เข้าสู่ระบบ"...คุณมันเเห็นแก่ตัวที่จะเอาให้ได้ทุกอย่างในชีวิตนี้ ผู้หญิงบริสุทธิ์ก็จะเอา แม่ของลูกก็จะเอา เมียที่คอยปรนเปรอบนเตียงก็จะเอา!!!" -- "อุ้มรักสัญญาเถื่อน" โดย ลีขิตา นิยายแนวดราม่า ครอบครัว ปมความลับทับกันไปมา ไม่ต้องกลัวเครียด 🥰🥰 - ไม่เคยเผยแพร่ที่ไหน อ่านได้ที่เดียวที่ Goodnovel เท่านั้น #goodnovel #อุ้มรักสัญญาเถื่อน 🔞 คำเตือนสำหรับผู้อ่าน 🔞 เรื่องนี้แต่งขึ้นเพื่อความบันเทิงเท่านั้น บริบทต่าง ๆ ล้วนสมมติขึ้น ไม่เกี่ยวข้องกับบุคคลหรือเหตุการณ์จริงใด ๆ ทั้งสิ้น โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน
ดูเพิ่มเติมBAB 1 ARON LOGHAN
Di puncak salah satu menara kaca yang menjulang tinggi, tepatnya di lantai 87 kantor pusat Denton Global, seorang pria duduk membisu dingin di balik meja onyx besar, matanya tajam mengamati jalanan Manhattan yang penuh kesibukan, isi kepala hening tidak tertebak. Pukul sembilan tepat, ketukan halus terdengar di pintu. “Masuk,” suaranya rendah namun tegas, mengandung nada perintah alami. Catherine melangkah masuk dengan elegan. Sekretaris pribadi Aron selama tiga tahun itu adalah potret sempurna dari kecantikan, kecerdasan, dan kecekatan. Rambut pirang Catherine digulung rapi, setelan jas abu muda melekat sempurna dengan siluet tubuhnya. Bahkan sepatu hak tinggi di tumitnya tidak pernah menimbulkan suara sumbang ketika wanita cantik itu melangkah anggun. "Selamat pagi, Mr. Loghan,” Chaterine menyapa lembut. Aron hanya mengangguk. Tatapan tajamnya sama sekali tidak berubah. “Duduk. Aku perlu bicara!” Chatrine duduk dengan patuh, meletakkan tablet digitalnya di atas meja kaca. “Aku membutuhkan seorang wanita,” Aron bicara tanpa ekspresi. Chatrine mengangkat alis tipisnya sedikit. “Seorang wanita dalam konteks profesional, Sir?” “Tidak.” Aron menautkan jari-jarinya, lalu menatap lurus ke mata sekretarisnya yang cantik. “Aku ingin seorang wanita. Untuk menjadi ibu pengganti.” Kejutan itu datang seperti petir tanpa guntur. Chatrine nyaris kehilangan napas dan lupa cara mengerjap. Namun sikap profesional tetap mejaga ekspresi wajahnya dengan ketat. “Maaf, apakah saya mendengar dengan benar?” Aron mengangguk pelan. “Aku ingin memiliki ahli waris. Tanpa keterikatan emosional. Tanpa pernikahan. Tanpa ilusi romansa. Hanya sebuah perjanjian legal, bersih dan terhormat.” Chatrine menyandarkan punggungnya perlahan, mencoba mencerna keterkejutan di pagi hari. Chaterine bukan wanita naif. Ia tahu dunia pria seperti Aron Loghan tidak pernah bergerak dengan cara konvensional. Tapi