บทที่ 6

Chapter 6

@ คอนโด

19.30 น.

กริ๊ง กริ๊ง

ร่างบางบิดตัวไปมาบนที่นอนนุ่ม และใช้มือเรียวเล็กควานหาโทรศัพท์ที่ตอนนี้มีเสียงริงโทนเรียกเข้าไม่หยุด

"ฮัลโหลค่ะ" นิลินกดรับโทรศัพท์และเอ่ยกับคนปลายสายด้วยน้ำเสียงงัวเงีย

(ใช่คุณนิลินหรือเปล่าครับ)

"ใช่ค่ะ..."

(ผมโทร. มาจากฝ่ายโพรดักชัน RM CAR นะครับ)

"อ๋อ ๆ ค่ะ" หญิงสาวรีบตอบกลับด้วยน้ำเสียงลุกลี้ลุกลน เมื่อเธอได้ยินคนปลายสายเอ่ยคำว่า RM CAR

(ผมจะโทร. มานัดคุณนิลินถ่ายแบบโพรโมตรถสปอร์ตคันใหม่ล่าสุดของ RM CAR นะครับ)

"วันไหนคะ?"

(วันพรุ่งนี้…เก้าโมงเช้าครับ)

"ทำไมถึงนัดถ่ายแบบกะทันหันจังเลยล่ะคะ?" หญิงสาวเอ่ยถามไปด้วยน้ำเสียงสงสัย

(อ๋อ...พอดีว่าท่านประธานมีคำสั่งให้คุณนิลินถ่ายแบบคู่กับรถสปอร์ตคันใหม่ล่าสุดในวันพรุ่งนี้น่ะครับ คุณนิลินสะดวกไหมครับ?)

"สะดวกค่ะ"

(งั้น...เจอกันพรุ่งนี้นะครับคุณนิลิน )

"ได้ค่ะ" จากนั้นหญิงสาวก็กดวางสายทันที ก่อนที่เธอจะเอนกายลงบนที่นอนนุ่มและดึงผ้าห่มหนานุ่มมากอดไว้ พร้อมกับซุกใบหน้าเรียวสวยกับหมอนนุ่ม ก่อนที่จะหลับตาพริ้มและหลับไปอีกคราว

รุ่งเช้า

@ บริษัท RM CAR

“น้องนิลิน...นี่ค่ะ ชุดที่จะใส่ถ่ายแบบวันนี้” เมื่อหญิงสาวมาถึงห้องสตูดิโอ ก็มีพนักงานคอสตูมยื่นชุดเดรสหนังสีดำรัดรูปสั้นสายเดี่ยวให้หญิงสาว

"ขอบคุณค่ะ" นิลินเธอรับชุดมาจากพนักงานคอสตูม จากนั้นหญิงสาวก็หมุนดูชุดเดรสสักพัก ก่อนที่เธอจะเข้าไปเปลี่ยนชุดที่ห้องแต่งตัว

“ว้าว… เซ็กซี่มากค่ะน้องนิลิน” เมื่อนิลินออกมาจากห้องเปลี่ยนชุด พนักงานคอสตูมและทีมงานในห้องสตูดิโอต่างพากันตกตะลึงในความสวยเซ็กซี่ของหญิงสาว

"น้องนิลินมาแต่งหน้าก่อนค่ะ" ช่างแต่งหน้าเอ่ยเรียกหญิงสาว จากนั้นหญิงสาวก็เดินไปนั่งบนเก้าอี้หน้ากระจกใสบานใหญ่กลางห้องแต่งตัว

"หืม น้องนิลินหน้าใสเนียนสวยมาก ๆ เลยนะคะ" เมื่อช่างแต่งหน้าได้สัมผัสใบหน้าเนียนนุ่มและมองใบหน้าเรียวสวยของหญิงสาว ช่างแต่งหน้าก็อดที่จะเอ่ยปากชมหญิงสาวไม่ได้

