ฝึกงาน

เท้าเล็กก้าวเข้ามาภายใต้ตึกสูงเกือบยี่สิบชั้นของโรงพยาบาลนานาชาติชื่อดังด้วยรอยยิ้มและแววตาที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้น ดวงตากลมโตเหลือบมองรอบบริเวณพร้อมกับฉีกยิ้มกว้างหลังรุ่นพี่พยาบาลที่รับหน้าที่ดูแลนักศึกษาพยาบาลฝึกงานเรียกให้เข้ามาพร้อมกับเพื่อนร่วมรุ่นต่างสถาบันต่างๆ

"อ๊ะ! ขอโทษค่ะ" 

นานาวชะงักเท้าที่สะดุดเข้ากับเพื่อนรุ่นเดียวกันแต่ต่างมหาลัยที่หยุดยืนด้านหน้าโค้งตัวลงเล็กน้อยเอ่ยขอโทษเสียงเบา ในขณะที่คนที่ตัวเองเดินชนทำเพียงหันมายื้มให้เล็กน้อยเท่านั้น

"สวัสดีค่ะทุกคน พี่ชื่อยี่หวานะคะจะรับหน้าที่ดูแลทุกคนในรุ่นปีนี้ใครมีปัญหาอะไรก็ปรึกษาพี่ได้นะคะ"

"ค่ะ"

"เอาล่ะค่ะตอนนี้เดี๋ยวพี่จะแบ่งน้องๆ ให้ไปยังแต่ละวอร์ดตามรายชื่อในมือนี้นะ"

หลังจากรุ่นพี่พยาบาลเอ่ยจบก็มีการขานชื่อของนักศึกษาพยาบาลทุกคน แบ่งออกไปยังวอร์ดต่างๆ ที่ต้องรับหน้าที่แล้วค่อยมีรุ่นพี่ประจำวอร์ดมารับอีกทีว่าต้องทำอะไรบ้าง นานาวได้อยู่วอร์ดฉุกเฉินกับเพื่อนรุ่นเดียวกันอีกสองคน วันแรกก็รับหน้าที่ดูแลคนไข้ฉุกเฉินทั่วไปก่อนอย่างเช่นทำแผลคนไข้ที่เกิดอุบัติเหตุเลือดตกยางออกเล็กๆ น้อยๆ เพื่อค่อยๆ ปรับตัวไป 

นับว่าโชคดีมากที่เธอได้รุ่นพี่พยาบาลที่ดียิ้มแย้มให้ตลอดเวลาแม้จะเจอกับคนไข้สถานการณ์แบบไหนมาก็ตาม และตอนนี้เธอก็กำลังยืนทำแผลให้กับคนไข้ผู้ชายรายหนึ่งที่อยู่ในอาการมึนเมาแล้วเกิดไปมีเรื่องกันมา หัวแตกต้องเย็บสามเข็มคางแตกและมีแผลตามร่างกายเล็กน้อย

"อีกนิดเดียวจะเสร็จแล้วค่ะคนไข้"

"..."

เสียงหวานเอ่ยหว่านล้อมราวกับกำลังหว่านล้อมเด็กน้อยทำให้ชายร่างสูงโปร่งบนเตียงคนไข้จำต้องสลัดความมึนเมาจ้องใบหน้าหวานจิ้มลิ้มภายใต้หน้ากากอนามัยสีขาวสะอาดอย่างห้ามไม่ได้

ดวงตากลมฉ่ำวาวที่จดจ้องมองแผลบนปลายคางทำให้ใบหน้าสวยต้องอยู่ใกล้ใบหน้าอีกคนเพียงคืบ แพขนตาหนางอนยาวที่กระพรือขึ้นลงช้าๆ เป็นจังหวะทำคนเมาเผลอหลงเคลิบเคลิ้มในภวังค์รอบกายเหมือนติดอยู่ในโลกส่วนตัวไร้ผู้คน

"โอ๊ย!"

