ตอนที่2ท่านประธาน

“ฉันจะลองหาทางอื่นดูก่อนค่ะ” หมอเจียงพยักหน้าขึ้นลง

“ผมจะรอและยินดีช่วยเสมอไม่ใช่ในฐานะหมอแต่อยากช่วยในฐานะเพื่อนดีไหม”

ยังจำไม่ลืมในเช้าวันหนึ่งที่มานั่งรอหมอเจียงชีกวานในห้องเพื่อถามเรื่องการผ่าตัดและโอกาสในการรักษา ที่จู่จู่ก็มีพยาบาลคนหนึ่งมาระรานพูดจาหยาบคายและลงท้ายด้วยคำว่า ….อย่ามายุ่งกับคุณหมอเจียงของนาง

บัวบูชาที่แบกคำว่าสามแสน ไปด้วยในทุกทุกที่ จนแล้วจนรอดก็ยังไม่มีทางออก ไปหาที่ขายไตดีไหม เข้าไปทุกเว็ปไซค์เพื่อเงินแต่ก็ไม่พบ

“ไม่ต้องผ่าก็ได้ บัวของแม่จะได้ไม่ต้องลำบาก”

“ไม่ได้ค่ะ แม่จะต้องผ่า แล้วเราจะได้อยู่ด้วยกันนานๆ หนูมีแม่คนเดียวนะ”

ซบหน้าลงบนท่อนแขนของคุณจันทร์ใจ 

เอาแต่คิดอะไรเพลินๆ ทำงานๆ บัวบูชาทำงานได้แล้วลงมือเก็บกวาดทุกอย่าง ราวกับจะให้มันสะอาดภายในวันนี้เลย

หลังจากเก็บกวาดห้องทำงานหรูหราของท่านประธานหงเฉิงหลี่จนสะอาดหมดจดทุกซอกมุม บัวบูชาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ

“เกือบจะเสร็จแล้ว แม่คงหิวแย่แล้วสิ ซื้อเกี๊ยวน้ไปฝากดีกว่า”

บัวบูชากำลังหยิบกระเป๋าเป้เตรียมตัวจะกลับบ้าน มือแดงช้ำจากงานทั้งวัน หัวใจเหนื่อยล้าจนแทบไม่อยากคิดอะไร… ทว่า

“กาแฟแก้วหนึ่งสิ เอาแบบที่ช่วยให้สร่างเมานะ” เสียงทุ้มลึกดังก้องจากประตูห้องร่างสูงเกินคนอื่นเดินโซเซเข้ามาทิ้งตัวลงบนเก้าอี้แล้วยกขาขึ้นมาก่ายที่โต๊ะทำงานที่บัวบูชาเพิ่งจะเช็ดจนเลี่ยม

เธอสะดุ้ง รีบวางถังน้ำที่ตั้งใจะเอาไปเก็บลง มือสั่นๆ และเงยหน้าพบท่านประธานหงเฉิงหลี่นั่งเอนหลังบนเก้าอี้หนังแท้ท่าทางสบายๆ แบบเท่ๆ มุมปากยกยิ้มแบบคนหลงตัวเองจนคิดว่าทุกโลกหมุนรอบเขา

“เอ่อ มันหมดเวลางานแล้วค่ะ20.03นาทีแล้ว” เสียงใสหวานแม้จะไม่พอใจแต่เสียงก็ยังหวาน หงเฉิงหลี่ยิ้มพอใจกับเสียงหวานๆ นั้น

“แก้วเดียว ฉันกำลังสั่งเธอห้ามปฏิเสธกลัาปฏิเสธท่านประธานหรือ”

“ก็ได้ค่ะ”

 เธอตัดสินใจจะชงกาแฟให้เขาเพื่อให้เขาหุบปากเสียที คำสั่งของเขาทำให้เธอรีบเดินไปที่ห้องเครื่องดื่มด้านข้างเหมือนหุ่นยนต์สั่งได้ 

บัวบูชาถือแก้วกาแฟในมือและเดินไปหาหงเฉิงหลี่ที่นั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานหรูหรา

"กาแฟค่ะท่านประธาน" เธอกำลังจะวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะของเขาแล้วเตรียมจะรีบออกไปให้ไวที่สุด

แต่ในจังหวะนั้น...

