ไม่ไว้ใจ

“คุณพ่อว่าอะไร”  

เธอถามเบาๆ แต่ไม่ได้รับคำตอบ

ก่อนที่เธอจะเปิดปากขึ้นอีก เขาก็ตอบกลับไปยังบิดาของเธอด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“เป็นไปได้เหมือนกันครับ”

พูดแค่นั้นแล้วก็นิ่งฟังต่อ ตอบกลับไปเป็นระยะ ด้วยคำพูดที่เธอฟังแล้วไม่เข้าใจทั้งๆ ที่ภาษาที่ชายหนุ่มใช้สื่อสารเป็นภาษาไทย หรือต่อให้เป็นภาษาอังกฤษ เธอก็แน่ใจว่าไม่มีปัญหาในการทำความเข้าใจ

“เห็นทีเราจะทำอะไรไม่ได้นอกจากเล่นไปตามเกม ....... ก็ไม่แน่ ....... ครับ ใช่  .......  ได้ครับ ขอให้วางใจเรื่องนี้  ...... ผมคิดว่าตัวเองพอมีฝีมืออยู่บ้าง”

ตาคมตวัดมองเธอแวบหนึ่ง พูดต่อด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ

“มีคนเขาว่าผมเหมือนกันครับ ว่าหลงตัวเอง ก็คงได้พิสูจน์ความสามารถให้เป็นที่ประจักษ์คราวนี้แหละ ...... ครับ ....... ไม่ต้องห่วง ทุกอย่างจะต้องเรียบร้อย”

ดูเหมือนบิดาของเธอจะพูดอะไรอีกยืดยาว นานทีเดียวกว่าทิราภาจะได้ยินคนข้างตัวกล่าวลาด้วยประโยคสั้นๆ   “สวัสดีครับ”

จากนั้นเขาก็กดปุ่มวางสายก่อนที่เธอจะทันได้อ้าปากขอพูดกับบิดา

“คุณพ่อของคุณโทรมา” 

เขาบอก

“รู้แล้ว”   พูดเสียงปั้นปึ่ง

เขาเลิกคิ้วมองเธอขันๆ

“งั้นก็แปลว่าผมไม่ต้องพูดอะไรแล้วสิ”

ทิราภาเม้มปาก พยายามระงับอกระงับใจที่จะไม่แสดงกิริยาฉุนเฉียวออกมาให้เขาได้ใจว่ายั่วเธอได้อีกแล้ว

“ฉัน”     พูดเสียงเน้นๆ    “อยากรู้ว่าคุณพ่อโทรมาว่ายังไง มีอะไรเปลี่ยนแปลงหรือเปล่า”

“ถามราวกับกับตาเห็น หรือจะว่าหูทิพย์ ครับ มีการเปลี่ยนแปลงนิดหน่อย”

ภานนท์พูดเร็วในตอนท้าย เมื่อเห็นว่าตาคู่งามส่งสัญญาณให้รู้ว่าชักจะหมดความอดทนกับเขาเข้าทุกที

“มิสเตอร์คีเวลล์ติดต่อไปทางคุณพ่อของคุณหลังจากเราขึ้นเครื่องมาแล้ว เขาขอเลื่อนเวลานัดออกไปเป็นวันพุธ”

“อะไรกัน เลื่อนไปตั้งห้าวัน?”

“เห็นว่ามีธุระด่วน”

“แล้วคุณพ่อว่ายังไงในเมื่อเราก็มาถึงนี่แล้ว”

“ชื่นใจ!”

“อะไรของคุณ?”

“ก็ที่คุณพูดว่าเราไงครับ”

“ประสาท!”   

ถึงจะพูดออกไปอย่างนั้นความจริงก็ทั้งขวางทั้งขำ ก่อนเปลี่ยนน้ำเสียงให้ฟังจริงจัง

“เลิกยั่วโมโหแล้วพูดจาเป็นการเป็นงานหน่อย ตกลงคุณพ่อว่ายังไงบ้าง”

“ให้เรารออยู่ที่นี่ไม่ต้องเทียวไปเทียวมา”

“ตั้งห้าวัน!”

“ตั้งใจมาเที่ยวพักผ่อนด้วยไม่ใช่เหรอ เปลี่ยนโปรแกรมทำงานเสร็จแล้วค่อยเที่ยวมาเป็นเที่ยวก่อนทำงานก็ไม่เสียหายนี่นา”

“แล้วนายล่ะ”

“มาด้วยกันก็เที่ยวด้วยกันสิครับ”

“พูดง่ายจริงนะ!”    ทำเสียงประชด

“ก็ไม่รู้จะพูดยากไปทำไม”  

เขาตอบกลับมาเสียงล้อเลียน ตบท้ายด้วยสุ้มเสียงประนีประนอม 

“น่า  มีผมเป็นเพื่อนเที่ยวอาจสนุกเพลิดเพลินกว่าที่คิดก็ได้นะ”

ทิราภาพูดได้เต็มปาก เธอไม่ถึงกับตาพร่าหรือหน้าแดง เมื่อชายหนุ่มยิ้มเก๋อย่างตั้งใจใส่ตาในระยะกระชั้นชิด

แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่ายิ้มนั้นไม่ส่งผลต่อระบบการเต้นของหัวใจ เพราะเธอรู้สึกได้ถึงจังหวะการเต้นแรงขึ้นของชีพจร

 ถึงโรงแรมที่บิดาสั่งให้เลขาโทรจองล่วงหน้า ก็หงุดหงิดขึ้นมาอีก เมื่อพบว่าห้องพักเป็นห้องชุดประกอบด้วยห้องนอนสองห้อ มีห้องนั่งเล่นกะทัดรัดตรงกลาง

ไม่เข้าใจจริงๆ คิดอย่างไรถึงได้สั่งให้จองห้องชุดสำหรับบุตรสาว และผู้ติดตามหนุ่ม

แต่ไม่ว่าจะมีเหตุผลเช่นไรบอกให้รู้ได้อย่างหนึ่ง พ่อของเธอให้ความไว้วางใจผู้ชายคนนี้เป็นอย่างมาก ดูจะมั่นใจมากว่าบุตรสาวจะปลอดภัยเมื่ออยู่กับเขา

‘พ่อนะพ่อ’   บ่นบิดาอุบอยู่ในใจ   ‘ถึงเขาจะไม่ออกมาดหนุ่มเจ้าชู้ เห็นผู้หญิงตาเป็นมัน แต่ขึ้นชื่อผู้ชายไว้ใจได้ซะที่ไหน’