คนลามก

ชายหนุ่มสวมกางเกงนอนเพียงตัวเดียว ไม่มีเวลาแม้จะคว้าเสื้อคลุมมาสวมทับ

ร่างสูงยืนคับประตูกลืนน้ำลายลงคอขณะสายตาหลุบลงมองอกสาวเต่งเต้า สัณฐานทรงกลม ประดับติ่งตูมดันเนื้อผ้าชุดนอนบางเบาที่สะท้อนขึ้นลงตามจังหวะหายใจแรงของผู้เป็นเจ้าของ

เขาไม่ทันอ้าปาก ไม่ทันสังเกตสังกาสิ่งอื่นใดนอกอวบ อะไรบางอย่างในมือผู้มาเคาะประตูเรียกก็ลอยลิ่วในระยะใกล้

ภานนท์ยกมือขึ้นรับตามสัญชาตญาณ รับรู้ว่าเป็นหนังสือเล่มหนา

“หนังสือของคุณใช่ มั้ย?  คนลามก!”

ทันทีที่หนังสือเจ้ากรรมพ้นตัว ร่างงามระหงอวบเฉพาะจุดที่สามารถเรียกเลือดลมชายให้แล่นพล่านได้ ก็หมุนตัวขวับพร้อมจะกลับเข้าห้องตัวเอง ทว่าไม่ทันได้ก้าวเดินสักกี่ก้าวก็ถูกกอดไว้มั่นด้วยลำแขนแข็งแรง

“ปล่อยฉันนะ!  นี่นายจะทำบ้าอะไร”

“ไม่ได้ทำบ้า แต่เราต้องคุยกันให้รู้เรื่องก่อน อะไรกันอยู่ๆ มาเคาะประตูเรียกโยนหนังสือใส่หน้าผมพร้อมคำกล่าวหาแล้วก็จะไป”

“ฉันไม่ได้กล่าวหานาย ก็นายมันลามกจริง โอ๊ย! ปล่อยฉัน นี่จะลากฉันไปไหน?”

ถ้าไม่กำลังเดือดดาลทิราภาคงก่นด่าตัวเองว่าช่างถามอะไรโง่ๆ ก็เห็นอยู่ว่าถูกคนลามกยกเธอตัวลอยกลับเข้าห้องเขาก่อนใช้เท้าเขี่ยประตูปิด

“ไอ้บ้า!  ไอ้คนลามก บอกให้ปล่อยฉันหูแตกไม่ได้ยินหรือไง?”

“ถ้าหูแตกก็คงไม่ได้ยิน แต่นี่หูผมปกติดีจึงได้ยินเต็มสองรู”

“ได้ยินก็ปล่อยสิ จะบังอาจมากไปแล้วนะ คอยดูเถอะฉันจะฟ้องคุณพ่อให้ไล่นายออก”

“เอาเป็นว่าผมรอเวลานั้นละกัน แต่ก่อนถึงตอนนั้น...”

“นะ...นายจะทำอะไรฉัน?”

ความโกรธชักจะเปลี่ยนเป็นกลัวขึ้นมาบ้างแล้ว เมื่อถูกดันตัวเข้าติดบานประตูที่เพิ่งปิดลง ปิดทางดิ้นรนหนีอย่างสิ้นเชิง

“ทำให้ทิมีความสุข”  

“คุณทิ”    เน้นเสียงอย่างคนถือตัว   “อย่าได้บังอาจมาเรียกฉันทิเฉยๆ”   หน้างามเชิดขึ้นประกอบคำ

ภานนท์หัวเราะ สายตาเขาจุดประกายอ่อนโยนแวบหนึ่ง เมื่อพูดเสียงล้อเลียนที่ฟังหยาบคายในความรู้สึกของหญิงสาววัยยี่สิบหกผู้ไม่เคยให้ความสนใจเพศตรงข้ามในแง่รักๆ ใคร่ๆมาก่อน

“ใจคอจะให้ผัวเรียกคุณเชียวเหรอ จะไม่มากไปหน่อยหรือจ๊ะเมียจ๋า”

ทิราภาร้องกรี๊ด เมื่อชายหนุ่มไม่เพียงแต่พูดจาหยาบคาย หากยังโน้มหน้ายิ้มกริ่มลงมาหอมแก้มเธอฟอดๆ

“ไอ้บ้า!  ไอ้...”                                   

ภานนท์มีข้ออ้างให้ตัวเองในการที่จะปิดปากนุ่มที่กำลังส่งเสียงดังลั่น

เหตุผลนั้นก็คือ เสียงกรี๊ดๆ อาจไปรบกวนแขกที่มาพักคนอื่นๆ

มือนุ่มกำเป็นหมัดแน่นทุบอกเปลือยที่เบียดเข้าหา แต่ด้วยระยะประชิดของสองร่าง ท้ายที่สุดที่พอทำได้คืองอแขนกันไม่ให้แผ่นอกกว้างตึงแน่นด้วยมัดกล้ามเบียดติดเข้ากับอกตัวเองที่กำลังเต้นโครมๆ ที่เจ้าตัวบอกตัวเองว่า ที่หัวใจเต้นรัวเพราะโมโหหรอกนะ ไม่ได้มาจากสาเหตุอื่น

อาจจะเพราะมัวคิดหาเหตุผลแก้ต่างให้ตัวเองจนลืมไปว่านอกจากถูกกอด ยังกำลังถูกจูบ

คิดขึ้นมาได้ดังนั้นที่เม้มริมฝีปากเอาไว้ก็เผยอส่งเสียงอึกอักปล่อยคำด่าทอที่ไม่มีโอกาสหลุดจากปาก แต่ทำให้ปลายลิ้นร้อนชื้นที่กำลังหาทางแยกแย้มริมฝีปากอวบอิ่มเม้มแน่นออกจากกัน ได้จังหวะแทรกสู่โพรงปากนุ่มทันที

เพราะไม่เคยถูกจูบมาก่อนไม่ว่าจูบแบบไหน มาเจอผู้ชำนาญการจูบเข้า จากที่ขัดขืนก็ค่อยๆ สงบลง

กระบวนการทางความคิดก็เหมือนหยุดลงพร้อมๆ กับการดิ้นรนหาทางให้ตัวเองคืนสู่อิสรภาพ

กระไอตัวจากร่างกำยำเปลือยท่อนบนซึมผ่านเนื้อผ้าบางเบาสู่กายเนื้อสาว

ชั่ววินาที่เรียกสติกลับมาได้ร่างนุ่มดิ้นรนขัดขืนเป็นพัลวัน

“ไอ้บ้า...ปล่อยนะ”

ปากตะโกนใส่หน้า เท้าขาก็เตะถีบ แต่คนชั้นเชิงเหนือกว่ากลับอาศัยจังหวะนั้นสอดลิ้นอุ่นจัดล่วงล้ำเข้าสู่โพลงปากนุ่มที่หอมหวานเกินที่เขาคิดไว้เสียอีกอย่างรวดเร็ว