ตอนฉันฟื้นขึ้นมาในห้องไอซียู เสียงเครื่องมือแพทย์ที่ดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอก็ดังอยู่ข้างหูข้อความลอยตรงหน้าปรากฏขึ้นประปราย ราวกับแบตเตอรี่ใกล้หมด【เธอฟื้นแล้ว!!!】【ตั้งสามวันแล้ว ฉันนึกว่าเธอตายไปจริงๆซะอีก】【เสิ่นซวี่ไป๋รู้หรือยัง?】【ไม่รู้สิ ได้ยินว่าหลินชิงหว่านตกใจจนขวัญเสีย เขาเลยอยู่เป็นเพื่อนเธอตลอด】ฉันกลอกตาไปมา มองเห็นข้อมือของตัวเองที่พันด้วยผ้าพันแผลจนแน่นหนา ท่อช่วยหายใจสอดอยู่ในลำคอ ทุกครั้งที่หายใจ ฉันจะรู้สึกถึงกลิ่นคาวเลือด“ฟื้นแล้วเหรอคะ” พยาบาลเดินเข้ามาตรวจดูเครื่องมือ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “คุณนี่ดวงแข็งจริงๆ เสียเลือดไปมากกว่า 1,500 มิลลิลิตรแล้วยังรอดมาได้”เธอใช้ก้านสำลีชุบน้ำแตะริมฝีปากฉันให้ชุ่มชื้น “มีผู้ชายคนหนึ่งอ้างว่าเป็นเพื่อนมหาวิทยาลัยของคุณมารออยู่ ชื่อกู้เหยียนเซิน อยากพบเขาไหมคะ?”กู้เหยียนเซินพระเอกคนที่อยู่ฝ่ายเดียวกับเสิ่นซวี่ไป๋ในประวัติการคุยคนนั้นข้อความลอยเริ่มแสดงความระแวดระวัง【กู้เหยียนเซินมาทำไม?】【หมาป่ามาเยี่ยมลูกแกะ ช่างมีเจตนาแอบแฝงจริงๆ】【คงไม่ได้มาฆ่าปิดปากหรอกนะ】ฉันกระพริบตาปริบๆ พยาบาลเข้าใจความหมายข
Read more