อุ้มรักสัญญาเถื่อน His Hidden Bride

อุ้มรักสัญญาเถื่อน His Hidden Bride

last update최신 업데이트 : 2026-07-30
언어: Thai
goodnovel12goodnovel
10
2 평가 순위. 2 리뷰
63챕터
3.4K조회수
읽기
보관함에 추가

공유:  

보고서
개요
장르
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.

"...คุณมันเเห็นแก่ตัวที่จะเอาให้ได้ทุกอย่างในชีวิตนี้ ผู้หญิงบริสุทธิ์ก็จะเอา แม่ของลูกก็จะเอา เมียที่คอยปรนเปรอบนเตียงก็จะเอา!!!" -- "อุ้มรักสัญญาเถื่อน" โดย ลีขิตา นิยายแนวดราม่า ครอบครัว ปมความลับทับกันไปมา ไม่ต้องกลัวเครียด 🥰🥰 - ไม่เคยเผยแพร่ที่ไหน อ่านได้ที่เดียวที่ Goodnovel เท่านั้น #goodnovel #อุ้มรักสัญญาเถื่อน 🔞 คำเตือนสำหรับผู้อ่าน 🔞 เรื่องนี้แต่งขึ้นเพื่อความบันเทิงเท่านั้น บริบทต่าง ๆ ล้วนสมมติขึ้น ไม่เกี่ยวข้องกับบุคคลหรือเหตุการณ์จริงใด ๆ ทั้งสิ้น โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน

더 보기

1화

ตอน 1 พี่กับน้อง

 オフィスは静寂に包まれていた。

 カタカタカタカタ。

 聞こえてくるのは、自分がキーボードを叩く音だけ。

 直はモニターから目を離し、伸びをした。首を回すと、鈍い音がした。肩も背中もバキバキだった。目頭を親指で押すと、じんわりと痛い。

 それまで画面に集中していたせいで気づかなかったが、手を止めた途端、妙に肌寒かった。

「……なんか寒くね?」

 手のひらで二の腕をさする。空調が止まっている。

 周りを見渡した。直の席の上以外、照明はすべて落ちていた。フロアは真っ暗で、窓の外のビルの灯りだけが、かろうじてデスクの輪郭を浮かべている。他の部署のフロアも、とっくに無人だろう。

 壁の時計に目をやって、血の気が引いた。

「やべっ……終電、終わってる」

 がくりと項垂れた。

 アーク・ブリッジ株式会社は二十時退社を推奨している。実際、ほとんどの社員はその時間には帰る。優秀なやつなら十八時台に颯爽と退社していく。

 それなのに自分は終電どころか、終電すら逃した。

 大きなため息が、がらんとしたオフィスに響いた。誰にも聞かれないため息ほど、惨めなものはない。

 カプセルホテルか。ネットカフェか。――いや、もういっそ会社に泊まるか。どうせたまった仕事は減らない。

 開き直って、モニターに向き直った。

 キーボードを叩く指が、さっきより重く感じる。

 なんで俺だけこんなに必死なんだろう。案件の数は、たぶんみんなと同じぐらいのはずだ。なのに俺だけが毎晩、このフロアに取り残される。

 クライアントからの相談を断れない。ひとつひとつ丁寧にやろうとする。そのせいでメールの返信は後回しになり、夕方には提案書が手つかずで残る。そこから夜が始まる。

 わかってる。段取りが悪いんだ。

 わかってるけど、直せない。

 モニターの文字が滲んできた。瞼が重く、頭もぼんやりする。

 携帯を見た。未読のメールが十二件。会社のメールボックスにも未読のメールが十件以上たまっていた。

 クライアントの山田さんからの追加依頼、佐藤さんからの仕様変更の相談、営業資料のレビュー依頼。どれも「明日でいいですよ」と言ってくれているのに、どれも気になって手放せない。

