ตอนที่ 9-1 : วันแรกในร่างใหม่

ตอนที่ 9-1 : วันแรกในร่างใหม่

(เนื้อหา : วันรุ่งขึ้นต่อจากตอนที่ 7 )

6.00 น.

แสงแดดอ่อน ๆ ลอดผ่านผ้าม่านสีฟ้า อากาศยามเช้าที่เย็นสบายกำลังดี มะลิลืมตาตื่นขึ้นอย่างสบายอารมณ์ เธอบิดขี้เกียจเล็กน้อย ก่อนที่จะมองไปรอบห้อง แต่ทุกอย่างในสายตาของเธอกลับพร่ามัวมองไม่ชัดราวกับมีม่านหมอกบังสายตา

มะลินั่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง

“จริงสิ…”

“เรายังไม่ได้ใส่แว่นนี่นา”

มือของเธอเอื้อมไปยังหัวเตียงตรงจุดที่วางแว่นตาเป็นประจำด้วยความเคยชิน — เธอหยิบแว่นขึ้นมาสวม ทันใดนั้นภาพทุกอย่างชัดเจนขึ้นทันที

มะลิชะงักครู่หนึ่ง

“เดี๋ยวนะ… ปกติเราไม่ใส่แว่นนี่นา”

มะลิรู้สึกถึงความผิดปกติ แต่ทันใดนั้นความทรงจำบางอย่างแล่นเข้ามาในหัวอย่างรวดเร็ว

“อ๊ะ…” อาการปวดศีรษะจากความทรงจำที่ทับซ้อนกันแล่นเข้ามา ทำให้มะลิตกใจจนร้องออกมา

“นั่นสินะ… มะลิลืมไป” อาการปวดหายไปเธอพูดกับตัวเองอย่างแผ่วเบา

มะลิลงจากเตียง แล้วเดินไปยังกระจกบานใหญ่ข้างเตียงอย่างช้า ๆ

ภาพในกระจกกลับไม่ได้สะท้อนภาพของมะลิอีกต่อไป แต่เป็นภาพของคนที่เธอรู้จักดี --- ‘พิกุล ศรีอาภรณ์’ คนที่เธอพยายามเอาชนะมาทั้งชีวิต

หญิงสาวผมยาว ใบหน้าคมหวาน สวมแว่นกรอบบางที่ช่วยขับความเป็นผู้ทรงปัญญา อีกทั้งกิริยาสุขุม เรียบร้อย และงดงามอย่างที่มะลิเคยอิจฉามาตลอด

มะลิถอนหายใจยาว ก่อนที่จะเอามือมาแตะหน้าตัวเองอย่างแผ่วเบา เธอหวนนึกถึงเรื่องราวเมื่อคืน เหตุการณ์ที่เธอผสานวิญญาณกับพิกุล

เรื่องราวทั้งหมดมันช่างเหลือเกินจะเชื่อ --- แต่ทุกอย่างที่เกิดขึ้นเป็นความจริง

มะลิถอนหายใจยาว

“นั่นสินะ… ตอนนี้ฉันยึดร่างของพิกุลมาแล้ว”

เธอมองตัวเองในกระจกอยู่นาน ทุกสิ่งทุกอย่างของคนที่มะลิไล่ตามมาตลอดชีวิต ทั้งร่างกาย สติปัญญา นิสัย ความสามารถ ตอนนี้ได้กลายเป็นของมะลิทั้งหมดแล้ว และที่สำคัญที่สุด... ร่างนี้คือกุญแจที่จะพาเธอเข้าใกล้พิมมาลาโดยไม่มีใครระแวงแม้แต่นิดเดียว

“ฉันชนะพิกุลแล้ว… ”

“ฉันควรจะดีใจมากกว่านี้… ไม่ใช่เหรอ”

“แต่ทำไมฉันถึงรู้สึกอ้างว้างแบบนี้… มันคืออะไรกัน”

เธอเหลือบมองไปรอบห้อง

ตุ๊กตาหมีบนหัวเตียง โพสต์อิทสีพาสเทลเตือนความจำ ชั้นหนังสือตรงมุมห้องนอน ภายในบ้านหลังนี้เต็มไปด้วยความทรงจำของพิกุลอันอบอุ่นที่อัดแน่นไปทั่วทุกมุม — แต่ตอนนี้เธอคือเจ้าของทุกอย่างที่เคยเป็นของพิกุล

