วันสิ้นโลก แฟนสาวไม่ให้ยา สุดท้ายเสียใจแทบคลั่ง

ระหว่างภารกิจกวาดล้างซอมบี้ครั้งหนึ่ง ผมโชคร้ายติดเชื้อไวรัสซอมบี้เพราะปกป้องทีม

แต่เจียงเยว่ แฟนสาวที่เป็นหัวหน้าทีม กลับอ้างว่าต้อง “หลีกเลี่ยงข้อครหา” แล้วมอบยาแก้พิษเพียงหลอดเดียวให้สมาชิกทีมคนหนึ่งที่แอบออกไปข้างนอกจนติดเชื้อ

เธอตาแดงก่ำพลางรับปากกับผม “โจวอวี่ เชื่อฉันนะ ภายในระยะฟักตัวของไวรัสสามวัน ฉันจะหายาแก้พิษมาให้คุณให้ได้”

ผมฝืนทนความเจ็บปวดแสบร้อนที่แผดเผาอยู่ภายในร่างกาย ก่อนจะพยักหน้า

วันต่อมา เธอก็นำยาแก้พิษกลับมาได้จริง ๆ

แต่เพียงเสี้ยววินาทีก่อนยาจะถูกฉีดเข้าเส้นเลือดของผม เฉินเจ๋อ สมาชิกทีมที่ไม่เคยออกจากค่ายเลยกลับขมวดคิ้วขึ้นมา

“เยว่เยว่ ผมปวดหัวมาก...กลัวจังว่าจะติดเชื้อหรือเปล่า”

ต่อหน้าทุกคน เจียงเยว่กลับมอบยาแก้พิษหลอดนั้นให้เฉินเจ๋อโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

“เฉินเจ๋อเป็นสมาชิกในทีม ถ้าเขาเป็นอะไรไป ก็แปลว่าฉันบกพร่องในหน้าที่หัวหน้าทีม”

“โจวอวี่ คุณเป็นรองหัวหน้าทีม แถมยังเป็นแฟนฉัน ฉันยิ่งต้องหลีกเลี่ยงข้อครหา”

ผมมองแววกระหยิ่มใจที่วาบผ่านดวงตาเฉินเจ๋อ และสีหน้าเด็ดขาดไม่เปิดช่องให้โต้แย้งของเจียงเยว่ ก่อนจะหัวเราะออกมาด้วยความโมโห

หลีกเลี่ยงข้อครหาอย่างนั้นเหรอ?

ก็ดี อีกไม่นานเธอจะได้เข้าใจว่า

ถ้าไม่มีผม ทีมนี้ไม่มีทางรอดมาถึงวันนี้ได้

เพราะผมคือผู้วิวัฒน์สมบูรณ์แบบ ซึ่งมีอัตราการเกิดเพียง 0.1% ในโลกยุควันสิ้นโลก

ตอนเจียงเยว่ยื่นยาแก้พิษให้เฉินเจ๋อ เธอไม่แม้แต่จะชายตามองผมสักนิด

“เฉินเจ๋อ ยาแก้พิษนี่ให้คุณใช้ก่อน”

น้ำเสียงของเธอสบาย ๆ ราวกับกำลังยื่นน้ำให้เขาเพียงขวดหนึ่ง

เฉินเจ๋อรับยาแก้พิษไป แววกระหยิ่มใจที่ปิดไม่มิดวาบผ่านดวงตา

จากนั้นเจียงเยว่ก็ยื่นขวดเล็ก ๆ ที่บรรจุของเหลวโปร่งใสแต่ขุ่นมัวมาให้ผม

เธอหลบสายตาผม “ยาระงับเชื้อ จะช่วยให้คุณประคองอาการได้นานขึ้นอีกหน่อย”

ยาระงับเชื้อราคาถูกขวดนั้นไม่มีประโยชน์อะไรกับการติดเชื้อรุนแรงระดับนี้ของผมเลย

ผมเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบสงบ

“คุณก็รู้ว่านี่ใช้กับผมไม่ได้ผล”

แววตาของเจียงเยว่ไหววูบ ก่อนเธอจะขมวดคิ้วแล้วพูดว่า

“โจวอวี่ อย่าใช้อารมณ์สิ เฉินเจ๋อร่างกายอ่อนแอ ถ้าเกิดติดเชื้อขึ้นมาจริง ๆ...”