tetap saja, permintaan mendadak ini tidak biasa. “Anda ingin saya mencarikan wanita yang sesuai?” Chatrine bertanya hati-hati. “Ya, aku tidak mau sembarang wanita.” Aron mencondongkan tubuhnya sedikit ke depan, suaranya lebih dalam. “Dia harus cantik, namun bukan tipe yang menjual kecantikan. Cerdas, berpendidikan tinggi. Stabil secara emosional. Tegas, independen, dan tidak haus perhatian.” Chatrine mencatat dalam benaknya. Semakin banyak kriteria yang diucapkan oleh Aron Loghan, semakin aneh pula perasaannya. Nyaris semua persyaratan yang diminta Aron, menggambarkan karakter Chatrine. Namun kalimat Aron selanjutnya membuat semuanya berubah. “Dan satu hal yang tak bisa ditawar!" "Dia harus berambut hitam dan bermata kelabu.” Chatrine terpaku. Wanita cantik itu merasa dadanya sedang dihantam oleh fakta yang tidak ia duga akan begitu menyakitkan. Chatrine terlalu pirang. Matanya terlalu biru. Dan ia terlalu berharap. Chaterine tahu persis kepada siapa Aron sedang mengacu, bahkan jika pria itu sendiri tidak menyadarinya. Aron menginginkan wanita seperti ibunya yang berambut gelap dengan mata kelabu. Geby, wanita cerdas berdarah bangsawan Inggris, pemilik ketegasan dan pesona klasik yang selama ini diam-diam menjadi poros dalam hidup Aron. Aron sedang mencari duplikat ibunya. Bukan seorang pasangan. Bukan seorang kekasih. Hanya seorang rahim sempurna yang bisa meneruskan garis keturunan Loghan. "Aku ingin segera, minggu ini dapatkan wanita itu!" “Baik, Mr. Loghan.” Chatrine menjaga suaranya tetap netral. “Saya akan memulai proses seleksi secara tertutup. Kriteria Anda akan menjadi acuan utama.” Aron hanya mengangguk. “Gunakan segala sumber daya yang kau perlukan. Tapi pastikan satu hal! Aku tidak ingin komplikasi. Tidak ada motif tersembunyi. Ini murni transaksional.” “Ya, saya paham.” Chatrine bangkit, membungkukkan kepala sedikit, lalu melangkah keluar dengan langkah yang tetap anggun meski hatinya retak pelan. Di balik pintu yang kembali tertutup, Chatrine berhenti sejenak dan memejamkan mata. Untuk pertama kalinya sejak bekerja di sisi Aron Loghan, ia menyadari sesuatu yang pahit. Dirinya tidak pernah menarik di mata pria seperti Aron Loghan. ******แม้ธามจะสามารถเนรมิตงานแต่งที่ยิ่งใหญ่และหรูหราได้มากที่สุดเท่าที่ผู้หญิงคนหนึ่งจะใฝ่ฝันถึงได้ แต่ภรรยาสาวน้อยของเขากลับเลือกจะฉลองสมรสเงียบๆ ด้วยการทำบุญและกินเลี้ยงกันเฉพาะในหมู่คนสนิทไม่กี่คนเท่านั้น"จะตำน้ำพริกละลายแม่น้ำทำไมล่ะคะ เสียดายเงิน"ศีตลาบอกแบบนั้น"ก็ได้ ตามใจตาล แต่เรื่องที่เราต้องจดทะเบียนสมรสกันกับเรื่องประเทศที่จะไปฮันนีมูน เธอต้องตามใจฉันนะ"ธามบอกอย่างเด็ดขาด ทันทีที่เป็นสามีภรรยากันอย่างถูกต้องตามกฎหมาย เขาจึงพาเธอบินลัดฟ้าไปฮันนีมูนที่ยุโรปถึงหนึ่งเดือนเต็ม ก่อนกลับยังแวะไปอเมริกาเที่ยวหาแม่ผู้ให้กำเนิด พ่อเลี้ยงและน้องชายต่างบิดาของเขาทั้งสามคนอีกด้วยและเมื่อกลับมาเมืองไทยไม่ถึงครึ่งเดือน ทั้งคู่จึงได้ข่าวดีว่าศีตลากำลังตั้งครรภ์ได้สองสัปดาห์แล้ว"...ทีนี้ก็ไม่มีใครมาว่าผมไร้น้ำยาอีกแล้ว"ธามพูดยิ้มๆ พลางวางมือบนหน้าท้องที่ยังราบเรียบของคนเป็นภรรยาศีตลาหัวเราะเบาๆ"ไม่มีใครว่าคุณเลย คุณนั่นแหละร้อนตัวไปเองตลอด""จะว่าร้อนตัวก็ยอม คนแก่มีเมียเด็ก ก็ต้องหวาดระแวงเป็นธรรมดา"ศีตลาจับมือเขามาบีบแน่น"คุณยังไม่แก่สักหน่อย ตาลก็ไม่ใช่เด็กแล้วด้วย...""นั่นสินะ ถ้
"คุณธามคะ...ลี่ขอฝากให้เพื่อนติดรถไปด้วยได้ไหมคะ"ลลิตาโพล่งออกมาด้วยสีหน้าใสซื่อ เมื่อตอนที่ธามแวะมาบอกเธอตามมารยาทว่าเขาจะขอตัวกลับก่อนศีตลาเองก็หันขวับ สีหน้างุนงง เพราะเพื่อนๆ ยังอยู่ในงานครบทุกคน ไม่มีเหตุผลที่เธอจะต้องกลับก่อนใครเลยแต่ดูเหมือนลลิตาไม่ใส่ใจท่าทีของเพื่อนสนิท กึ่งจูงกึ่งลากศีตลาไปส่งธามที่รถของเขาด้วยกันจนได้"หนูลี่ขออภัยที่รบกวนนะคะคุณธาม แต่ลี่ไม่อยากให้ลูกตาลกลับแท็กซี่ จะให้พี่ลักษ์ไปส่ง รายนั้นก็ดันกินเหล้าเข้าไปแล้ว แค่จิบสองจิบก็คอพับหลับเป็นตาย...""ได้สิ ไม่มีปัญหาหรอก"ธามตอบอย่างใจดี"แต่ว่า เกรงใจค่ะ..."ศีตลาอุบอิบตอบ "เกรงใจอะไรกัน เธอกับฉันไม่ใช่คนแปลกหน้าต่อกัน...วางใจเถอะหนูลี่ ผมจะไปส่งลูกตาลให้ถึงบ้านอย่างปลอดภัย""อุ๊ย ขอบคุณมากๆ เลยค่ะ หนูลี่เชื่อคะว่าถ้าเพื่อนลี่อยู่กับคุณธาม จะต้องปลอดภัยแน่นอน"ศีตลาอยากปฏิเสธอีกครั้งแต่กลับพูดไม่ออก สุดท้ายเลยยอมขึ้นรถมากับเขาโดยมีลลิตายืนโบกมือส่งจนลับตา"ขอบคุณคุณธามนะคะ ตาลไม่ได้ตั้งใจ ลี่ก็ไม่ถามตาลก่อน"หญิงสาวเอ่ยเบาๆ อย่างไม่รู้จะพูดอะไร แล้วก็ได้ยินเสียงหัวเราะหึหึจากเขา"ก็บอกแล้วไงว่าเราไม่ใช
ศีตลาไม่ได้เจอธามอีก เพราะนักธุรกิจหนุ่มเดินทางกลับกรุงเทพฯ กะทันหัน หญิงสาวเก็บซ่อนความรู้สึกอ่อนไหวไว้ในใจ อาจดีแล้วก็ได้ที่ไม่ต้องเจอเขาอีก...แต่อีกเพียงสามสัปดาห์ต่อมา ธามกลับปรากฏตัวในงานวันเกิดของลลิตาที่จัดที่บ้านลือชา แน่นอนว่าศีตลาและเพื่อนสนิทอีกหลายคนได้รับเชิญมาด้วยหัวใจดวงน้อยๆ ของศีตลาเต้นรัวแรง และหน้าก็คงจะแดงด้วยเหมือนกัน โชคดีที่ไม่มีใครสังเกตหรือคิดว่ามันผิดปกติ"ลี่นี่มันร้ายจริงๆ ทำให้คนระดับคุณธามมาอวยพรวันเกิดจนได้"ลักษมันบ่นไม่จริงจังนัก ตอนที่เดินโฉบมาหาศีตลาที่โต๊ะจัดเตรียมเครื่องดื่มแบบบุฟเฟต์ มีพนักงานจัดเลี้ยงที่จ้างมาเป็นพิเศษคอยยืนให้บริการตามจุดต่างๆ ราวกับมาร่วมงานเลี้ยงในโรงแรมก็ไม่ปานศีตลายกแก้วน้ำพันช์ขึ้นจิบ ดูเหมือนมีแอลกอฮอล์ผสมอยู่หน่อยๆ แต่ตอนนั้นหญิงสาวไม่ทันได้ใส่ใจ"แต่คุณธามก็มา...คุณธามคงจะชอบลี่มากเลยนะคะ""ใครว่าล่ะ พี่ว่ามาเพราะเกรงใจพ่อต่างหาก"ลักษมันหัวเราะเบาๆ ซึ่งอาจจะจริงเพราะธามยื่นของขวัญและอวยพรน้องสาวเขาไม่ถึงสองนาทีก่อนจะรับคำเชิญของพ่อและหายเข้าไปคุยกันตามประสาผู้ใหญ่ในตัวบ้านเป็นนานสองนานแทน"สำหรับคุณธาม ยัยลี่ก็เป็นแค