ความรู้สึกบางอย่างก่อตัวขึ้นในใจ

เป็นความรู้สึกที่แม้แต่มะลิเองก็ไม่อาจอธิบายได้ — ราวกับว่าไม่ใช่ความรู้สึกของเธอเพียงคนเดียว

มะลิสูดหายใจลึก ก่อนดันแว่นเบา ๆ

“เอาล่ะ…”

“วันนี้คือวันแรกของการเป็นพิกุล… ”

“ไปอาบน้ำให้สดชื่นดีกว่า”

—-------

เสื้อคลุมอาบน้ำลายหมีน้ำตาล หมวกคลุมผมลายเป็ดเหลือง และรองเท้าแตะลายหมูสีชมพู

มะลิมองตัวเอง แล้วหัวเราะเบา ๆ

ใครจะกล้าคิดว่าเลขาสาวผู้เย็นนิ่ง สุขุม ทำงานเก่งอย่างพิกุล กลับซ่อนความน่ารักราวกับเด็กสาววัยแรกรุ่น

“พิกุล… เธอนี่ก็แอบแบ๊วใช้ได้นะ”

มะลิยิ้มชอบใจ เธอไม่ได้รังเกียจความน่ารักแบบนี้ แถมยังชอบเสียอีก

โดยไม่ทันรู้ตัว มะลิก็หยิบแปรงสีฟันรูปหัวใจขึ้นมาแปรงฟัน ราวกับเป็นกิจวัตรที่ทำประจำทุกวัน

เมื่อแปรงฟันเสร็จ มะลิเปิดฝักบัว ปล่อยให้น้ำอุ่นไหลผ่านร่างกาย

เธอมองไปยังขวดครีมอาบน้ำ แชมพู ครีมนวดผม ที่วางเรียงรายอย่างเป็นระเบียบเกือบ 20 ขวด เธอค่อนข้างกังวลว่าถ้าใช้ครีมอาบน้ำผิดกลิ่น จะทำให้คนรอบข้างสงสัยได้ โดยเฉพาะพิมมาลาเป้าหมายของเธอ

ทันใดนั้นมือของพิกุลก็หยิบขวดสีชมพูขึ้นมาอาบน้ำอย่างเคยชิน มะลิปล่อยให้ร่างนี้เคลื่อนไหวไปตามความทรงจำที่หลงเหลืออยู่

ร่างนี้จดจำได้ทุกอย่างเป็นอย่างดี แม้คนที่ควบคุมร่างจะไม่ใช่เจ้าของเดิมก็ตาม มะลิดูร่างกายนี้เคลื่อนไหวเงียบ ๆ ขณะที่ความทรงจำเกี่ยวกับครีมอาบน้ำที่ค่อย ๆ ไหลเข้ามาในหัวทีละน้อย

——-

หลังอาบน้ำเสร็จ มะลิหยิบผ้าเช็ดตัวลายแมวเหมียวมาเช็ดตัว จากนั้นเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าใบใหญ่

เสื้อเชิ้ต กระโปรง เดรส และเสื้อคลุมถูกจัดเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบ แม้เจ้าของบ้านจะไม่ค่อยกลับมายังบ้านหลังนี้ แต่ทุกอย่างกลับสะอาดไร้ฝุ่น ราวกับถูกดูแลอยู่เสมอ

มะลิกำลังไล่ดูเสื้อผ้าอย่างเงียบ ๆ ระหว่างที่มะลิกำลังเลือกชุด เธอก็พูดกับตัวเองเบา ๆ

“วันนี้วันพฤหัส… พิมมักจะชอบใส่เดรส”

มือของเธอหยิบเดรสสีอ่อนตัวหนึ่งออกมาอย่างเคยชิน

มะลิชะงักครู่หนึ่ง

“เดี๋ยวนะ… เมื่อกี้เรารู้ได้ไงว่าพิมมาลาจะใส่เดรส”

มะลิขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะแห้ง ๆ

“คงเป็นผลจากการผสานสินะ”

แม้ปากจะพูดแบบนั้น แต่ลึกลงไปในใจกลับเริ่มรู้สึกบางอย่างที่อธิบายไม่ถูก รายละเอียดเล็ก ๆ ที่พิกุลจดจำเกี่ยวกับพิมมาลา ทำให้มะลิเริ่มสัมผัสได้ว่า ทั้งสองคนคงผ่านช่วงเวลาพิเศษด้วยกันมานานมาก

