3 คืนแรกในกรง Noir

3 คืนแรกในกรง Noir

เสียงนาฬิกาในห้องทำงานยังเดินอย่างช้า ๆ แต่สำหรับอิงค์...มันเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนเร็วเกินไปจนเธอตามไม่ทัน

เธอมึนงงต่อเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นนับตั้งแต่ออกจากร้าน ถูกเซ็นสัญญา ถูกบังคับให้เปลือยตัวเอง เผยตัวตนต่อหน้าคราม

อย่างน่าอาย เธอไม่กล้าแม้แต่จะยอมรับว่าในขณะที่เขาสั่งเธอ

เป้ากางเกงเธอเปียกชื้น

เธอไม่ได้กลับบ้าน ไม่ได้โทรหาใคร หรืออาจะไม่ได้แม้แต่จะได้คิด

อะไรอีกต่อไปแล้ว

เขาพาเธอข้ามโถงด้านใน ผ่านประตูเหล็กหนาไปยังโซนลับ ทางมืดสลัวด้วยไฟสีอ่อนเป็นระยะ ไม่มีไฟป้ายชื่อ

บรรยากาศด้านหลังแตกต่างจากด้านนอกโดยสิ้นเชิง

ห้องนอนของเขากว้าง และตกแต่งด้วยโทนสีเข้มดำ น้ำตาลไม้โอ๊ค ผนังหุ้มด้วยหนังแท้สีดำมันวาว เพดานส่องสว่างด้วยโคมระย้าสีนวลตา ราวพระจันทร์ยามค่ำคืน

เธอมองเตียงนอนคิงไซส์กลางห้อง พรมขนสัตว์หนานุ่มปูเต็มพื้นที่รอบเตียง ทุกอย่างหรูหรา

เธอกำลังโดนกักขัง

“ห้องของเธอ”

เขาพูดเรียบง่ายขณะผลักบานประตู เธอก้าวตาม มองทุกอย่างด้วยใจเต้นแรงผิดปกติ ข้อมือยังรู้สึกถึงแรงบีบแน่นจากนิ้วมือเขาเมื่อครู่

ภายในห้องมีกลิ่นหนังแท้ กลิ่นน้ำหอมอ่อนจาง กลิ่นตัวเขา ลอยคว้างอวลตลบทุกอณู

“พรุ่งนี้จะมีคนเอาเสื้อผ้าเธอมาให้”  เขาพูดขึ้นขณะเดินไปนั่งลงบนโซฟาตัวใหญ่ เอนตัวสบาย ๆ  “คืนนี้ใช้ของที่มีไปก่อน”

หมาป่าใช้สายตาคมกริบกวาดมองเธอ ตั้งแต่ศีรษะจดปลายเท้า

 เธอรู้สึกเหมือนกำลังเปลื้องผ้า จึงเม้มปากแน่น กอดตัวเองไว้ด้วยความรู้สึกประหม่าขึ้นมาทันที เพราะเสื้อกล้ามบางที่ใส่อยู่แทบไม่ทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยขึ้นเลย

สูดลมหายใจลึกตั้งใจจะขอคุยด้วยเหตุผลอย่างคนมีสติ แต่คนตั้งกฎมักได้เปรียบ เขามองออกแล้วเอ่ยเบา ๆ

“ถอดกางเกงออก”

“อะไรนะคะ?” เธอเสียงสั่นพร่าไม่รู้ตัว

“ถอด” เขาย้ำอีกครั้ง ช้า ๆ ไม่เร่ง ไม่รุนแรง แต่เธอกลับรู้สึกถูกกดข่มด้วยอำนาจมหาศาล

“ฉันจะดูว่า...เธอพร้อมสำหรับการเป็นของฉันหรือยัง”

เธอยืนแข็งทื่อ มือไม้อ่อนแต่ข้างในกลับเย็นยะเยือก เธออยากปฏิเสธ อยากตะโกนบอกว่า ไม่!

แต่คำว่า ไม่  กลับติดค้างอยู่ในลำคอ เหมือนหินก้อนใหญ่ หนักอึ้ง

ตาสีนิลของหมาป่าจับจ้องไม่กระพริบ ไม่พูดซ้ำ ไม่ขู่ ไม่เร่งเร้า

เขาแค่รอ... รอให้เธอเป็นฝ่าย 'ยอม' ด้วยตัวเอง

เธอพบว่าตัวเองหายใจไม่ทั่วท้องจนเกือบขาดห้วง ก้มหน้าหลบสายตาคมกล้า ปลายนิ้วเริ่มเกี่ยวกระดุมกางเกงยีนส์ที่เหมือนว่ารัดร่างเธอจนแน่น และตอนนี้...มันเหมือนเป็นโซ่ตรวนที่หนักหน่วงเหลือเกิน