"แสบหน่อยนะคะเดี๋ยวก็เสร็จแล้วค่ะ"

นานาวดึงดวงตากลมโตขึ้นยังใบหน้าของคนเจ็บเล็กน้อยเอ่ยเสียงหวานปลอบประโลมก่อนจะยั้งน้ำหนักมือที่แทบจะเบาหวิวให้เบามากกว่าเดิมกดสำลีชุบแอลกอฮอล์ลงไปบนแผลสดอีกครั้ง

มือเรียวจัดการเก็บอุปกรณ์กลับไปเก็บยังตำแหน่งสำหรับอุปกรณ์ที่ต้องนำไปทำความสะอาดฆ่าเชื้อหลังจากทำแลให้คนไข้ชายร่างสูงเสร็จเรียบร้อยแล้ว ก่อนจะเดินกลับมาดูคนไข้รายอื่นโดยมีสายตาของคนที่เพิ่งได้รับการดูแลมาหมาดๆ คอยเหลือบมองอยู่ตลอดเวลา ความเมาก็เหมือนจะสร่างลงไปมาก

"คุณเชนครับ"

"..."

ดวงตาคมเลื่อนออกจากใบหน้าหวานของพยาบาลสาวไปยังเลขาส่วนตัวที่เดินมาหยุดข้างเตียงเอ่ยเรียกเสียงนิ่ง ข่มตาลงเล็กน้อยสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อปรับอารมณ์ตัวเอง ยังคงรู้สึกมึนหัวและแสบปวดแผลที่เพิ่งได้รับมาอยู่มาก

ราเชนลืมตาขึ้นมาอีกครั้งหลังปรับอารมณ์ให้เย็นลงได้ เหลือบมองตรงไปยังตำแหน่งที่เคยมีร่างเล็กของพยบาลสาวยืนทำหน้าที่อยู่แต่ตอนนี้กลับไม่มีแล้วครู่หนึ่ง ดันตัวขึ้นนั่งหย่อนขาลงข้างเตียงโดดลงจากเตียงคนเจ็บเดินกลับออกไปจากห้องฉุกเฉินพร้อมด้วยร่างสูงของเลขาส่วนตัว

.

.

"โอเคพี่รู้แล้ว ฝากบอกยายด้วยว่าไม่ต้องห่วงพี่สบายดีแล้วก็บอกให้กินข้าวตรงเวลาด้วย แค่นี้แหละพี่ทำงานอยู่"

เสียงหวานกรอกลงไปให้คนในสายให้คลายความกังวลบอกว่าตัวเองสบายดี ไม่ไวเอ่ยสั่งให้กำชับผู้เป็นยายให้ทานอาหารให้ตรงตามเวลาด้วย นานาวสอดโทรศัพท์มือถือลงกลับในกระเป๋าเสื้อหมุนตัวออกจากห้องน้ำมายืนล้างมือหน้าอ่างล้างหน้า พลางสำรวจความเรียบร้อยบนใบหน้าหวานไปด้วย

หลังจากเข้าฝึกงานแบบจริงจังเธอแทบไม่มีเวลาเพราะช่วงที่ผ่านมาคนป่วยฉุกเฉินเยอะมากมาจากอุบัติเหตุทางถนนเสียส่วนใหญ่คงเพราะใกล้ช่วงเทศกาลหยุดยาวผู้คนส่วนใหญ่จึงเดินทางกันเยอะมากขึ้นเลยเกิดเหตุตามท้องถนนเพิ่มมากขึ้นเช่นกัน แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังมีวันหยุดอาทิตย์ละหนึ่งวันเป็นวันเสาร์อาทิตย์วันไหนที่ไม่ใช่เวรแต่ก็ยังรู้สึกว่าร่างกายยังคงเพลียมากอยู่ดี

ส่วนเรื่องของผู้ชายคนนั้นที่เพื่อนเธอเคยเอ่ยถึง... เขาไม่ได้มาตามหรือมาทำอะไรให้เธอเหมือนที่เพื่อนกังวลเลย เธอลืมไปแล้วด้วยซ้ำแต่พอถูกเพื่อนสะกิดให้ก็เพิ่งจะนึกขึ้นได้ แต่หน้าตาที่เพื่อนเคยให้ดูจากในอินเทอร์น็ตก็ไม่หลงเหลือในความทรงจำเลยสักนิด รู้แค่ว่าเขาหล่อมากเท่านั้นเอง

