เรื่องที่ก่อ

"อื้อ~"

แสงสว่างจ้าลอดผ่านจากผืนม่านบางส่องกระทบลงมาบนเปลือกตาบางส่งผลให้เจ้าของครางเสียงอืออาในลำคออย่างขัดใจ ร่างบางบนเตียงพลิกซุกหน้าเข้าในผ้าห่มหลบแสงจ้ารบกวนการพักผ่อน ในขณะเดียวกันก็ยกขาขึ้นพาดหมอนข้างผ้าห่มไปด้วย

ครืด~ ครืด~

เสียงเรียกเข้าจากเครื่องมือสื่อสารในกระเป๋าสะพายบนโต๊ะข้างหัวเตียงเสียงครืดคราดทำคนเมาค้างปวดหัวตุบๆ ต้องตวัดแขนขาพลิกหันกลับอีกครั้ง ในฝันกึ่งหลับกึ่งตื่นเหมือนถูกค้อนปอนด์ใหญ่ๆ ทุบเข้ากลางศีรษะอย่างจังทำสมองหนักอึ้งหัวหมุนติ้ว

"อื้อ!~"

นานาวเปล่งเสียงครางในลำคออย่างหงุดหงิดอีกครั้งเด้งตัวลุกขึ้นพรวดพราดจากที่นอนโดยที่เปลือกตายังคงปิดสนิท รู้สึกโลกหมุนจนต้องปรับโฟกัสตัวเองอยู่พักหนึ่งก่อนจะค่อยๆ ปรือตาขึ้นรับเช้าวันใหม่ในเวลาเกือบเที่ยง 

ครืด~ ครืด~

เสียงครืดคราดจากเครื่องมือสื่อสารดังแทรกขึ้นมาอีกครั้งหลังจากเงียบหายไปแล้วครู่หนึ่งเรียกความสนใจจากคนที่ยังคงเมาค้างให้เลื่อนสายตาไปยังจุดกำเนิดเสียง นานาวผ่อนลมหายใจเจือกลิ่นแอลกอฮอล์บางเบาพรืดใหญ่เอี้ยวตัวเกี่ยวสายกระเป๋าสะพายข้างมาวางบนตักสอดมือคว้าเจ้าของเสียงดังรบกวนออกมากดรับสาย

"ฮัลโหล~"

เสียงแหบพร่าเอ่ยทักสายปลายสายก่อนล้มตัวลงกลับบนหมอนใบใหญ่หลับตาลงอีกครั้ง

'คิดไว้แล้วเชียวว่าแกยังไม่ตื่น'

"มีอะไรหรือเปล่าฉันเพิ่งตื่นแฮ่ม.." ไม่คิดว่าเสียงตัวเองจะแหบได้ขนาดนี้ เมื่อคืนคงจะยกหนักไปหน่อยไม่น่าเลยทั้งที่ปกติไม่เคยดื่มจนเมาขนาดนี้มาก่อนเลยด้วยซ้ำ

'อยู่หน้าห้องเนี่ยออกมาเปิดประตูเร็ว'

"หื้อ? มาทำไม"

วันนี้ไม่มีนัดกันแล้ว... เพื่อนเธอจะมาทำไม 

'มาเตือนสติแกไง ไปก่อเรื่องอะไรไว้ยังไม่จำอีก'

เธอไปก่อนเรื่องอะไรไว้กัน เสียงที่ดังเล็ดลอดเข้ามาไม่ใช่เสียงของเจ้าของชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอเธอแต่เป็นเสียงของเพื่อนสาวอีกคนต่างหาก

นานาวยกโทรศัพท์ออกจากหูผ่อนลมหายใจออกอีกครั้งก่อนจะขยับดันตัวลุกขึ้น เหวี่ยงเท้าเล็กลงข้างเตียงสอดสายตามองหารองเท้าใส่อยู่บ้านหัวกระต่ายสีฟ้าอ่อนของตัวเอง พอเห็นว่าถูกวางอยู่ปลายเตียงจึงโดดลงมาบนพื้นเย็นเยียบเดินเข้าไปสอดเท้าเข้าในรองเท้าคู่โปรดยกมือเกาหัวเสียงดังแกรกๆ เดินออกไปเปิดประตูให้เพื่อนที่มายืนรอหน้าห้องไม่รู้นานเท่าไหร่แล้ว

