ถึงเนื้อถึงตัว

“อื๋อ”

มีเพียงเสียงอุทานสั้นๆ หลุดออกมา เมื่อปากอิ่มถูกปากกระด้างกว่าประกบจูบดูดดื่ม เร่าร้อนที่เต็มไปด้วยอารมณ์อยากสั่งสอนเจ้าหล่อนผู้เคยแต่มองข้ามหัวเขาเรื่อยมา เพราะเจ้าหล่อนเห็นว่าเขานั้นมันเพียงพนักงานกินเงินเดือนจากบิดาหล่อน

ภานนท์ทุ่มแรง ทุ่มประสบการณ์ที่เคยผ่านสตรีเพศมามากต่อมากไปกับจุมพิตสั่งสอน

แต่พอลิ้นสากของเขาเกี่ยวกระหวัดรัดเข้ากับลิ้นนุ่มที่ควานหาจนเจอ เขาก็ลืมเจตนารมณ์เดิมหมดสิ้น

เขาจูบ ดูดซับเอาความหอมหวานที่มีเต็มอารมณ์อยากที่ต้องการ

ทิราภาเองเจอบทเรียนแรกกระชั้นชิดอย่างไม่ทันตั้งตัวอย่างนี้ ที่ดิ้นรนก็เริ่มอ่อนแรง ระทวยร่างพิงกายสูงหนานิ่งสนิท

ภานนท์ย่ามใจ การไม่ต่อต้านของทิราภาเสริมสร้างอารมณ์ปรารถนาให้คุกกรุ่นโลดแรงอย่างน่ากลัว

ชายหนุ่มผู้มีประสบการณ์ในเชิงอารมณ์เลื่อนมือข้างหนึ่งลงต่ำทางเบื้องหลัง เขากดกระชับฝ่ามือลงบนสะโพกงอนงามเต็มตึงเพื่อการเสียดสี เย้ายวน

ขณะเดียวกันปากที่ยังดูดดื่ม ดึงเอาพลังต่อต้านจากหญิงสาวอยู่นี้ มือที่เหลืออยู่กลับไล้ขึ้นสูง แผ่นหลังภายใต้เสื้อนอนบางเบากรุยกรายถูกไล้หนักๆ แต่บางจังหวะก็กลับแผ่วเบา ราวปีกผีเสื้อโบยบาย

ยิ่งเมื่อเขาขยับลูบมาด้านหน้าจากชายโครงต่ำลงๆ จนทิราภาต้องถึงกับกลั้นหายใจไปกับแรงกระหายอยากที่เขากำลังปลุกเร้า

แต่แล้ว...ราวกับเขาจะรู้ดี ว่าเธอนั้นกลั้นหายใจไปกับสัมผัสอันตรายนั้น ภานนท์ก็กลับไล้สูงขึ้นมายังทิศทางเดิม หากแทนที่เขาจะวกฝ่ามืออุ่นร้อนนั้นไปที่แผ่นหลังเขากลับเลื่อนเข้าโอบอุ้มหน้าอกอวบที่ไม่เคยมีชายใดหาญกล้าที่จะรุกกล้ำอย่างเขากับเธอมาก่อน

ทิราภาครางเป็นสะอื้น ขณะที่ร่างกายก็ไหวเยือกตามจังหวะที่ปลายนิ้วเรียวเขาสะกิดเข้ากับยอกอกสาวที่กำลังชูชันท้าท้ายให้เขาหยอกเย้า

ภานนท์ถอนจูบ เมื่อเห็นว่าคนที่จะทนอดกลั้นต่อไปไม่ไหว เป็นตัวเองไม่ใช่หญิงสาวผู้เคยเชิดหน้าปรายตามองเขาอย่างเหยียดๆ มาตลอด

ถึงเวลาแล้วที่จะทำให้แม่นกยูงทองนามทิราภาเหินลงมาสู่ปลักตมแห่งห้วงอารมณ์ใคร่ ที่จะทำให้หล่อนได้สำนึกเสียทีว่า ตัวหล่อนนั้นก็ไม่ได้ต่างไปจากผู้หญิงทั้งปวงที่เขาเคยเล่นรัก อย่างรักเล่นๆ ไม่คิดจะจริงจังอะไรด้วย