หงเฉิงหลี่ที่เพิ่งลุกขึ้นจากเก้าอี้หนังหรูๆ กลับลุกขึ้นยืนชนเข้ากับถ้วยกาแฟ มือที่ถือกาแฟหงายไปด้านข้าง กาแฟร้อนๆ หกกระจายไปที่เป้ากางเกงของท่านประธาน หงเฉิงหลี่ เลอะไปหมด คิ้วคมขมวดเข้าหากันแล้วเบิกตากว้าง 

“โอ้ย นี่แม่บ้านทำไม …ซุ่มซ่ามจริงความหล่อของฉันกระแทกตาเธอหรือไรถึงไม่มือไม้อ่อน” เขาร้องเสียงดัง มือทั้งสองข้างยกขึ้นเหมือนจะจับเป้ากางเกงตัวเอง แต่ก็ไม่รู้จะทำยังไงดีเลอะไปหมด

บัวบูชาถึงกับสะดุ้ง รีบก้มลงไปเช็ดกาแฟที่หกรดเต็มๆ บริเวณเป้ากางเกงของหงเฉิงหลี่ด้วยมือเปล่าความร้อนรน มือเธอที่อยู่ๆ มาถูบนกางเกงของเขาอย่างรวดเร็วแล้วตรงเป้าพอดี

ในขณะเดียวกัน... หงเฉิงหลี่มองไปที่ใบหน้าของบัวบูชาที่ใกล้เข้ามา ใบหน้าของเธอแดงขึ้นเล็กน้อย ขนตางอนของเธอสั่นไปตามการเคลื่อนไหว และกลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ของเธอก็อบอวลไปในอากาศ หงเฉิงหลี่ใจเต้นตุ๊บๆ กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ดวงตาของเขาเฝ้ามองใบหน้าของบัวบูชาที่กำลังโฟกัสกับการเช็ดกางเกงของเขาอย่างจริงจัง ความรู้สึกบางอย่างเริ่มตีตื้นขึ้นมาในอก ความหื่นที่ซ่อนอยู่เริ่มรบกวนจิตใจ

"หืม...ใจเย็นนนนนนหงเฉิงหลี่น้อยนายต้องใจเย็นๆ" เสียงเขาหนักหน่วงขึ้น ไม่สามารถควบคุมความรู้สึกที่เกิดขึ้นได้

บัวบูชาเองก็สัมผัสได้ถึงสายตาที่จ้องมาที่เธอราวกับไฟที่ลุกท่วม แม้จะยังเช็ดกางเกงของเขาอยู่ แต่ก็รู้สึกถึงแรงจ้องมองที่ทำให้ขนลุกไปทั้งตัว

ในที่สุดเธอรู้สึกถึงความไม่สบายใจที่เพิ่มขึ้น ราวกับว่าอากาศในห้องร้อนขึ้นไปอีกสิบองศา บัวบูชาจึงรีบถอยหลังไปสองก้าว ทำให้เธอออกห่างจากเขาทันที และหงเฉิงหลี่ก็เพียงแต่ยืนนิ่งมองเธอด้วยดวงตาที่ยังคงเต็มไปด้วยความหงุดหงิด แต่แฝงไปด้วยความอยาก

“เธอรังเกียจฉันหรือ ฮึก็นะ ฉันหล่อรวยออกขนาดนี้เธอคงกลัวว่าฉันจะมาหลอกเธอสินะ”

บัวบูชาหายใจเข้าลึกๆ และเดินถอยหลังอย่างรวดเร็ว

 “ขอโทษค่ะท่านประธาน ฉัน... ฉันต้องกลับบ้านแล้วแม่ฉันรออยู่และมันถึงเวลาเลิกงานของฉันแล้ว” 

เธอพูดเสียงสั่น ก่อนจะหันหลังและเดินออกไปจากห้องทำงานที่ตอนนี้ทำให้เธอรู้สึกเหมือนกับเข้าไปในวงจรอันตราย

หงเฉิงหลี่รู้ว่าความรู้สึกนั้นมันไม่จางหายไปไหน และกำลังหาทางลง

“จะไปไหนหยุดอยู่ตรงนั้นเลย ไม่อย่างนั้นพรุ่งนี้ฉันไล่เธอออกแน่” บัวบูชาอ้าปากค้างหยุกกึกอยู่กับที่ หลงฉิงหลี่ทรุดกายงบนเก้าอี้ดวงตาจับจ้องที่บัวบุชานิ่ง

