LOGIN“ก็แค่เรื่องง่ายๆ ที่ผู้ชายหล่อๆ อย่างฉันควรได้รับ อย่างเช่น…ไปกินข้าวกับฉันสักมื้อ” หยุดเล็กน้อย สายตากรุ้มกริ่มวับวาว
“หรือไม่ก็…ช่วยฉันกันท่าคู่หมั้นที่คุณพ่อท่านยัดเยียดมา”
บัวบูชาถึงกับทำตาโต ปากอ้าค้าง ไม่แน่ใจว่าคนตรงหน้ากำลังพูดจริงจังหรือแค่หาเรื่องกวน
“คุณ…” เธอพูดได้แค่นั้นเจ็บใจตัวเองที่คิดไปไกลว่าเขาจะขอเบิ้ล แต่เสียงข้างในใจกลับตะโกนว่า นี่มันคนบ้าชัดๆ
ส่วนหงเฉิงหลี่เพียงเอนพิงพนักเก้าอี้อีกครั้ง ยกยิ้มอย่างคนที่มั่นใจว่าตัวเองยังไงก็ชนะในเกมนี้อยู่แล้ว ไม่ใช่แค่ชนะเขายังหล่ออีกด้วย บัวบูชาหลุบตาลง มองซองเงินในมือแล้วกัดฟันแน่น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นจ้องตาคมๆ ของชายตรงหน้า
“คุณนี่มัน…พูดอะไรไม่รู้เรื่อง ฉันมาคืนเงิน ไม่ได้มาขายตัวไปนั่งกินข้าวกับคุณนะคะ”
หงเฉิงหลี่หัวเราะเบาๆ ในลำคอ รอยยิ้มเจือความกวนโอ๊ยเต็มเปี่ยม
“ขายตัวเหรอ หึ…เธอนี่เข้าใจอะไรผิดไปใหญ่แล้ว บัวบูชา” เขาโน้มตัวเข้ามาใกล้จนเธอถอยหลังนิดหนึ่ง แต่บางอย่างเหมือนจะยิ่งดึงดูด
“การได้นั่งกินข้าวกับฉันน่ะ มันมีค่ามากกว่าล้านหยวนเสียอีก”
“เว่อร์” บัวบูชาเผลอหลุดปากออกมา สีหน้าเหมือนกำลังเจอกับมนุษย์ต่างดาวที่มั่นใจในตัวเองเกินมนุษย์
“คุณนี่ช่าง…อวดเก่งไม่เลือกเวลาเลยจริงๆ” บ่นเบาๆ
หงเฉิงหลี่เลิกคิ้วสูง ยกมือขึ้นลูบคางอย่างท่าทางของผู้ชนะ เขาเริ่มชอบท่าทางโมโหของบัวบูชาเสียแล้วสิ
“ไม่ใช่อวดเก่ง แต่เป็นความจริงที่ปฏิเสธไม่ได้…ฉันคือหงเฉิงหลี่ที่หล่อรวยและดูดีทุกท่วงท่าทุกอย่างเธอก็พิสูจน์แล้วนี่แม้กระทั่งไอ้นั่นของฉันยังเฟอร์เฟคกว่าของคนอื่น”
“แล้วไงคะใครสนฉันทำเพื่อเงินไม่ได้สนใจอย่างอื่น” บัวบูชาถอนหายใจ ตอกกลับคำพูดทันทีเหมือนกัน
“ฉันคือบัวบูชาเหมือนกันนะคะ ไม่ใช่บัวที่ใครจะเด็ดไปปักแจกันเล่นๆ ได้”
“ฮะๆๆๆ แล้วเมื่อคืนก่อนนั่นเล่า เงินแค่ล้านห้าแสนก็เด็ดเธอได้แล้วแถมขยี้ๆๆๆๆ จนมันมือไปเลย” ทำมือขย้ำหน้าอกสองข้างอย่างสมบทบาท
บัวบูชาต้องรีบหันหน้าหนี แต่หงเฉิงหลี่กลับนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะออกมาเสียงดัง
“แค่ครั้งเดียวและฉันก็ทำงานแลกเงินไม่ได้ยอมเป็นของเล่นของคุณหรอกแต่เพราะคุณยอมจ่ายแค่ครั้งเดียวไม่มีให้เล่นสองสามครั้งหรือหลายๆ ครั้ง” หงเฉิงหลี่ยิ้ม
“กล้าดีนี่…ฉันชักเริ่มสนุกกับเธอแล้ว บัวบูชาแล้วก็อยากจะเล่นหลายๆ ครั้งด้วย” บัวบูชาหันหลังเดินหนีเสีย
“นี่อย่าเพิ่งไปมาเอาเศษเงินนี่ไปด้วยน่ารำคาญใครกันพกเงินสด” ปาถุงเงินไปแทบเท้าบัวบูชาที่กำลังเดินพร้อมรอยยิ้มมุมปาก
ในห้องพักฟื้นของโรงพยาบาลชั้นห้า คุณจันทร์ใจแม่นอนพักอยู่เงียบๆ หลังเพิ่งผ่านการตรวจร่างกาย นางพยาบาลคนเก่ารูปร่างท้วมจนยูนิฟอร์มแทบจะปริเช็ดตัวให้ด้วยผ้าขนหนูชุบน้ำอุ่นให้เสร็จพอดี เสียงประตูเปิดออกพร้อมชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ กวนเฟิงซื่อ มือขวาคนสนิทของท่านประธานหงเฉิงหลี่ เดินเข้ามาพร้อมกับพนักงานอีกสามสี่คนที่หอบหิ้วถุงของขวัญมากมายจนแทบล้นประตูห้อง
กล่องผลไม้นำเข้าเรียงเป็นตั้ง ช่อดอกไม้ราคาแพงสูงท่วมหัว ข้าวของแบรนด์เนมแปะโลโก้ชัดเจน จนเตียงคนไข้แคบๆ ดูเหมือนจะกลายเป็นห้องจัดแสดงสินค้าไปในทันที
นางพยาบาลตัวอ้วนทำตาโต แล้วถึงกับกลอกตา
“อะไรกันนี่ ของเยอะปานนี้ จะย้ายบ้านมาตั้งโชว์รูมที่นี่หรือไง?”
กวนเฟิงซื่อยิ้มเจื่อนๆ พลางวางตะกร้าองุ่นลูกกลมใสลงบนโต๊ะข้างเตียง
“ท่านประธานเป็นห่วงคุณผู้ป่วยครับ เลยให้ผมนำของเล็กๆ น้อยๆ มามอบให้”
“เล็กๆ น้อยๆ นี่มันของเยอะจนฉันจะหายใจไม่ออกแล้วนะ เงินเยอะจริง ประชดกันหรือไร”
พยาบาลตัวอ้วนแทบสะอื้น
เสียงหัวเราะเบาๆ ดังขึ้นจากมุมห้อง ร่างสูงในสูทราคาแพงปรากฏตัวหงเฉิงหลี่ ก้าวเข้ามาเหมือนพระเอกโฆษณาน้ำหอม เดินช้าๆ แต่เต็มไปด้วยรัศมีวาววับความมั่นใจเกินมนุษย์ธรรมดา เหมือนกับมีสปอตไลต์ส่องเขาตลอดเวลาหรือเหมือนทุกที่คือแคทวอร์ค
เขาเงยหน้าเล็กน้อย ริมฝีปากยกยิ้มหลงตัวเอง ก่อนจะเอ่ยเสียงทุ้มต่ำที่ทำเอาแม้แต่เครื่องวัดชีพจรแทบจะเด้งขึ้นเกินมาตรฐานเพราะได้ยินเสียงเขา
“เงินแค่นิดหน่อยครับ…แค่เศษหนึ่งส่วนล้านล้าน”