"หวัดดี~" ริมฝีปากอวบอิ่มรูปกระจับคลี่ยิ้มกว้างให้เพื่อนรักสองคนที่ยืนกอดอกทำหน้านิ่งรออยู่หน้าห้อง เบี่ยงตัวหลบเล็กน้อยให้เพื่อนได้เดินเข้ามาในห้องแล้วตัวเองก็ปิดประตูตามหลัง

"มีอะไรหรือเปล่ามาแต่เช้าเลย"

"เช้าบ้าอะไรห๊ะ เหลือสิบนาทีจะเที่ยงแล้วย่ะ"

"อ้าวเหรอแฮ่ๆ" ยกดูเวลาบนหน้าจอสี่เหลี่ยมในมือตัวเองแล้วก็ได้แต่ยิ้มแห้ง ยังรู้สึกหัวหมุนอยู่เลยคงเพราะเมื่อคืนดื่มหนักไปแน่เลย ต่อไปคงต้องเบาลงแล้ว

"จะคุยเลยหรือจะไปอาบน้ำก่อน" หนาวเป็นเจ้าของคำถามหลังจากปล่อยให้ข้าวแป้งบ่นคนตัวเล็กมาได้สักพัก กวาดสายตามองเพื่อนรักในชุดเดิมเมื่อคืนแต่ใบหน้าไร้เครื่องสำอางเพราะเธอกับข้าวแป้งช่วยกันเช็ดทำความสะอาดให้เจ้าหล่อนเรียบร้อยตั้งแต่เมื่อคืนก่อนจะกลับมาจ้องใบหน้าหวานจิ้มลิ้มอีกครั้ง

"อ่า... เดี๋ยวฉันไปอาบน้ำก่อนแล้วกัน แปบเดียว"

"..."

ไม่มีเสียงตอบขานกลับ นานาวรีบวิ่งกลับเข้าไปในห้องนอนคว้าผ้าขนหนูผืนใหญ่สีฟ้าอ่อนของตัวเองแล้วรีบเดินเข้าห้องน้ำเพื่ออาบน้ำ ดูจากหน้าแล้วเหมือนเมื่อคืนเธอจะไปก่อเรื่องอะไรไว้แต่ภาวนาขออย่าให้เป็นเรื่องใหญ่เลย เห็นสายตายัยเจ๊แล้วรู้สึกขนลุกไปทั้งตัวเลย

นานาวใช้เวลาจัดการตัวเองเพียงยี่สิบนาทีก็ออกมาพร้อมกับชุดใหม่ เสื้อครอปปาดไหล่แขนตุ๊กตาสีชมพูอ่อนและกระโปรงกางเกงสีขาว ผมสวยถูกเจ้าตัวปล่อยสยายกลางหลังรีบกลับมานั่งโซฟาเดี่ยวสีขาวตรงข้ามเพื่อนสองคนที่กำลังก้มหน้าก้มตาทำหน้าเคร่งเครียด

"เสร็จแล้ว"

"อือ กินนี่ก่อนเดี๋ยวจะกลืนอะไรไม่ลง"

"...ทำไม" เอียงคอเล็กน้อยด้วยความสงสัย แต่พอเห็นสายตาเพื่อนพเยิดหน้าให้รีบทานจึงจำต้องยกโจ๊กคัพรสหมูขึ้นมาทาน

ดวงตากลมโตดำขลับจ้องหน้าเพื่อนที่ยังคงเอาแต่ก้มหน้าก้มตาจ้องยังหน้าจอไอแพด มีหันมองกันบ้างเป็นครั้งคราวด้วยความสงสัย ทานโจ๊กไปเงียบๆ จนกระทั่งหมดจึงวางถ้วยเปล่าลงบนโต๊ะยกแก้วน้ำขึ้นดื่มตามพลางหลุบตาลงเล็กน้อยเป็นจังหวะเดียวกันกับที่ไอแพดในมือเพื่อนถูกวางลงบนโต๊ะด้านหน้า