"หืม…พี่เล่นชมลินแบบนี้...ลินก็เขินแย่สิคะ" หญิงสาวหัวเราะเบา ๆ ในลำคอด้วยความเคอะเขิน

“พี่พูดจริงค่ะ…คุณน้องสวยเซ็กซี่แบบนี้ไงคะ คุณน้องถึงเป็นคนแรกที่ได้เซ็นสัญญาเป็นพริตตีสังกัดที่ RM CAR” ช่างแต่งหน้าเอ่ยพูดต่อ

“...” หญิงสาวเธอยิ้มบาง ๆ ให้ช่างแต่งหน้า ก่อนที่เธอจะหลับตาพริ้มปล่อยให้ช่างแต่งหน้าทำงานของเขาไป เมื่อหญิงสาวแต่งหน้าทำผมเรียบร้อยแล้ว ทีมงานในห้องสตูดิโอต่างแอบมองหญิงสาวไม่ละสายตาเพราะนิลินเธอสวยมาก และยิ่งหญิงสาวใส่ชุดเดรสหนังรัดรูปสั้นด้วยแล้ว ยิ่งเพิ่มความสวยเซ็กซี่ให้เธอเข้าไปอีก...

ในระหว่างที่หญิงสาวกำลังโพสท่าถ่ายแบบอยู่นั้น เธอต้องชะงักนิ่งทันที เมื่อสายตาของเธอเหลือบไปเห็นผู้ชายสวมสูทสีน้ำเงิน ที่มีใบหน้าหล่อ เท่สมาร์ต ยืนเอามือล้วงกระเป๋ากางเกง จ้องมองเธอถ่ายแบบนิ่ง ๆ ไม่ละสายตา

“น้องนิลิน ยิ้มหน่อยครับ หันซ้ายอีกนิดครับ อ่า! อย่างนั้นแหละครับ สวยมากครับ” เมื่อช่างภาพเห็นว่าอยู่ ๆ หญิงสาวก็หยุดนิ่งชะงักไป เขาจึงเรียกให้เธอมาโฟกัสในการถ่ายแบบอีกครั้ง และเมื่อหญิงสาวได้ยินช่างภาพเอ่ยเรียกเธอ หญิงสาวก็กลับมาโฟกัสกับการถ่ายแบบต่อ จากนั้นหญิงสาวก็โพสท่าได้อย่างมืออาชีพ สมกับที่เธอได้เป็นตัวท็อปของวงการพริตตี

“น้องนิลินครับ เชิญทางนี้หน่อยครับ” เมื่อถ่ายแบบเสร็จเรียบร้อยแล้ว...นิลินเธอกำลังจะเดินไปเปลี่ยนชุดเพื่อคืนชุดให้กับทางทีมงาน แต่เธอต้องหยุดชะงักทันที เมื่อฝ่ายโพรดักชันเอ่ยเรียกเธอไว้เสียก่อน...จากนั้นเธอก็เดินเข้าไปหาฝ่ายโพรดักชัน ที่ตอนนี้เขากำลังยืนอยู่ใกล้ผู้ชายที่หญิงสาวไม่อยากที่จะเข้าใกล้เลยสักนิด

“น้องนิลินครับ คุณโรม คือประธานของ RM CAR นะครับ” เมื่อหญิงสาวได้ยินฝ่ายโพรดักชันเอ่ยเรียกเขาว่า ประธาน หญิงสาวก็นิ่งอึ้งทันที เพราะเธอไม่เคยรู้มาก่อนว่า RM CAR เป็นบริษัทของเขา เพราะถ้ารู้เธอไม่มีวันที่จะเซ็นสัญญากับ RM CAR อย่างเด็ดขาด

“...” หญิงสาวจ้องใบหน้าของชายหนุ่มนิ่ง ๆ โดยไม่เอ่ยอะไรออกมา จนกระทั่งฝ่ายโพรดักชันเอามือแตะไปที่แขนเรียวขาวของหญิงสาวเบา ๆ เพื่อให้เธอยกมือไหว้ท่านประธาน RM CAR