 今やってしまわないと、明日に持ち越しになる。そうすれば、また仕事がたまる。

 わかっているのに、急に眠気が襲ってきた。瞼が重い。

 ――もう限界だ。十分だけ。十分だけ寝よう。

 机にうつ伏せになった。腕を枕にして目を閉じる。デスクの硬さが額に当たる。こんな姿勢で寝たら首をやるな、と思った瞬間、意識はあっけなく闇に沈んでいった。

◆

 コーヒーの匂いがした。

 誰かが近くにいる気配がする。あたたかくて、どこか懐かしい。

 ああ、そうだ。こんな朝が、あったな。

 朝ごはんを作ってくれる誰かがいたころ。たった二か月で終わったけど、前もその前も長くて三か月だった。

 告白されて、断れなくて、付き合って。「私のこと好きじゃないでしょ」と言われて、終わる。毎回そうだった。

 俺って、本気で誰かを好きになったこと、あったっけ。

 ――二十七にもなって、初恋もまだとか、笑えないな。

 まあいいか。どうせ今は、ひとりだ。

 肩を揺さぶられている。やめろって、まだ寝かせてくれ――。

「先輩」

 低い声が、鼓膜を揺らした。

 男の声だ。

 ゆっくり瞼を持ち上げると、すぐ目の前に、整った顔があった。

「うおっ……!」

 驚きのあまり、椅子ごと後ろにのけぞった。心臓がうるさい。

「なっ……なんだお前!」

「なんだお前、じゃないですよ」

 神谷理人。二年後輩の、同じ営業二課。切れ長の目が、静かにこちらを見ている。鼻筋の通った端正な顔は、寝起きの頭にはいささか刺激が強い。

「先輩、会社に泊まったんですか」

 責めるような口調ではなかった。ただ、静かに確認している。それがかえって居心地悪い。

「……気づいたら終電終わってたんだよ」

「泊まり込みは禁止ですよ」

「知ってるけど……帰る手段なかったんだよ」

「タクシーという手段はあったはずですけど」

「……金ねえんだよ」

 理人の目が、ほんの少し細くなった。呆れなのか、心配なのか、その無表情からは読みきれない。

「はい、これ」

 差し出されたのは、紙カップのコーヒーだった。湯気が立ち昇って、ふわりと香りが広がる。

「あと、朝食です」

 コーヒーの横に、ベーカリーの紙袋が置かれた。紙袋の口から覗くと、中にはサンドイッチが入っていた。

「……え。いいのか?」

「どうせ朝食、食べてないでしょう。毎日」

「うっ……」

 図星だった。毎朝コアタイムぎりぎりまで寝て、朝食は抜き。昼もまともに取れないことが多い。

「……悪いな」

「いいですよ」

 理人がふっと目元を緩めた。無表情が多いぶん、その一瞬の変化がやけに目に残る。長い睫毛が窓からの光を受けて、薄い影を頬に落としていた。

 その美しさに思わず見惚れてしまった。

 やばい。男相手になに見てんだ。寝ぼけてるにもほどがある。

 直は両手で頬を叩いて、目を覚ました。

「俺も一緒に食べていいですか」

「……え? ああ、いいけど」

 理人は直の隣の席から椅子を引っ張ってきて、当たり前のように座った。距離が近い。肘がぶつかりそうなぐらい近い。

「ここで食うの?」

「一緒に食べたほうがいいでしょう」

 理人は自分のサンドイッチの包みを開けた。直も諦めて紙袋に手を伸ばした。

 雑穀入りのハードパンに、シャキッとしたレタスとにんじん、サラダチキンに卵。酢玉ねぎのアクセントが効いている。シンプルな構成なのに、口に入れた瞬間、目が覚めた。

「……うまっ。なにこれ」

「気に入りましたか」

「うまいなこれ。どこの?」

「家の近くのベーカリーです。ハードパンがいいんですよ」

「へえ。俺パン好きなんだよな。今度買いに行こうかな」

「案内しますよ。ただ、閉店早いんで」

「……どのぐらい?」

「十八時です」

 十八時。直がまだオフィスでメールと格闘している時間だった。

「……努力する」

「してください。じゃないと、案内できませんから」

 淡々と返されて、言葉に詰まった。でも、嫌な感じはしなかった。

 ひとりで食べるコンビニのおにぎりとは、なにかが違う。パンのうまさだけじゃない。隣に誰かがいて、同じものを食べている。ただそれだけのことが、朝の空気を変えている。

 ――あれ。誰かと一緒に朝ごはん食べるの、いつ振りだろう。

 思い出そうとして、思い出せなかった。

 そのとき、オフィスの扉が開いた。

 びっくりして振り返ると、警備員が立っていた。

「わっ……こんな時間にいらっしゃるとは」

「すみません、昨日終電逃して、そのまま……」

「ああ、そうでしたか。いやあ、ここの会社さんは大体八時頃の出社でしょう? この時間にフロアに人がいたことがないもので、驚きました」

 ――この時間に、人がいたことがない。つまり、七時半にオフィスにいること自体が異常なのだ。泊まり込んだ自分はもちろん。

 ちらりと隣を見た。理人は何食わぬ顔でコーヒーを飲んでいる。この男は自主的に七時半に出社しているのだ。同じ会社の、同じ部署で。

「あの、昨夜空調が止まってたんですけど……」

「ああ、二十四時で自動停止です。そんな時間まで残られる方、普通はいらっしゃらないので」

 普通はいない。

 わかっていたことだ。でも、他人の口から聞くのは堪えた。

「特に変わったことがなければ、これで」

「はい……ありがとうございます」

 警備員が去った。扉が閉まる音が、やけに大きく聞こえた。

「……やっぱ俺だけなんだな」

 つぶくと、理人がコーヒーのカップを置いた。

「この会社、遅くまで残る人ほとんどいませんよ」

「いや……営業はこんなもんだろ」

「違います」

 短く否定された。

「先輩が抱えすぎです」

 返す言葉がなかった。理人の声に苛立ちはない。ただの事実を述べている、という温度だった。それが余計にきつい。

 朝日がオフィスの窓から差し込んでいた。整然と並んだ無人のデスクが、白い光に照らされている。ここに毎晩ひとりで残っているのは、自分だけだ。改めてそう思い知らされた。