“มานั่งตัก” เขาสั่งเสียงเข้ม ดวงตายิ้มเจ้าเล่ห์เหมือนเด็กกำลังอวดของเล่นใหม่

บัวบูชาแทบจะอดกลั้นความโมโหไม่ได้ เธอกลืนน้ำลายพูดเสียงสั่นๆ ตอบไป

“เอ่อ…คงไม่ล่ะค่ะ…ฉันอยากจะกลับบ้านแล้ว มันหมดเวลางานของฉันแล้ว”

หงเฉิงหลี่กระตุกมุมปากเหมือนกำลังเสนอโปรโมชันสุดพิเศษให้ใครสักคน

“เอ๊ะ เธอนี่อย่างไงกันนะ ฉันบอกให้มานั่งตักแท้ๆ ทำไมต้องทำเหมือนว่าเธอจะถูกกินแบบนี้ล่ะ” พูดไปอย่างที่จะคิด

บัวบูชามือกำผ้าถูพื้นแน่น กลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก

“เอ่อคุณพูดอะไรนะคะ เข้าใจผิดแล้วฉันไม่ได้ขายนะคะ”

 “เข้าใจผิดอะไรกัน ใครๆ ก็ชอบเงินยิ่งคนจนๆ อย่างเธอก็ต้องชอบเงิน ..หรือไม่จริง”

บัวบูชากัดฟันจนเป็นสันนูน

จริงอย่าที่เขาพูดแต่บัวบูชาก็ไม่เคยคิดอะไรแบบนั้นนี่

“ฉันให้มานี่ แล้วอยากได้เท่าไหร่” เสียงกร้าว

“เอ่อขอตัวดีกว่าค่ะ…ฉันต้องกลับไปดูแม่ที่ป่วยค่ะแม่ฉันต้องรอฉันไปป้อนข้าวที่โรงพยาบาลค่ะ แล้วฉันจะต้องแวะซื้อเกี๊ยวน้ำไปฝากท่านอีกหากยังไม่ไปตอนนี้จะยิ่งเสียเวลา แล้วตอนนี้ก็หมดเวลางานแล้วด้วยค่ะ”

หงเฉิงหลี่พลิกแฟ้มเอกสารในมือเล่นๆ เหมือนไม่ใส่ใจ แต่ดวงตาคมกริบกลับแผ่พลังบางอย่าง…เขาพูดประโยคที่ทำให้หัวใจของบัวบูชาหยุดเต้น

“คืนนี้…ถ้าเธอทำตามใจฉันเพียงคืนเดียว ฉันจะให้เงินเธอ…หนึ่งล้านหยวนสำหรับความสาวของเธอ หนึ่งล้านหยวนบนเตียงกับฉันแค่คืนเดียว”

หนึ่งล้าน…คืนเดียว…คุณพระ

โลกทั้งใบของบัวบูชาหมุนติ้วหูอื้อตาลาย มือที่จับผ้าถูพื้นสั่นจนแทบปลิว ภาพแม่ที่นอนป่วยรอการผ่าตัดลอยชัดในหัว เสียงหมอเจียงบอกซ้ำๆ ถ้าไม่รีบผ่าตัด…แม่อาจไม่รอดเดือนนี้ หัวใจโตทับปอดจนหอบเหนื่อย

น้ำตาร้อนผ่าวรื้นขอบตา บัวบูชากัดริมฝีปากแน่นกลั้นหยาดน้ำตาไว้ ความภาคภูมิใจชนกับความโหดร้ายของชีวิต แล้ว…ในที่สุดเสียงสั่นๆ ก็หลุดออกจากปาก

“ก็…ได้ค่ะ…คืนเดียว…ครั้งเดียวเท่านั้นใช่ไหม”

หงเฉิงหลี่ยิ้มหยันที่มุมปาก ในที่สุดเงินของเขาก็ใช้ได้สินะแน่นอนล่ะสิใครจะปฏิเสธเงินล้านหยวนแค่คืนเดียวงานสบายๆ นอนมองเพดานห้อง

“ดีมาก ไม่ใช่แค่ครั้งเดียวแต่คืนนี้…คืนเดียว ฉันอาจจะขอสองหรืออาจเบิ้ล หรืออาจสี่ห้า แต่แค่คืนเดียว…และฉันจะให้หนึ่งล้านหยวนตามที่บอก”