นี่ก็ผ่านมาสามอาทิตย์แล้วเขาคงจะไม่ได้สนใจเธอมากขนาดนั้นหรอก อีกอย่างหากเขาเป็นมาเฟียจริงก็คงไม่มีเวลามายุ่งกับคนธรรมดาตัวเล็กๆ แบบเธอหรอก เอาเวลานั้นไปทำอย่างอื่นยังมีประโยชน์กว่าอีก

"นาวพี่ฝากเอาเอกสารไปให้คุณหมอชลที"

"ได้ค่ะพี่ยี่หวา"

เท้าเล็กก้าวเดินตามเส้นทางไปยังแผนกตึกพิเศษที่ต้องเดินเข้าลึกเข้าไปด้านในตัวตึกอีกที ตึกนี้จะเป็นตึกสำหรับผู้ป่วยวีไอพีไปจนถึงวีวีไอพีและเป็นตึกที่ผู้บริหารอยู่ด้วย ส่วนมากพยาบาลหรือนักศึกษาพยาบาลตัวเล็กๆ อย่างเธอจะไม่ค่อยได้เข้ามาในตึกนี้มากนัก รอบด้านตึกจะเงียบมากกว่าด้านนอกมากเพราะไม่มีผู้คนพลุกพล่าน ตามจุดยังมีชายใส่ชุดสีดำเฝ้าดูแลความปลอดภัยจะเรียกว่ายามก็น่าจะได้ในความรู้สึกของเธอ

"สวัสดีค่ะคุณหมอชล"

เสียงหวานเอ่ยทักทายคุณหมอสาวที่คุ้นหน้าคุ้นตากันดีเพราะเธอชอบเทียวไปแผนกฉุกเฉินตลอดหากว่างเว้นจากคนไข้พิเศษแล้ว คุณหมอสาวฉีกยิ้มหวานให้กับนานาวก่อนจะเอ่ยทักทายกลับด้วยความเป็นมิตรเช่นกัน เธอได้ฉายาว่าเป็นดาวโรงพยาบาลเพราะออร่าความสวยที่เปล่งประกายและรอยยิ้มที่มักได้เห็นตลอดเวลานั้น

"เอกสารที่คุณหมอต้องการค่ะ"

"ขอบใจจ้า"

นานาวยืนหน้าโต๊ะทำงานของคุณหมอคนสวยแอบเผลอยืนชื่นชมความสวยงามของเจ้าหล่อนแล้วก็ยิ้มให้กับตัวเองบ่อยๆ คิดว่าหากตัวเองมีออร่าเปล่งประกายได้เสี้ยวหนึ่งของคุณหมอดาวประจำโรงพยาบาลเธอก็คงจะภูมิใจไม่น้อยเลย

ริมฝีปากอวบอิ่มคลี่ยิ้มบางๆ เอ่ยพูดคุยสัพเพเหระกับคุณหมอคนสวยประจำโรงพยาบาลอีกเล็กน้อยก่อนจะเดินกลับไปยังห้องฉุกเฉินพร้อมกับเอกสารอีกฉบับที่คุณหมอสาวเอ่ยฝากไปด้วย

ระหว่างทางที่เงียบเชียบได้ยินเพียงเสียงรองเท้าตัวเองตกกระทบกับพื้นด้านล่างก็เกิดมีเสียงฝีเท้าหนักของกลุ่มคนจำนวนมากกว่าห้าชีวิตก้าวเดินเข้ามาจากทางด้านหน้าเช่นกัน นานาวเงยหน้าขึ้นยังกลุ่มจำนวนคนที่กำลังจะเดินสวนกันเผลอหยุดเท้าจ้องมองชายร่างสูงใหญ่ที่ดูยังไงก็ไม่ใช่คนเชื้อชาติเดียวกันกำลังเดินหน้านิ่งตรงมาทางนี้