◆

「はよーっす」

 オフィスの扉が開いて、聞き慣れた声が響いた。

 水城遼。直より二つ上の先輩で、同じ営業二課。ドライだが面倒見は悪くない、飲みに行く仲の先輩だ。

「あれ? 夏目、今日やけに早いじゃん」

「水城さん、おはようございます」

 直が口を開くより先に、理人が立ち上がって挨拶した。

「ああ、神谷か。おはよう。――って、なに。お前らふたりで朝飯食ってんの?」

 水城が足を止めた。デスクの上のコーヒーとサンドイッチの残骸を見て、目を細める。

「そんなに仲よかったっけ、お前ら」

「別に、たまたまだよ。神谷が早く来てて――」

「ええ、仲いいですよ。俺たち」

 理人がさらりと言った。そして当然のように、直の肩に手を置いてきた。

「ちょ……近いって」

 反射的に身を引こうとしたが、理人の手は動かなかった。コーヒーの匂いに混じって、かすかにシャンプーの香りがした。思ったより近くに理人の顔があり、鼻先が触れそうな距離だった。形のいい唇がほんのり潤んでいて、思わずドキッとする。

 ――いやいや、待て。なにを見てるんだ俺は。

「お前ら、距離バグってない?」

 水城が腕を組んだ。呆れた顔をしている。

「バグってねえよ」

「バグってるだろ。後輩が先輩の肩に手置いて朝飯一緒って、普通じゃないからな」

「水城さん、考えすぎですよ」

 理人はすました顔でサンドイッチの包み紙を片付けていた。なにが「考えすぎ」なのか、直にはよくわからなかった。

「まあいいけど。始業前に片付けとけよ」

「はい」

 理人がようやく手を離した。離れた途端、肩のあたりがすっと冷えた。別にさみしいわけじゃない。ただ、手のひらの温度が残っているのが妙に気になった。

 水城が自分の席に向かう。三歩ほど歩いたところで、ちらりとこちらを振り返った。

「……つーか夏目、お前シャツしわくちゃだな。まさか泊まったのか?」

「…………」

 沈黙が答えだった。

「お前なあ……。またか」

「また、って。初めてだよ泊まったのは……」

「つーか、終電までいるのは毎日だろ。いつかこうなると思ってた」

 水城はそれだけ言って、席についた。

 直は小さくなりながら、残りのサンドイッチを口に押し込んだ。理人をちらりと見ると、目が合った。なにか言いたげな目だった。

「……なんだよ」

「別に」

 理人はコーヒーを一口啜り、前を向いた。

◆

「先輩」

 水城が席について画面を立ち上げているのをぼんやり見ていると、理人がまっすぐこちらを見た。

「先輩って、生活破綻してますよね」

「……急だな」

「毎日終電。朝食抜き。シャツにアイロンかかってない。寝癖ついてる」

 一つずつ指折り数えられた。全部事実だから、一つも否定できない。

「部屋の掃除も、してないでしょう」

「……悪いかよ」

「食事はコンビニですか」

 長い前髪の隙間から覗く目がじっとこちらを見ている。目を合わせていられなくて、視線を逸らした。

「……毎日じゃねえよ」

「毎日でしょう」

「…………」

 答えられずにいると、理人が黙った。

 その沈黙が、なにより怖かった。

「ダメです」

 低い声だった。冗談で言っているんじゃないと、空気でわかる。

「食事を摂らないから、疲れが抜けないんです。睡眠も浅くなる。仕事の効率も落ちる。悪循環ですよ」

「そ、それは……わかってるけど……」

「わかってないから、こうなってるんです」

 ぐうの音も出なかった。少し離れた席で水城が何事かとこちらを伺っていたが、直はもう気にする余裕がなかった。

 理人が小さく息を吐いた。それから、直の目をまっすぐ見た。

「だから、これから俺が先輩を管理します」

「……は?」

「生活管理です。食事。睡眠。仕事の段取り。全部」

「いやいやいや。管理って、なんでお前にそこまで――」

「必要だからです」

 遮るように、短く言い切られた。

 理人は拳で、とん、と自分の胸を叩いた。

「任せてください」

 自信に満ちた声。有無を言わせない目。

 反論しようとして、口を開いたが言葉がでなかった。こういうとき断れないのが、自分の悪い癖だと知っている。でも今回は、断れないのとは少し違う気がした。

 理人がなぜそこまで言うのか。後輩が先輩の生活を管理するなんて、普通はしない。それは水城が指摘した通り「普通じゃない」ことのはずだ。

 なのに、理人の顔にはためらいがなかった。

 少し離れた席で、水城がこちらをちらりと見ていた。腕を組んで、なにか言いたげな顔をしている。目が合うと、水城は小さく首を振って、画面に向き直った。

 管理、という言葉が、やけに耳に残った。

 世話を焼かれているだけだ。後輩が先輩を心配してくれている。――たぶん、それだけだ。

 その「たぶん」が、少しだけ引っかかった。

펼치기
다음 화 보기
다운로드

최신 챕터

더보기

리뷰

ซีเซิน
