สักผิด ชีวิตสั่นครืด......เสียงเครื่องสักดังเบา ๆ แต่ก้องกังวานไปทั่วร้านสักเล็ก ๆ Ink Me ร้านเล็ก ๆ ซ่อนตัวอยู่ท้ายซอยเปลี่ยวกลางเมืองแสงนีออนสีชมพูอมม่วงสาดลงบนผนังปูนเปลือย แต้มแต่งบรรยากาศด้วยกลิ่นหมึกสักอ่อนจางและเสียงเพลงฮิปฮอปเบสหนักจากลำโพงมุมห้องโต๊ะไม้ขนาดย่อมกระจายเกลื่อนด้วยอุปกรณ์สักที่จัดวางอย่างไม่เรียบร้อยนัก ด้านหนึ่งมีโซฟาผ้าสีเทาเก่าเก็บตั้งชิดผนังเหมือนรอใครมานั่งรอคิวสักแต่คืนนี้... ร้านว่างเปล่า มีเพียงเธอคนเดียวอิงค์ พิชญา ช่างสักสาววัยยี่สิบสาม สูงเพียงร้อยหกสิบต้น ๆ กะทัดรัดเพรียวบางแต่ข้อมือเล็กแข็งแรง ใบหน้าหวานหยดผิดไปจากรอยสักรูปดอกบัวที่ไต่ขึ้นมาตามแขนซ้ายตลอดแนวใต้เสื้อกล้ามตัวโคร่งสีเทา กางเกงยีนส์ขาดและรองเท้าผ้าใบสีดำท่าทางเหมือนเด็กมัธยมหลงเข้าร้านสักแต่ฝีมือ? ระดับมืออาชีพลงเพจดังมาแล้วหลายเพจเธอนั่งไขว่ห้างอยู่หลังเคาน์เตอร์มือหนึ่งถือปืนสัก หมุนเล่นเบา ๆ คล้ายดีเจหมุนแผ่นเสียง อีกมือเลื่อนมือถือดูคลิป TikTok อย่างไม่ทุกข์ร้อน“ไอเดียลายดอกไม้โคตรสวย...” เธอบ่นกับตัวเองเบา ๆ ยิ้มขำ กวาดตาไปเห็นตารางจองที่แปะไว้มุมจอคราม วัชรินทร์21.00 น
Last Updated : 2026-01-06 Read more