ใบหน้าคมเข้มหล่อเหลาสะกิดก้อนเนื้อก้อนเล็กในอกข้างซ้ายให้กระตุกเข้าอย่างจัง โครงหน้าคมเข้มเหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อนของหนึ่งในจำนาวนกลุ่มคนนั้นทำลำคอเล็กแห้งผากแต่ก็จำไม่ได้ว่าเคยเห็นเขาจากที่ไหน ดวงตาคมกริบไม่ได้ปรายมายังจุดที่เธอยืนเลยด้วยซ้ำแต่อย่างนั้นก็ยังรับรู้ได้ถึงความกดดันน่ากลัวจากดวงตาคู่นั้นอยู่ดี

"คุณคาลอส"

นานาวเอี้ยวตัวตามเสียงหวานหยดของคุณหมอสาวที่เพิ่งพูดคุยกันเมื่อครู่ เหมือนเธอจะเอ่ยทักหนึ่งในกลุ่มชายร่างสูงใหญ่นั้นนะ เพราะเพียงแค่เสียงหวานดังขึ้นชายร่างสูงใหญ่จำนวนห้าชีวิตก็หยุดชะงักหันมาตามเสียง

กลิ่นหอมอ่อนๆ จากน้ำหอมของคุณหมอสาวโชยผ่ายตามร่างบอบบางที่เดินตรงไปยังชายร่างสูงใหญ่ทำนานาวได้สติ สลัดความคิดในหัวออกหมุนตัวเดินออกไปจากบริเวณนี้โดยไม่รู้เลยสักนิดว่ามีดวงตาคมกริบของเจ้าของชื่อที่หลุดออกมาจากริมฝีปากสวยของคุณหมอสาวมองตามไปจนลับแผ่นหลังเล็กนั้น

คาลอสดึงสายตากลับยังคุณหมอสาวที่เดินเข้ามาหาพร้อมด้วยรอยยิ้มหวานหยดชนิดที่มดยังต้องวิ่งเข้าหา ใบหน้าสวยดวงตากลมมนจ้องมองเขาอย่างไม่ปกปิดความรู้สึก เจ้าหล่อนจะมาทักทายเขาทุกครั้งที่มาที่นี่จะเรียกว่าสนิทกับเธอก็คงเรียกได้ไม่สนิทปากเพราะเธอเป็นญาติของเพื่อนสนิทเจ้าของโรงพยาบาลนี้ แต่หากจะบอกว่าไม่สนิทเลยก็พบเจอกันบ่อยๆ ก็คงไม่เชิงอีกเช่นกัน

หนึ่งในหญิงสาวที่เขาใกล้ชิดและพูดคุยด้วยมากที่สุดเห็นจะเป็นเจ้าของรอยยิ้มหวานหยดนี้ได้ เพราะนอกจากแม่ผู้ให้กำเนิดแล้วก็เห็นจะมีแค่ผู้หญิงที่เป็นญาติของเพื่อนสนิทคนนี้เท่านั้นที่ได้สิทธิ์ใกล้เขามากกว่าผู้หญิงคนอื่นนอกจากเรื่องเซ็กส์ แต่ก็ไม่ได้ใกล้มากจนล้ำเส้นความเป็นส่วนตัวของเขาได้เช่นกัน

ดวงตาคมเหลือบหางตายังลูกน้องคนสนิทที่ยืนข้างกัน ส่งสายตาเป็นเชิงสั่งงานแม้ไม่ได้ออกเสียงเครย์ตันก็รู้หน้าที่เลี่ยงเดินออกมาทันที เท้าหนักของมือขวาคนสนิทเดินตามเจ้าของร่างเล็กที่เดินหายไปก่อนหน้านี้ด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง ได้ยินเสียงคล้อยหลังของหญิงสาวด้านหลังที่เอ่ยถามเจ้านายหลายประโยคแต่กลับไร้เสียงตอบกลับจากมาเฟียหนุ่มเลยสักนิด