ซีเซิน
ทีมรออ่านคอมเม้นท์จ้า
2025-06-26 02:22:31
0
0
pfishoil
pfishoil
.........️...️ดราม่านิดๆไม่บีบน้ำตา
2025-06-21 16:45:39
1
0
63 챕터
ตอน 1 พี่กับน้อง
“ตาล! พี่บอกแล้วไงว่าอย่ามาที่นี่ ทำไมไม่เชื่อกันบ้าง” ศักดิ์สยามเอ่ยด้วยน้ำเสียงกึ่งโมโห ทันทีที่เห็นเด็กสาวร่างบางในชุดนักศึกษาปรากฏตัวอยู่หน้าห้องฝากขังบนสถานีตำรวจ สีหน้าเขาอาจดูขุ่นเคืองแต่เธอรู้ดีว่าพี่ชายกำลังห่วงใยมากกว่าจะโกรธ ดวงตาของศีตลาหรือลูกตาล ยังคงแดงก่ำจากความเครียดสะสมและการร้องไห้ เธอจะไม่มาได้อย่างไรในเมื่อศักดิ์สยามคือครอบครัวเพียงคนเดียวที่เหลืออยู่ สาวน้อยร่างบางส่ายหน้าทั้งน้ำตา “ตาลจะหาทางช่วยพี่ต้นออกไปให้ได้” “ไม่ต้องมายุ่งเรื่องนี้ พี่จัดการเองได้” “แล้วพี่ต้นจะจัดการยังไง มีคนช่วยแล้วหรือ” “มีสิ...พี่มีทนาย” ศักดิ์สยามตอบ แต่ถ้อยคำที่ควรจะฟังดูมั่นใจกลับไม่หนักแน่นนัก ราวกับเจ้าตัวก็ยังไม่เชื่อคำพูดของตัวเอง “ทนายที่ไหน ทนายอาสาหรือ?” ศีตลาต้องถามออกไปแบบนั้นเพราะรู้กันดีว่าสองพี่่น้องคงไม่มีปัญญาจ้างทนายเก่ง ๆ ค่าตัวแพง ๆ มาสู้คดี ชายหนุ่มที่ยืนอยู่หลังซี่ลูกกรงส่ายหน้าน้อย ๆ ไม่กล้าแม้แต่จะสบตาน้องสาว “ไม่ใช่หรอก...ทนายของคุณเพิร์ลเขาน่ะ” แม้กระทั่งตอนนี้ ตอนที่เขาสิ้นอิสรภาพ น้ำเสียงที่ศักดิ์สยามใช้เอ่ยถึงผู้หญิงอีกคนก็ยังเจือไปด้วยความรักใค
더 보기
ตอน 2 คนเบื้องหลัง
ผู้อำนวยการแผนกบัญชีอย่างศักดิ์สยามยักยอกเงินบริษัทในเครือของธามเอนเตอร์ไพรซ์อยู่เกือบปี จนวันที่ถูกจับได้ แต่เขาไม่เอ่ยชื่อไข่มุกออกมาเลยแม้แต่น้อย เขาจะไม่มีวันพูดอะไรให้ผู้หญิงที่เขารักต้องแปดเปื้อนหรือโดนร่างแหด้วยความซื่อสัตย์และภักดีนี้ ศักดิ์สยามเองก็เชื่อว่าไข่มุกจะต้องเห็นใจเขาและเธอก็คงพยายามหาทางช่วยเขาอยู่เช่นกัน เพราะไข่มุกก็รู้ดีว่าเงินทุกบาททุกสตางค์ที่เขายักยอกมานั้น เขามอบให้ไข่มุกทั้งหมด ไม่เคยนำมาใช้เพื่อบำรุงบำเรอตัวเองเลยแม้แต่บาทเดียว"ตาลวางใจเถอะ พี่อยู่ในนี้แค่ไม่นานหรอก เดี๋ยวก็ได้ประกันตัวแล้ว”“แล้วเมื่อไหร่ล่ะ จนป่านนี้แล้วทำไมคุณเพิร์ลของพี่ถึงยังไม่ส่งทนายมาอีก”“เราจะรู้อะไรล่ะ กฎหมายก็มีขั้นตอนของเขา พี่ถึงได้บอกเราว่าอย่ามาที่นี่ พี่ไม่อยากให้เราเห็นพี่ในสภาพนี้ ทำไมไม่เชื่อฟังกันบ้าง”“ก็ตาลมีพี่ต้นแค่คนเดียว เรามีกันแค่สองคนพี่น้อง พี่ต้นจะห้ามไม่ให้ตาลมาได้ยังไงกัน ไม่รู้ล่ะ ตาลจะอยู่รอที่นี่จนกว่าคุณเพิร์ลกับทนายจะมาประกันตัวพี่ออกไป”“ไม่ได้เด็ดขาด!!!” ศักดิ์สยามเสียงแข็งกับน้องสาวทันที“อย่าทำให้พี่เป็นห่วงมากกว่านี้ นี่ไม่ใช่สถานที่ที่เราจะมาน