รูปที่ปรากฏในหน้าจอสี่เหลี่ยมกว้างคือรูปของผู้ชายคนหนึ่งในชุดสูทดูดีสีดำทั้งตัว ใบหน้าหล่อเหลาคมเข้มไรตอหนวดบางเบากับแว่นตาสีดำด้านที่ปกปิดดวงตาสองข้างนั้นยิ่งทำให้ผู้ชายคนนั้นดูหล่อขึ้นไปอีกหลายเท่าตัว ภาพเหมือนเป็นการแอบถ่ายจากมุมหนึ่งที่ไกลพอสมควรเพราะมันออกจะเบลอๆ หน่อยแต่ก็ไม่สามารถบดบังความหล่อของเขาได้เลย

คาลอส บาลาสเซีย... เป็นชื่อของผู้ชายคนนั้นสินะ 

"จำได้ไหมเมื่อคืนทำอะไรลงไป"

"..." ดวงตากลมเงยกลับขึ้นยังเจ้าของเสียงก็คือหนาว ส่ายหัวเบาๆ เพราะตัวเองกำลังอมน้ำในปากอยู่

"เมื่อคืนแกเมา..."

"..." ก็พอรู้ตัวว่าตัวเองเมา เพราะตั้งแต่แก้วที่สามที่ยกกระดกลงคอแล้วก็รู้มึนหัวมากสติก็ล่องลอยแต่ก็จำได้ว่าตัวเองยังคงประคองตัวไม่ให้ล้มฟุบได้

หนาวพ่นลมหายใจออกปากเมื่อเห็นท่าทีของเพื่อนที่ดูใสซื่อซะจนเหนื่อยใจ เจ้าตัวกลืนน้ำในปากลงคอโดยที่สายตายังจดจ้องมายังเธอไม่วางตารอฟังสิ่งที่กำลังจะเอื้อนเอ่ยออกไปอย่างตั้งใจ 

เริ่มเล่าเรื่องราวที่เจ้าหล่อนได้ไปก่อไว้ ซึ่งไม่รู้ว่าตอนนี้ผู้ชายคนนั้นจะตามหมายหัวเพื่อนเธอไปแล้วหรือเปล่า หากโชคดีตอนนั้นเขาอาจจะแค่เมาแล้วเผลอทำไปแบบไม่รู้ตัว แต่หากโชคร้ายเพื่อนเธอรวมถึงเธอสองคนก็คงจะโดนหมายหัวโทษฐานที่ไม่รู้กาลเทศะบังอาจล้ำเส้นสิ่งหวงแหน โดยเฉพาะคนตัวเล็กที่นั่งอึ้งอยู่ตรงข้ามหลังรับฟังเรื่องราวทั้งหมดแล้ว

"ฉันจูบ.. ผู้ชายในรูปนี้เหรอ"

นิ้วเรียวสวยชี้มายังตัวเองแล้วเปลี่ยนทิศชี้กลับไปยังเจ้าของใบหน้าหล่อเหลาที่ตัวเองเอ่ยปากชมไปเมื่อครู่นี้ด้วยใบหน้าอึ้งๆ ไม่คิดว่าตอนเมาแล้วจะใจกล้าขนาดนี้ นี่ขนาด... ยอมเสียจูบแรกของตัวเองเพื่อพิสูจน์ให้เพื่อนเห็นว่าผู้ชายคนนั้นไม่ได้เข้าถึงตัวยากเลยงั้นเหรอ

นานาวอ้าปากค้างเมื่อเพื่อนพยักหน้าให้บอกให้รู้ว่าเป็นความจริง เลื่อนสายตายังเพื่อนรักอีกคนอย่างข้าวแป้งก็ได้รับคำตอบเดียว

อยากยกมือขึ้นกุมขมับแต่ติดที่มือกลับแข็งค้างยกไม่ขึ้น กะพริบตาปริบด้วยความคิดไม่ตกเพราะตัวเองจำไม่ได้ว่าไปทำแบบนั้นตอนไหน อยากจะคิดว่าเพื่อนแกล้งแหย่เล่นเหมือนทุกครั้งแต่สีหน้าของพวกนางไม่ใช่เลย

"อ๊า! ทำอะไรลงไปเนี่ย! นั่นจูบแรกฉันเลยนะ"