พร้อมความคิดนี้ เขาจัดแจงก้มลงช้อนร่างนุ่มพาเดินไปยังเตียงกว้างของโรงแรมที่ยังมีผ้าคลุม สะอาดคลุมไว้อย่างเรียบร้อย เพราะเมื่อทิราภามาเคาะประตูเร่งเข้ามานั้น  เขาเพิ่งจะอาบน้ำเสร็จ

เพราะอย่างนี้ จึงสามารถคว้ากางเกงนอนมาสวมปกปิดร่างกายเปลือยของตัวเองได้เพียงชิ้นเดียว ก่อนเดินไปเปิดประตู

แล้วใครเล่าจะคาดคิด ร่างกลึงเกลาราวสลักเสลาด้วยงาช้าง ในชุดนอนชวนวาบหวิว จะมาปรากฏตัวตรงหน้า

เขาไม่ใช่พระอิฐพระปูน  และค่อนมีอารมณ์ร้อนรักที่ไวต่อภาพยั่วยวนเสียด้วยซ้ำ มีหรือจะอดใจไหว

ยิ่งในใจเขามีปณิธานแน่วแน่ว่าจะหาทางทำให้นางหงส์นามทิราภาปีกหักร่อนลงมาสู่อ้อมกอดสักครั้ง เพื่อสอนบทเรียนรักให้เป็นทุนอยู่แล้ว ขืนไม่ฉวยโอกาสนี้เมื่อไหร่จะสบโอกาสเหมาะๆ อีกก็ไม่รู้

ทิราภาเริ่มดิ้นรนอีกครั้ง เมื่อรับรู้ว่าแผ่นหลังแตะลงกับที่นอน

“ไม่นะ...อย่า...ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ”

ขนาดว่าตกเป็นรอง ความเป็นทิราภาก็ยังทำให้เผลอออกคำสั่ง แต่เสียงสั่งที่เคยเฉียบขาดนั้นกลับสั่นสะท้านชอบกล

“เฉยๆ เถอะน่าคนสวย”

“ไอ้บ้า...”

มือไม้เริ่มแผลงฤทธิ์ทุบตีไปทั่วร่างกายหนาแกร่ง แต่แค่นั้นไม่มีเสียล่ะที่จะทำให้ภานนท์รู้สึกสะดุ้งสะเทือนได้

“ปล่อยฉัน...ไอ้หน้าตัวเมีย...รังแกผู้หญิง...ไอ้...”

เขาปิดปากที่กำลังพร่ำด่าหอบๆ ด้วยฝ่ามือหนา แต่ก็ต้องร้อง โอ๊ย! เมื่อถูกฟันคมๆ กัดเข้าเต็มเปา ชายหนุ่มวัยสามสิบต้นๆ ยกมือสะบัดเร่าๆ

นัยน์ตาคู่สวยที่เริ่มจะกลับมาวาวโรจน์อีกครั้ง บอกถึงความสมน้ำหน้า

“เอาละ ถ้าชอบความรุนแรงก็จะปรนเปรอให้”

“ไม่นะ...อุ๊ย...ปล่อยฉันนะ”

สรรพเสียงถูกดูดหาย เมื่อถูกปากหยักได้รูปจูบปิดลงมา แม้คนส่งเสียงแว้ดๆ อยู่นั้นจะส่ายหน้ายังไงก็หนีไม่พ้น

เวลาผ่านไป อารมณ์สาวเริ่มเพริด ถึงกระนั้นปากที่ถูกจูบไปชั่วระยะเวลาหนึ่งแล้วก็ยังวอนให้เขาปล่อย

“อย่านะ อย่าทำกับฉันอย่างนี้ โอว์...มะ...ไม่...”

“นิ่งๆ จ้ะ ทิจ๋า...ไม่ต้องกลัว ไม่เจ็บหรอกผมรับรองได้”

“อูยส์”

หญิงสาวผู้เพิ่งค้นพบอารมณ์แปลกประหลาดของตัวเอง เมื่อไม่ถึงครึ่งชั่วโมงที่ผ่านมาจากการอ่านหนังสืออ่านเล่นสะท้านเยือก ปากอิ่มครางครวญไม่ได้ขาด