더 보기
ตอน 3 ทิ้ง
'คุณว่าเราจะมีลูกกันเมื่อไหร่ดี'ธามก็เอ่ยถามภรรยาของเขาในคืนหนึ่งตอนที่ทั้งคู่อยู่ระหว่างฮันนีมูนที่ยุโรป'ลูก? คุณอยากมีลูกหรือคะ''ครับ อาจไม่ใช่ตอนนี้ ผมเองก็ยังคิดว่าเร็วเกินไป แต่ก็อยากวางแผนล่วงหน้าว่าเราควรจะมีเขากันสักปีที่เท่าไหร่ของการแต่งงานดี'ชายหนุ่มตอบอย่างเป็นการเป็นงาน ไข่มุกหัวเราะเย้ายวน ธามจำได้กระทั่งว่าเธอพลิกตัวมาหาเขา มือบางไล้แผงอกที่มีชุดนอนบาง ๆ กางกั้นไว้ ก่อนมันจะไล่เลื้อยไปถึงกลางกายของเขา ธามหายใจแรง ไข่มุกกระซิบ'จะรีบคิดไปทำไมคะ นี่เราเพิ่งจะแต่งงานกันเองนะ''ผมก็แค่อยาก...อยาก...'ธามจะตอบว่าแค่อยากวางแผน แต่มือไม้ของไข่มุกทำให้ความคิดของเขากระเจิดกระเจิง อันที่จริงไม่ต้องรอให้เธอกระตุ้นเร้า ผู้ชายที่หนุ่มแน่นอย่างเขาก็พร้อมจะเป็นฝ่ายเริ่มอยู่แล้วเสมอ โดยเฉพาะเมื่อภรรยาของเขาทั้งเร่าร้อนและเซ็กซี่ ทั้งคู่เข้ากันได้ดีเหลือเกินบนเตียงนอน จนธามคิดว่าเผลอ ๆ มาฮันนีมูนแค่สองคนแต่อาจจะกลับไปสามคนเลยก็ได้...คืนวันหอมหวานของคู่แต่งงานใหม่ เหมือนมันได้ผ่านไปแล้วเนิ่นนานจนไม่หลงเหลืออะไรให้ทั้งคู่จดจำได้ตอนนี้ธามก็แค่กำลังเผชิญหน้ากับภรรยาตามกฎหมายในห้องนั่ง
더 보기
ตอน 4 แขกที่ไม่ได้นัดหมาย
ปกติไข่มุกจะไม่ตื่นมากินอาหารเช้าจนกว่าจะเก้าโมง แต่ช่วงนี้หญิงสาวจงใจอยู่ให้ธามเห็นหน้าตลอดเวลาเพราะอยากก่อกวนทำสงครามประสาทกับเขา ธามรับประทานอาหารเช้าของเขาไปเงียบ ๆ อย่างไม่เร่งรีบเพราะเช้าวันเสาร์เขาไม่มีนัดที่ไหน ไข่มุกก็กรีดกรายใช้มีดตัดเนยทาบนขนมปังที่ตัวเองไม่เคยคิดจะกิน "รับกาแฟเพิ่มไหมคะธาม..."น้ำเสียงหวานเอ่ยอย่างเอาอกเอาใจ นี่ก็อีกเหมือนกัน แต่งงานกันมาไข่มุกไม่เคยใ่ส่ใจเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ของสามี แต่นี่เธอจงใจยวนเขา"ผมพอแล้ว ขอบคุณ"ธามตอบกลับอย่างสุภาพและห่างเหิน ไข่มุกขบริมฝีปากตัวเอง ข่มใจที่จะไม่หยิบแก้วน้ำส้มแล้วปาออกไปเพื่อเรียกร้องความสนใจจากเขา...สามีผู้เพียบพร้อมที่เย็นชาจนเธอโมโห“คุณผู้หญิงคะมีคนมาขอพบค่ะ”ละออง แม่บ้านค่อนข้างสูงวัยเดินเข้ามาบอกอย่างนอบน้อม อารมณ์หงุดหงิดของหญิงสาวจึงเปลี่ยนเป้าหมายไปที่อื่น“ใคร! ใครที่ไหนบ้ามาหาแต่เช้า”“เอ่อ เขาบอกว่าชื่อสี...สีลาสีดาอะไรนี่ล่ะค่ะ เป็นน้องชายคนที่ชื่ออะไรสัก ๆ อะไรสักอย่างนี่แหละค่ะ เอ...เมื่อกี้ป้าก็จำได้นะ แต่ตอนนี้กลับลืมไปเสียได้"ไข่มุกหันไปสบตาธามทันทีและก็เห็นว่าเขาก็มองเธออยู่เช่นกัน คิ้วเข้มยกข