“สวัสดีค่ะบอส” หญิงสาวเอ่ยสวัสดีชายหนุ่มเหมือนจำใจ ก่อนที่เธอจะยกมือไหว้เขาแบบลวก ๆ

“หึ! นึกว่าเป็นใบ้” ชายหนุ่มพูดประชดประชันหญิงสาว

“พี่มีอะไรอีกไหมคะ ลินจะได้ไปเปลี่ยนชุด” หญิงสาวหันหน้าไปเอ่ยถามฝ่ายโพรดักชันทันที โดยไม่สนใจคนตัวโตที่ยืนอยู่ตรงหน้าแม้แต่น้อย

“...” ฝ่ายโพรดักชันทำสีหน้าลำบากใจ เมื่อเห็นสงครามเล็ก ๆ ระหว่างพริตตีสาวกับประธานหนุ่ม RM CAR

“เดี๋ยวคุณนพ พานิลินไปพบผมที่ห้องด้วยนะ” ชายหนุ่มหันไปบอกฝ่ายโพรดักชัน และหันไปมองใบหน้าเรียวสวยของหญิงสาวแวบเดียว ก่อนที่เขาจะเดินออกไปจากตรงนั้น

“น้องนิลินมีปัญหาอะไรกับบอสหรือเปล่าครับ” เมื่อชายหนุ่มเดินออกไป ฝ่ายโพรดักชันก็เอ่ยถามหญิงสาวทันที เมื่อเห็นว่านิลินเธอดูจะไม่ค่อยชอบเจ้านายของเขาเท่าไรนัก

“เปล่าค่ะ” หญิงสาวเธอเอ่ยปฏิเสธไป

ก๊อก ๆ

“ขออนุญาตครับบอส”

“คุณนพออกไปก่อน” เมื่อฝ่ายโพรดักชันและนิลินเข้ามาภายในห้องประธาน RM CAR ชายหนุ่มก็เอ่ยปากไล่ฝ่ายโพรดักชันให้ออกไปจากห้องทันที เพราะเขาต้องการที่จะอยู่กับหญิงสาวเพียงลำพัง

“ครับบอส”

“งั้นพี่รอข้างนอกนะครับ” ฝ่ายโพรดักชันหันไปเอ่ยกับนิลิน

“คุณกลับไปก่อนเลย จะต้องมารอทำไมกัน ไม่มีงานการทำหรือไง” ชายหนุ่มพูดเสียงเข้มด้วยความหึงหวง เพราะเขาไม่อยากให้หญิงสาวอยู่ใกล้ผู้ชายคนอื่นนอกจากเขาเพียงคนเดียว

“ครับ ๆ ไปแล้วครับบอส” เมื่อฝ่ายโพรดักชันเดินออกจากห้องไป ชายหนุ่มก็ลุกจากเก้าอี้และเดินตรงเข้ามาหาหญิงสาวทันที ส่วนหญิงสาวเมื่อเธอเห็นเช่นนั้น เธอก็รีบก้าวขาถอยหนีทันที จนกระทั่งหญิงสาวล้มลงไปนั่งกับโฟซาตัวใหญ่ โดยที่มีชายหนุ่มยืนคร่อมกักตัวเธอไว้แน่น

“คะ…คุณคิดจะทำอะไรของคุณ” หญิงสาวเอ่ยถามออกไป เพราะเธอเริ่มจะปะติดปะต่อเรื่องราวได้แล้วว่า อาจจะเป็นแผนการของชายหนุ่มที่เธอได้มาเซ็นสัญญาเป็นพริตตีสังกัดค่าย RM CAR เป็นคนแรก แถมค่าตอบแทนก็สูงลิ่ว ทั้งที่เธอก็พึ่งจะมีกระแสโด่งดังได้ไม่นาน

“หึ” เขาหัวเราะในลำคอเบา ๆ พร้อมยกยิ้มมุมปาก

“เรื่องทั้งหมดเป็นแผนการของคุณใช่ไหม?”