"อย่าเพิ่งมาห่วงจูบแรกแกเลย ห่วงชีวิตน้อยๆ ของแกดีกว่าไม่รู้ว่าเขาจะหมายหัวแกอยากจะฆ่าแกให้ตายเป็นร้อยๆ ครั้งหรือเปล่า ฉันได้ยินมาว่าไม่เคยมีใครได้สัมผัสหน้าของเขาเลยนะไม่ว่าจะเป็นพวกนางแบบดังๆ หรือดาราดังๆ ที่ได้ไปดูแลเขา แกคนแรกที่กล้าไปทำแบบนั้นรู้ไว้ด้วย" ข้าวแป้งเอ่ยบอกเพื่อนในขณะที่หนาวยกมือกอดอกทิ้งตัวลงกับพนักพิงหลัง ส่วนคนก่อเรื่องตรงข้ามยกมือขึ้นปิดหน้าตัวเองกรีดเสียงไม่ดังมากนัก

นิ้วเรียวสวยเปิดอ้าให้ดวงตาสองข้างได้โผล่ออกมาหลังฟังคำเพื่อนเสร็จ หัวใจดวงน้อยเต้นแรงใบหน้าแดงก่ำเกิดจากการลูบหน้าแรงๆ และกรีดร้องเมื่อครู่

นานาวกลืนน้ำลายลงคอกะพริบตามองเพื่อน ลดมือลงคิดตามแล้วได้แต่กังวลกลอกตาไปมา

"ไม่หรอกน่าแค่จูบเองนะไม่ถึงกับฆ่าหรอกมั้ง"

"เขาเป็นมาเฟียนะยัยนาว มาเฟียไม่ใช่คนธรรมดาเหมือนเราๆ นี่"

"อือ นั่นสินะ"

มาเฟียในหนังในนิยายเท่าที่เคยดูเคยอ่านมาจะเป็นจำพวกฆ่าโดยไม่กะพริบตา โหดเหี้ยม เลือดเย็นและมีลูกน้องเป็นโขยง แล้วเมื่อคืนเธอไปลากผู้ชายคนนั้นมาได้ไง ถ้าเป็นมาเฟียจริงลูกน้องเขาก็ต้องกระทืบเธอออกห่างจากเจ้านายตั้งแต่ตรงนั้นแล้วป่ะ เขาอาจไม่ใช่มาเฟียของจริง แค่มีคนคอยเฝ้าเพราะเป็นคนดังก็ได้ ไม่โหดขนาดนั้นหรอก

คิดในแง่ดีเอาไว้ก่อนเผื่ออาจจะไม่ใช่แบบที่เพื่อนเธอเล่ามา แต่ทำไมใจยังรู้สึกวูบโหวงแปลกๆ ท้องไส้ก็มวนปั่นป่วนยามนึกถึงภาพการฆ่าฟันแบบโหดเหี้ยมของมาเฟียในหนังที่เคยผ่านตา

"ยังไงก็แล้วแต่แกต้องระวังตัวเอาไว้ก่อน ถ้าเงียบไปก็ดีแต่ถ้ามีอะไรแปลกๆ อย่างเช่นเหมือนมีคนเดินตามหรือเหมือนโดนมองจากมุมๆ หนึ่งตลอดเวลาแกต้องรีบบอกฉันเข้าใจไหม" หนาวที่นั่งฟังเพื่อนพูดคุยกันมาสักพักเอ่ยเสียงจริงจังกับคนตัวเล็กตรงข้าม 

"อื้อๆ" สาวเจ้าก็พยักหน้าเข้าใจอย่างไม่อิดออด ถึงจะบอกว่าไม่มีอะไรแต่ใจก็อดกลัวไม่ได้เหมือนกัน

"ดี"

เสียงหวานเอ่ยขึ้นทิ้งตัวลงกลับกับพนักพิงอีกครั้ง ผ่อนลมหายใจรดเหนือริมฝีปาก บางทีอาจไม่ได้เป็นแบบที่พวกเธอคิด ผู้ชายคนนั้นคงไม่เอาเวลาอันมีค่าของเขามาเสียกับผู้หญิงตัวเล็กๆ อย่างคนตรงข้ามหรอก

แต่ยังไงก็ป้องกันไว้ดีกว่า พูดไว้เผื่อวันดีคืนดีเขาวนกลับมา หรือเผื่อเผลอเจอกันอีกจะได้รับมือทัน