่สุดฉันก็หาคุณเจอแล้ว! พยาบาลบอกว่าคุณอยู่ที่นี่...”เธอเงยหน้าขึ้น น้ำตาไหลลงมาได้อย่างพอเหมาะพอดี“คุณมาเยี่ยมคุณเหยียนเหรอคะ? ขอโทษนะคะ เป็นความผิดของฉันเอง... ถ้าฉันไม่ถูกลักพาตัว คุณก็คงไม่เข้าใจเธอผิดแบบนี้...”เธอหันมาทางฉันแล้วก้มศีรษะขอโทษอย่างสุดซึ้ง“คุณเหยียนคะ ขอโทษจริงๆ! ฉันไม่รู้เลยว่าซวี่ไป๋จะทำกับคุณแบบนั้น... ถ้าฉันรู้ ฉันจะไม่มีทาง...”“จะไม่มีทางอะไร?” ฉันพูดขัดขึ้น “จะไม่มีวันทำให้ตัวเองเข้าไปอยู่ในโรงงานร้าง? จะไม่มีวันร้องไห้เสียงน่าสงสารขนาดนั้นในโทรศัพท์? หรือจะไม่มีวันจูบเขาทันทีที่ได้รับการช่วยเหลือ?”หลินชิงหว่านชะงักค้างเสิ่นซวี่ไป๋ขมวดคิ้วเช่นกัน “หานหาน ชิงหว่านเป็นผู้เสียหายนะ คุณพูดแบบนี้ได้ยังไง...”“ผู้เสียหายงั้นเหรอ?” ฉันหัวเราะออกมา “เสิ่นซวี่ไป๋ คุณตรวจสอบคนพวกนั้นแล้วหรือยัง? ก่อนหน้านี้พวกเขาทำอะไรกัน? ทำไมถึงต้องลักพาตัวหลินชิงหว่าน? เรียกค่าไถ่ไปเท่าไหร่? แล้วสลิปโอนเงินล่ะ?”“ผม...” เสิ่นซวี่ไป๋นิ่งอึ้งไป
Read more

บทที่ 9

วันนี้ฉันเปิดไลฟ์สดเพื่อเล่าเรื่องราวเรื่องหนึ่งค่ะข้อความลอยเลื่อนผ่านอย่างรวดเร็ว มีทั้งคนเห็นใจ คนตั้งคำถาม และคนที่เข้ามาดูเรื่องสนุกฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วเปิดรูปภาพรูปหนึ่งในรูปคือฉันเมื่อหกปีก่อน กำลังยืนอยู่บนเวทีการแสดงของคณะภาพยนตร์ สวมชุดแสดง ดวงตาเปล่งประกาย“นี่คือรูปถ่ายของฉันในวันเรียนจบมหาวิทยาลัยค่ะ วันนั้นฉันรับบทเป็นผู้หญิงที่ถูกกักขังและในตอนท้ายเธอจุดไฟเผาทุกสิ่งทุกอย่างจนมอดไหม้" “อาจารย์บอกว่าฉันมีพรสวรรค์ มีโปรดิวเซอร์อยากเซ็นสัญญากับฉันด้วยค่ะ”“แต่ฉันกลับยอมทิ้งโอกาสนั้นไป”ฉันเลื่อนไปเปิดรูปอีกใบเป็นรูปในวันที่เสิ่นซวี่ไป๋ขอฉันแต่งงาน ฉันพยักหน้าทั้งน้ำตา ส่วนเขาก็สวมแหวนให้ฉัน“เพราะคนที่ฉันรักบอกว่า เขาจะเลี้ยงดูฉันไปตลอดชีวิต”“เขาบอกว่าวงการบันเทิงวุ่นวายเกินไป ไม่เหมาะกับฉัน”“เขาบอกว่าแค่มีเขาก็พอแล้ว”น้ำเสียงของฉันสงบนิ่ง ไม่มีแม้แต่เสียงสะอื้นแต่กลับทรงพลังยิ่งกว่าการร้องไห้“ฉันเชื่อเขา”“ตลอดหกปีที่ผ่านมา ฉันปฏิเสธงานทุกอย่าง ตัดขาดการติดต่อกับเพื่อนทุกคน ใช้ชีวิตอยู่ในบ้านกระจกที่เขาสร้างขึ้นเพื่อฉัน”“จนกระทั่งสิบวันก่อน ตอน
Read more

บทที่ 10

“สิ่งที่ฉันเสียใจที่สุด ไม่ใช่การรักคุณ ไม่ใช่การทิ้งอาชีพของตัวเองและไม่ใช่การเชื่อคำโกหกของคุณ”“สิ่งที่ฉันเสียใจที่สุดคือ วันแรกที่รู้ความจริง ฉันน่าจะตบหน้าตัวเองสักฉาด แล้วหันหลังเดินจากไปโดยไม่เหลียวกลับมาอีก”ฉันเลิกผ้าห่ม ลุกจากเตียงแล้วเดินไปที่หน้าต่าง“คุณไปเถอะ”“ห้าวันต่อจากนี้ ฉันไม่อยากเห็นหน้าคุณ”“อีกห้าวันข้างหน้า ถ้าฉันยังมีชีวิตอยู่”ฉันหันกลับไปมองเขาแล้วยิ้มเล็กน้อย“เจอกันที่ศาล”“ข้อหาทำร้ายร่างกายโดยเจตนา น่าจะติดคุกได้หลายปีอยู่ใช่ไหม?”ใบหน้าของเสิ่นซวี่ไป๋ซีดเผือดลงอย่างสิ้นเชิงเขาเซถอยหลังไปหนึ่งก้าว ต้องยกมือพยุงกำแพงไว้ถึงจะยืนได้มั่นคง“หานหาน...” เขาเรียกชื่อฉันด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “เราต้องมาถึงจุดนี้กันจริงๆ เหรอ?”“คุณต่างหากที่เป็นคนทำให้ทุกอย่างมาถึงจุดนี้” ฉันพูด “ตั้งแต่วินาทีที่คุณเอามีดจ่อข้อมือฉัน เราก็ไม่มีทางกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้อีกแล้ว”เขาหลับตาลง สูดหายใจเข้าลึกๆเมื่อเขาลืมตาขึ้นอีกครั้ง ก็มีบางอย่างในแววตาแตกสลายลง“ได้” เขาพูด “ผมไปก็ได้”“แต่ผมจะไม่ยอมแพ้เรื่องของเรา”“ผมจะใช้เวลาที่เหลือทั้งชีวิตชดเชยให้คุณ”ฉันห
Read more
PREV
12
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status