มือเธอสั่นเทายามค่อยปลดกระดุมตัวบนออก รูดซิปลงช้า ๆ เสียงเสียดสีดังชัดเจนแทรกอยู่ในความเงียบในห้อง

เธอรูดกางเกงยีนส์ลงไปกองที่ข้อเท้าก่อนจะดึงออก เผยเรียวขาขาวเนียนและกางเกในบิกินี่ตัวจิ๋วสีดำที่แทบไม่ปกปิดอะไร เธออยากจะกอดตัวเอง อยากจะเอามือปิดของสงวนไว้ แต่ทำเพียงยืนนิ่งสั่นเบา ๆ

ส่วนเขาเอนตัวพิงเบาะนุ่ม สองแขนกางออกวางบนพนักดั่งราชา ใช้สายตาเป็นเจ้าของ

“เดินมาหาฉัน”

เสียงนุ่มหนักแน่นจนเธอรู้สึกว่าไม่มีทางปฏิเสธ  เธอสูดลมหายใจลึก ค่อยยกเท้าเหยียบพรมขนสัตว์จนเกิดเสียงเบา ๆ ก้าวไปข้างหน้าช้า ๆ รู้สึกถึงความยาวนานไม่มีที่สิ้นสุด

เธอรู้ว่านี่คืออะไร แต่เธอกลับห้ามมันไม่ได้ ใจเธอเต้นโครมคราม เลือดสูบฉีดจนได้ยินเสียงชีพจรดังอยู่ในหู

เธอรู้สึกถึงการเป็นทาส และมันน่าอภิรมย์

ครามมองเธอตรงนั้น ดั่งราชารอเหยื่อ และเธอรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนพิเศษ นัยน์ตาสีดำกวาดมองเรือนร่างงดงามนี้ นิ่งเงียบ ใช้เพียงแรงกดดันที่มองไม่เห็นโถมเข้าใส่เธอทุกวินาที

เธอหยุดลงตรงหน้าด้วยหัวใจเต้นรัวกระหน่ำ แต่หลบตาอย่างช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ ไม่กล้าแต่จะมองเขาที่กำลังกลืนกินด้วยแววตาล้ำลึก

เขาแตะปลายนิ้วบนหน้าท้องเธอเบา ๆ สัมผัสร้อนผ่าวราวไฟสุม

“นั่งลง”

เธอกลืนน้ำลายฝืดเฝือนค่อยทรุดตัวนั่งลงบนตักเขาเก้ ๆ กัง ๆ ทันทีที่เธอหย่อนร่างลงบนตัก แขนแข็งแรงพลันโอบรัดรอบเอวเธอแน่น ไร้ทางหนี ลากมือขึ้นลูบหลังเธอช้า ๆ เป่าลมหายใจอุ่นรดต้นคอเธอ

“คนเก่ง เริ่มเข้าใจบทบาทของตัวเองแล้ว”

ริมฝีปากเธอเม้มแน่น วางมือทั้งสองข้างบนอกเขา ไอร้อนเขาแผ่ซึมผ่านเชิ้ตดำ เธอรู้สึกถึงแรงเต้นหัวใจใต้ฝ่ามือ

หัวใจของเขา...นิ่งมากอย่างน่าใจหาย ผิดไปจากเธอที่กำลังระส่ำ

เขาเลื่อนมือไล้วนบนสะโพกกลมกลึง วนช้า ๆ เบามือ สัมผัสเหมือนขนนก แต่กลับทำให้ไฟในกายเธอลุกโชน

“รู้ไหม..ผู้หญิงที่นั่งอยู่บนตักฉันตอนนี้...เป็นของฉันแล้ว”

คนร่างเล็กตัวสั่นระริกขึ้นมา เธอไม่เข้าแม้แต่น้อยกว่าทำไมร่างกายถึงเป็นแบบนี้

“แต่การเป็นของฉัน..ไม่ได้หมายความว่าเธอแค่นั่งเฉย ๆ” ครามใช้เสียงลากช้า ๆ จงใจให้เธอฟังเข้าใจชัดทุกคำ

“สัมผัสฉัน ไม่ใช่แค่แตะ” เธอสะท้านไปกับเสียงนุ่ม “สัมผัส...เหมือนอยากรู้จักฉันจริง ๆ”

มือเล็กสั่นไหวเริ่มลากผ่านอกกว้าง สัมผัสกล้ามเนื้อแข็งแรงที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้า ปลายนิ้วสัมผัสกระดุมเย็นเฉียบ เส้นเอ็นใต้ผิวตึงแน่น ราวกับเชือกที่กำลังมัดหัวใจเธอไว้จนแน่น

