2. ดีลร้ายในคืนเดียว 2

2. ดีลร้ายในคืนเดียว 2

“ไม่ต้องเสียเวลาคิด” เขาโน้มตัวลงวางมือข้างหนึ่งค้ำโต๊ะ ข้างหนึ่งยื่นปากกามาให้

“เซ็น” สั้น กระชับ ไม่มีโอกาสให้ต่อรอง

เธอกลืนน้ำลายมองมือกร้านและปากกาที่เหมือนคมดาบ หากเธอลงหมึก ชีวิตของเธอคงเปลี่ยนไปตลอดกาล แต่เธอมีทางเลือกเหรอ

เธอเป็นคนซื่อตรง หากทำผิดย่อมต้องรับผิดชอบ เพราะฉะนั้นปลายนิ้วเล็กจึงแตะปากกาอย่างลังเลเล็กน้อยจนสั่น ภายในกรีดเสียงร้องเตือน

อย่าเซ็น

ทว่า...เสียงหนึ่งในหัวกลับกระซิบเบา ๆ

อยากหนีเหรอ? ชีวิตเธอจะเปลี่ยนนะ ไม่ลองล่ะ?

เธอช้อนตาสบตาครามอีกครั้ง นัยน์ตาสีนิลล้ำลึกทิ่มแทงเข้าไปในหัวใจโดยไม่ต้องเอ่ยถ้อยคำ

เขาไม่ได้บังคับด้วยกำลัง ไม่แม้แต่แตะตัว

ทว่าพลังอำนาจที่แผ่ออกมาจากตัวเขา มันกดทับลงเหมือนกรงเล็บของสัตว์ร้าย

และบ้าจริง...เธออยากโดนขย้ำอย่างบ้าคลั่ง จนไม่น่าให้อภัย

มือเล็กกำปากกาแน่น สูดลมหายใจลึกเข้าปอดหนึ่งครั้ง แล้วลากปลายปากกาเซ็นชื่อของตัวเองลงไป

เสียงครูดกระดาษยามลงลายมือชื่อนุ่มนวลแต่กลับบาดหูเธอในขณะเดียวกัน

พิชญา อินทรสกุล

เซ็นเสร็จ มือเธออ่อนเปลี้ยปากการ่วงลงโต๊ะทันที

เงียบ... เป็นความเงียบจนน่าขนลุก

กระทั่ง...

มือกร้านหยิบสัญญาขึ้นจากโต๊ะอย่างเชื่องช้า สายตาไม่ละจากเธอแม้แต่วินาทีเดียว ริมฝีปากหยักลึกกระตุกยิ้มบาง ๆ แบบที่ไม่ได้ตั้งใจ ยิ่งพาให้เขาดูโหดเหี้ยมเล็กน้อย

“ดี” เขาพูดคำเดียวแล้วเก็บสัญญาเข้าซองสีดำเหมือนเดิม

“เริ่มต้นกันตรงนี้เลย”

เขาเดินอ้อมมาหาเธอด้วยฝีเท้าแผ่วเบา เหมือนเสืกำลังย่องหาเหยื่อ เธอก้าวถอยหลังทันทีจนกระแทกชนกับผนังเย็นเฉียบ

ร่างสูงใหญ่หยุดตรงหน้า ใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมอีรอสจาง ๆ ผสมกลิ่นกายอย่างที่สาว ๆ ทุกคนใฝ่หา ยั่วยวน ปลุกเร้า

มือใหญ่ยกขึ้นแตะที่กระดุมเสื้อเธอเบา ๆ แค่แตะพลันส่งแรงสั่น สะเทือนไปทั้งร่างแล้วหยุด จ้องเธอ ก่อนสั่งเสียงเรียบ

“ถอดเสื้อ”

ตากวางเบิกกว้างมองเขาอย่างตกใจ “ฉัน...ฉันต้องสักตอนนี้เลยเหรอคะ?”  เสียงหวานนุ่มสั่นพร่าจนเกือบกระซิบ

เขาค่อยยิ้ม...ช้า ๆ

“ยังไม่ต้องสัก” เสียงเขาเหมือนกำลังขบขันอะไรบางอย่าง “แค่ถอด” แต่น้ำเสียงกลับไม่มีรอยยิ้มเลย

