โลกกลม

ปึก ปึก ปึก!

"...."

สะโพกแกร่งอัดกระแทกความใหญ่โตท่อนเนื้อลำแข็งเข้าใส่กลีบร่องบานสวยของนางแบบดังเชื้อชาติเอเชียที่กำลังตัวอ่อนไร้เรี่ยวแรงแอ่นสะโพกมนรับเพราะผ่านบทสวาทร้อนแรงจากมาเฟียหนุ่มมานานกว่าห้าชั่วโมงไม่หยุดพัก 

หยาดน้ำรักสีขุ่นข้นพวยพุ่งไหลมารวมกันอยู่บนปลายปลอกถุงยาง ลำกายแกร่งเกร็งขึ้งร่างกายอับชุ่มไปด้วยเหงื่อจนมันวาว คาลอสคลายมือออกจากลำเอวคอดกิ่วของนางแบบสาวหุ่นสวยขยับดึงลำกายแกร่งออกจากร่องสวาทแดงบวมเป่งจนเกิดเสียงดังบ๊อกเอี้ยวตัวดังกระดาษทิชชูบนโต๊ะเล็กไม่ไกลกันมากนักจับรูดดึงถุงยางเนื้อบางออกจากแก่นกายใหญ่ที่เริ่มอ่อนตัวลงเล็กน้อย

ดวงตาคมหลุบลงยังมือหนาที่ยังคงกอบกำท่อนเอ็นแข็งเอาไว้ครู่หนึ่ง ปล่อยกระดาษเช็ดทำความสะอาดในมือหล่นลงพื้นก้าวเท้าเดินโทงเทงเข้าไปในห้องน้ำก่อนจะตามมาด้วยเสียงสายน้ำไหลกระทบพื้นด้านล่างบ่งบอกให้รู้ว่าเจ้าของร่างสูงใหญ่กำลังทำอะไรอยู่

คาลอสเดินกลับออกมาอีกครั้งด้วยร่างกายเปียกชุ่มไปด้วยหยาดน้ำ เรือนผมหนาถูกมือใหญ่เสยขึ้นอย่างลวกๆ ใบหน้าคมเข้มยังคงเรียบเฉย คว้าเสื้อคลุมตัวใหญ่สีดำขึ้นมาสวมทับเรือนร่างเปลือยก่อนจะเดินมาทิ้งตัวลงบนโซฟายาวตัวเดียวในห้อง เหลือบมองหญิงสาวร่างบางบนเตียงเล็กน้อยแล้วดึงสายตากลับ

ก๊อก~ ก๊อก~

เสียงเคาะประตูจากด้านนอกดังขึ้นสองครั้งก่อนจะปรากฏร่างสูงใหญ่ไม่ต่างกันของลูกน้องคนสนิทที่เดินเข้ามาพร้อมกับซองสีน้ำตาลในมือ คาดว่าคงจะเป็นข้อมูลของใครบางคนที่เขาให้ไปสืบมาเป็นแน่

มือหนาเลื่อนคว้ากล่องบุหรี่ราคาแพงสั่งทำพิเศษด้วยกลิ่นมิ้นท์อ่อนๆ ออกมาคีบ จุดสูบรอรายงานจากลูกน้องคนสนิทหลังจากวางซองเอกสารลงบนโต๊ะให้แล้ว

"ผู้หญิงคนนั้นชื่อนรีรัตน์ แก้วบริสุทธิ์ครับ ภูมิลำเนาเป็นคนเชียงใหม่แต่สอบติดพยาบาลที่กรุงเทพจึงย้ายมาเรียนที่นี่ อาศัยอยู่กับน้องชายและยายครับ"

"..."