더 보기
ตอนที่ 5 เผชิญหน้า
“ปล่อยฉันนะ เมียคุณตบหน้าฉัน ฉันจะเอาคืน”ธามไม่พูดอะไรแต่บีบข้อมือศีตลาไว้แน่นจนเด็กสาวร้อง“ปล่อย! คิดจะรังแกกันหรือไง เอาพี่ชายฉันเข้าคุกยังไม่พอ ยังจะทำร้ายร่างกายฉันอีก เรียกตำรวจเลยสิ วันนี้ถ้าคุยกันไม่รู้เรื่อง ต่อให้จะลากออกไปฉันก็ไม่ยอมออกจากบ้านพวกคุณแน่ ๆ”“เธอ ต้อง การ อะไร”ธามถามเสียงขรึม น้ำเสียงของเขาทำให้ศีตลาสงบลงได้เล็กน้อย มันมีอำนาจแต่เธอรู้สึกได้ว่าคนที่เอ่ยประโยคนี้ออกมาต้องไม่ใช่คนโหดร้าย...ถ้าคุยกับนังเมียของเขาไม่ได้ ก็คุยกับคุณธามคนนี้ก็แล้วกัน“ฉัน...ต้องการให้พวกคุณช่วยปล่อยพี่ชายของฉันค่ะ”"พี่ชายคุณคือใคร""พี่...ศักดิ์สยามค่ะ พี่ชายฉันชื่อศักดิ์สยาม เขาเป็น...""ผมรู้ เขาทำงานกับผม คุณเป็นน้องเขาหรือ""ค่ะ ฉันเป็นน้องสาวแท้ ๆ ของพี่ต้น...คุณศักดิ์สยามน่ะค่ะ"เด็กสาวเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ใจเย็นลงมากแล้ว ธามจึงยอมปล่อยข้อมือของเธอเพราะแน่ใจว่าเธอคงไม่กระโดดเข้าใส่ไข่มุกอีก"ผมนึกว่าทีมกฎหมายของบริษัทไปประกันตัวเขาแล้วเสียอีก""ยังไม่มีใครแจ้งคุณหรือคะศีตลาเงยหน้ามองเขา ถามด้วยน้ำเสียงที่พยายามไม่ให้สั่น แต่ท่าทางหวั่นไหวของเด็กสาวย่อมไม่พ้นไปจากสายตาของธาม
더 보기
ตอนที่ 6 ข้อเสนอ
“เงียบก่อนเถอะเพิร์ล คุณบอกเองนะว่าจะให้ผมจัดการเองเพราะคุณจะไม่ยุ่งกับเรื่องนี้""งั้นคุณจะทำอะไรล่ะ ก็รีบ ๆ พูดมาซะเลยสิ จะให้เงินมันไปเท่าไหร่ก็ว่ามา""ผมจะช่วยศักดิ์สยาม..."ธามเอ่ยเรียบ ๆ แต่ชัดเจนและหนักแน่น แววตาของศีตลาแจ่มใสขึ้นมาเล็กน้อยอย่างไม่ค่อยแน่ใจ แต่ก็เป็นไข่มุกอีกตามเคยที่ร้องไม่พอใจ..."โอ๊ย ถามจริงเถอะ คุณจะห่วงใยอะไรนักกับพนักงานที่ไม่ซื่อสัตย์แบบนั้น"ไข่มุกรู้ว่าพนักงานที่ไม่ซื่อสัตย์คนนั้น...ศักดิ์สยาม... เขาทำทุกอย่างเพราะตกเป็นทาสรักของเธออย่างโงหัวไม่ขึ้น สั่งซ้ายไปซ้าย สั่งขวาก็ขวา สั่งกระโดดหน้าผาก็โดด แต่เธอก็ใช้ประโยชน์จากศักดิ์สยามจนพอแก่ใจแล้ว เธอสลัดผู้ชายคนนั้นทิ้งก่อนเรื่องยักยอกเงินจะแดงขึ้นมาเสียอีกและตอนนี้เธอก็ไม่ต้องการกลับไปเกี่ยวข้องให้ต้องแปดเปื้อน ก็อย่างที่ธามพูดก็ถูกคือไข่มุกคิดจะลอยแพชายที่เคยเป็นชู้รัก อย่างเดียวที่ศักดิ์สยามมีให้ไข่มุกก็คือความซื่อสัตย์ภักดี แต่เขาไม่มีเสน่ห์ ไม่เร้าใจ เธอปั้นแต่งเรื่องว่าธามทำร้ายทั้งร่างกายและจิตใจเขาก็ยังโง่จะเชื่อ ผู้ชายแบบนี้สำหรับไข่มุกแล้วก็คือผู้ชายน่าเบื่อดี ๆ นี่เองธามเลิกสนใจไข่มุก หันมาพ
더 보기