มะลิแต่งตัว แต่งหน้าอย่างคล่องแคล่ว ทั้งที่สมองของเธอยังสับสนว่าเครื่องสำอางชิ้นไหนต้องใช้ก่อนหรือหลัง แต่ร่างกายกลับจดจำทุกอย่างได้อย่างแม่นยำ

หญิงสาวในกระจกค่อย ๆ กลับมาเป็น “พิกุล” ที่สมบูรณ์แบบอีกครั้ง

“วันนี้ก็ดูดีอีกแล้วนะ” เธอยิ้มให้หญิงสาวในกระจกตรงหน้า ก่อนที่จะหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา

หน้าจอสว่างวาบ

ภาพพื้นหลังของโทรศัพท์เป็นรูปคู่ของพิกุลกับพิมมาลาในบรรยากาศริมทะเล พิมมาลายิ้มกว้างสดใส พิกุลยิ้มบางแต่อ่อนโยน

ความรู้สึกบางอย่างหลั่งไหลเข้ามา...

ทั้งความรัก ความห่วงใย ความสบายใจเวลามีอีกฝ่ายอยู่ข้าง ๆ รวมถึงความรู้สึกที่ต่างฝ่ายคอยค้ำจุนซึ่งกันและกันมาแสนนาน... มันช่างเปี่ยมด้วยพลัง

มะลิรู้ดีว่าความรู้สึกพวกนี้เกิดจากการผสาน แต่ถึงอย่างนั้น ความอบอุ่นในอกกลับชัดเจนเสียจนเธอเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว

มะลิส่ายหน้าเบา ๆ เหมือนพยายามดึงสติกลับมา ก่อนกดโทรออก

หนึ่งในความทรงจำที่มะลิได้รับ

พิกุลมีหน้าที่จัดอาหารเช้าให้พิมมาลา ในวันที่เธอพักกับพิมมาลา พิกุลจะทำอาหารเช้าให้เธอ แต่ในวันที่พิกุลกลับบ้าน เธอจะโทรถามพิมมาลาว่าเช้านี้อยากกินอะไร และโทรปลุกไปพร้อมกัน

เพราะถ้าปล่อยไว้ พิมมาลามักจะตื่นสาย แล้วจะไม่ได้กินข้าวเช้า — และในวันนั้นเจ้านายสาวของเธอจะมีสภาพเป็นซอมบี้งอแงไม่ยอมทำงาน

มะลิหลุดขำออกมาเล็กน้อย

“หึหึหึ… ดูแลกันเป็นแม่ลูกเลยรึไง…”

แม้ปากจะบ่นแบบนั้น แต่นิ้วของเธอกลับกดโทรออกไปแล้ว

ตรู๊ดดด… ตรู๊ดดด…

ปิ๊บ… เสียงรับสายดังขึ้น

“ฮาาาา โหลลลล… ซาหวาดดีค่าาา ใครคะ…” เสียงคนเพิ่งตื่นนอนดังมาจากปลายสาย

“พิม… มา… ลา…” พิกุลลากเสียงเรียบ ๆ

พร้อมสูดหายใจยาว

“นี่เธอยังไม่ตื่นอีกเหรอ”

ตึงงงง! เสียงเหมือนอะไรบางอย่างกระแทกพื้น จากนั้นเสียงร้อง “โอ๊ยยย!” ดังตามมา

“ตื่นแล้วค่ะคุณแม่นมขา เช้านี้ขอข้าวมันไก่เนื้อหนังไม่เอาเครื่องในห่อใหญ่พิเศษบิ๊กเบิ้มค่ะ” ปลายสายตอบรับอย่างรวดเร็ว

“ไปอาบน้ำก่อนนะคะ… ไม่สายแน่นอนค่ะ… แล้วเจอกันค่ะ … ขอบคุณค่ะ!!!”

ปิ๊บ… สายถูกตัดทันที

มะลิอ้าปากค้าง เธอจะตกใจอะไรก่อนดี

เธอไม่รู้ว่าควรตกใจกับน้ำเสียงดุแบบพิกุลที่หลุดพูดออกไปเอง หรือพิมมาลาที่ตอบคำถามทั้งหมดก่อนที่พิกุลจะถาม หรือการที่แม่สาวขี้เซารู้ทันชิ่งตัดสายหนีก่อนพิกุลจะบ่นดี

“สองคนนี้นี่มันยังไงกัน…”

มะลิย่นคิ้ว ก่อนจะหลุดหัวเราะ แล้วหยิบกุญแจรถออกจากบ้านไป

——