"เธอพูดถึงเรื่องอะไร ฉันไม่เข้าใจ" ชายหนุ่มแกล้งถามหญิงสาว ก่อนที่เขาจะยกยิ้มมุมปากร้ายกาจ

"ก็ที่คุณให้ลูกน้องของคุณไปทวงหนี้พ่อของฉัน จนทำให้ฉันต้องมาเซ็นสัญญาเป็นพริตตีในสังกัด RM CAR มันเป็นแผนการของคุณใช่ไหม?"

“มันไม่ใช่แผนการของฉันหรอกนิลิน ก็พ่อของเธอติดหนี้พนันที่บ่อนของฉัน และฉันก็แค่อยากได้เงินของฉันคืน ผิดตรงไหน?” เขาเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์

“งั้น…ฉันขอยกเลิกสัญญากับทางบริษัทคุณตั้งแต่วันนี้”

"หึ! เธอไม่ได้อ่านเงื่อนไขในสัญญาหรอกหรือนิลิน?" ชายหนุ่มเอ่ยถามหญิงสาว

"..." หญิงสาวนิ่งเงียบทันที เมื่อเขาเอ่ยถึงเงื่อนไขในสัญญา

“ถ้าเธอมีเงินสิบล้านบาทมาจ่ายชดใช้ค่าเสียหายให้ฉันตามสัญญา เธอก็ฉีกสัญญาฉบับนั้นทิ้งได้เลย...” ชายหนุ่มพูดน้ำเสียงท้าทายหญิงสาว เพราะเขารู้อยู่แก่ใจว่านิลินไม่สามารถหาเงินมาให้เขาได้

“คุณนี่มัน หน้าเลือดจริง ๆ” หญิงสาวพูดด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ

“ฉันจะทำทุกอย่าง...เพื่อให้เธอกลับมาเป็นของฉันอีกครั้งให้ได้”

“มันคงไม่มีวันนั้นหรอกค่ะ…เพราะฉันไม่มีวันกลับไปหาคนใจร้ายแบบคุณอีก”

“หึ! แล้วฉันจะคอยดู ฟอด!” เขาหอมแก้มหญิงสาวหนัก ๆ ก่อนที่จะยกร่างบางขึ้นมานั่งบนตักแกร่งของเขา

“อื้อ ปล่อยฉัน อย่ามาถูกเนื้อต้องตัวฉัน" หญิงสาวตะคอกใส่เขาเสียงดัง ก่อนที่เธอจะดีดดิ้นสุดแรงอยู่บนตักแกร่งของเขา…

“ทำไมแตะนิดแตะหน่อยไม่ได้หรือไง แต่ก่อนฉันเคยทำมากกว่านี้ เธอไม่เคยเห็นจะว่าอะไร”

“หยุดพูดจาทุเรศ ๆ แบบนี้กับฉันสักที”

“ก็ไอ้คนทุเรศ ๆ แบบฉันนี่แหละที่เคยเป็นผัวเธอน่ะ”

“คุณไม่เคยเป็นผัวฉัน คุณมันก็แค่อดีตแฟนที่เฮงซวยที่ฉันไม่อยากจำก็แค่นั้น”

“งั้น! ฉันคงต้องมอบความเป็นผัวให้เธอจริง ๆ สักทีสินะ” เมื่อชายหนุ่มเอ่ยจบประโยคเขาผลักร่างบางลงไปนอนที่โซฟา ก่อนที่ชายหนุ่มจะขึ้นคร่อมและก้มใบหน้าหล่อเหลาซุกไซ้ดูดเม้มที่ซอกคอขาวของหญิงสาวอย่างแรง

“อื้อ...ปล่อยนะไอ้บ้า...ฉันมีแฟนแล้ว คุณจะมาทำกับฉันแบบนี้ไม่ได้”

"ไหนเธอลองพูดอีกทีซิ เธอพูดว่าอะไรนะ" ชายหนุ่มชะงักนิ่ง ก่อนที่เขาจะเงยใบหน้าหล่อเหลาขึ้นมาจ้องใบหน้าเรียวสวยด้วยสายตาดุดัน