"อาทิตย์หน้าเธอจะเริ่มฝึกงานพยาบาลกับโรงพยาบาลเอกชนครับ" เมื่อเห็นว่าเจ้านายทำเพียงดึงเอกสารจากในซองออกมาดูนิ่งๆ ไม่เอ่ยอะไรจึงได้รายงานต่อพร้อมกับลอบดูปฏิกิริยาตอบรับไปด้วย

คาลอสสูดเอาควันสีเทาหม่นเข้าเต็มปอดก่อนจะพ่นมันออกมาทางจมูกและปากลอยคลุ้งภายในห้องขนาดกลาง ดวงตาคมกริบหลุบจ้องรูปของหญิงสาวที่ได้จูบเขาเป็นคนแรกด้วยแววตาราบเรียบ

"นานาว..." เสียงเย็นเอ่ยกับตัวเองเบาๆ แต่คนที่ยืนอยู่ไม่ไกลกันมากนักก็สามารถได้ยินเสียงนั้นได้อย่างชัดเจน

พรึ่บ!

มือหนาจัดการโยนกระดาษเอสี่ในมือลงกลับบนโต๊ะ เอนหลังลงกับพนักพิงหลังยกขาขึ้นนั่งไขว่ห้างดึงมวนบุหรี่ออกจากริมฝีปากพร้อมกับพ่นควันสีเทาหม่นออกมาอีกครั้ง

"ออกไปก่อน"

"ครับ นายมีบินไปรัสเซียตอนห้าทุ่มนะครับ คุณอังเดรรออยู่ที่นั่นแล้วครับ"

"อือ"

เครย์ตันโค้งตัวลงเล็กน้อยเมื่อเอ่ยเตือนเจ้าเกี่ยวกับประชุมสำคัญของธุรกิจอีกอย่างของเจ้านายที่ถูกเลื่อนมาเป็นครั้งที่สามเพราะปัญหาที่เกิดช่วงเวลาไล่เลี่ยกันมาตลอดสองเดือนติดมานี้

"เดี๋ยว" ร่างสูงใหญ่ของมือขวาคนสนิทหมุนตัวกำลังจะเดินกลับออกไปแต่ถูกเรียกขัดจากเสียงของเจ้านายหนุ่มที่ยังคงนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาเสียก่อน ทำให้เครย์ตันจำต้องหมุนตัวกลับมาอีกครั้ง

"จัดการให้เรียบร้อย"

"ครับ"

เสียงทุ้มตอบรับคำสั่งจากมาเฟียหนุ่มเหลือบหางตามองร่างแบบบางของนางแบบสาวร่างเล็กบนเตียงก่อนจะล่าถอยออกไปเรียกลูกน้องเข้ามาอีกสองคนหิ้วปีกหญิงสาวที่นอนหมดสติออกไปจากห้องทั้งที่ยังคงเปลือยเปล่าอยู่แบบนั้น

มือใหญ่เอื้อมคว้าเอกสารประวัติส่วนตัวของหญิงสาวอีกคนบนโต๊ะด้านหน้าขึ้นมาดูอีกครั้ง นิ้วเรียวแกร่งอีกข้างคีบมวนบุหรี่ที่ถูกสูบพร่องลงไปกว่าครึ่งส่งกลิ่นควันบุหรี่และมิ้นท์จางๆ ลอยคละคลุ้งทั่วห้องเอาไว้

หรี่ตาคมลงเล็กน้อยกวาดจ้องตัวอักษรที่ปรากฏชื่อโรงพยาบาลที่เจ้าหล่อนจะต้องไปฝึกงานอีกหนึ่งอาทิตย์ข้างหน้านี้พลางเอ่ยทวนชื่อเสียงเบา 

"โรงพยาบาลเซนต์ฟรอตแอลชั่น..."

หึ! เหมือนโลกจะกลมน่าดู นับจากวันที่เธอเดินชนเขาที่สนามบินกระทั่งมาที่คลับเมื่อคืนและโรงพยาบาลที่เธอจะไปฝึกงาน... 

.

.