คำสั่งสั้นๆ แต่หนักแน่นประตูห้องจัดเลี้ยงถูกปิดลงทันทีบอดี้การ์ดยืนประจำทุกทางออกไม่มีใครสามารถออกไปได้เสียงฮือฮาดังขึ้นเบาๆ แต่ไม่มีใครกล้าขัดหงเหว่ยลี่มองรอบห้องอย่างนิ่ง“ในเมื่อมีของหาย ก็ต้องตรวจให้ชัดเจน”น้ำเสียงเรียบ แต่กดดัน“ตรวจทีละคน” คำสั่งนั้นทำให้หลายคนเริ่มหน้าซีดรวมถึง เฉินอวี่หลานเธอกำมือแน่นโดยไม่รู้ตัวสายตาเหลือบไปมองพี่สาวเฉินอวี่หลิงสองพี่น้องสบตากันเพียงเสี้ยววินาทีแววตานั้นเต็มไปด้วยความเลิ่กลั่กบัวบูชาที่ยืนอยู่ข้าง หงเฉิงหลี่ เห็นภาพนั้นพอดีเธอชะงักเล็กน้อยบางอย่าง...ดูผิดปกติแต่ยังไม่ทันได้คิดอะไรพนักงานก็เริ่มตรวจทีละคนอย่างจริงจังบรรยากาศเงียบงันเสียงหัวใจของบัวบูชาดังชัดในอกเธอไม่กลัวการตรวจเพราะเธอไม่ได้ทำอะไรผิด แต่ที่น่ากลัวคือ ผ้าอนามัยในกระเป๋าถ้าใครเห็นจะต้องอายเขาแน่ๆแต่ความรู้สึกถูกมอง ถูกสงสัยมันยังคงกดทับอยู่ในใจเวลาผ่านไปทีละนิดทีละคน ทีละคนแต่ก็ยังไม่พบสร้อยเพชรเฉินอวี่หลานเริ่มหน้าตึงเหงื่อซึมที่ฝ่ามือสายตาเริ่มไม่นิ่งหงเฉิงหลี่ยืนกอดอก มองทุกอย่างเงียบๆดวงตาคมกริบจับจ้องรายละเอียดทุกอย่างเขาไม่พลาดสายตาที่สองพี่น้องสบกันและยิ่งไ
เฉินอวี่หลิงหันหลังทันทีที่ประตูปิดลงสีหน้าของเธอก็เปลี่ยนทันทีความอับอายแปรเป็นความแค้นเธอกัดฟันแน่นจนกรามขึ้น“บัวบูชา อย่าคิดว่าจะทำให้เฉิงหลี่ ตกหลุมของเธอ” เธอพึมพำชื่ออีกฝ่ายออกมาอย่างเคียดแค้น“แม้แต่คุณอาหงก็เข้าข้างแก” เธอหายใจแรงด้วยความโกรธ“ถ้าไม่มีแก ทุกอย่างคงไม่เป็นแบบนี้”แววตาของเฉินอวี่หลิงแข็งขึ้นในใจเริ่มคิดแผนใหม่ครั้งนี้เธอรู้แล้วว่าเล่นตรงๆ ไม่ได้ผลถ้าอย่างนั้นเธอก็ต้องใช้วิธีที่แรงกว่าเดิมและครั้งหน้าเธอจะไม่ยอมให้บัวบูชารอดง่ายๆ อีกแน่บรรยากาศในงานเลี้ยงกลับมาคึกคักอีกครั้งหลังจากเหตุการณ์ก่อนหน้า บัวบูชาก็เปลี่ยนชุดใหม่เรียบร้อยแล้ว และพยายามทำตัวเงียบที่สุดเธอไม่กล้าแม้แต่จะเดินไปในที่คนเยอะเลือกยืนอยู่มุมห้อง ใกล้เสาใหญ่ หวังว่าไม่มีใครสังเกตเห็นแต่โชคร้ายคนบางคนตั้งใจไม่ปล่อยเธออยู่ดีเสียงหนึ่งดังขึ้นกลางงาน“เดี๋ยวก่อนค่ะ” เสียงของ เฉินอวี่หลาน ดังชัดแขกหลายคนหันไปมองเฉินอวี่หลานยืนอยู่กลางห้อง สีหน้าดูเคร่งเครียด“สร้อยเพชรของฉันหายไปค่ะ” เสียงฮือฮาดังขึ้นทันทีสร้อยเพชรของตระกูลเฉินไม่ใช่ของธรรมดามูลค่าหลายสิบล้านทุกคนเริ่มมองหน้ากันไปมาพนักง