ก่อนวันเดินทางกลับกรุงเทพฯ ลลิตาอยากชวนครอบครัวไปตั้งโต๊ะกินข้าวริมทะเล ถึงขั้นขอให้พนักงานจัดโต๊ะดินเนอร์แบบเรียบง่ายแต่สวยเก๋บนชายหาด "ตาล แกไปนั่งรอก่อนนะ เดี๋ยวฉันตามไป"หญิงสาวบอกอย่างกระตือรือร้น ศีตลารับปาก เมื่ออาบน้ำและแต่งตัวเป็นชุดสบายๆ ที่เหมาะสำหรับดินเนอร์มื้อเย็น เธอก็รีบล่วงหน้าไปนั่งจองไว้ให้ก่อน"อ้าว! พี่ลักษ์มาแล้วหรือคะ"ศีตลาถามอย่างแปลกใจเมื่อเห็นลักษมันมานั่งรออยู่ก่อนแล้ว ชายหนุ่มแต่งตัวชุดลำลองแต่ก็ยังดูหล่อเหลาสมมาดผู้บริหาร เขารีบลุกขึ้นยืน ยิ้มเก้อเขินแปลกๆ "ครับ...ลิลลี่ไปตามพ่อกับแม่ เดี๋ยวก็คงตามมา...เอ่อ ลูกตาลหิวหรือยัง กินอะไรรองท้องกันหน่อยดีไหม""ยังไม่หิวค่ะพี่ลักษ์ รอคุณลุงคุณป้าก่อนก็ได้ค่ะ"ศีตลาตอบ และหาที่นั่งตรงข้ามเขา พนักงานที่ยืนรอท่าอยู่ไม่ห่างรีบเข้ามารินเครื่องดื่มให้ทันทีลักษมันจึงบอกเบาๆ ว่าให้ยกอาหารมาเสิร์ฟได้เลย พนักงานรับคำอย่างสุภาพด้วยรอยยิ้มก่อนจะถอยออกไป"พี่ลักษ์หิวแล้วสินะคะ"ศีตลาถามยิ้มๆ เธอคิดว่านี่เป็นแค่การกินข้าวกันในครอบครัว ลักษมันจะเริ่มก่อนพ่อกับแม่ของเขา ท่านก็คงไม่ว่าอะไร"ก็...ยังไม่หิวมากหรอก แต่กินรอไปเรื่อ
เมื่อเธอเปิดออก ริมฝีปากสีสดก็เหมือนจะเผยอค้างนิด ๆ ดวงตาโต“เผื่อว่าคุณอยากจะสวมมันในวันแต่งงานของเราแทนเส้นเดิมที่เลือกไว้แล้ว”ชายหนุ่มเอ่ย ไข่มุกยังพูดไม่ออก ที่อยู่ในกล่องมันคือสร้อยที่มีจี้เป็นไข่มุกล้อมเพชรและหญิงสาวรู้จัก...ว่าไข่มุกสีทองเม็ดเดี่ยวที่ใหญ่โตกว่ามุกทั่วไปเม็ดนี้มันคือ ไข่มุกเ
ไข่มุกตื่นนอนตอนสายโด่ง เธอนึกโชคดีเพราะแม่สามีขอร้องแกมบังคับให้กินข้าวพร้อมหน้าตรงเวลาเฉพาะมื้อเย็นเท่านั้น จึงไม่ต้องกัดฟันเปิดเปลือกตามาร่วมโต๊ะอาหารเช้าแต่ไก่โห่ คุณหญิงธัญญาที่ดำรงตำแหน่งประธานบริหารของธามเอนเตอร์ไพรซ์จะออกไปบริษัทแต่เช้าด้วยรถคนละคันกับลูกชาย ส่วนสะใภ้อย่างไข่มุกก็แวะเวียนไปร
ชายหนุ่มชาวสวนนิ่งไปตอนที่ธามเกริ่นให้ฟังว่าเขากับไข่มุกมีความคิดเห็นที่ไม่ลงรอยกันเรื่องลูก ธามจึงจะหาทางออกด้วยการหาคนมาอุ้มบุญ "...แต่คุณเพิร์ลก็ไม่ยอมให้แกทำอย่างนั้นเช่นกัน "ใช่" "ถ้าอย่างนั้น ทางออกตรงกลางมันคืออะไรวะนั่น" ปีขาลถึงกับเกาหัว เขาเองก็ยังโสด ไม่มีประสบการณ์ที่ซับซ้อนเรื่อ
ห้องนอนของธามกับไข่มุกนั้นแยกกันตั้งแต่ตอนแต่งงาน แต่จะมีประตูเชื่อมให้เดินไปมาหากันได้ ตั้งแต่ธามจับได้ว่าภรรยานอกกายไปมีความสัมพันธ์กับชายอื่น ประตูเชื่อมระหว่างสองห้องก็ปิดตาย... คืนนี้เมื่อชายหนุ่มเปิดประตูเข้าไปหาไข่มุก หญิงสาวที่กำลังนั่งทาครีมอยู่หน้ากระจกโต๊ะเครื่องแป้ง จึงหันกลับมามองเขาอย
ความคิดเห็น