ตอนที่ 7 ความกลัดกลุ้ม
"ก็ไม่ปกติหรอก เพราะปกติเพิร์ลเป็นคนรักษาภาพลักษณ์""อ้อ วันนี้ไม่ปกติสินะ"ศีตลาพึมพำ เริ่มนึกอยากให้คุณไข่มุกเสียงวิทยุแปดหลอดนั่นเดินกลับมา เพราะตอนนี้เธอเริ่มรู้สึกกระอักกระอ่วนแปลก ๆ ที่ต้องนั่งอยู่กับธามสองต่อสองหลังเพิ่งคุยกันเรื่องมีลูกทำลูกอะไรนั่นแต่เขาก็ไม่ทำให้เธออึดอัดใจนาน เพราะชายหนุ่มร่างสูงลุกขึ้นยืน สีหน้าของเขากลับมาเป็นการเป็นงานอีกครั้ง"ถึงคุณจะตอบตกลงทันทีแบบไม่เสียเวลาคิด แต่เรื่องนี้ก็ใหญ่โตเกินกว่าจะตัดสินใจปุบปับ ผมจึงจะขอให้คุณกลับไปคิดทบทวนอีกสักรอบ... หลาย ๆ รอบ ระหว่างนี้ไม่ต้องห่วงเรื่องศักดิ์สยาม ผมจะให้ทุกฝ่ายที่เกี่ยวข้องดูแลเขาเองรวมถึงเรื่องที่เขาต้องนอนโรงพยาบาลด้วย...""ขอบคุณนะคะ""ส่วนเรื่องอุ้มบุญ...ผมอยากให้คุณกลับไปคิดดูอีกสักหนึ่งสัปดาห์ ถ้าเวลาน้อยไปก็คิดต่อจนกว่าคุณจะได้คำตอบที่่ตัวเอวจะไม่ต้องมานั่งเสียใจทีหลัง ผมไม่อยากใช้่เรื่องคดีของพี่ชายคุณมาบีบให้คุณทำเรื่องอะไรที่ยิ่งใหญ่และสำคัญแบบนั้น ตกลงนะครับ กลับไปคิดดูก่อน..."เด็กสาวสูดลมหายใจลึก ก่อนพยักหน้า"ค่ะ แล้วฉันจะกลับไปคิดดู"* * * * *"อะไรนะ! มีคนย้ายนายศักดิ์สยามไปอยู่ที่อื่น
더 보기
ตอน 8 เด็กเมื่อวานซืน
'ไม่ใช่เพราะกลัวพี่จะส่งเรียนไม่ไหวหรอกหรือ' ศักดิ์สยามถามตรง ๆ ตั้งแต่แม่จากไป เขากลายเป็นคนไม่เกี่ยงงาน รับจ้างทำทุกอย่างที่ไม่ผิดกฎหมายเพื่อให้มีเงินมาจุนเจือชีวิตของสองพี่น้อง แล้ววันนี้เขาอยู่ในจุดที่ดีกว่าตอนเป็นวัยรุ่นด้วยซ้ำ มีหน้าที่การงานทำที่มั่นคง เรื่องจะส่งเสียน้องสาวที่เขาเลี้ยงเหมือนลูก ให้สำเร็จการศึกษาชั้นสูงสุดเท่าที่ใจอยากเรียน เขาจึงมั่นใจว่าตัวเองก็จะต้องทำได้ แต่สุดท้ายศีตลาก็ไม่ยอมเปลี่ยนใจ เพราะเธอได้ตัดสินใจไปแล้ว 'หนูรู้ว่าพี่ต้นส่งไหว แต่มันก็ถึงเวลาที่ตาลจะต้องช่วยแบ่งเบาภาระของพี่ต้นด้วยแล้วเหมือนกัน อีกอย่างนะ ตาลก็อยากมีเงินของตัวเองเอาไปดูหนังกินไอติมกับลิลลี่บ้างสิ จะให้ขอพี่ต้นทุกวันก็เกรงใจแย่' เด็กสาวยืนยัน เอ่ยถึงลิลลี่ ศีตลาก็คล้ายจะได้ยินเสียงเพื่อนรักแว่วมาจากไหนไกล ๆ"ตาล ลูกตาล...ไอ้ลูกตาล!" ศีตลากระพริบตาถี่ งุนงงอยู่ครู่ก่อนจะรู้ตัวว่าตอนนี้กำลังนอนบนเตียงพยาบาล ในห้องพยาบาลของวิทยาลัย เมื่อเห็นเพื่อนฟื้นตื่น ทั้งลลิตาและแก้วขวัญก็ยิ้มดีใจ โล่งอก "ใครพาฉันมาที่นี่น่ะ" คนนอนเตียงถามเสียงแหบแห้ง ลลิตารีบล้วงหยิบขวดน้ำมาเปิดตอนที่แก้วขว
더 보기
ตอน 9 มื้อที่เงียบเหงา