นานาวนั่งหาวอยู่หน้าหน้าจอโทรทัศน์จอใหญ่ที่กำลังเล่นละครช่วงดึกของไทยตามเวลาในห้องคอนโดขนาดกลางของตัวเอง ด้านหน้ามีซองขนมขบเคี้ยวยี่ห้อดังวางเรี่ยราดบอกให้รู้ว่าเจ้าตัวได้นั่งอยู่ตรงนี้มานานกว่าช่วงเวลาที่ละครเล่นแล้ว และตอนนี้เธอก็กำลังเกิดอาการหาวหวอดอยากพักร่างกายแล้วเช่นกัน

เอิ๊ก!

หญิงสาวร่างเล็กเรอเอิ๊กอ๊ากเรียกสติที่กำลังจะหลับใหลให้ตื่นกลับขึ้นมา มือเรียวยื่นคว้าแก้วน้ำขึ้นดื่มตามเบิกดวงตากว้างพลางหย่อนเท้าสองข้างลงเหยียบบนพื้นพรมขนสัตว์สีเข้ม

"ไม่ไหวแล้วนั่งมาตั้งแต่เที่ยงไม่รู้นั่งมาได้ไง"

ใช่ ไม่รู้นั่งมาได้ไง หลังจากเพื่อนเธอกลับไปก็ย้ายตัวเองมานั่งตรงนี้ เปิดโทรทัศน์ให้เสียงดังกลบความเงียบเพื่อจะได้ไม่คิดอะไรฟุ้งซ่านแต่ตัวเองกลับนั่งเหม่อหยิบขนมเข้าปากบ้างน้ำบ้างจนรู้ตัวอีกทีก็หมดไปหลายห่อแล้ว นี่ยังเหม่อคิดถึงเรื่องที่เพื่อนเล่าให้ฟัง วีรกรรมที่ตัวเองเผลอไปก่อตอนเมาไม่หยุด

ไม่พอยังคิดไปถึงใบหน้าหล่อเหลาของผู้ชายคนนั้นที่จำแทบไม่ได้เลยว่าช่วงเวลาที่สัมผัสกันมันเป็นความรู้สึกยังไง ในขณะเวลาเดียวกันภาพในจอยักษ์ตรงหน้าก็เล่นไปเรื่อยๆ แบบไม่ได้เปลี่ยนช่อง ข่าว โฆษณา หรือแม้กระทั่งละครที่เล่นอยู่มันเรื่องอะไรเธอยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำ

นานาวสะบัดหัวไล่ความคิดทั้งหมดออก ตอนนี้เป็นเวลาการพักผ่อนแล้วเธอต้องดึงตัวเองกลับมา หากว่ามีโอกาสได้เจอกับผู้ชายคนนั้นอีกค่อยขอโทษเขาไป ไม่ใช่แค่เขาที่เสียจูบแรกแต่ยังเป็นเธอด้วยที่เสียไป เขาไม่ได้เสียหายคนเดียวสักหน่อย

คิดได้แล้วก็คว้ารีโมทมาปิดโทรทัศน์ดันตัวลุกขึ้นเดินกลับเข้าไปในห้องนอน ไม่ลืมปิดไฟในห้องโถงรับแขกรวมไปถึงห้องสำหรับทานข้าวและทำกิจกรรมต่างๆ ด้วย ตรงเข้าไปในห้องน้ำจัดการอาบน้ำชำระกายเรียกความสดชื่นให้ตัวเองก่อน ก่อนจะออกมานั่งหน้าโต๊ะเครื่องแป้งบีบครีมบำรุงผิวชโลมลงบนผิวกายเนียนนุ่มของตัวเอง

ตามมาด้วยสวมชุดนอนกระโปรงสายเดี่ยวลายดอกไม้โดดขึ้นเตียงไม่ลืมตั้งนาฬิกาปลุกพรุ่งนี้เช้าเพื่อจะได้ไปมหาลัยทำเรื่องฝึกงานอีกด้วย ก่อนจะหลับตาปล่อยให้ตัวหลับใหลไปกับช่วงเวลาของค่ำคืนท่ามกลางเมืองกรุงที่แสนจะวุ่นวาย หวังว่าพรุ่งนี้ตื่นขึ้นสมองจะลืมเลือนเรื่องที่เพิ่งรับรู้ในวันนี้ไปบ้าง...