เธอกลืนน้ำลายเหนียวฝืดลงคอ สองมือสั่นเล็กน้อยขณะยกขึ้นแตะชายเสื้อกล้ามของตัวเอง เสื้อผ้าเรียบง่ายที่เธอใส่เป็นประจำแต่วันนี้กลายเป็นสิ่งที่ควบคุมไม่ได้

นัยน์ตาคมจ้องเธอ ทุกท่าทาง ทุกความลังเล แม้กระทั่งหยาดเหงื่อผุดซึมไรผม

ไม่เร่งเร้า ไม่ขยับเข้าใกล้

แต่สายตา...ราวกับกำลังถอดเสื้อเธอ

คนร่างเล็กสั่นสะท้านจากแรงกระตุ้นดิบเถื่อนที่เขาปลุกขึ้นในร่างกายตัวเอง

ทำไมถึงตื่นเต้นขนาดนี้วะ?

เธอสั่นกึกขณะดึงเสื้อกล้ามขึ้นเหนือศีรษะ เผยให้เห็นเสื้อในแบบเรียบ ๆ สีดำ เนินทรวงขาวอวบโผล่พ้นเป็นลูก

สายตาเขากวาดมองเธอ ร่างกายของเธออย่างเปิดเผย ใช้สายตามองเนินทรวง ผิวเนียน ลาดไหล่ แม้กระทั่งนิ้วเล็ก ๆ ที่รวบเกี่ยวกันไว้ตรงหน้าท้อง ไม่มีความละอาย ไม่มีความสงสาร

เข้าครอบครองเธออย่างเงียบ ๆ ขณะที่เธอมองเห็นเหงื่อไหลซึมออกมาจากทุกอณูบนร่างของชายตรงหน้า

“ดีมาก”

เสียงเขาแหบพร่าต่ำลึกพยายามควบคุมตัวเองอย่างถึงที่สุด ยกมือขึ้นแตะแก้มเธอเบา ๆ ลากปลายนิ้วผ่านแนวกราม ไล่ลงมาตามซอกคอ

เธอหลับตาแน่น เม้มปากระงับความร้อนพวยพุ่งจากผิวเนื้อทุกจุดที่เขาแตะต้อง วูบวาบจนเกือบคราง

“สวยกว่าที่คิด” เสียงเขา กระซิบ เบาจนเธอเกือบไม่ได้ยิน

ก่อนโน้มตัวลงมา...แต่ไม่ใช่จูบ

เขาพ่นลมหายใจ กระซิบชิดใบหู ใช้จมูกสัมผัสเพียงเล็กน้อย

“จากนี้ไป...” เสียงสูดดมกลิ่นหอม “ทุกครั้งที่ฉันสั่ง...เธอต้องทำ”

เขาวนปลายนิ้วตรงซอกคอของเธอแผ่วเบา ใช้ลมร้อนผ่าวสะกดเธอจนตัวแข็งทื่อ หัวใจเต้นโครมครามในทรวงอก เขาโน้มตัวลงมาอีก

“ตอนนี้...ทำตามคำสั่งแรกของฉัน”

ลำคอเธอขยับ เธอพบว่าร่างกายเธอพร้อมแล้ว ทั้ง ๆ ที่ไม่รูด้ด้วยซ้ำว่าคำสั่งนั้นคืออะไร

เหมือนถูกเขาควบคุมด้วยบางอย่าง

คนร่างสูงถอยหลังเล็กน้อยมือไขว้หลัง มองสำรวจ เปล่งคำสั่งแรกด้วยเสียงราบเรียบ

“ไปนั่งที่โซฟา”

อิงค์พยักหน้าช้า ๆ เดินเก้ ๆ กัง ๆ ไปยังโซฟาหนังสีน้ำตาลเข้ม ขาแข็งเมื่อรู้สึกถึงทุกการจับจ้อง แผ่นหลังร้อนวาบราวสายตาเขากำลังสะกดเธอ ทุกก้าวเหมือนถูกพันธนาการ

เธอนั่งลงตามคำสั่ง ฝ่ามือขยุ้มกางเกงยีนส์แน่น ก้มหน้าหลบสายตาเขาโดยสัญชาตญาณ

ครามเดินตามมาอย่างเชื่องช้า รองเท้าหนังขยี้พรมดังสวบ ๆ แต่กลับเสียงดังก้องอยู่ในหัว หรือเป็นเสียงหัวใจตัวเธอเองกันแน่

เขายืนอยู่ตรงหน้า มองลงมาด้วยสายตาเย็นชาเงียบสงบแฝงอันตรายจนขนลุก

“ถ่างขา” เขาสั่ง

คนร่างเล็กผงะ เงยหน้าจ้องเขาทันที ตากลมเบิกกว้างตระหนกตกใจ ปากเผยออ้าตกตะลึง อยากตั้งคำถามแต่กลับไม่มีเสียงหลุดออกมา

“ฉัน..บอกให้...ถ่างขา” เขาย้ำช้า ๆ ชัด ๆ

น้ำเสียงของเขาไม่ดังแต่แฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาล ขาเธอสั่นอย่างห้ามไม่ได้

ริมฝีปากเล็กเม้มแน่น ภายในห้องแม้เย็นจัดทว่าสำหรับเธอราวกับนั่งอยู่กลางแดดอุ่นร้อนจนเม็ดเหงื่อเล็กผุดซึมตามไรผม เธอสูดลมหายใจลึก กลั้นความอับอายที่พุ่งขึ้นมา

ค่อย ๆ ขยับขาเรียวเล็กออกจากกันทีละน้อย...

ครามยิ้มมุมปากเบา ๆ ประกายตาหมาป่าเปล่งเจิดจ้าราวสัตว์ร้ายได้กลิ่นเลือดของเหยื่อ

“ดีมาก” เขาพึมพำในลำคอ เอ่ยชมเหยื่อที่ยอมจำนนอย่างว่าง่าย พาร่างตัวเองมาใกล้ คุกเข่าลงตรงหน้าอย่างใจเย็น

สอดมือเข้าใต้เข่าเธอข้างหนึ่ง ยกขึ้นเล็กน้อยให้ขาเรียวเล็กพาดบนต้นขาเขา

สมบูรณ์แบบ เขานึกในใจแล้วพูดเบา ๆ “นี่คือกฎข้อแรก เธอไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธฉัน”

เขาลากปลายนิ้วเรียวเบา ๆ ขึ้นไปตามต้นขาด้านใน คนร่างเล็กสะดุ้งเฮือก ร่างกายร้อนไปหมด ทั้งความรู้สึกหวาดกลัว วาบหวามผสมผสานจนเธอแยกไม่ออกว่าเธอรู้สึกสิ่งใดมากกว่ากัน

“เข้าใจไหม?”

เธอกลั้นหายใจที่จู่ ๆ ก็ติดขัดในอก พยักหน้าช้า ๆ มันมีความอับอายรวมอยู่ในนั้น และทำให้เธอแทบทะลักออกมาเป็นหยดน้ำตา กัดริมฝีปากที่สั่นระริกไว้

“พูด” เขากระซิบเสียงแข็ง

“เข้าใจค่ะ” เสียงเธอผะแผ่ว เจือพร่าต่ำ

ใบหน้าคมสันปรากฎรอยยิ้มอย่างช้า ๆ อย่างพอใจ แตะแก้มเธอเบา ๆ ลากนิ้วโป้งผ่านขอบปากล่างสีระเรื่อ

“ดีมาก...เด็กดีของฉัน” เขาพึมพำ

คำพูดง่าย ๆ แค่นั้นแต่ทำเอาหัวใจอิงค์แทบระเบิดคาอก

เขาลุกยืนช้า ๆ ก้มมองท่อนขาเรียวเล็กที่ยังแยกออกจากกัน มองอย่างพอใจแล้วพูดเบา ๆ

“วันนี้แค่นี้ก่อน..” เขาพูด มองเธอด้วยสายตาของการเป็นเจ้าของ ขณะที่ใช้คำสั่งสุดท้าย

“คืนนี้  เธอจะนอนที่นี่”

อิงค์เงยหน้าขึ้น มองแววตาดิบเถื่อนอย่างตื่นตระหนก  แต่มันสายเกินกว่าจะหนี

เพราะเธอ...ได้เซ็นชีวิตตัวเอง ให้กับเขาไปตั้งแต่วินาทีแรกที่ยื่นปากกาออกมา