“เราคุยเรื่องนี้กันไม่รู้กี่รอบแล้วนะเพิร์ล ถ้าคุณยังไม่มีทางออกใหม่ ๆ มาให้เราสองคน ก็กลับไปเถอะ ที่นี่ที่ทำงาน ผมจะทำงาน...”“ฮึ ไล่ไปเถอะ ต่อให้คุณจะไล่หรือจะทำเย็นชาใส่ฉันยังไง คุณก็กำจัดฉันออกไปจากชีวิตคุณไม่ได้หรอกนะธาม จำเอาไว้ก็แล้วกัน”หญิงสาวประกาศก่อนจะหันหลังกลับออกจากห้อง โดยไม่ลืมเหวี่ยงกระเป๋าถือในมือใส่แจกันดอกไม้ที่ตั้งบนโต๊ะรับแขกกลางห้องจนแตกกระจาย สักพักใหญ่ ๆ เมื่อแน่ใจว่าไข่มุกกลับไปแน่แล้ว อังคณาเลขาฯ ของเขาจึงค่อยโทรเรียกแม่บ้านให้เข้ามาเก็บกวาดทำความสะอาดเศษแก้ว“วันนี้กลับบ้านได้เลยนะอังคณา ผมคงไม่มีธุระอะไรจะให้คุณทำแล้ววันนี้”ธามเอ่ยกับเลขา อังคณารับคำ เดาได้ว่าเจ้านายคงรู้สึกเหนื่อยใจจนไม่มีแก่ใจจะอยู่ที่ทำงานต่อแต่ธามก็ไม่ได้ไปปลดปล่อยอารมณ์ที่ไหนอย่างที่ใครคาดเดา เขาแค่ตรงดิ่งกลับบ้าน บ้านที่เงียบเหงาเพราะแม่ของเขาพาเด็กรับใช้อีกสองคนไปปฏิบัติธรรมกับท่านด้วยที่เชียงใหม่ อีกหลายวันกว่าจะกลับแต่อย่างน้อยก็ยังมีป้าละออง...คนเก่าแก่อีกคนที่รับใช้แม่ของเขามานาน เมื่อชายหนุ่มกลับถึงบ้าน ป้าละอองก็รีบยกน้ำหวานใส่น้ำแข็งมาเสิร์ฟเขาทันที“ขอบคุณครับป้า”ชายหนุ
더 보기
ตอน 10 มนุษย์ป้า
ศีตลาตื่นแต่เช้า แต่งตัวชุดนักศึกษาแล้วก็สะพายกระเป๋าออกจากหอ แต่สถานที่ที่จะไปยังไม่ใช่วิทยาลัย เด็กสาวพิมพ์ส่งข้อความไปบอกลลิตาทางแชตไลน์ - วันนี้จะไปสาย คาบแรกฝากลาอาจารย์ด้วย –ไม่ถึงสามวินาที ลลิตาก็ส่งสติ๊กเกอร์กลับมา เป็นตัวการ์ตูนชูนิ้วว่า - OK- นี่ก็เป็นอีกเหตุผลที่ศีตลาคบหาเป็นเพื่อนกับลลิตาหรือลิลลี่ได้ยาวนานมาเกินเกือบสิบปี เพราะเพื่อนคนนี้ไม่ใช่คนชอบซักไซ้ซอกแซก นอกจากไม่ใช่คนชอบจับผิด ลลิตาก็ยังเป็นคนสดใส ใจกว้าง เธอจึงสบายใจที่ได้อยู่ใกล้ ๆศีตลาโดดเรียนวิชาแรกของเช้านี้ เพราะจะไปหาศักดิ์สยามที่โรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่ง...ทนายความของธามโทรศัพท์มาบอกเธอตั้งแต่เมื่อวานว่าย้ายโรงพยาบาลให้พี่ชายของเธอ และเพื่อความปลอดภัยของเขา ก็ห้ามเธอไม่ให้บอกเรื่องนี้ให้ใครรู้ โดยเฉพาะคุณไข่มุกถ้าไม่เพราะโดนฝ่ามือของนางปีศาจนั่นมาแล้วรอบนึง ศีตลาก็คงนึกไม่ออกเลยว่าผู้หญิงสวยสง่า ภาพลักษณ์ภายนอกดูดีตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างไข่มุก เนื้อแท้จะเป็นคนโหดร้ายใจดำได้ขนาดไหน ก็คงไม่แปลกที่แม้แต่ทนายความฝั่งสามียังไม่อยากเปิดเผยที่อยู่ของศักดิ์สยามให้นางรู้ คงกลัวพี่ชายของเธอจะไม่ปลอดภัยเสียล่ะกระม
더 보기
좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status