ครามหลับตาพริ้มช้า ๆ สูดลมหายใจลึก พึงพอใจกับการยอมจำนนของเธอ

“แบบนั้น” เขาพึมพำเสียงแผ่ว “อย่าหยุด”

เธอลูบผ่านไหล่กว้าง ลากปลายนิ้วผ่านลำคอแข็งแรง กลิ่นกายเขาอบอวล หอมอุ่น เย้ายวน และอันตราย เธอสำรวจเขาด้วยความเขินอายและหวาดกลัว

ตัวเธอเองก็ถูกเขาสำรวจอย่างละเอียดไม่ต่างกัน

เขาเฝ้ามองทุกการสั่นไหว ทุกลมหายใจที่ขาดห้วง ทุกสัมผัสที่เธอแตะต้อง  เขามองแล้วจดจำทุกวินาที

ปล่อยให้เธอชินกับสัมผัสนั้น..แล้วจึงเอ่ยคำสั่งด้วยเสียงทุ้มต่ำ

“จูบฉัน”

เธอเบิกตากว้าง หัวใจแทบหยุดเต้นในวินาทีแรกที่ได้ยิน ริมฝีปากแห้งผากจนเธอแทบไม่รู้สึก เธอมองริมฝีปากบางเฉียบแล้วกลืนน้ำลาย

ส่วนเขานั่งนิ่ง รอคอย ใช้แรงกดดันเหมือนมือที่มองไม่เห็น บีบเธอจนขาดอากาศหายใจ

เธอสั่นระริกทั้งตัว ขณะค่อย ๆ โน้มใบหน้าเข้าไปหาเขา จังหวะเชื่องช้าแต่เขาไม่คัดค้าน

ปลายจมูกเธอแตะปลายจมูกเขา ก่อนที่กลิ่นน้ำหอมและกลิ่นกายแทรกซึมผ่านเข้ามาจนเธอสั่นไหวแทบแตกสลาย

แตะสิ เสียงในหัวตะโกนแค่แตะ...แล้วมันก็จะจบ

เธอสูดลมหายใจกดริมฝีปากลงบนริมฝีปากเขาอย่างแผ่วเบา เบาบางจนแทบไม่เป็นจูบด้วยซ้ำ

แต่เขาไม่ขยับหนี ไม่เบือนหน้า

เขาเพียงแค่รอ…

รอจนริมฝีปากเธอสั่นระริก รอจนความขัดเขิน กัดกินไปถึงกระดูก

มือเขาเลื่อนขึ้นแตะแผ่นหลังเธอเบา ๆ กดเธอแนบลงกับอกกว้างของเขา

จังหวะเดียวกันนั้นเอง ปากเขาเริ่มขยับ แนบปากเธอจนแน่น ร้อนแรงกว่าที่เธอจะรับไหว

อิงค์สะดุ้งเฮือก แต่เขาไม่ปล่อย กดปลายนิ้วหลังท้ายทอยตรึงหน้าเล็กไว้  ลมหายใจร้อนผ่าวผสานกันอย่างควบคุมไม่ได้

ครามไม่ได้เร่งเร้า เขาเพียงแค่กดริมฝีปากแน่น ๆ บดขยี้เบา ๆ เป็นจังหวะ...ซ้ำแล้วซ้ำอีก

แรงกด...แรงล่อหลอก...แรงดึงดูด...

ทุกอย่างหลอมรวมจนเธอละลายอ่อนเหลวใต้มือเขา มือเล็กสั่นระริกขณะที่ยกขึ้นเกาะไหล่เขาไว้แน่น

แต่สิ่งที่เธอไม่รู้คือ...เธอได้ยอมจำนนไปแล้ว

เขาละริมฝีปากออกห่างช้า ๆ จงใจทิ้งความว่างเปล่าและความเร่าร้อนเอาไว้ มองเธอด้วยสายตาพึงพอใจลึก ๆ

“เด็กดี” เสียงเขาแหบพร่าเล็กน้อย “เด็กดีของฉัน”

เขาลูบผมเธอเบา ๆ เหมือนให้รางวัลกับการเชื่อฟังครั้งแรก  เธอหอบหายใจแรงใบหน้าแดงก่ำ ร่างกายสั่นระริก

พลันเธอรู้ได้ทันที... นี่ไม่ใช่จุดจบ นี่แค่การเริ่มต้น

เธอจะยินยอมเดินหน้าต่อไหม

“จำไว้...” เสียงเขากระซิบชิดใบหู ปลายนิ้วไล้แนวกรามเบา ๆ

เธอสะท้านเฮือก ความคิดเริ่มไม่เป็นตัวของตัวเองอีกครั้ง

“ตั้งแต่วันนี้ไป เธอไม่ใช่ของ ๆ ตัวเองอีกต่อไปแล้ว”

และเธอ...ก็ไม่ได้ขัดขืนเลยสักคำเดียว