เพื่อนร่วมทาง

หน้าตาเข้มคมคายเสริมความดุดันด้วยเรียวหนวดเหนือริมฝีปากหยักได้รูป คือสิ่งแรกที่เธอสะดุดตา

ความสมาร์ทของรูปร่างสูงใหญ่ไหล่กว้างรวมถึงบุคลิกที่มีความเป็นผู้นำพึ่งพาได้ คือความเย้ายวนใจ

ทุกครั้งที่ได้อยู่ใกล้นายจ้าง ความรู้สึกอบอุ่นและโหยหาแปลกๆ มักจะเกิดขึ้นกับเธอ

ความรู้สึกที่เธอมีต่อนายจ้างวัยมากกว่ารอบครึ่งค่อนข้างแปลก

เธอรู้ว่าเขาเป็นพ่อที่ดีมากๆ อย่างที่น่าจะได้รับเหรียญรางวัลพ่อดีเด่นนั่นเลย แต่ก็ไม่ได้อยากได้เขามาเป็นพ่อ ความรู้สึกที่เธอมีต่อเขาออกจะห่างไกลความรู้สึกของลูกมีต่อพ่อ

ถึงปรารถนาจะได้รับความเอาใจใส่ อยากได้ความอบอุ่นจากเขา ก็เป็นความปรารถนาที่ต่างออกไป

เธออยากให้เขาทั้งกอดและจูบเธอ มอบความตื่นเต้น ปลุกความตื่นเร้าที่เต็มไปด้วยความดื่มด่ำเร่าร้อนลึกซึ้งแก่เธอ

ผู้ชายวัยเท่าเขาคงไม่ได้มีความชำนาญแต่เฉพาะในงานที่ทำอยู่ ประสบการณ์ด้านอื่นๆ ก็คงเชี่ยวชาญไม่แพ้กัน เป็นไปได้ว่าเขาจะเป็นนักรักที่ช่ำชองพอๆ กับความสามารถในการบริหารธุรกิจในฐานะประธานบริษัท

แค่นึกถึงมือหนาสีน้ำตาลลูบไล้ในลักษณะเล้าโลมเรือนกายเปล่าเปลือยเธออย่างผู้ชำนาญการ เธอก็เกิดอาการวาบหวามส่วนลึก แทบจะเสียดจุกแน่นในช้องท้องตามด้วยความเสียวซ่านยังจุดซ่อนเร้นกลางกายสาว

“คุณจิรางค์... คุณจิรางค์คะ”

หญิงสาววัยสามสิบเจ็ดสะดุ้ง

“เอ่อ คุณทิว่าอะไรนะคะ ดิฉันไม่ทันฟัง”

ถามตะกุกตะกัก เกรงเหลือเกินว่าตนจะแสดงพิรุธให้หญิงสาววัยอ่อนกว่ารู้กำลังคิดสิ่งใดอยู่

“นั่นแน่!  ฝันถึงใครอยู่เอ่ย หรือว่ากำลังฝันถึงนัดสำคัญเย็นนี้คะ”   ทิราภาทำเสียงล้อ

“นัดสำคัญ?   อ๋อ  ไม่มีหรอกค่ะ”

ปฏิเสธยิ้มๆ หวังเป็นอย่างยิ่งว่าแก้มที่ร้อนวูบวาบจะไม่ก่ออาการหน้าแดงออกนอกหน้า

“ทิทราบว่าคุณจิรางค์ยังโสด แต่จะให้เชื่อหรือคะว่ายังไม่มีคนรู้ใจ”

“เพราะดิฉันก็อายุมากแล้วใช่มั้ยคะ”   ถามยิ้มๆ

“แหม...ไม่ใช่อย่างนั้นหรอกค่ะ ทิแค่เห็นว่าคุณจิรางค์ออกสวย ถ้าไม่รู้อยู่ก่อนทิคงคิดว่าคุณจิรางค์เกิดก่อนทิไม่กี่ปี แล้วจะให้เชื่อหรือคะว่ายังไม่มีหนุ่มในดวงใจ”

“ก็ยังไม่มีจริงๆ นี่คะ”

ทิราภาทำหน้าสงสัย แต่ไม่กล้าถามต่อเพราะกลัวจะเป็นการละลาบละล้วงเรื่องส่วนตัวผู้อื่นจนน่าเกลียด

“เอาเถอะค่ะ จะพยายามเชื่อ ทิไปก่อนนะคะ รบกวนคุณจิรางค์นานละ”

จิรางค์ไม่ได้ทักท้วงที่อีกฝ่ายยังไม่ได้ให้คำตอบจากประโยคคำถามที่เธอถามออกไปก่อนตกอยู่ในภาวะใจลอย