“อ่อแล้วอย่าหลงตัวเองนะ ฉันไม่ได้อยากจะจูบเธอแล้วอย่าเที่ยวเอาไปพูดตรงไหน” เธอยกมือแตะริมฝีปากตัวเองเบาๆหัวใจยังเต้นแรงกับเหตุการณ์เมื่อครู่อีกนิดเดียวเท่านั้น...อีกนิดเดียวจริงๆหลังจากออกจากห้องพักแขกของคฤหาสน์ตระกูลหง เฉินอวี่หลิง ก็เดินเร็วแทบวิ่งไปตามทางเดินยาวด้วยใบหน้าที่แดงก่ำไม่รู้ว่าเพราะโกรธหรือเพราะอับอายภาพที่เธอเห็นเมื่อครู่ยังวนเวียนอยู่ในหัวภาพที่ หงเฉิงหลี่ โน้มหน้าเข้าไปหาผู้หญิงต่ำต้อยคนนั้นและที่ทำให้เธอเจ็บที่สุดก็คือตอนที่เธอเปิดประตูเข้าไปสิ่งแรกที่หงเฉิงหลี่ทำไม่ใช่อธิบายแต่เป็น ปกป้องบัวบูชายิ่งคิดก็ยิ่งแค้นมือของเฉินอวี่หลิงกำแน่นจนเล็บจิกฝ่ามือเธอหยุดยืนอยู่หน้าห้องรับรองส่วนตัวของ หงเหว่ยลี่สูดหายใจลึกอยู่หลายครั้ง ก่อนเคาะประตู“เข้ามา” เสียงทรงอำนาจดังมาจากด้านในเฉินอวี่หลิงผลักประตูเข้าไปในห้องรับรองอันโอ่อ่า หงเหว่ยลี่ กำลังนั่งอยู่บนรถเข็นมองงานเลี้ยงจากบานกระจกใหญ่ที่ชั้นสองสีหน้าพึงพอใจ เขาเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวตรงหน้าอย่างนิ่งๆ“มีอะไรหรือคุณหนูเฉิน” เฉินอวี่หลิงเม้มริมฝีปาก ก่อนพูดเสียงนุ่มนวล“คุณอาหงคะ หนูมีเรื่องอยากเรียนให้ทราบค่ะ”หงเห
เธอทรุดนั่งลงที่ปลายเตียง ก้มหน้าร้องไห้เงียบๆ ในเวลานั้นเองเสียงเปิดประตูก็ดังขึ้นบัวบูชาตกใจ รีบเช็ดน้ำตาแล้วเงยหน้าขึ้นคนที่เดินเข้ามาคือ หงเฉิงหลี่เขายังคงอยู่ในชุดเชิ้ตสีขาวที่ปลดกระดุมคอออกไปหนึ่งเม็ด เพราะสูทถูกคลุมอยู่บนตัวเธอใบหน้าหล่อเหลายังคงนิ่งเหมือนเดิม ก่อนจะสะบัดผมเบาๆแต่สายตาที่มองเธอกลับไม่เย็นชาเหมือนทุกครั้งเขาเห็นดวงตาแดงๆ ของเธอเห็นคราบน้ำตาบนแก้มคิ้วเข้มของเขาขมวดเล็กน้อย“ร้องไห้ทำไม อ่อคงคำนวณไว้แล้วว่าจะมีคนเข้ามาสินะไม่ฉันก็คงเจียงหมิงหรืออาจจะโชคดีเป็นคุณพ่อ อ่อแล้วฉันจะบอกอะไรให้นะอ่อยคุณพ่อได้เขาก็ทำอะไรเธอไม่ได้หรอกเขาเป็นอัมพาตครึ่งตัวอ่อแล้วเป็นครึ่งร่างด้วย แต่ถ้าไม่ไหวจริงๆ จะใช้บริการฉันก็โอเคนะไม่คิดเงินถือว่าช่วยๆ กัน”น้ำเสียงยังเรียบ แต่เบากว่าปกติบัวบูชารีบหันหน้าหนี“ฉันไม่ได้ร้องค่ะ และก็ไม่ได้อ่อยใครและไม่คิดว่าใครจะเข้ามาด้วยเพราะรู้ว่าฉันกำลังจะเปลี่ยนเสื้อผ้าคนดีดีคิดดีจะเข้ามาเพื่ออะไร”หงเฉิงหลี่กัดฟัน“น้ำตาเต็มหน้า ยังจะเถียงอีก แล้ว ฉันก็คนดี ที่เข้ามาเพราะ…” จะบอกว่าเป็นห่วงก็ไม่กล้าพูดบัวบูชาก้มหน้าลงอีกริมฝีปากเม้มแน่นเขา
บัวบูชายืนอยู่มุมหนึ่งของห้องจัดเลี้ยงอย่างเงียบๆ แม้จะถูก หงเหว่ยลี่ เปิดตัวอย่างให้เกียรติกลางงาน แต่เธอก็ยังรู้สึกว่าตัวเองไม่เหมาะกับสถานที่แบบนี้อยู่ดี“ฉันควรเรียกแก๊ปจะได้ไปดูแลแม่ที่โรงพยาบาลนี่ก็ค่ำแล้ว” เธอพูดกับเจียงหมิง ที่พยักหน้า“รอสักประเดี๋ยวผมจะไปส่งคุณด้วยตัวเอง” บัวบูชาพยักหน้า เจียงเหมิงเดินจากไปแล้วรอบตัวเต็มไปด้วยแขกในชุดหรูหราเสียงหัวเราะ เสียงพูดคุยเรื่องธุรกิจ และกลิ่นน้ำหอมราคาแพงลอยอยู่ทั่วห้องทุกอย่างดูห่างไกลจากชีวิตของเธอเหลือเกินบัวบูชายืนจับแก้วน้ำผลไม้ไว้แน่น พยายามทำตัวเล็กที่สุดเท่าที่จะทำได้แต่ถึงเธอจะอยากเงียบแค่ไหน ก็มีบางคนไม่ยอมปล่อยให้เธออยู่สงบสายตาของ เฉินอวี่หลาน จับจ้องมาที่เธอไม่วางตายิ่งเห็น หงเฉิงหลี่ เดินผ่านพี่สาวของตนเพื่อมาหาบัวบูชา ความโกรธในใจก็ยิ่งลุกโชนผู้หญิงแบบนี้ไม่มีสิทธิ์มายืนตรงนี้เฉินอวี่หลานหยิบแก้วไวน์แดงจากถาดของพนักงานริมฝีปากบางยกยิ้มเย็นๆ ก่อนเดินตรงไปหาบัวบูชาบัวบูชาเห็นเธอเดินมา ก็รีบก้มหน้าลงเล็กน้อยอย่างคนไม่อยากมีปัญหาแต่เฉินอวี่หลานกลับหยุดตรงหน้าเธอ“ดูเหมือนเธอจะชอบงานแบบนี้นะ” เสียงหวานเอ่ยขึ้น แต่
“ฮือไม่แน่นะก็ทั้งสาวทั้งอึ๋มขนาดนั้นท่านก็ต้องไขว่เขว่บ้างล่ะ อาจะแค่ นอนกอดให้ฟินๆ”ส่วนคนที่ยืนตัวแข็งอยู่ตรงนั้นอย่าง เฉินอวี่หลาน แทบอยากหายไปจากตรงนั้นเสียเดี๋ยวนี้ใบหน้าที่แต่งแต้มอย่างประณีตซีดลงอย่างเห็นได้ชัดริมฝีปากที่เคยยกยิ้มเยาะเมื่อครู่เม้มแน่นจนแทบสั่นเธอไม่เคยถูกหักหน้าแบบนี้มาก่อนและที่สำคัญ คนที่ทำให้เธอเสียหน้า กลับเป็นผู้หญิงที่เธอมองว่าต่ำต้อยที่สุดเฉินอวี่หลานก้มหน้าลงเล็กน้อยเหมือนกำลังสงบสติอารมณ์ แต่ในใจกลับเดือดพล่านยายผู้หญิงบ้านั่นเป็นใครกันแน่ทำไมคุณอาหงถึงให้เกียรติมันขนาดนั้นเธอเหลือบมองไปที่ บัวบูชา ที่ยืนงุนงงอยู่ข้างรถเข็นของหงเหว่ยลี่ท่าทางซื่อๆ แบบนั้นยิ่งทำให้เฉินอวี่หลานหงุดหงิด “แกล้งใสซื่อมัดใจคนสินะกะจะกินรวบสินะทั้งพ่อทั้งลูก”“ดูสิทำหน้าเหมือนกับเด็กมัธยม”ยายป้าอ้วนเหมือนกับรู้ใจเฉินอวี่หลานรีบใส่ไฟจริงด้วยจะทำหน้าใสซื่อแบบนั้นเพื่ออะไร คิดว่าตัวเองเป็นนางเอกหรือไงนางเอกสมัยนี้ต้องสู้คนโหดๆเข้าไว้แต่นี่ยัยตัวดีนี่นางเอกหลุดคิวซีสินะเธอกำลังจะเดินออกไปด้วยความโมโห แต่แล้วสายตาก็เหลือบไปเห็น หงเฉิงหลี่ ที่ยืนมองบัวบูชาอยู่ไม่ไกลแววตาขอ
“ฉันจะลองหาทางอื่นดูก่อนค่ะ” หมอเจียงพยักหน้าขึ้นลง“ผมจะรอและยินดีช่วยเสมอไม่ใช่ในฐานะหมอแต่อยากช่วยในฐานะเพื่อนดีไหม”ยังจำไม่ลืมในเช้าวันหนึ่งที่มานั่งรอหมอเจียงชีกวานในห้องเพื่อถามเรื่องการผ่าตัดและโอกาสในการรักษา ที่จู่จู่ก็มีพยาบาลคนหนึ่งมาระรานพูดจาหยาบคายและลงท้ายด้วยคำว่า ….อย่ามายุ่งกับคุ
บัวบูชาอายุยี่สิบ ในห้าปีที่ผ่านมาสำหรับเธอไม่ต่างอะไรกับปีที่โลกเล่นตลกใส่หัวใจคนจน หางานที่ไหนก็เหมือนโยนเหรียญ แต่เหรียญที่เธอจับมักเป็นด้านที่ไม่มีค่า…ด้านก้อยนั่นแหละ จนกระทั่งปีนี้ที่เดินหางานจนรองเท้าพัง เธอสอบเข้าบริษัทยักษ์ใหญ่ได้แล้ว เย้! บริษัทยักษ์ใหญ่ ที่ใครๆ ก็รู้ว่าใหญ่ที่สุดในประเทศ
บัวบูชาในชุดแม่บ้านตัวเดิม เดินเข้าบริษัทด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง ไม่ได้อยากเจอท่านประธานแต่พอมีเงินแล้วก็ต้องทำงานเหมือนเดิมจะได้มีเงินเก็บไว้ใช้ยามฉุกเฉินบ้าง แต่ในถุงพลาสติกที่ถืออยู่ มีสิ่งหนึ่งซึ่งเธอรู้สึกว่าจำเป็นต้องนำมาคืนกางเกงในผู้ชายแบรนด์เนมที่เธอเก็บได้จากเมื่อคืนตรงปลายเตียง…ในหัวของเธอ
บัวบูชาสูดลมหายใจลึก พยายามรวบรวมความเข้มแข็งแต่รู้ในใจลึกๆ หงเฉิงหลี่ยิ้มมุมปากหลงตัวเอง ดวงตาเงาวาวราวกับชนะใจผู้หญิงทั้งโลกได้แล้วอย่างนั้น“รีบเลย ไปกันเถอะฉันกำลังจะทนไม่ไหวแล้ว”บัวบูชาอยากกรีดร้อง เสียงหัวใจที่สั่นระริกไม่ยอมให้พูดอะไรนอกความดีใจ ความโล่งอก แม่กำลังจะได้ผ่าตัดสินะจะมีอะไรที่