ผมหัวเราะเย็น ก่อนพูดแทรกตัดบทเธอ

“ตั้งแต่เข้าทีมมา เขาไม่เคยออกไปทำภารกิจเลย แถมไม่มีบาดแผลสักแห่ง จะติดเชื้อได้ยังไง?”

เจียงเยว่ขึ้นเสียงทันที

“นั่นมันแค่สิ่งที่เห็นภายนอก!”

“คุณก็รู้ว่าไวรัสซอมบี้มีระยะฟักตัวสามวัน! ในฐานะหัวหน้าทีม ฉันต้องรับผิดชอบสมาชิกทุกคน!”

“คุณเป็นแฟนฉัน แถมยังเป็นรองหัวหน้าทีม ถ้าฉันให้ยาคุณแต่ไม่ให้เขา สมาชิกคนอื่นจะมองฉันยังไง? แล้วฉันจะคุมทีมนี้ต่อไปได้ยังไง? ฉันต้องหลีกเลี่ยงข้อครหา!”

ข้ออ้างเดิม ๆ อีกแล้ว

ลายสีเทาซีดบนแขนขวากำลังค่อย ๆ ลามขึ้นไปทางหัวไหล่ ความรู้สึกแสบร้อนใต้ผิวหนังทวีความรุนแรงขึ้นเป็นระลอก

ผมจ้องเธอ ก่อนสูดหายใจเข้าลึก ๆ

“ดังนั้นชีวิตผมสำคัญไม่เท่าบารมีของคุณสินะ? ถึงได้เอายาระงับเชื้อมาตบตาผมแบบนี้?”

สีหน้าของเจียงเยว่เปลี่ยนไปเล็กน้อย

“ทำไมพูดแบบนั้น? ฉันรับปากแล้วว่าพรุ่งนี้จะไปสถาบันวิจัยเขตตะวันตก ฉันจะเอายาแก้พิษกลับมาให้ได้!”

“คุณเชื่อฉันอีกสักครั้งไม่ได้เหรอ?”

ก่อนวันสิ้นโลกจะมาถึง ผมกับเจียงเยว่เคยเป็นคู่หูที่เข้าขากันที่สุดในโรงเรียนทหาร

เธอเป็นคนบัญชาการ ผมเป็นคนบุก เธอวางแผน ส่วนผมรับหน้าที่จัดการรายละเอียด

ทุกคนต่างบอกว่าเราเกิดมาคู่กัน

ในวันจบการศึกษา เธอเคยพูดกับผมกลางสนามฝึกว่า

“โจวอวี่ ชาตินี้คุณเชื่อใจฉันได้เต็มร้อย”

หลังวันสิ้นโลกมาถึง ผมอยู่เคียงข้างเธอ ก่อตั้งทีมผู้รอดชีวิตขึ้นมาด้วยกัน และเต็มใจเป็นมือขวาให้เธอ

ผมยกความดีความชอบทั้งหมดให้เธอ ส่วนอันตรายทุกอย่างก็รับไว้กับตัวเอง

ตลอดสามปีที่ผ่านมา ทีมนี้เติบโตจากเจ็ดคนเป็นกว่าสี่สิบคน เธอกลายเป็นหัวหน้าเจียงที่ทุกคนเคารพนับถือ

แล้วตอนนี้ผมได้อะไรกลับมา?

ครั้งแล้วครั้งเล่ากับคำว่าเลี่ยงข้อครหา ครั้งแล้วครั้งเล่ากับการต้องรอครั้งหน้า

ถ้าไม่ใช่เพราะหลังติดเชื้อไวรัส พลังพิเศษของผมสลายไปจนออกไปข้างนอกเมื่อไรก็มีแต่จะกลายเป็นอาหารซอมบี้ ผมไม่มีวันหวังพึ่งเธอให้ไปหายาแก้พิษมาให้แน่นอน