ทิราภาเองก็ดูจะลืมไปว่าตนยังไม่ได้ตอบคำถามเลขาหน้าห้องของบิดา แต่ไม่ลืมเรื่องที่เพิ่งรู้มา

 นึกไม่ออกจริงๆ ว่าบิดาไปรู้จักมักคุ้นรัฐมนตรีกลาโหมตั้งแต่เมื่อไหร่ ติดต่อกันในเรื่องใด

หากเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงอุตสาหกรรม หรือพาณิชย์ กระทั่งรัฐมนตรีต่างประเทศ จะไม่แปลกใจเลย แต่นี่เป็นกระทรวงที่ทำงานเกี่ยวกับความมั่นคงของชาติเป็นหลัก

<> 

“กัปตันเตือนแล้วนะคุณ รัดเข็มขัดได้แล้ว เครื่องกำลังจะลง”

“บ้าจริง!  ตกใจหมด”

มองตาเขียวประกอบคำพูดเพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกบ้าๆ ที่เกิดขึ้น เมื่อใบหน้าคมสันของคนนั่งข้างชะโงกเข้ามาพูดใกล้ จนเธอสัมผัสในลมหายใจอุ่นของเขาได้อย่างถนัดถนี่ กระทั่งฆานประสาททำพิษยามรับรู้ถึงกลิ่นกายชาย

กลิ่นที่ผสมผสานระหว่างกลิ่นเนื้อแท้ของชายชาตรีกับกลิ่นน้ำยาหลังโกนหนวด อาจผสมกลิ่นโคโลญจน์ผู้ชายลอยเข้าจมูก ส่งผลต่อระบบการเต้นของหัวใจ

“ใจลอยถึงไหน ผมพูดแค่นี้ถึงกับตกใจ”

“จะพูดไกลๆ หน่อยไม่ได้หรือไง มันเรื่องอะไรถึงต้องมาพูดข้างหูฉันด้วยล่ะ”

“กลัวไม่ได้ยิน เห็นนั่งตาลอย”

“หูไม่ได้หนวกจะได้ไม่ได้ยิน”

“ขนาดว่าได้ยิน ผมพูดด้วยเบาๆ ยังสะดุ้งโหยง คิดถึงแฟนอยู่หรือครับ แต่เอ... ผมก็ทำงานที่รัตนกิจฯ กว่าสองเดือนมาแล้วไม่เห็นได้ยินว่าลูกสาวท่านประธานมีแฟนแล้วเลยนี่ครับ”

“จะมีหรือไม่มีทำไมฉันต้องป่าประกาศด้วยล่ะ” 

ทำเสียงขวางเข้าใส่

“นั่นสินะ  ผมลืมไปว่าคุณหนูทิราภาชอบความเป็นส่วนตัวมากกว่าอวดตัวในเรื่องแบบนี้”

ดวงตาคู่งามตวัดผ่านหน้าเจ้าของเสียงห้าวมีกังวานทุ้มนุ่มหู ด้วยความหมั่นไส้ท่าทีราวกับจะเข้าใจอุปนิสัยของเธอ ระคนเคืองใจที่ดูเขาจะไม่รู้สึกอะไรเลยหากว่าเธอจะมีแฟนแล้ว

เอ๊อ! แล้วเธอหวังจะให้เขารู้สึกอะไรล่ะ

ผิดหวังเมื่อรู้ว่าเธอมีคนรักแล้วอย่างนั้นหรือ?

บ้าจริง!  ยายทิ คิดอะไรของเธอเนี่ย?

ภานนท์หัวเราะหึๆ มองใบหน้าสดแอร่ม ปลายคางมนเชิดน้อยๆ ด้วยสายตาที่...

แน่นอน ถ้าคนถูกมองจะปรายตามองมาสักนิดก็คงถึงกับชะงักงัน

ขณะเดินทางออกจากสนามบิน โทรศัพท์มือถือของชายหนุ่มก็ส่งเสียงดัง เขากดรับทันที

ภานนท์ชำเลืองมองคนข้างๆ พบว่าเจ้าหล่อนมองมาอย่างใคร่รู้

‘คุณพ่อของคุณ’  เขาทำปากพูดโดยไม่ออกเสียง เพื่อบอกให้รู้ว่าใครโทรมา โทรศัพท์ยังแนบข้างแก้ม

ทิราภาไม่รู้ว่าบิดาพูดอะไร แต่เห็นว่าคิ้วเข้มเหนือดวงตาสีน้ำเงินจัดเริ่มมุ่นเข้าหากัน