"ฉัน มี แฟน แล้ว" หญิงสาวพูดชัด ๆ ช้า ๆ อีกครั้ง

“ไปเลิกกับมันซะ เพราะต่อจากนี้ไป เธอจะต้องเป็นเมียของฉันเพียงคนเดียวเท่านั้น และถ้าเธอไม่ทำตามอย่างที่ฉันบอก อย่าหาว่าฉันไม่เตือน” เขาพูดเสียงเรียบนิ่งแต่แฝงไปด้วยความน่ากลัว

"ฉันมะ....อื้อ” ชายหนุ่มทาบปากหนาลงบนริมฝีปากนุ่มทันที จากนั้นเขาก็ก้มจูบหญิงสาวอย่างดูดดื่ม เขาจูบหญิงสาวอยู่แบบนั้น จนหญิงสาวเคลิบเคลิ้มไปกับรสจูบอันดูดดื่มของเขา จากนั้นมือเรียวน้อยที่เคยผลักไสทุบตีก็แปรเปลี่ยนเป็นยกแขนขาวเรียวเนียนกอดรัดลำคอแกร่งของชายหนุ่ม และเมื่อชายหนุ่มเห็นว่าหญิงสาวเริ่มมีอารมณ์ร่วมกับเขา เขาก็ใช้ฝ่ามือบีบขยำก้อนปทุมของหญิงสาวผ่านเนื้อผ้า ก่อนที่เขาจะถลกกระโปรงสั้นของเธอมาไว้ที่เอว

จากนั้นชายหนุ่มก็ใช้มือหนาลูบไล้เนินอวบอูมผ่านเนื้อผ้าตัวบาง ก่อนที่เขาจะดึงกางเกงในตัวจิ๋วออกให้พ้นขาเรียวขาว แล้วใช้นิ้วเรียวยาวบดขยี้ติ่งเสียวของร่างบางอยู่แบบนั้น จากนั้นเขาก็ใช้นิ้วเรียวยาวสอดเข้าไปในร่องแคบของหญิงสาวอย่างแรง

กึด!

"กรี๊ด เจ็บ" หญิงสาวดีดดิ้นไปมาด้วยความเจ็บปวด เมื่อชายหนุ่มเอานิ้วสอดเข้าไปในร่องแคบของเธอ และเมื่อความเจ็บปวดเข้าเล่นงานตรงกลางกาย สติสัมปชัญญะของหญิงสาวก็กลับมาทันที ก่อนที่เธอจะพยายามผลักร่างแกร่งของเขาออก

"ไหนเธอบอกกับฉันว่าเธอมีแฟนแล้วล่ะ...หืมม ทำไมยังแน่นขนาดนี้" ชายหนุ่มก้มมองเลือดพรหมจรรย์ที่ชโลมปลายนิ้วเรียวยาวของเขาด้วยหัวใจที่พองโต

"ฮึก! เอานิ้วของคุณออกไปนะ ฉันเจ็บ…" หญิงสาวเอ่ยบอกชายหนุ่มน้ำตาคลอ

"หึ ๆ! เธอยังเป็นของฉันเพียงคนเดียวใช่ไหมนิลิน?" ชายหนุ่มเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอารมณ์ดี จากนั้นเขาก็ยิ้มกว้างมองใบหน้าของนิลินอยู่แบบนั้น

"ฟอด! ฟอด!" ชายหนุ่มก้มลงหอมแก้มของหญิงสาวหนัก ๆ อีกครั้ง ก่อนที่จะถอดถอนนิ้วเรียวยาวของเขาออกจากร่องแคบของหญิงสาวและปล่อยร่างบางให้เป็นอิสระ

"..." หญิงสาวรีบดึงกระโปรงลงและขยับตัวออกห่างเขาทันที

“อย่าให้ฉันเห็นว่าเธออยู่ใกล้ผู้ชายอื่นนอกจากฉัน ไม่งั้นเธอจะโดนมากกว่านิ้วของฉันแน่”